(@) - Raf

merhaba raf sakinleri, yaşam belirtisi vermeye geldim, buklelerine kıymış- sözde iyileşmiş versiyonumu da umarım kucaklarsınız, son yazımla sizlerleyim ama yüksek muhtemelle bu yazıdan sonra tekrardan izole olmayı yeğlerim, yine de iyi okumalar. enkaz halini çağırıyorsun yine dedi biri ona, enkazı…devamımerhaba raf sakinleri, yaşam belirtisi vermeye geldim, buklelerine kıymış- sözde iyileşmiş versiyonumu da umarım kucaklarsınız, son yazımla sizlerleyim ama yüksek muhtemelle bu yazıdan sonra tekrardan izole olmayı yeğlerim, yine de iyi okumalar. enkaz halini çağırıyorsun yine dedi biri ona, enkazı çağırma, enkazını çağırma... 'kendi yıkımını kendin yönetmiş olmakla' övünme artık, 'sana gül bahçesi vadetmedim' satırlarında bulma hazan'ın kızını, hazan'ın kızı onun bunun alıntısından fazlası, toplama kampı değil ki nihayetinde öz dediğin şey, ruhaniyatına denk bulunmamıştır hem güzelim hazan'ın kızının. biri geldi ona doğru, kulağına fısıldadı: enkazını çağırıyorsun yine, enkazını çağırma, eski ışıltını yıkıntı içinde fellik fellik arama, yiten yitti, sen iyisi mi enkazı çağırma, enkazını çağırma, yapma bunu kendine, o'nu kimse sevmemişti başgösterdiğinde hatırla, mağaranın koca deliğinden kafasını her çıkarışında en heybetli tokmakla vur kafasına kafasına. aslında bir 'nasılsın' kurtarabiliyordu gününü, hazan uçucu bir şeydi, *1 nezaket anahtar kelimeydi, e bu da zaten insan olmanın gereğiydi, basit bir denklemdi işte gördüğün, ama aynı zamanda ürkünç duruyordu ya dışardan, *2 ulaşılmaz, konuşulmaz, sanırsın katrandan yapma bir insan. bu yüzden zor anlaşılmayı kendi seçmiş olmalı diyor insan, muhakkak değmeli bilmecenin şifresini çözdüğüne sonunda, kendi gerçeğini bahşetmesi ödül mahiyetinde olmalı. o kadar da imkansız değildi koşulsuz sevgiyi tatma ihtimali, o yüzden kulak vermiyordu bas bas bağırıp tepinen şeytanlarına, ara ara kanatıyordu kendini, veya cehennemi provalamak için yanıyordu, yakmıyordu ama kimsecikleri, insaniyet sağlam sığınağıydı, ama ondan da geriye molozlar kalmıştı birkaç yıl önce, yine de umut kırıntıları barındırırdı yitmeye yüz tutan ben'inde, ziyadesiyle gelmişti delirikler o enkazın içinde otururken zamanında, o yüzden biri dokundu omzuna, enkazını çağırma! yuvarladığı mutluluk hapları bir 'nasılsın'dan daha çok şifalı sayılmazdı, aşkı da arada anıyordu, tanımadan anıyordu, bilmek istiyordu, bilmek kesinliği ve sahipliği ifade ediyordu, *3 iyi niyeti de sınıyordu mütemadiyen, sınava tabi tuttuğu herkes hüsran heybesine atılıyordu, sınırlarda tek başına dolaşmayı tek meziyeti sanırdı bu yüzden, onulmaz yaraları kadar aşılmaz da bir gardı vardı, kelimeler de sürekli kifayetsiz kalırdı, ama dün biri yaklaştı ona, enkazı çağırıyorsun dedi,YAPMA! *1 hazan uçucu bir şeydi, kovulabilirdi baştan. *2 ürkünç duruyordu ya dışardan, durumun sözde vehametini ele veriyordu aldatıcı görünümü. *3 bilmek, kesinliği ve sahipliği ifade ediyordu. ama ondan emin olunca da büyüsü kalmazdı.

