(@) - Raf

Adminin isyanı adlı çalışma: “Hani bazen filmlerde gördüğümüz aşka inanırız ya, işte o aşk yoktur. O aşk sadece dışarıda gördüğümüz insanlarda vardır. Filmler kadar kimseye inanmadım ama aşkı yaşamak çok istedim.” Aşkı arayın bulursunuz derler, bulmayız. Aşk gelir kapını çalar…devamı

seris_comment 2 years ago

A Love To Hide

Christian Faure

2 Gönderi

Un Amour a Taire Un Amour a Taire, yönetmen Christian Faure’den izlediğim ikinci film. Açıkcası çarpıcı bir şekilde “mon Dieu” diyebileceğim kült yapısı ile anlatılmak istenilen üç ana mesajı da oldukça sağlam veren bir film olmasının dışında başka ne diyebilirim…devamıUn Amour a Taire Un Amour a Taire, yönetmen Christian Faure’den izlediğim ikinci film. Açıkcası çarpıcı bir şekilde “mon Dieu” diyebileceğim kült yapısı ile anlatılmak istenilen üç ana mesajı da oldukça sağlam veren bir film olmasının dışında başka ne diyebilirim ki. Film ilk başta televizyon filmi olarak yapılsa da LGBTQ+ festivallerinde açılışı gerçekleştirmiş ve üstüne de tonla ödülle evine geri dönmüş zamansız bir filmdir. Yönetmenin sıkça bahsetmek istediği şeylerin derlemesi olarak not aldığım bir unsura değinecek olursam: “Vicdansızca yönetilen bu dünyanın, vicdanlı şekilde yönetilebildiğini düşünmek kadar saçma bir durum yok.”. Bu cümle aslında bana şunları da hissettiriyordu; insan ırkının en iğrenç dönemlerini geçmişte bırakmış olduğunu düşünsekte aslında hala din, dil, ırk, cinsiyet ve yönelimin ayrımlaştırıcı olmasından dolayı canlılar arasında en kötü ve en aciz olan biziz diyerek bitirmek istiyorum. Oyuncu kadrosundaki 3 ana oyuncunun dışındaki diğer bir oyuncunun performansı ile bana her bir karakterin duygularının ve umutlarının yeşermesi ile tam tersine dönüp sona erebilen bir hayatın var olmasını, ayrıştırmanın ve kardeş bağının, aşkın ve dostluğun simgelerini de dile getirmesiyle birlikte bir bütün olmayı çok güzel göstermişlerdi. Jérémie Renier gibi yetenekli ve kaliteli bir oyuncu ile eşcinsel olmanın ne demek olduğunu ve Nazi Almanya’sındaki şartları gösteriyordu. Nicolas Gob’da kendini ailesine kanıtlamak ve intikamını alırken pişmanlık hissetmenin dışında yolun sonunu göremeyen ve bir anda biten kardeşi canlandırıyordu. İki kardeşin de gösterilmesi oldukça detaylıydı ve kendisine sanat filmi dedirttirebildi. Bir kadının varoluşsal sancısını, sevgisini, hayatta sıfırdan başlamasını ve arkadaşlarına ve dostlarına bağımlılığını simgeleyen duygularını, hal ve hareketlerini harika bir şekilde yansıtabilen Louise Monot’yu ayakta alkışlıyorum. Bir aşk adamını, onun korkularını az görebildiğim ve anlayamadığımı düşündüğüm ve hala etkisinden çıkamadığım Bruno Todeschini da tebrik ediyorum. Yönetmeninden oyuncusuna kadar hepsi harika bir esere imza atmışlardı. Kesinlikle izlemenizi öneriyorum. Keyifli izlemeler.

