(@) - Raf

İnsanlığımı Yitirirken okuyorum bugün, bir süre elimde sürünen kitaplardan, tam da bugünlerde Yozo gibi apatik hissediyorum, onun gibi gizleniyorum yüce ve elzem sayılan topluluklar içinde ve umarsızca izliyorum her birinin sebepsiz yaşamlarını. Sebepler ve sancılar mihenk taşı hayatımın. Dalga geçiyorum…devamıİnsanlığımı Yitirirken okuyorum bugün, bir süre elimde sürünen kitaplardan, tam da bugünlerde Yozo gibi apatik hissediyorum, onun gibi gizleniyorum yüce ve elzem sayılan topluluklar içinde ve umarsızca izliyorum her birinin sebepsiz yaşamlarını. Sebepler ve sancılar mihenk taşı hayatımın. Dalga geçiyorum zaman zaman içimden kolay seyreden hayatlarını izlediklerimle. Kolay bir şeyi aptal olmakla suçluyorum. Kendimi ele vermemek için doğrusunu çok iyi bildiğim yalanlar söyleyip duruyorum. Bu yalanların birçoklarını mutlu ettiği söylenebilir. Hatta egolarını şişirmeye de hizmet eden yalanlar oluyor bunlar genelde. Okşuyorum ben'lerini ki bana sataşmasın, bana dokunmasınlar ve yalanlar ardındaki Eylül'ü bulmasınlar. Trajikomiktir ki gözlemlemeye yeltenen biri için kendime dair çok ele şey veriyorum aslında bütün bu yalanlarıma ve bunca aksi için çabama rağmen. Yani bana dair bir şeyler anlamak isteyen biri için sanıldığı kadar zor değil bu. Çünkü kelimelerim var, onları kullanıyorum. İlettiklerimin alıcısı olmaya gönüllü herkes kelime oyunlarımın ardındakini okuyabilir. Hastalıklı gelmesine rağmen kalmayı tercih etseydi birileri o zaman farklı olabilirdi her şey. Ama onları kaçırmakla sabit ruhaniyatım. Yoksa gözetmek isteyen gözetir, duymak isteyen duyar, anlamak isteyen anlar. Peki her şeyden önemlisi ben gözetilmek istiyor muyum? Ve bu acziyete denk mi? Çok dişli ve muhtaciyetten nefret eder mi görünmeli, yoksa potansiyel rakip sayılmamak ve kendini korumak adına bir yenik rolü mü üstlenilmeli? Beni kimseler kendine rakip saymasın istiyorum çünkü hiçbir yarışa müdahil değilim, olmayacağım. Bunun için fazla bıkkınım. Karşınızda iki büklüm yaşama sanatı konusunda ne kadar başarılı olduğunuz hakkında övgüler yağdırırken ve görece ezik davranırken sırf görünmez olmak için bunu yaptığımı bilemezsiniz. Bilinmez ve görünmez olmak konfor alanına dair çünkü. Bütün bu kendi keskin zekamın ürünü olduğundan bahsettiğim oyunlardan dem vurduktan sonra itiraf etmeliyim ki içten içe sözde aptal bir hayat sürdüklerini düşündüğün insanları kıskanıyorum. Onları onlara karşı pohpohlayarak ve duymak istedikleri vererek iyice ulaşılmaz bir mertebeye çıkarıyor kendimi de yeriyorum. Gerçek ise benim lanse ettiğim veya içimde yankılanan kadar mübağalalı ve kusursuz değil, yani öyle olmamalı. Kimsecikler kusursuz değildir, değil mi? Basit bir denklem bu. Doğrusunu mu yapıyorum kendimi benden korkmayacakları ve bana saldırmayacakları kadar küçültüp zaman zaman da yok etmekle? Bu bir korunma mı, güçlü bir silah mı yoksa bütünüyle kendine hakaret mi bilmiyorum. Kitabı okurken insan olarak 'diskalifiye' olmak düşüncesine dair bir yorum okuduğumu anımsıyorum. Sanırım son yıllarımı özetleyen tek bir cümle. Ben elendim, yaşamak arenası size ait diye haykırmak istiyorum. Dünyevi hırsları ,gündelik tasaları size kalacak şekilde reddediyorum. Bazen de tam tersi avuçlamak istiyorum ve buraya gelip umut tacirliği yapıp kendimi birilerinin rehberi olabilecek ladar güçlü gösteriyorum. Öyle miyim veya kendimi öyle görüyor muyum? Muamma. Hak ettiklerimi almak için harekete mi geçmeli yoksa çürümenin öyküsünü devam ettirerek güvenli yaşamı mı sürdürmeli? Merhaba yine sana iki kutup. Benim sırf kendim ve refahım için üstlendiğim kendi potansiyelini bilmez- ezik hallerimin esasen bir gösteri olduğunu bilmeyen herkese gülüyorum. Kendimce davrandığım tek alan burası. Bunun dışında kalan herkes için onları onlara karşı övmeye devam edeceğim. Bu kimi zaman aşağılık kompleksimi beslese de onlara karşı bir tehdit olarak alınmaktan yeğdir. Daha önce ben dahil olmak üzere birçoklarının söylediği gibi dünya, burası koca bir sahne. Sen ne performansı sergiliyorsun?