sircafanusta_ 2 years ago

Uysal Kız

Dostoyevski

13 Gönderi

...aslına bakılırsa her ne kadar kendi kendime, gizemli, boş ve tumturaklı sözlerle söylemem komik kaçsa da, gerçekten ama gerçekten, "toplumdan öç alıyordum!"... yeni başladım, can yayınlarının 80 sayfalık kısa klasiklerinden, bugün bitireceğimi düşünüyorum ama dayanamadım gönderi oluşturmakta, güncellemeleri ve okumaya…devamı

sircafanusta_ 2 years ago

Deli Kadın Hikayeleri

Mine Söğüt

5 Gönderi

ilk defa bu kadar yorumsuzum. okuma sürecim henüz devam ediyor, yakın tarihte biter. neredeyse tüm kitabın altını çizmişim. bölüm sonlarındaki notlar ve o garip olduğu kadar derin yerlere dokunan ve sanki ruhuma gözünü dikmiş olan resimler... hatmi çayı hikayesi beni…devamıilk defa bu kadar yorumsuzum. okuma sürecim henüz devam ediyor, yakın tarihte biter. neredeyse tüm kitabın altını çizmişim. bölüm sonlarındaki notlar ve o garip olduğu kadar derin yerlere dokunan ve sanki ruhuma gözünü dikmiş olan resimler... hatmi çayı hikayesi beni hunharca ağlattı. maharetli pembe el hikayesinde ise 'anne, bu sen misin?' diye düşündüm. güzel şarkılar keşfettim, uzun ve düşündürücü bir deneyim oluyor benim için. bir çırpıda tüketmek istemedim, bir süredir elimde taşıyorum, çoğunlukla başucumda duruyor. ama araya da çok kitap sıkıştırdım. henüz bugün zweig'den karmaşık duygular'a başlayıp hatmedip yorum getirdim. bu kitaptan kaçınma sebebim belki de bana çok trajik geldiği içindir, ben bile bu kadar zorlandıysam birçoklarının kaldıramayacığını düşünüyorum. bir kesim de anlamlandıramayacak ve haliyle sevemeyecektir dilini. kronolojik bir sıralama gözetmeksizin alıntılar yapacağım gönderinin en sonunda. bu alıntıları okurken de "for woman,life, liberty" şarkısını dinlemenizi ve sözlerini de incelemenizi önerebilirim. benim okurken aklımda çalan şarkı buydu çünkü. kitaptan keşfettiğim en akılda kalıcı ve sözleri alabildiğine naif diğer şarkı isimlerini de paylaşayım dipnot olarak hazır hatırlamışken: -lemon tree : Peter, Paul and Mary -sympathique :Pink Martini *Kasıklarımda mağara gibi büyük bir yara. Doğurmakla öldürmek arasında uzun ince bir ip. Delirmekle yemek pişirmek arasında kısa kalın bir kalas. Gidip geliyorum. Gidip geliyorum. Her yerinde bir-ş-ey eziyorum. Şimdi o şeyi üzerine kusacağım. Şimdi o şeyle gözlerini oyacağım Şimdi bak... iyi bak... ben o şey olacağım. *Şehri avucumun içine alsam, elimde bir bez, her yanını ovalayıp parlatsam ... şehir tehditten arınır mı? .. binbir çeşit kadınlık hali yepyeni bir kadere kavuşur mu? Bu şehir yüzyıllardır erkektir ve kadınları sevmeyi bilmez. *...kendini öldürme fikrini bu kadar çok seven biri kendini de çok seviyor demektir... kendini ve deliliğini. *çakmak ateşinde eğdiğiniz metal kaşıkların büyülü küçük