(@) - Raf

#yorumperisi 🧚‍♀️ 📗 Üstün Dökmen’nin “Küçük Şeyler 2 “ adlı kitabını okudum. Üstün Dökmen’i televizyondan ve basından takip ediyordum ama kitabını okumak kısmet olmamıştı, bu kitapla başlamak kısmet oldu. Sırada ‘Kelebekler ve İnsanlar’ var. 📗 Kitabımız; Suflörlü Yaşamlar, Tulumbacı Sendromu,…devamı#yorumperisi 🧚‍♀️ 📗 Üstün Dökmen’nin “Küçük Şeyler 2 “ adlı kitabını okudum. Üstün Dökmen’i televizyondan ve basından takip ediyordum ama kitabını okumak kısmet olmamıştı, bu kitapla başlamak kısmet oldu. Sırada ‘Kelebekler ve İnsanlar’ var. 📗 Kitabımız; Suflörlü Yaşamlar, Tulumbacı Sendromu, Psikolojik Düğümlerden Kurtulmak ve Sözün Sonu adlı dört bölümden oluşuyor. Tanıtım bülteninden; ‘Bu kitapla hayata bakışınız değişecek!…’ Küçük şeyler, üzerinde durup düşündükçe çoğalıyor, genişleyip derinleşiyor. Böyle olması da doğal olmalı. Yaşam da bir uçtan diğerine küçük şeylerden oluşmuyor mu? Dostlarım diyor yazar; Küçük şeyleri, küçümsemeyin, fazla da önem vermeyin. Küçük şeylere hakkını verin. Küçük şeylere hakkını vermek, yaşama hakkını vermektir. Eğer siz yaşama hakkını verirseniz, Yaşam da size hakkını verir. 📗 Suflörlü Yaşamlar bölümünü okurken yaşadığım bir olay aklıma geldi. Oğlum okula başlamadan önce pedagoga götürdüm, bir problem var mı, bir yeteneği var mı, nasıl bir eğitim politikası izleyelim diye. Her seans sonunda dışarı çıkarken ”Oğlum, veda etsene, iyi akşamlar de” diye uyarıyordum. Birkaç seferden sonra pedagog hanım beni içeri geri çağırdı ve hareketimin yanlış olduğunu bu tip uyarıların ters tepebileceğini söyledi. Onun yerine benim sadece iyi akşamlar diyerek veda etmemi, ona örnek olmamı, yapması gerekeni göstermemi söyledi. 📗 ‘Ferrarisini Satan Bilge’ diye bir bölüm var ve olaya değişik açıdan bakmamızı öneriyor. Benim en sevdiğim iş, farklı açılardan bakıp değerlendirmek, empati yapmak. Kitabı da o dönemde okumuştum zaten. Sonuç olarak bu kitapla ilgili benim bugünkü fikrim; ‘Ferrarisini satan Bilge’ bugün el yapımı Bentley aldı. ( 😂😂😂) 📗 Pozitif motivasyon – negatif motivasyon diye bir bölüm var. Uzun süredir bu konuda gözlem yapıyorum; toplum ve yönlendirenler negatif motivasyon taraftarı. Küçük birkaç örnek: diyet yapan biri var ve onu motive eden yakınları, takdir edip destekleyeceklerine, alay edip, yapamazsın bırak gibi negatif motive ederler. Ya da din ile ilgili bir örnek verirsek ( ayırım yapmadan tüm dinler için ) iyilik yap, hasta bak cennetlik ol yerine; çalarsan cehenneme gidersin, ibadet etmezsen cehennemlik olursun gibi korkutucu, negatif motive etmekteler. 📗 Bir bölümde Çin’de kız çocukları gezip, dolaşmasın, ayakları küçük olsun diye küçük demir ayakkabılar giydirirler İmiş. O zaman internet falan olmadığı halde annemde bunu duymuş, uzun süre bana küçük potinler giydirdi. Demir değildi ama yaz, kış boğazlı botlar ve küçük numara. Bugün ayaklarıma bakınca anneme teşekkür ediyorum, iyi ki bu yöntemi kullanmış yoksa halim nice olurdu, kocaman ayaklarla. ( 🦶Merak edenler için bugün ayakkabı numaram 42👠👠 ) 📗 Bir bölümde toplum olarak karşımızdaki kişilerin duygularına saygı göstermediğimizi çok güzel örneklerle açıklamış Üstün hoca. Ona saygısızlık olmasın ama bence eksik ya da duygudan önce gelmesi gereken bir faktör var. Karşımızdaki kişiye hiçbir konuda ( kişilik hakları, yasal hakları gibi) saygı göstermezken, duygularına nasıl saygı gösterilsin? 📗 Kitabın adı küçük şeyler ama aslında dikkat etmemiz gereken önemli konulara değiniyor. Her bölüm, her konu için söylenecek çok şey var. O yüzden en iyisi alıp, okumak. Tüm konuları anlaşılır örneklerle açıklarken, kısa hikayelerle desteklemiş, fıkralarla renklendirmiş ve ortaya okunası bir kitap çıkmış, kalemine sağlık.