sircafanusta_ 2 years ago

Benim Adım Sam

Jessie Nelson

41 Gönderi

salt sevginin ebeveynlik için yetip yetmeyeceği üzerine... bütün değer sistemimizi sorgulatacak türden. seyrinde bizi de dilemmaya dahil eden. tanık olduğum en mükemmel babanın kurgusu. mekanik bir işkoliğin bile kalbini yumuşatacak türden bir ısrar babalık görevinde. annie en sevdiğim karakterlerden olup…devamı

sircafanusta_ 2 years ago

Yaşamak

Yu Hua

212 Gönderi

bir arkadaşıma kitabı bitirir bitirmez uzunca bir mesaj attım kendimden geçmişçesine: kitap hakkında feedback istemiş olman bana bu haddi verdi kitaba bugün başladım ve bitirene kadar bırakamadım kısaca bir şey zaten 200 sayfa hala sahildeyim resmen titriyorum çok kolay okunuyor…devamı

sircafanusta_ 2 years ago

Kağıt Helva

Elif Şafak

1 Gönderi

"Bir insanı sevmek, onun zihninde bir türlü huzura erememiş tüm hikayeleri raflarından çıkartıp tek tek temize çekmek demektir." Aşk üzerine olanlar başta olmak üzere yazarın alıntılarının birbirleriyle tutarsız, bütünlüksüz olduğunu söyleyenler var. Ama yazarın bütün cümlelerinin ve düşündüklerinin ahenk içinde…devamı

sircafanusta_ 2 years ago

"Bilgelik yaralarımızın kılığına bürünür. Bize nasıl gizlice kanayacağımızı öğretir. Delilik belki de artık değişim geçirmeyen bir acıdan başka bir şey değildir. Hangi eski yazarda okudum üzüntünün kanın yavaşlamasından ileri geldiğini? Tam da budur üzüntü: Durgunlaşan kan. İnsanı hiçbir şey, o…devamı

sircafanusta_ 2 years ago

I Thought That I Could Not Be Hurt by Sylvia Plath I thought that I could not be hurt; I thought that I must surely be impervious to suffering– immune to mental pain or agony. My world was warm with…devamı

sircafanusta_ 2 years ago

"'Düşünüyorum, öyleyse varım.' Lacan'ın 'Düşündüğüm yerde değilim ve bulunmadığım yerde düşünüyorum.'una dönüşmüştü."