havuzunda mutluluk kulaçları atamazsınız. *Geceleri ben ağır, çok ağır bir taşın altında uyurum. Gündüzleri hafif, çok hafif bir yaprağın ucunda yaşarım. Gece beni taş ezer. Gündüz rüzgar devirir. Kanadıkça kanarım. Hayallerimi o yüzden kanla yazarım. *Sakın bana ismimi sormayın Sakın gözlerimin tam içine bakmayın Yanımdan geçerken bana dokunmayın. Varsayın ki burada değil, oradayım. Oraya siz gelemezsiniz. Köprüleri yıktılar, gemileri yaktılar, yollar kayboldu. Ben başkayım. Ben uçurumlar kadar tehlikeli Dereler kadar tekinsiz Rüzgarlar kadar esriğim. *Hiçbir ev kadını kendini mutfakta asmaz. Yemeklere yas sıçratmaz. *Size bir sır vereyim. Hep aynı kadın ölecek. Hep aynı kadın doğuracak. Hep aynı kadın kaçacak. Her şey birdir. Her şey birdir. Her şey birdir. O kadın ... o aynı kadın ... külliyen delidir. *Bir keresinde yerkürenin çekirdeğinde yanan ateşe tutulmuştum. Saçlarımdan tutuşmuştum. Bir keresinde bir jilete aşık olmuştum. Ne kadar ince damarım varsa hepsini tek tek kesmiştim. Akan kanda geleceğimi içmiştim. *Pencereden dışarı bakıyorum. İçimde ateşler yakıyorum. Yaptığım her yemek o ateşte pişiyor. Doğurduğum her çocuk o ateşte eriyor. Sevdiğim her erkek o ateşte ölüyor. Bir bardak su içsem... söner mi? İsteklerimi nehre gömsem... cinayetler biter mi? Her şey senin yüzünden, diyor babam. O kupkuru bir adam. İçinde ne ateş var, ne su. O da biliyor, benimse içimde hem ateş var, hem su. *Bir keresinde gölgeme gömülmüştüm. Günler geceler boyu gölgemle sevişmiştim. Korkma, demişti yılan gözlü falcı, kadın böyle bir şeydir. Aşk diye diye kendini öldürür. Defalarca ölmüştüm, her seferinde yeniden dirilmiştim. O yüzden biraz çürük kokar nefesim. İçimde aşkla terbiyelenmiş cesedimi. *Her şey istediğimiz gibi olsaydı Tanrı’ya ne gerek kalırdı. Yalvarmalarla kendini var eden tanrınız sizi yalvartmayacaksa, eteklerini kapatmayacaksa neden yaratmış olsun. Tapının diye yarattı sizi, isteyin ve elde edemeyin ama yine de öfkelenmeden boyun eğin diye yarattı sizi. *size kadınlıkla lanetlenmiş bir varoluş hezeyanı anlatacağım. sizi saçlarının ve ayaklarının ucu arasında olup biten şeylerden ibaret, doğurmaya mahkum, çocuklarını kaybetmekle mühürlü, yalnız, yapayalnız bir kalabalıkta dolaştıracağım. içlerine açılan kapıların arkasına saklanmış kadınların delirerek bedenlerinden dışarı açtıkları pencerelerden bakacağım. o pencerelerden tekrar ve tekrar ve tekrar kendimi aşağı atacağım. *Onun için asıl tekin olmayan gündüzler... çıplak gözle görünebileceği haller. Çirkin ya da sakat mıymış? Görünmesini istemediği bir hali mi varmış? Hayır. Sadece üzgünmüş...çok üzgün. *Ölüden avucuna hiç şarkı döküldü mü daha önce? Benim döküldü. Küçük oğlum öldüğünde, avuç avuç ninni döküldü avucuma. Bir zamanlar ona söylediğim ninniler…