seris_comment 2 years ago

La chimera

Alice Rohrwacher

5 Gönderi

La Chimera La Chimera filmi, Toskana kırsalında geçen ve tarihi eser karaborsasının içinde yaşayan bir grup arkeoloğun hayatına odaklanıyor. Cannes’da duyduğumdan beri merakla beklediğim filmin yönetmenliğini Alice Rohrwacher üstleniyor. 2023 İtalya yapımı olan bu filmin başrolünde ise Josh O'Connor yer…devamıLa Chimera La Chimera filmi, Toskana kırsalında geçen ve tarihi eser karaborsasının içinde yaşayan bir grup arkeoloğun hayatına odaklanıyor. Cannes’da duyduğumdan beri merakla beklediğim filmin yönetmenliğini Alice Rohrwacher üstleniyor. 2023 İtalya yapımı olan bu filmin başrolünde ise Josh O'Connor yer alıyor. İlk yarım saatte konuya bağlanmakta zorluk yaşasam da ilerleyen dakikalarda karakterleri ve oyuncuların performanslarını anlamaya başladım. Gelelim asıl detaylara. Arthur ile başlayan bu filmi, mezar yağmacılığının dışında aşkı ve eşyaların tarihi geçmişinin şarkılarla anlatılmasını bir bütün olarak oldukça güzel bulduğumu söylemem gerekiyor. İlk yarım saati pek fazla bir şey anlatılmıyor gibi gözükse de yarım saatten sonrası adeta bambaşka bir filme dönüşüyor. Yağmacılığı nasıl daha iyi anlatabilirler sorusu da aklımdan çıkmadı çünkü Toskana kırsalında geçen ve insanların yaşam tarzlarına da değinilen bu film temelde çok gerçekçi bir hayat tarzını anlatıyordu. Şarkılar ile senaryonun bütünlüğü ilk yarım saatten sonra daha da bağlayıcı bir hale geliyordu ve performanslara yansımaya başlıyordu. Bu durum karakterleri daha iyi anlamama yardımcı oldu. Mekanlara, karakterlere ve yönetmenin biçimlendirdiği sinematografisine daha yakından dahil olmamı sağladı. Film sanki 1.5 saat olsaydı daha anlamlı ve seyirciyi sıkmayan bir tarzda olabilirdi düşüncesi son yarım saate doğru kafamda yer edindi. Tarihi eşyalarla aşkı ve insanların tarzını bu filmle bağdaştıran yönetmen ve diğer yardımcı karakterler filmin bazı noktalarına sıkıcı unsurlar eklemişlerdi. Ben büyülü bir ortamda mezarların açılışlarına tanıklık etmek ve Toskana kırsalındaki insanların yaşamları hakkında daha fazla detay beklerdim. Akıcılığı olan ve bana göre sıkmayan fakat 1.5 saat olmasını dileyeceğim bu filmin izlenmesini öneririm. Keyifli izlemeler.