sircafanusta_ 2 years ago

mutluluk tehdidiyle ani bir korku şeklinde beliren bir hastalıktan bahsediliyor okuduğum kitapta: anhedonia insanın dünyevi mutluluğun belki de çok uzaklarında olmadığı gerçeğini aniden fark edip böyle bir olasılığa karşı şiddetli bir fizyolojik tepkinin ağına düşmek demekmiş. mutluluk ender rastlanan bir…devamımutluluk tehdidiyle ani bir korku şeklinde beliren bir hastalıktan bahsediliyor okuduğum kitapta: anhedonia insanın dünyevi mutluluğun belki de çok uzaklarında olmadığı gerçeğini aniden fark edip böyle bir olasılığa karşı şiddetli bir fizyolojik tepkinin ağına düşmek demekmiş. mutluluk ender rastlanan bir olgu olduğundan, kabullenmesi de yoğun bir korku ve kaygıyla birlikte gelir. çünkü mutluluğu hep anılarda ya da beklentilerimizde aramaya yönelmiştik. mutluluğu yakalamak her ne kadar temel bir hedef de olsa, ancak uzak bir gelecekte belki yakalanabileceği inancıyla beliren bir hedefti, diye devam ediyor satırlar. ben bu inanca meydan okuyorum bu kitabı okurken tıpkı kitaptaki sevgililer gibi, elimde taze çekilmiş bir kahve, stresli sınav haftasından henüz çıkmış olup bir godard filmiyle kendimi ödüllendirdim. şimdi de alain de bottom'dan aşk üzerine'yi okuyorum keyifle ve ilk defa hızlı hızlı olmaksızın. normalde çok acı çekiyorum ve bunu buraya sıçratıyorum bilirsiniz. ama şu milisaniyelik bir an için mutluyum. mutluluğun imkansızlığını biraz olsun kırmıyor mu bu sizce de? bu hafta çok kez hastanede bulundum, hem fizyolojik hem de mental yankılarla devam eden bir hastalık sürecinin relapse evresindeyim. ya kitaptaki hastalığa yakalanmış isem? ya mutluluktan korkuyorsam? şuan bu satırları yazarken midem bulanıyor ve kalbimde spiral bir endişe var, ama olumsuz çağrışımlı bir endişe değil, mükemmel bir yolculuğa çıkmadan önceki heyecanla harmanlanan bir endişe. zaman zaman sizi dolaştığım kutuplarda bana eşlik etmeniz için çağıracağım böyle, zaman zaman mutluluktan ödümün koptuğuna zaman zaman onu hapsetme istencime zaman zaman da ölüm ve mutsuzluk üzerine fanatikliğime şahit olacaksınız. bütün bunların bir kesişim kümesi yok, ben hepsinin toplamıyım. bir itirafta bulunuyorum biraz suçlu hissederek, sanki buna hakkım yokmuş gibi: ben şuan mutluyum! eylül

sircafanusta_ 2 years ago

Hayatını Yaşamak; On İki Tablodan Oluşan Bir Film

Jean-Luc Godard

35 Gönderi

Spoiler içeriyor hayat küçük hatalarla ciddi sapmalara müsait, peki siz nerede hata yaptınız? toplumsal bağlamda kadının yerini, paris sokaklarındaki genç, güzel ve talihsiz bir fahişe üzerinden irdeliyoruz ilginç bir adam olan godardla ve sinematografisiyle. esasen çok güvenli ama sıkıcı bir hayatı geride…devamıhayat küçük hatalarla ciddi sapmalara müsait, peki siz nerede hata yaptınız? toplumsal bağlamda kadının yerini, paris sokaklarındaki genç, güzel ve talihsiz bir fahişe üzerinden irdeliyoruz ilginç bir adam olan godardla ve sinematografisiyle. esasen çok güvenli ama sıkıcı bir hayatı geride bırakma cüreti, her zaman mutlu sonla mı biter? yoksa alışkanlıklarımız esasen korunak mıdır? bedenden mi yoksa ruhaniyattan mı vazgeçmek daha kolaydır? filmin sonunda nana'nın genç sevgilisi tarafından okunan edgar alan poe'nun oval portre'si tüyleri diken diken eder, ayrıca portrenin sahibiyle özdeşleştirilen nana'nın da ölümünün sinyalidir, önceki bölümde ise filozofla olan sohbet hemen her film kanalının alıntıladığı bir sohbettir ve oldukça etkileyicidir. o sahnede pek değeri bilinmemiş konuşma üzerine olan bölümü alıntılacağım, aşk üzerine olana denk gelmemiş olma ihtimaliniz yok ne de olsa. "-insan ancak bir süre yaşamdan feragat ettiği zaman konuşmayı öğrenir.bedel budur. +yani konuşmak ölümcül müdür? -konuşmak neredeyse bir yeniden doğuş demektir. bir anlamda, yaşamın diğer boyutudur. yani bir insan konuşabilmek için, yaşamın konuşma olmayan bölümünden geçiş yapmalıdır. söylemek istediğim şeyi net olarak ifade edemiyor olabilirim ama insanı düzgün konuşmaktan alıkoyan şey, yaşamdaki bu ikilemin farkında olmayışından kaynaklanır. " bu sahneyi tekrar tekrar izledikten sonra agnes obel'den words are dead şarkısını açtım ve garip duyguların içimden geçmesine müsade ettim. agnes'in mistik sesi ve anna karina'nın ruhun derinliklerine bakan gözleri benim için sanatsal doyum demekti. konuşmanın, konuşabilmenin ve kelimelerin önemini anlıyorum ve burada, bu platformda konuşuyor sayıyorum kendimi. konuşalım. çünkü sinema da hikayeleri konuşmak için türemiş bir olgu değil mi esasen? hikayelerimizi konuşmak, dinlemek suretiyle takas etmeye devam edelim.