yorumperisi 5 years ago

Arkadaşlar Merhaba, Belki ilginizi çeker diye gönderiyorum. İyi akşamlar, iyi seyirler. TRT 2 Mayıs ayında 31 film yayınlayacak. Her akşam ödüllü ve sanat değeri yüksek farklı bir film ekrana gelecek.Bu filmlerin bazılarını keyifle izlemiştim.Bir aksilik olmazsa hepsini izlemek istiyorum. Filmler…devamı

yorumperisi 5 years ago

Bir Ömür Nasıl Yaşanır

İlber Ortaylı

98 Gönderi

#yorumperisi 📕 Yayınlandığı günden beri merak ettiğim kitaptı. Şimdi alıp okumak kısmet oldu. İlber hocanın her konu hakkında fikir ve tavsiyelerinin olduğu kitabı okumamak olmazdı ( tavsiyelerinin verdiği listelerin kaçta kaçını yapmışım merakı). 📕 İlber Ortaylı'nın kitabını yorumlamak hele az…devamı#yorumperisi 📕 Yayınlandığı günden beri merak ettiğim kitaptı. Şimdi alıp okumak kısmet oldu. İlber hocanın her konu hakkında fikir ve tavsiyelerinin olduğu kitabı okumamak olmazdı ( tavsiyelerinin verdiği listelerin kaçta kaçını yapmışım merakı). 📕 İlber Ortaylı'nın kitabını yorumlamak hele az bilgimizle ( onunkinin yanında) eleştirmek olmaz. Bu yüzden ancak kitabın konusu, içindeki bilgiler, bana kattıkları gibi şeylerden bahsedebilirim. Şu da var ki bir önce okuduğum kitabı " Gazi Mustafa Kemal Atatürk" kitabı benim için hayal kırıklığı idi, bunu da yorumumda belirtmiştim. O yüzden bu kitapta da beklentimi yüksek tutmadım. 📕 Bir bölümde; "Entelektüel, üstüne vazife olmayan işlerle ilgilenen kişidir. Kendi dünyalarının dışındaki şeylerle uğraşmayı iyi bilirler. Entelektüel olmak için işinle, aşınla, mesleğin ile ilgili konuların dışında kalan şeylere ilgi duyarsın; onlara da zaman ve para ayırırsın, farklı şeyler öğrenirsin." diye entelektüel tanımını okuyunca ister istemez güldüm ve aklıma Metin Uca'nın "Her Book'a Maydanoz" adlı kitabı geldi. ( en kısa zamanda o kitabı da okumak istiyorum) Bu kurulması zor bir denge, yani farklı işlerle uğraşayım, entelektüel olayım derken 'Maydanoz' da olabilirsin ( 😂😂). 📕 Bir bölümde; Ankara'dan her geldiğinde Haydarpaşa'dan Zeki Kuneralp'in Fenerbahçe'deki Kalamış Koyuna yakın evine gittiğini söylemiş; ev Belvü durağındaydı. "Kuneralp ile sohbet bir kazançtı." diyor. Bence de. Çünkü çocukken çok yaramazdım, bir dakika yerimde durmazdım. Ama yanında sessiz, sakin oturup anlamasam da sohbetini keyifle dinlediğim ender kişilerdendi Zeki Dayı. Beni durduran manzaranın güzelliği kadar evde ki sakin ve ağır hava idi.Belki yaşadığı acıların getirdiği hüzündü bunu şimdi anlıyorum. O zamanlarda kitaplığına hayran hayran bakıp, babam ve halamla sohbetini dinliyordum. 