seris_comment 2 years ago

Madame Satã

Karim Aïnouz

1 Gönderi

Madame Satã Yönetmen Karim Aïnouz izlediğim ilk filmi olan Madame Satã, Brezilya ve Fransa ortak yapımı olarak 2002 yılında karşımıza çıkıyor. Yönetmenin son filmi olan Firebrand filmi ile tanıdığım ve bu sene 43. İstanbul Film Festivali’nde gösterecek olan yeni filmine…devamıMadame Satã Yönetmen Karim Aïnouz izlediğim ilk filmi olan Madame Satã, Brezilya ve Fransa ortak yapımı olarak 2002 yılında karşımıza çıkıyor. Yönetmenin son filmi olan Firebrand filmi ile tanıdığım ve bu sene 43. İstanbul Film Festivali’nde gösterecek olan yeni filmine de gitmek istiyorum açıkçası. Bu filmine gelecek olursam Madame Satã alsında bir kıyafetin üstünden yolla çıkartılarak çekilmesi planan film olarak başlanılmış. Madame Satã aslında gerçek ismi ile João Francisco dos Santos, 1.78 boyunda, 88 kilo ağırlığında, kaslı, siyah derili bir adam olarak tanınır ama yaşam tarzı kendisi ile birlikte uyum içinde olmazmış. Bunun hayatına girerken 3 temel oyuncu kadrosu ile başlayan filmde de Lázaro Ramos efsane olarak Madame Satã harika canlandırıyordu. Marcelia Cartaxo ve Flavio Bauraqui ise bence yan karakterler olarak harika bir iş çıkarıyor ve harika bir ikili oluyorlardı. Filmin özeti ise bir sohbetin içinden çıkardığım cümleyle aslında bütün oluyordu. “Lütfen, meleğim. Çanlar çalar ve gece ağlar. Uç, uç git! Lütfen, uç git buradan! Bu ahlaksız ve kokuşmuş dünyayı terk et.” sanki gitmekle gitmemek arasında kalan bir kraliçenin haykırışları gibiydi. Sevmenin acı vermesini ve ötekileştirmenin ne demek olduğunu çok güzel yansıtmıştı. Nereye koyarsak koyalım bu cümle çok anlamlı kalıyor. Benim ise aklıma şunları getiriyordu. Biz kimler gibiyiz, biz kimiz? ayrıştıran özelliğimiz neler? bu soruları sorduran, kalıplaştıran topluluklar içinde bizlerden olan yok mu? neden şimdi, geçmişte ve gelecekte bunu yaşamak zorundayız. Bununları düşündüren her bir insanın ötekileştirmeye çalıştığı dünya da bir yaşam tarzı benimsemek neden bu kadar zor! İşte tüm sorunların temeli de bu değil mi? 1900 doğumlu João Francisco dos Santos 76 yıl boyunca bununla savaştı. Kendini kendisi gibi hissetmek için. Cezalar aldı, istemeyerek hapis yattı. 12 Mayıs 1932’de başlayan bu film aslında 42 Rio festivallerinde kendine yer edinen João Francisco dos Santos hayat hikâyesi. Korkularımızdan kaçmamamız gerektiğini, düşüncelerimizle ayakta kalmamız gerektiğini çok güzel anlatıyordu. Bu film ibne, homoseksüel, top ve ayrımlaştırıcı tüm cümeller içinde renkli yaşayan ve yaşatmaya devam edecek olan ve yaptığı işten gurur duyan tüm LGBTQ+ bireylerine gelsin. 🏳️‍🌈