sircafanusta_ 2 years ago

İşte bu yüzden bana gerçek yüzümü gösteren aynalardan nefret ederim. Bir başıma çoğu kez hiçliğe düşerim. Dünyanın kenarından hiçliğe düşmemek için ayağımı gizlice itmem gerekir. Kendimi bedenime çağırmak için kafamı sert bir kapıya vurmalıyım. Virginia Woolf-Dalgalar Yalnızlığın mahvolma sebebi olduğu,…devamıİşte bu yüzden bana gerçek yüzümü gösteren aynalardan nefret ederim. Bir başıma çoğu kez hiçliğe düşerim. Dünyanın kenarından hiçliğe düşmemek için ayağımı gizlice itmem gerekir. Kendimi bedenime çağırmak için kafamı sert bir kapıya vurmalıyım. Virginia Woolf-Dalgalar Yalnızlığın mahvolma sebebi olduğu, ruhun kıyısındaki çakılları apaçık ortada bırakan, Woolf kırılganlığında yazılmış kitaptan alıntılar. Her cümleyi Woolf'un ruh haline ışık tutan bir monolog olarak değerlendirmek mümkün. Belki de yazarların tamamen kendinden bahsettiği bir yanılgıdır, kitabı yazar ve yazarın özyaşam öyküsünden bağımsız incelemek gerekir. Ama ben Woolf'a dair ipuçlarını -elimde büyüteç- bulmak niyetinde olurum her okuma deneyimimde. Bitti cümlesinin teselli ediciliğinden dem vurur bir cümlesinde. Sona ermek kendi varoluşunda da rahatlatıcı bir idea olmalı ki bunu hayata geçirir ve bence olabilecek en poetik şekilde. Ama şimdi Woolf sadece stand-up'ın tekinde intiharıyla şakaya malzeme edilecek kadar tanınmaktan, aslında sadece sonuyla tanınmaktan başka bir yerimize ulaşmıyor, feminist öğretileri çok da öteye gitmiyor sanırım. "Neden kadın elbiselerinin cebi yoktur? Olsaydı bulduğumuz ilk fırsatta cebimize taşlar doldurduğumuz için." Gerçi yine aynı kitapta şaka yapabiliyor olmayı hayata karşı cüretkâr ve güçlü olmak gibi bir çağrışımla kullanan Woolf belki de duysaydı gülerdi bu şakaya. Durağan olan her şeyden korkan bu genç kadın aslında sadece görülmeye, tanınmaya muhtaç gibi düşünmekten alıkoyamıyor insan kendini. Ama belki de o konumdaki biri için kurtarma çabaları nafile olacak, çok geç kalınmış sayılacak ve onun nihai sonu önüne geçilmez bir kararlılıkla tecelli edecekti. Ölme istencindeki ısrarıyla hayranım böyle kadınlara. Evet sırf bu yüzden çoğu kez 'fanatik' tabiri yakıştırılır bana. Ama bu birçoklarının çıkarımını kabul edecek mütevazılığı göstermekteyim. Sizin hiç tıpkı onun gibi yüreğiniz kaburgalarınızı dövdü mü? Dövmediyse bana hayata dair güzellemeler yapmamanızı rica edeceğim.