📕 Bir bölümde; "Verdi yılında Ferzan Özpetek, Napoli San Carlo Operası'nda La Tosca'yı sahnelemeye davet edildi; o da davete icabet etti. İtalya'yı ziyaret ediyorsan bir operaya gideceksin. İtalyan kültürünü yaşamak istiyorsan, o kültürü sahnede izleyeceksin. " -"Opera eseri sahneye koyan yönetmenler demişken, Woody Allen da yakında La Scala'da Puccini'nin bir operasını icra edecek." - "Yanılmışlar besbelli. Bu iş Woody Allen'a yaptırılmaz. Hollywood'dan musiki bilen adam kimdir biliyor musun? Anthony Hopkins. Gençken vals bestelemiş. İsmi de 'Waltz Go On'. Eseri de meşhur orkestra şefi Andre Rieu, Viyana'da icra etti." Şok!!! Andre Rieu'yu biliyordum, birkaç icrasını izledim, paylaştım. Ama hayranı olduğum Hopkins'in bu yönünü bilmiyordum, şaşırdım. ( tabii hemen izledim, dinledim) Hayranlığım bir kat daha arttı, tavsiye ederim mutlaka dinleyin. Bu arada aklıma ( gözümün önüne) bir vakıf yararına öğrencilerin eğitim masrafını karşılamak amacıyla Cem Yılmaz'ın flarmoni orkestrasını yönetmesi geldi. 📕 Bir bölümde 3 büyük dahiden bahsediyor: Beethoven, Mozart ve Haydn. "Bugün olsa Beethoven tecrübesiz bir hekimin bile elinde olsa tedavi edilebilirdi." diyor. Doğru ama o zaman Beethoven u kadar üretken olabilir miydi? Eşsiz eserleri üretebilir miydi? Duyduğu dış sesler iç sesini ne kadar etkiler, ne kadar bozardı? 📕 Edebi eserlerin dili ile ilgili olarak; " Mazide de yazarlar arasında bir dil ve üslup çatışması yaşanıyordu. 1940'ların modernleri, 1960'ların yazar ve şairleri kuşkusuz ki ayrı bir dünyaya mensuptur. Ama hepsinin bir müşterek tarafı vardı: Bu arkadaşlar Türkçe biliyorlardı. Bugünün Türk yazarlarının en büyük sorunu, kendi lisanını bilmemektir." Hocanın bu yüzde yüz doğru tespitinin üzerine bana laf söylemek düşmez ama bir cümle daha ilave etmek istiyorum: Maalesef redaktör ve editörler de Türkçe bilmiyorlar. 📕 İlber Hocanın biyografisini birkaç kere okuduğum halde öğrenciliğinde tiyatro ile ilgilenirken sahneye çıktığını bilmiyordum, kitap sayesinde öğrendim. Sahne tozu yutmuş ama hoşuna gitmemiş, sahnede olmak ilgisini çekmemiş. Kitap sayesinde tanıştığım ya da tekrar hatırladığım isimler: Mübin Beken; arkeolog, ressam, müzisyen ve yüksek mimar. Ercüment Siyavuşoğlu; Semiha Berksoy'un eşi, Zeliha Berksoy'un babası, piyanist, iş adamı. Belkız Rufa Kemali Söylemezoğlu;yaygın olarak bilinen adıyla Benli Belkıs, dünyaca ünlü Türk oyuncu, manken, sosyetik. 1954 yılında 'Çılgınlar Cehennemi' adlı filmde Eşref Kolçak ile baş rolde oynamıştır ancak uluslararası magazin medyasındaki ününün etkisi onu Yeşilçam'dan uzaklaştırmıştır. Nermin Abadan Unat; Türk yazar, çevirmen, hukukçu, sosyolog, siyaset ve iletişim bilimci. 📕 Bu tip kitaplar beni ikileme düşürüyor. Bir taraftan her cümleyi tekrar tekrar okuyup içime sindirmek istiyorum; bir taraftan da hiç ara vermeden, soluk almadan bir an önce bitirip tüm yazılanları öğrenmek istiyorum. Her yaştan okur için yazılmış, ilgi alanınıza göre olan tavsiye listelerini değerlendirebilirsiniz. Ama bence gençler mutlaka okumalı, kendi gelişimleri için tavsiyelere uymalı. Özgün Onat