seris_comment 2 years ago

Saul'un Oğlu

Laszlo Nemes

7 Gönderi

Son of Saul - Saul'un Oğlu Yönetmen László Nemes'in izlediğim ikinci filmi olan Saul'un Oğlu çarpıcı bir hikayenin kemiklerime kadar gerilimini hissettiğim bir uyarlamasıdır. Açıkçası gerçek bir hikayeye dayanıyor olması ve Saul Ausländer'ın Ekim 1944'te Auschwitz toplama kampında ölüleri yakmakla…devamıSon of Saul - Saul'un Oğlu Yönetmen László Nemes'in izlediğim ikinci filmi olan Saul'un Oğlu çarpıcı bir hikayenin kemiklerime kadar gerilimini hissettiğim bir uyarlamasıdır. Açıkçası gerçek bir hikayeye dayanıyor olması ve Saul Ausländer'ın Ekim 1944'te Auschwitz toplama kampında ölüleri yakmakla görevli Sonderkommando üyesi Macar-Yahudi bir mahkûmun hayatını göstermesi ile ilgimi çekti. Acımasız bir soykırım filmi izlerken karakterimizin gözlerindeki korkuları ve gerilimleri tek kamera ile görmemizi sağlıyordu. Yıkanma uğruna ölen ve kaçmak ile kaçmamak arasında kalan insanların savaşını gösteriyordu. Filmekimi’nde izlediğim ve 2024 Oscar’ında da ödül kazanan The Zone of İnterest filmi ile aynı ses ve teknoloji tarzını kullanan bu filmin gerilimi ve korkuyu insanın iliklerine kadar hissettiren bir tarzda ilerlemesi ve ilk yarım saati ile yüzleşilmesi gereken zor bir temele dayalı konudan başlıyordu. Bir dini gömmenin ve hissinin anlaşılmasını sağlayan bu film aslında Naziler’in büyük projesinde bulunan en kötü kampta geçmesi izlerken beni koltuğumda büyük bir duygusal kargaşaya itiyordu. Filmi sevmemin diğer bir nedeni ise insan olmanın ve hissedilen duyguların oldukça başarılı bir şekilde yansıtılması ve dile getirilmesi oldu. Gerek oyuncuların performansları gerekse yönetmenin sinematografisi gerçekten çok güzeldi. Tek karakter bakış açısıyla anlatılan ve 2015 yapımlarının arasında dikkat edilmeye değer senaryo yapısı ve anlatımı bulunmakta. Biyografi filmlerinde kullanılan tarzın dışında gülümsemeyi ve insan olmayı da gösteriyordu. Géza Röhrig ile canlanan bu film gerçekliğin dışında savaşın çarpıcı yanlarını ve Yahudilerin yaşamış olduğu ve hiçbir canlının başka bir canlıya yapmayacağı bir katliamı gösteriyordu. İzlediğim sayısız Nazi biyografi filmleri ile karşılaştırıldığında farklı noktalara değinmesi ile dikkatimi daha da arttırdı. İzlenmesi gerektiğini düşündüğüm Saul'un Oğlu filmini öneriyorum. Keyifli izlemeler.

seris_comment 2 years ago

Bulutları Beklerken

Yeşim Ustaoğlu

4 Gönderi

Bulutları Beklerken Yeşim Ustaoğlu’nun uzun zamandır beklediğim Bulutları Beklerken filmini izlemiş bulunmaktayım. Yeşim Ustaoğlu’nun sinematografik olarak yeteneğine ve sanatsal olarak baktığı çevresel altyapısına hayran kaldığımı söylemem gerekiyor. İzlediğim bir çok filminde anladığım tek şey Yeşim Ustaoğlu’nun gerçekten çok yetenekli olduğu…devamıBulutları Beklerken Yeşim Ustaoğlu’nun uzun zamandır beklediğim Bulutları Beklerken filmini izlemiş bulunmaktayım. Yeşim Ustaoğlu’nun sinematografik olarak yeteneğine ve sanatsal olarak baktığı çevresel altyapısına hayran kaldığımı söylemem gerekiyor. İzlediğim bir çok filminde anladığım tek şey Yeşim Ustaoğlu’nun gerçekten çok yetenekli olduğu ve aynı zamanda çok güzel detaylarla birlikte filmlerini harika bir şahesere dönüştürdüğüdür. Gelelim bugünkü film hakkındaki düşüncelerime. “Senin için ölmediyse, ölmemiştir.” cümlesi filmin içinden en özleştiğim noktaydı. Dilden, ırktan, hayallerinden ve evinden kovulmak, gitmek ve yeniden doğmak, yeniden doğmanın yeni bir başlangıç olduğuna inanmak ama hiçbir şekilde yeniden doğmanın aslında sonmuş gibi olmasını detaylandırmak gerçekten Yeşim Ustaoğlu tarzı dedirttirdi bana. Karadeniz’in ücra bir kasabasında geçen bu hikâye aslında otobiyografi tarzındaki yazar Yorgo Andreadis “Tamama” hayat hikâyesinden alıntılarla birlikte uyarlanmıştı. Ünlü oyuncularla birlikte harika bir şahesere dönen bu film oyuncuların performanslarını yeterli bulmamamla da eksi bir yöne çekti beni. Başrollerini Rüçhan Çalışkur, Rıdvan Yağcı ve İsmail Baysan'ın paylaştığı, Karadeniz’in sislerle örülü yaylarında 50 yıl boyunca sırtına yüklenen sırlarla yaşamak zorunda kalmış bir kadının hikâyesini anlatan bu film açıkcası ödülsüz bir yapım olması ile beni üzdü. Geçmişte geçen bu film aslında bir nebze de olsun günümüzde özlediğimiz ayrıntıları da gözler önüne seriyordu. Yerli malı haftası, andımız ve değerlerimizi özletiyordu. Gelelim asıl sona, film gerçekten benim için yeterli olduğunu düşündüğüm bir noktada bitti. Yunanca edilen sohbetlerin altyazıları daha net okunabilir ve anlaşılabilir olabilirdi ama olmaması beni çok germedi çünkü bir empati sergilememi sağladı. Son sahnedeki çok önemli bir kelime aslında filmi tamamen özetlese de aynı zamanda aklımdan da çıkmadı. “İhanetim yakamı hiç bırakmadı. Nika’nın pencerenin ardından bana son kez bakıp kayboluşunu beynime kazıdım. Ama artık onun yaşayıp yaşamadığını bilmiyorum.” Bu cümle aslında her şeyi özetleyen tek şeydi bulutları beklerkende. Uzun uzun geçmişi bulutların üstündeki sislerle beklemekti. Acıların, umutların ve bekleyişlerin filmiydi bu film. Zamanı olanın mutlaka izlemesini tavsiye ediyorum. Keyifli izlemeler.