sircafanusta_ 2 years ago

ah cadı tanrıçası... ah imge dehası... ah buklesinde uyukladığım... ve ah onun hikayesinden etkilenen tıpkı onun gibi 'yaşama kiracı, ölüme komşu' çılgın zelda...

sircafanusta_ 2 years ago

Karmaşık Duygular

Stefan Zweig

19 Gönderi

Spoiler içeriyor soylu bir melankoli çerçevesinin içindeki öğretmen. ama genç öğrencisinin ruhunu sarsıp uyandıran türden. onu yargılamaksızın kabul eden ve öğrenmeye aç bilaç olduğunu fark ettiren türden. "duraklar da müziğe dahildir" diyecek anlayışa sahip... ah aylaklığımızı bile hoş gören - bize minik…devamısoylu bir melankoli çerçevesinin içindeki öğretmen. ama genç öğrencisinin ruhunu sarsıp uyandıran türden. onu yargılamaksızın kabul eden ve öğrenmeye aç bilaç olduğunu fark ettiren türden. "duraklar da müziğe dahildir" diyecek anlayışa sahip... ah aylaklığımızı bile hoş gören - bize minik mola hakları tanıyan eğitmenlere ne kadar ihtiyacımız var. bir keresinde tıpkı Roland gibi ilahlaştırdığım bir öğretmenim oldu. hayatımın seyrini değiştiren-ruhumu kabartan türden. onun hayatının üzerine örtülü gizem perdesini kaldırmak için de debelendim çaresizce. o kadar iyi anlıyorum ki o yüzden her bir çabasını roland'ın. ama hiç kimse düşündüğümüz kişi değildir, ben de gümlemiş oldum hikayenin sonunda. kitabı elime aldığım bugün bitirmem gerekiyordu biliyordum yine de geciktirdim. şahsen profesörün karısıyla da haddinden fazla empati kurdum. ama asıl roland ve birçok öğrencisini kasıp kavuran zekasına rağmen o kadar çaresiz ve yalnız kalan profesör bende ağlama isteği uyandırdı. henüz kitabın başlarındayken bir cümlesi beni çok düşündürdü okuma deneyimime birkaç dakika ara vermeme sebep oldu: "yaratıcılığı korumayı içeren mistik görevi gereği, doğa , çocuğu hep babasının eğilimlerine direnmeye ve onları küçümsemeye programlar." gerçekten durum bundan ibaretti. baba'ya başkaldırış! o kadar sıradan ki... o kadar bilindik ki... 110. sayfada yine doğru bir çıkarıma denk geliyorum ve duraksayıp bunu da taslak halinde olan gönderime ekliyorum sizler için: "ne ki, bilen ve anlayan birisi için hiçbir haz gizli olana duyulan haz kadar büyük, hiçbir ürperti tehlikeli olanı saran kadar güçlü ve hiçbir acı utançla vazgeçilmeyecek kadar kutsal değildir." ah şu kesin bir dille yasaklanmış olduğu halde içine düşülen tutku hali yok mu hep gözümde somut bir manzarayı canlandırır : bir kraterde fokurdayan ve dokunulması imkansız olan kızıl lav... gözümde beliren bu eriyik imge kitabın özeti sayılabilir. zihinsellikle yetinmeyen tutkulu esrime... hisleri, eğilimi bir lanet sayılan çok büyük bir adam ve onun genç, saf aşkı... 'Eros'un bitkinlikle elinden düşürdüğü meşalesini onun ruhunda tekrar yakan...' bir sevgili... ama kavuşma olmaksızın... duygulara geleneksel bir sertlikle yaklaşılmış eski yıllarda.(günümüzde bile, sanırım zamansız tabularımız var) haliyle baskılanmış onlarca aşk yaşanmamış onlarca hikaye mevcut... biz sıradan kaderlerin dokunduğu insanlarız, ya görmezden gelinen o 'güruh'un üyeleri? kitabın ana fikri benim nezdimde buydu. 'hayatımda onu sevdiğim kadar sevdiğim hiç kimse de olmadı.'

