(@) - Raf

Spoiler içeriyor (sonlara doğru kendi kendimi haksız çıkarmaya oynuyorum, dayanabilirseniz okuyun) sıcağı sıcağına yorum yapamamıştım, çünkü entelektüel kesim içerisinde bu filmi beğenmenin aykırı kaçtığını gördüm letter'da, genel itibariyle amacından sapan ve kadını 'ölüme mahkum' kılmasıyla, filmdeki kaybı ikiye çıkarmasıyla güçsüzleşen bir film…devamı(sonlara doğru kendi kendimi haksız çıkarmaya oynuyorum, dayanabilirseniz okuyun) sıcağı sıcağına yorum yapamamıştım, çünkü entelektüel kesim içerisinde bu filmi beğenmenin aykırı kaçtığını gördüm letter'da, genel itibariyle amacından sapan ve kadını 'ölüme mahkum' kılmasıyla, filmdeki kaybı ikiye çıkarmasıyla güçsüzleşen bir film olduğuna dair yorumlar kendimi sorgulamama sebebiyet verdi. ama bence filmin etkileyiciliği canı pahasına savaşım veren kadın kahramınızın ölümünde saklıydı, çünkü onun için ölüm bir acziyet değildi, intikam planına hizmet eden bir basamaktı. filmi daha mutlu, optimist, daha umut vadeden, daha ılıman bir sonla hayal etmem mümkün değil, çünkü filmin sonlarına doğru ciddi anlamda yükselen temponun vıcık vıcık bir sonla bitmesi izleyicideki duygusal yankılanmayı baltalayacaktı bence. filmin sonunda ağladığımı itiraf etmeliyim. yaptığı hukuksuzluktan dolayı vicdan azabıyla sınanan ve sonunda deliren avukatımızın af dilenmesiyle baş karakterimizin ona acıması ve onu sırf pişmanlık duyabildiği için bile vicdan azabından ve uykusuz gecelerden azad etmesi güçlü bir sahneydi. aynı zamanda olabilecekken olmayanların dillendirildiği bir sahne de içimi acıtmıştı, çok iyi bir doktor olma potansiyeline sahipken niye her şeyi geride bıraktığı sorulunca acı bir gülümsemeyle demek ki yeterince istememişim cevabını veren karakterimiz aslında hayallerine sırt dönmemiş, havlu atmak zorunda bırakılmıştır ve kimsenin de pek umru olmamıştır bu. Dağ evi sahnesindeki Britney'den Toxic şarkısının hiç alışık olmadığımız karanlık bir şekilde yeniden yorumlamasının çalması birçoklarının tüylerini ürpertmiştir diye düşünüyorum. sonunda ağızda acı bir tat bırakan bir film olduğunu inkar etmemekle birlikte asla sığ, güçsüz bir senaryo olduğuna ikna olmuyorum. filmdeki mevzubahis intikam olgusunun polis teşkilatına bel bağlamak ve faili hapishanede çürütmekten öteye geçmesini savunan bir kesim de var, biraz daha şiddetli olabileceği konusunda da hemfikirim onlarla. Filmde bilinçli bir şekilde asla tecavüz kelimesinin geçmediği gibi bir detay dikkat çekiyor. İletilmek istenen mesaj kurbanı güçlendirmek iken yapılabilecek en güçlüce, cüretkar hareketin ölmek olduğu imasını barındırdığı için filmden nefret edenlerin öfkesini de anlıyorum, cidden anlıyorum. Ama daha iyisini veya başka türlüsünü ben hayal edemiyorum, daha iyi bir seçenek sunulsa özümsemeye açığım. Kurtuluş tabi ki ölümden geçmiyor. Ama bazen çok da seçeneğimiz olmuyor sanırım. Başkarakterimizin olası failleri teşebbüsleri anında korkutup onlara bozuk zihniyetlerini aynalamasını ve onları düzelttiğini sanmasını fazla polyannacı, fazla iyimser, bir mantık hatası olarak görmek de mümkün. İki ucu boklu değnek ve dengesiz bir inceleme getirdiğimin farkındayım, sanırım ben de ne hissettiğimi bilmiyorum. Oyunculuğa söz söylenmeyeceği emin olduğum tek şey, ve öfkeli hemcinslerimin biraz failler üzerinden şiddeti seyreyleyip öfke sağaltımı yaşamayı dilemesi de anlaşılır. Ölen, öldürülen fail olmalıydı muhakkak. Hele bu faillerin statüko bağlamında yüksek kişilerden olması daha da dumura uğratıcı, doktor olarak kendimizi ve sevdiklerimizi emanet ettiklerimizin zamanında bir sapkın veya bir zorba olabileceği ihtimali beni hasta ediyor. Bu bir hesaplaşma filmiydi, travmanın yıkıcı etkisini azaltmaması ve gerçek hayattaki kurbanları utanç gibi duygulardan sıyıracak kadar güçlü olmaması, öfkeyi boşaltamaması filmin noksan yönleriydi. En azından bu dağınıklığı, kirliliği açıklamaya dair bir girişimdi. Romantik birilerinin görmek isteyebileceği iyileştirici bir aşk içermeyen türden. Filmdeki her erkeğin kötü karakter olduğu. Bu yönüyle gerçek hayatlarımıza döndüğümüzde kuşkuculuğumuzu, ajite halimizi, paranoyalarımızı onları beslemek suretiyle tetikleyebilir de. İnanın bilmiyorum, neye hizmet ettiğini çözemiyorum keskin sınırlarla. Kafam kadar karışık bir gönderi oldu ama sanırım karışmayacağım. Kendi kendime antitez üretmiş olmamı ve incelemenin sonunda baştaki fikrimden kopmuş olduğumu gözlemlemek garip bir deneyim. Filmin yeterince provokatif olup olmadığı ise bir düğüm olarak, bir tartışma konusu olarak süregelecek. Kendi içimde kendimle çatışacağım.