seris_comment 2 years ago

Yabani Sazlar

André Téchiné

1 Gönderi

Les Roseaux Sauvages - Yabani Sazlar Les Roseaux Sauvages, yani Yabani Sazlar anlamına gelen bu filmle sanırım biraz geç tanıştım. Kült yapısı ve kendini tanıma yolculuğu ile harmanlanan bu film, dört ana karakterin sohbetlerine tanıklık etmemize aracı oluyordu. Yabani Sazlar…devamıLes Roseaux Sauvages - Yabani Sazlar Les Roseaux Sauvages, yani Yabani Sazlar anlamına gelen bu filmle sanırım biraz geç tanıştım. Kült yapısı ve kendini tanıma yolculuğu ile harmanlanan bu film, dört ana karakterin sohbetlerine tanıklık etmemize aracı oluyordu. Yabani Sazlar anlamının ise bu filmle karşıma çıkması ve bunu sizlerle paylaşmak istemem de bu yüzdendir. Filmin içerisindeki her bir detay çoğu olgun insanın bile düşünemeyeceği tarzdaydı. Yabani Sazlar, dalları ince olan ve ufak bir esinti ile kolayca bükülebilen ‘çabuk bükülme’ anlamına gelir. Yani dört ana karakterimizin evrimlerini, siyasi girişimlerini ve kimliklerindeki değişimin başlangıcını gösterir. Karakterlerimizi ise efsane oyunculuk sergileyen dört oyuncunun; Gaël Morel, Stéphane Rideau, Élodie Bouchez ve Frédéric Gorny’nin canlandırması şahaneydi. Yönetmen Andre Techine’nin ilk filmini izlesem de kendisini böyle güzel bir filmle tekrar görmek harikaydı. Şiir edebiyatını Fransızca ile anlatması ve bunu sinematografi ile harmanlaması harika bir sanat filmi izliyorum dedirtti. Gerçek hikayesi ise Cezayir ve Fransa Savaşı’nda ki kişisel mücadeleyi ve dört ana karakterimizin değişimini gözler önüne sermesiydi. Savaş her insanı değiştirir ama çocukları çok daha fazla. Bu film özellikle buna da dikkat çekiyordu. Son saniyelere doğru filmin bitecek olmasının heyecanının yerini hüzün aldı. Ağır temasına rağmen akıcı olan ve zamanın nasıl hızla aktığını anlayamayacağınız bir filmdi. Eşcinselliğin de dâhil olduğu bu film solcu ya da sağcı her ne olursa olsun bir arada aşkı barındırmayı da başarıyordu. Anlayacağınız gerçek bir hayat nefesi veriyordu insana. Cannes başta olmak üzere pek çok ödülünün bulunmasına şaşırmamak lazım. Filmi geniş bir zamanda her bir detayın üzerinde durarak izlerseniz anlayacağınızı düşündüğüm tonla mesaja sahipti. Zamanınızı almadan bu şahane filmi sizlere öneriyorum, keyifli izlemeler.