sircafanusta_ 2 years ago

Annemi Öldürdüm

Xavier Dolan

18 Gönderi

Spoiler içeriyor ANNELER BİRER AZİZE DEĞİL! sadece bir cevap bekledim istemsizce sonunda... evet hubert bu kutuplu iki duygunun arasında mekik dokudum bende tıpkı senin gibi 17-20 yaş aralığında. bugünüme değin. peki ama ne yapmalıyız? bu paradoksla nasıl olur da yaşarız? yoksa en…devamıANNELER BİRER AZİZE DEĞİL! sadece bir cevap bekledim istemsizce sonunda... evet hubert bu kutuplu iki duygunun arasında mekik dokudum bende tıpkı senin gibi 17-20 yaş aralığında. bugünüme değin. peki ama ne yapmalıyız? bu paradoksla nasıl olur da yaşarız? yoksa en nihayetinde cenin pozisyonu alıp kendimizi mi öldürmeliyiz? çok garip yerlere dokundu bu film. bir çözüm de getirmedi benim nezdimde. aksine sadece çok iyi bildiğim hislerin tasviriydi. çocuklukta alabildiğine kolay seyreden ebeveyn-çocuk ilişkisine duyulan özlem barizdi. çok tanıdık olduğum -toplumda problematik sayılan- kuvvetli nefretim ve takıntılı sevgim. ikisi aynı anda varlar! aynı zaman diliminde! birden! bu birbirine en zıt uçlardaki duygu dalgaları kabarıp sönüyor. anne figürüyle olan ilişkim gitgeller üzerine kurulu. şefkat dileniyorum yol köşelerinde haliyle. 'beni istemedi, ben sadece bir yüktüm. bir anne olmak için yaratılmamıştı. evlenip çocuk sahibi oldu çünkü herkesin ondan beklediği buydu. her kadından hala tek beklenen bu' alıntılanacak çok şey var, tekrardan buluşabilmek için kafalarımızda intihar etmek veya birilerini öldürmek gerekliliğiyle ilgili replik, chantale'nin yatılı okulun müdürüne kustuğu haklı öfkesi ve dile getirdikleri... (güçlü bir feminist çıkışmaydı bu) belki onun çocuğu olmamalıyım diye düşünen herkes belki o benim ebeveynim olmamalı düşüncesiyle değiştiriyor kimi zaman fikrini... ve asıl o zaman büyüme gerçekleşiyor. kendi yeterliliğimizi sorgulamak yerine bunu karşı tarafa yönelttiğimiz an iyileşiyoruz. yerinin değiştirilmesi gereken ne çok sorumuz var. ve birbirine karışan ne kadar haklı-haksız var. kendine yeniden ebeveylik yapmak ne kadar zor. beklediğin, hak ettiğin ebeveynliğini kendi kendine yapmak ve yaralarını böyle sarmak ne kadar sancılı.aile kurumunu reddetmek niye imkansız? onları yok saymak tek çıkar yol mu? sığınağı olan öğretmeni, julie, onla vedalaşırken hubert'e armağan ettiği o kıta... anneye o mânâ biçilemeyen muhtaç duyma hali... öğretmenine okul dışında sığınmak elbet yasa dışı ama kendi anneni öldürmek kadar değil :) julie'nin de kendi aile ile ilintili bir düğümü var ve hubert onun tarafından da bir nevi terk ediliyor. ama gerçekler acıdır. yalnız doğup yalnız ölürüz. aile kurumu asla bel bağlanılamayacak bir illüzyondur. hubert'in kafasından geçenleri yapamayışı,dürtüsel hareket edemeyişi, fantezileri, şiirselliği, baskılanışı, yadırganan cinsel kimliği, dağıttığı şeyleri bile sinir krizi geçtikten sonra toplaması metaforik... hemen herkes bir anlığına da olsa yıllar da alsa annesinden nefret etmiştir. buna değiniyor cüretkâr bir şekilde filmimiz. ve hubert modern zaman şairlerinden olma adayı ama bu dönemden olamayacak kadar da naif bir ruha sahip. tıpkı julie'nin dediği gibi harmanlanmış bir biçimde şiir içinde yatıyor onun. çok garip bir bilinçakışıyla yazdım, kopuk gelecektir. ama hunharca duygulandığım için kontrolü yitirircesine yazıyorum, duygulardan sıyrılmak istemiyorum. dizginler bende olmasa da olur. kasıntı olmayayım yeter. anlam bütünlüğünü sikeyim.

sircafanusta_ 2 years ago

Elemental

Peter Sohn

153 Gönderi

Spoiler içeriyor kız kardeşim tina ile izlemekten çok zevk aldım. başta çıkan carl's date ile yukarı bak karakteri carl'ı yeniden izlemek çok duygulandırdı. ellie'ye olan sadakati... ateşi çok karakteristik ve güzel buldum. kıvrımlı hatları falan 🤭 karakterlerin cinsiyetlerini oyuna göre değişmelerine rağmen…devamı