sircafanusta_ 2 years ago

Acının dokunduğu her şey hatıra mertebesine terfi eder; hazzın ancak kıyısından geçebildiği hafızada acı, izler bırakır. Zamanın Düşüşü, Cioran Yüksek muhtemel bu yüzdendir ki bellek iyi anılardansa kötüleri muhafaza eder. Aynı zamanda insan acıya bağımlı hale gelmeye müsait yaratışlıdır.

sircafanusta_ 2 years ago

"Artık bilgileri okumayacağım. Onlar bana çok kötülük ettiler. Kendi içgüdülerime, çılgınlığımın ışıldamasına bırakmalıydım kendimi. Tam tersini yaptım. Aklın maskesini takındım ve bu maske yüzümün yerini aldı sonunda ve gerisini de zorla ele geçirdi!" Cioran Uzun yıllar bildiği şeylerle iftihar eden…devamı

sircafanusta_ 2 years ago

Omuzlarımızın ve düşüncelerimizin üzerinde ağır yüklerle bir hapishanede doğmuşuz; kesip atma imkanı bizi bir sonraki gün yeniden başlamaya teşvik etmese, tek bir günün bile sonunu getiremezdik. Cioran İntiharın şifalı, rahatlatıcı bir kavram olduğunu hiç düşündünüz mü? Bu özgürlüğü avuçlamak sonra…devamı

sircafanusta_ 2 years ago

"Bütün aşağılanmalarımız açlıktan ölmeye karar veremememizden gelir. Bu ödlekliğin bedelini pahalıya öderiz. Şişinen şanslılar, şu giyimli maymunlar önünde alçalmak! Yazgınızın hor görülmeye bile lâyık olmayan şu karikatürlerin insafına kalması!" Cioran