seris_comment 2 years ago

Siyah Kuğu

Darren Aronofsky

202 Gönderi

Black Swan - Siyah Kuğu Bale bir sanattır, bale kusursuzluğun içinde en iyisini aramaktır. Bale tüm bedenini ve ruhunu her iki tarafa da açmaktır (kötü ya da iyi anlamda). Bale tüm sınırları zorlarken en iyisi olmak ve disiplinle birlikte dağınık…devamıBlack Swan - Siyah Kuğu Bale bir sanattır, bale kusursuzluğun içinde en iyisini aramaktır. Bale tüm bedenini ve ruhunu her iki tarafa da açmaktır (kötü ya da iyi anlamda). Bale tüm sınırları zorlarken en iyisi olmak ve disiplinle birlikte dağınık olmaktır. Kısacası sanatın yapı taşlarından birisidir. Bale ile ilgili izlediğim tüm filmlerde dikkat ettiğim en önemli ayrıntı, bu sanatın oyuncularla olan uyumunu görmekti. Bu film de en iyilerinden biri olduğunu kanıtladı. Filmin ilk 30 dakikasının içinden çıkartılabilecek tek şey ana karakterin bale tarzını yakalamak ve oyuncu ile özleşmesini çözmektir. Anlayacağınız oyuncumuz kötü karakterli bir filmi imza atmış ve bale tarzında büyük atılmalar yapmıştır. Natalie Portman gerçekten de izlediğim diğer filmleriyla kıyasla çok daha iyi bir performans sergilemişti. Ayrıntılarda ise balenin disiplinle birlikte var olan psikolojik zorluklarının da detaylandırılması çok güzel olmuştu. Yukarıdaki yazımda da dediğim gibi bale kusursuzluğun içinde en iyisi olmaktır. Karakterimizde gitgide çoğalan kötülük ise aslında kusursuz bale için en iyisidir. Karakterimizin psikolojik sorunlarının detaylandırılmasına ve giderek kemiklerime kadar hissettiğim gerilim tarzına hayran kaldım. Filmin yönetmen koltuğunda pek çok filmini izlediğim Darren Aronofsky oturuyor. Yönetmenin sinematografik tarzını ve anlatımını çok beğendim. Sanki psikolojik bir bale filminden ziyade korku balesini anlatmasını aslında yanıltma tarzına kullanarak filmin ismi, anlatımı ve konusu ile bir bütün olmasına bağlıyordum. Kusursuzluk arayışı insanı ölümün eşiğine kadar getirebiliyor. Filmde de aslında buna değiniliyordu. Bir balerin korkularının dışında, dışarıdaki insanların baskıları içindeki korkulara da bulaşıyordu. Bence film, korkunun ve korku ile mücadele etmenin en iyi göstergesini anlatıyordu. Öğretmen olan Thomas Leroy (Vincent Cassel)’dan korku ile harmanlanan hazlara kadar her şey açık bir bulmaca gibi gözler önüne seriliyordu. Kısacası filmin deli gibi analiz yapanlar için oldukça kolay bir şekilde görülebilen detayları bulunuyordu. Kısacası filmdeki detay aslında şuydu; gerilimle yükselen kalp atışlarımızın hızla filmle bağdaşması ve karakterle beraber kötülüğün simgesinin dile getirildiği kuğu balesini izlememizdi. Yani anlayacağınız karakterinden oyuncusuna, yönetmeninden senaryo tarzına kadar her şeyi ile dört dörtlük bir filmdi. Mila Kunis gibi ünlü oyuncuların da bulunduğu bu film bir çok dalda ödüller kazanarak kalbimize taht kurmuştur. İzlemek için 10 yıl neden beklettiğimi anlamıyorum fakat kesinlikle sizin bekletmeden izlemenizi öneriyorum. Keyifli izlemeler.