sircafanusta_ 2 years ago

"Pek çok kişi için, intihar bir Rus ruletidir. İçinde tek bir kurşun olan bir tabanca. Oysa kızların tabancası tamamen doluydu. Bir kurşun aile baskısı için. Bir kurşun genetik yatkınlık için. Bir kurşun olayların elde olmayan gidişi için. Bir kurşun da…devamı

sircafanusta_ 2 years ago

Hiçbir Zaman Burada Değildin

Lynne Ramsay

8 Gönderi

Spoiler içeriyor ne hissetmem gerektiğini bilmiyorum. yabancı kanalların incelemelerinde kayboldum ve her seferinde kaçırmış olduğum farklı bir detaya denk geliyorum. beğenmeyen kesimi hemen her şeyi anlamak isteyen aceleci ve dikkat eksikliği olan kişiler olarak atfediyorum. :) phoenix kahramanın travma sonrası halini yansıtmıyor…devamı

sircafanusta_ 2 years ago

Sevgili Anneciğim, Binlerce kez açıldım, binlerce kez kapandım yokluğunda, Kocaman bir dağ lalesi gibi. Ve kapkara göbeğini dünyaya fırlatacakmış gibi duran. Şimdi mucizevi bir yerdeyim. Muc’ın ucuz evinde. Sanki mürekkebi rutubet olan bir kalem Duvarlara hep senin resmini çiziyor. di’li…devamıSevgili Anneciğim, Binlerce kez açıldım, binlerce kez kapandım yokluğunda, Kocaman bir dağ lalesi gibi. Ve kapkara göbeğini dünyaya fırlatacakmış gibi duran. Şimdi mucizevi bir yerdeyim. Muc’ın ucuz evinde. Sanki mürekkebi rutubet olan bir kalem Duvarlara hep senin resmini çiziyor. di’li geçmiş zamanda birçok resim, Hep gülümsüyorsun, Aklının ortasında mavi bir yıldız varmış gibi. Ve o yıldız karanlık bir şubat akşamında, Durmadan soluyormuş gibi. Hatırlar mısın? Mavi saçlı bir tanrı gibi severdim Burdur Gölü’nü. O göl şimdi içimde kocaman bir anne ölüsü. Vişne bahçeleriyle dolu, Neşeli bir şehre benzerdi senin sesin. Bazen ölmek istiyorum, Beni yeniden doğurman için. İri, ekşi bir vişne tanesi gibi. Kış başında bir ton kömür yığarlardı kapıya. Bazen görülen rüyalar gibi kapkara, Bir ton rüya çıtırdarken, Sen kar yağmadan önce başkaydın, Kar yağdıktan sonra bambaşka. Sanki hep buluğ çağındaydım. Kuşlar zaptederdi her yeri, sabahları, Binlerce kez söylerlerdi söyleyeceklerini, Bizim hiç anlayamayacağımız bir şeyi, Senin şarkıların aç kuşlara buğday saçardı. Kediler yusyuvarlak dururdu karın ortasında. Kar manzaralı bir resmin ortasında durur gibi, Gri kediler sarmıştı etrafımızı, gri dağlar… Bir tek senin çocuklar üşüyecek rengi saçların vardı. Ben bu eve Muc’ın ucuz evi diyorum. Yokluğunda böyle oldum. Mucize öldükten sonra buraya taşındım. Ve inan, Muc bu evi bana çok ucuza verdi. Yaşasaydın, hayatının ortasına, Güller yığan bir adam olsun isterdim babam. Sen bir çocuk romanı annesi ol isterdim. Ölü mısır tarlaları hışırdıyordu, Ve kalbimde çıngıraklı yılan sürüleri… Diye başlayan bir çocuk romanında. Şalına sarınırdın toprağa sarınır gibi, Erken öleceğini biliyordum bana bırakmak için, Bu acımasız ölü anne sesini. Şimdi mucizevi bir yerdeyim. Zaman bir salyangozun vücudunda yaşıyor burada. Ve çok ağır ilerliyor. Yüzümdeki çillerden başka, İsyan eden biri yok hayatımda. NOT: Ölen her kadın için bir şiir yazdım. Onları Muc’a evin karşılığında verdim. Çok ucuza. Artık bütün üzgün oluşlarımın adı: ANNE! Didem Madak