sircafanusta_ 2 years ago

Buffalo '66

Vincent Gallo

19 Gönderi

Spoiler içeriyor onlarca editte denk düştüğümüz üzere filmin kendi estetiği var, ama romantize edilen yaralı aşıklardan çok daha fazlasıydı diye düşünüyorum. film tabii ki arka planda lana'dan ultraviolence ile yapılan editlerden dolayı daha çok stockholm sendromu üzerinde düşündürüp tartıştırıyor. pek tabii muhtemel…devamıonlarca editte denk düştüğümüz üzere filmin kendi estetiği var, ama romantize edilen yaralı aşıklardan çok daha fazlasıydı diye düşünüyorum. film tabii ki arka planda lana'dan ultraviolence ile yapılan editlerden dolayı daha çok stockholm sendromu üzerinde düşündürüp tartıştırıyor. pek tabii muhtemel bir zemin hikaye örgüsü için. ama ben işin o kısmında değilim. absürd bulanları anlayamayacağım çünkü bana o kadar kendineliği hatırlattı ki. aşkın yaşam savaşımında güçlü bir motivasyon olduğuna parmak basan bir sonla salak bir tebessüm aldı suratımı. layla'nın backstory'sini merak etmedim değil, birçok kez gidebilecekken gitmemeyi seçmesinin sebebi sadece hayatındaki motononluktan bezmiş olduğu ve heyecan arayışında olması gibi şeyler olamaz, çok daha fazlasına bağlıyorum onun sadakatini. babalık problemi kokuları geliyor burnuma yani. aşk gibi kelimeyi bu kadar hızlı bu kadar şipşak sarf etmek sadece filmlerde olur ama çiftimiz zaten bu kısa süreye çok şey sığdırdılar ve çok şey paylaştılar. fiziksel temastan hoşlanmayan billy'nin de bu tutumu yine katmanlı bir travmadan ötürü geliştirmiş olduğu antipati veyahut korkuyla açıklanabilir tahminler üzerinden. hatta bu travma aile kurumu içinden gelmiş de olabilir. çünkü baba karakterimiz öfke kontrol probleminin dışında layla'ya rahatsız edici bir aşırılıkla sarılır ve bu akıllara çok farklı şeyleri getirir. böyle rastlantısal bir aşk hikayesi büyük bir şans doğrusu. iyileştiren türden olması ise bir tık ütopik. bahtsız bedevi billy'nin başından geçen talihsizlikler aklıma catch-22 tabirini getirdi. bu deyimsel kalıbı çok sever yeni de dövmesini yapmış bulunmaktayım. ekşisözlük kaynakçamla size açıklayayım. "bir "catch 22" durumu örneği vermenin faydalı olacağını düşünüyorum: ikametgah senedi çıkarabilmeniz için muhtarınıza nüfus kağıdınızı göstermeniz gerekir, ama nüfus kağıdınızı kaybetmişsinizdir, o yüzden nüfus memurluğuna gidersiniz, memur sizden ikametgah senedi ister. siz de bunun üzerine "fakat bu bir catch 22 durumu" dersiniz. olay tatlıya bağlanır." aynı zamanda "amerika'da kült olmus; basligiyla ingiliz diline içinden çikilmasi mantiksal açindan imkansiz bir durumu tanimlamak için kullanilan "catch 22" deyimini hediye etmis dahiyane roman." şeklinde bir bilgi daha verebilirim. film uyarlaması da bulunmakta bu kitabımızın. filme dönecek olursak; billy'nin son sahnelerde ona hapisteyken "kuru üzüm" gönderen yegane arkadaşı goon'a (rocky'e) acımasızca çıkıştığı sahnede duygulandım ve bir milisaniyelik an film billy'nin intiharıyla son bulacak sandım üzüntü içinde. tam gözlerim dolacaktı ki billy hem intikamından hem intiharından vazgeçip kırdığı arkadaşına pişmanlığını dile getirip ilk sevgilisinin güvenli kucağına döner ve cenin pozisyonunda huzurla uykuya dalar.

sircafanusta_ 2 years ago

"Kişisel yaşam serüvenine bütün dünyayı da ortak ederek, ölüme kendi tarzında direnen kaç kişi var? Ama ölüm anlamaz ki... Ne asil ruhlu bir şövalye ne de cesur bir düellocu ölüm. Zaten öyle olsa ona karşı koymak için bunca film yapıp…devamı

sircafanusta_ 2 years ago

Kung Fu Panda 4

Mike Mitchell

34 Gönderi

" endişe etsen de çorban daha hızlı kaynamaz. " "büyük veya küçük her adım iz bırakır. " gibi enfes replikleri olan ve kız kardeşimi hunharca güldüren bir animasyondu.

sircafanusta_ 2 years ago

your softness opens doors that force cannot move. your vulnerability is powerful... & the truth is: not everyone deserves to witness it.

sircafanusta_ 2 years ago

Dinlenme ve Rahatlama Yılım

Ottessa Moshfegh

3 Gönderi

şuan, benim 'eylemsizlik yılları' veya 'eziklik şalı örtülü' şekilde tasvir edip esefle baktığım, kayıp gördüğüm ama aslında fazla işlenmiş ruhumu nadasa almakla meşgul olduğum dönemi gözümde canlandıran bir kitap okuyorum. anmak istemediğim ama aslında zamanında çokça haşırneşir olduğum medikal terimlerle…devamı