seris_comment 2 years ago

Mutluluğun Peşinde

John Cameron Mitchell

2 Gönderi

Rabbit Hole - Mutluluğun Peşinde Birini kaybetmenin ne demek olduğunu nasıl anlarız veya bununla nasıl başa çıkarız bilemiyoruz fakat her bir anlamı ile mücadele etmeye çalışıyoruz. Bunun nedenini sanırım bir türlü anlayamayacağım. Bu film acılarıyla hayatlarına devam etmek zorunda olan…devamıRabbit Hole - Mutluluğun Peşinde Birini kaybetmenin ne demek olduğunu nasıl anlarız veya bununla nasıl başa çıkarız bilemiyoruz fakat her bir anlamı ile mücadele etmeye çalışıyoruz. Bunun nedenini sanırım bir türlü anlayamayacağım. Bu film acılarıyla hayatlarına devam etmek zorunda olan bir topluluğu ve aynı zamanda bir ailenin yaşantısını gösteriyordu. Aslında herkes acısını farklı yollarla dindirirken yeni acısı ile mücadele eden Becca Corbett’in kendini bulma yolunu gözler önüne seriyordu. Nicole Kidman’ın başrolünü üstlendiği bu filmde aynı zamanda anne olmayı ve acısını nasıl farklı bir noktada dindirebildiğini gösteriyordu ve en iyi performanslarından birini sergiliyordu. Bunun dışındaki süregelen konuların detaylarına bakacak olursak, senaryoya bağlı kalamadığım çok fazla nokta mevcuttu ama film bazı durumlarda beni içine çekmeyi başardı. Acı duygusunu derinlerimde hissettiğim ve empati kurabildiğim Nicole Kidman gerçekten de filmin gözdesiydi. Aynı zamanda TIME dergisinin 2010 Yılının En İyi Filmleri listesinde yer alan Mutluluğun Peşinde filmiyle birlikte sinema kariyerine ‘yapımcı‘ sıfatını da eklemiş oldu. Bakıldığında yan karakterinin yaşadıkları acılara da çok yer verilmişti. Bunlardan en önemlisi baba acısını ve hissini gösteren Aaron Eckhart, En İyi Erkek Oyuncu dalında Altın Küre adaylığı kazandı. Bunun dışında spoiler vermeden anlatacak olursam hiç kimsenin suçunun olmadığı ama acıların ortak olduğu ve aslında temeli oluşturan fakat zaman zaman anlatım yetersizliğinin de fark edildiği bu film, acının nasıl şekil değiştirebileceğini ve tanrısal olmadığının kanıtını gösteriyordu. Oyuncular ve karakterlerinin geneline bakacak olursam, her bir karakterin farklı acılarla mücadele etmesinin dışında bir yandan da toplumdaki yerlerini ve onları yok edebilme yöntemlerini de çok güzel göstermişlerdi. Miles Teller, Dianne Wiest ve Sandra Oh gibi ünlü oyuncularının da performanslarını gördüğümüz bu film, çoğu kimsenin sevmeyeceği bir tarzda ilerlese de akışının sade yapısıyla harmanlanan ve ilerleyen tarzını ben çok sevdim. Daha fazla tutmadan bence bir göz atılması ve anlayabileceğiniz tarzda empati kurabileceğinizi düşündüğüm bu filmi öneriyorum. Keyifli izlemeler.

seris_comment 2 years ago

Güz Sonatı

Ingmar Bergman

49 Gönderi

Autumn Sonata - Güz Sonatı Kült yapımlara bir yenisini daha eklediğimiz bu şahane film, anlatmak istediği konunun dışında, karakterlerini ve mesajını çok güzel veriyordu. Yönetmeninden oyuncularına ve süresine kadar her detayını harika veren filmin derinliklerine gelin birlikte bakalım. 1978 yapımı…devamıAutumn Sonata - Güz Sonatı Kült yapımlara bir yenisini daha eklediğimiz bu şahane film, anlatmak istediği konunun dışında, karakterlerini ve mesajını çok güzel veriyordu. Yönetmeninden oyuncularına ve süresine kadar her detayını harika veren filmin derinliklerine gelin birlikte bakalım. 1978 yapımı olmasına rağmen kült bir film yaratmayı başaran usta yönetmen Ingmar Bergman filmin senaryo kısmını da üstleniyordu. Oyunculuk performanslarının dışında sinematografisine de hayran kaldığım bu şahane filmin iki Oscar adaylığı ve sekiz tane diğer adaylıklardan kazandığı ödüller bulunmakta. Psikolojik olarak uzmanların da fikirlerini alabileceğimiz bu filmin alt metninde aslında anne ve kız temasının ötesinde yaşanamamış bir çocukluk ruhu da yatıyor. İki ana oyuncu etrafında ilerleyen fakat yardımcı oyuncuların da performanslarıyla birlikte harika bir noktaya taşınan ve birkaç saati beraber geçirdiğimiz bu kült yapım verilmek istenilen mesajı bizlere çok güzel yansıtıyordu. Anne ve kızı canlandıran ve açıkçası benim performanslarını çok fazla beğendiğim vee filmi adeta seyirciye hissettirme özelliklerini de harika kullanan oyunculardan Ingrid Bergman ve Liv Ullmann’ın oynaması gerçekten şahaneydi. Anne ve kızın diyaloglarını oldukça harika tasarlayan ve canlandırma konusunda performanslarını sakınmayan iki oyuncu yönetmenin her bir noktasına virgüller ekleyerek sanki bizim o anda ve orada var olmamızı sağlamışlardı. Diyaloglarından seçtiğim detaylardan en çok gözüme çarpan şu cümleler oldu: ‘Bir anne ve kızı, duyguların karışıklığı ve yıkımın ne korkunç bir kombinasyonu. Sevgi ve ilgi adına her şey mümkündür ve yapılabilir. Annenin acıları kızına geçmelidir. Annenin hatalarını kızı ödemelidir. Annenin mutsuzluğu kızının mutsuzluğudur. Sanki göbek bağı hiç kesilmemiş gibi. Gerçekten öyle mi? Kızının felaketi annenin zaferi midir? Benim kaderim senin saklı zevkin mi?’ Bu cümle aslında anneye olan kızgınlığı veya kini değil çocukluğunu yaşayamayan bir kadının bir kız çocuğuna olan haykırışıdır. Bu cümle aslında sizi ve beni yönetmene bağlarken filmin içerisine de bağlıyor ve filmi bildiğin gerçekmişçesine o koltuklardan birine itiyor. Psikolojik olarak çok fazla detayın içerisinde anneye ne kadar kızsak da aslında kızının da yapmış olduğu hataları gözler önüne seren bu film genelde benim anneye kızma güdümü bastıramadı. Lâkin annenin de yaşayamadığı çocukluğunu görmek ve o muhteşem oyunculuk performansıyla beraber hissetmek gerçekten beni derinden yaraladı. Anlayacağınız filmin her bir detayı özenle işlenmiş, kazanılan ödülleri hak etmiş ve mesajların en iyisini vererek aslında zamanına göre modernize edilmiş ve günümüzde de böyle filmlerin daha fazla gelemeyeceğini düşündüğümüz bir yapıt olmuştur. Daha fazla tutmadan ve spoiler vermeden ben kaçıyorum. Keyifli izlemeler.