yorumperisi 5 years ago

Tuna Kıyıları

Falih Rıfkı Atay

1 Gönderi

#yorumperisi🧚‍♀️ 📘 Daha önce Atay’ın “Zeytindağı” ve “Çankaya” adlı eserlerini okudum. Bu üçüncü kitap oldu, fırsat buldukça okumaya devam edeceğim, hem rahat okunuyor, hem de bir döneme ilk ağızdan tanıklık ediyorsunuz. 📘 Kitabımızın ilk sayfasında Tuna / Balkanlar haritası var.…devamı#yorumperisi🧚‍♀️ 📘 Daha önce Atay’ın “Zeytindağı” ve “Çankaya” adlı eserlerini okudum. Bu üçüncü kitap oldu, fırsat buldukça okumaya devam edeceğim, hem rahat okunuyor, hem de bir döneme ilk ağızdan tanıklık ediyorsunuz. 📘 Kitabımızın ilk sayfasında Tuna / Balkanlar haritası var. 1922 yılında Atatürk’ün Balkanlar ile ilgili yazdığı bir paragraf ve Atay’ın 1938’de yazdığı önsöz ile kitabımız başlıyor. Bir solukta okunup bitiyor. Kısa, hızlı okunan bir kitap olmasına rağmen bilgi yüklü bir kitap. 📘 Tuna Nehrinin ne zaman, nerede adı geçerse geçsin ilk aklıma gelen ortaokulda edebiyat dersinde ezberlediğimiz “Plevne Marşı” dır. Osman Paşa Marşı diye de bilinir. Plevne Savunmasında Osmanlı birliklerinin komutanlığını yapan Osman Paşa'yı konu alan marş. 1910 yılında marş, Eski Plevne Marşı adı altında Hafız Yaşar Bey ve Saz Heyeti tarafından seslendirildi ve kayıtlara marşın bestesinin Mehmet Ali Bey'e ait olduğu geçti. Söz ve müziği için değişik kaynaklarda farklı isimler geçmekte. Sözleri ve müziği dün öğrenmişim gibi aklımda: TUNA NEHRİ (PLEVNE MARŞI) Tuna nehri akmam diyor Etrafımı yıkmam diyor. Şanı büyük Osman Paşa Plevneden çıkmam diyor. Düşman Tunayı atladı Karakolları yokladı. Osman Paşanın kolunda Beş bin top birden patladı. Kılıcımı vurdum taşa Taş yarıldı baştan başa. Şanı büyük Osman Paşa Askerinle binler yaşa. Olur mu böyle olur mu? Evlat babayı vurur mu? Sizi vatan hainleri Bu vatan size kalır mı? Olamaz böyle olamaz Evlat babayı vuramaz Can bedenden çıkmayınca Bu vatan size kalamaz. 📘 O dönemde Osmanlı İmparatorluğuna bağlı olan ülkeler özgür olmak için Osmanlının çöküşünü fırsat bildiler ve ayrıldılar. Ama bu özgürlükleri uzun sürmedi, çıkan iç savaşlarla tekrar bölündüler. O zaman tek ülke olan Yugoslavya bugün 7 ayrı ülkeye bölündü. O dönemde Tuna nehrinin diğer kıyısındaki Çekoslovakya ise bugün Çek Cumhuriyeti ve Slovakya adında iki ülkeye ayrıldı. 📘 Kitabı okurken bir şey dikkatimi çekti; Atay, I. Dünya Savaşı için hep ‘Büyük Harp’ adını kullanıyor. Böyle olunca bende tekrar tarihleri kontrol ettim. Kitabın yazılış tarihine bakınca 1938, 2. Dünya Savaşı ( 1939-1945) daha başlamamış. 📘 Atay, Lubliyana bölümünde Bolu mebusu ve gazeteci olarak Eylül 1936 da yaptığı geziyi anlatırken gördüğü panayırdan ve panayırların ekonomideki öneminden bahsediyor. Bende çocukken çeşitli vesilelerle gittiğimiz panayır ve fuarları hatırladım. En son 2002 yılında İzmir Enternasyonal Fuarına gitmiştim ama çocukluğumdaki tadı, heyecanı bulamamıştım. Şimdi nasıl olduğunu düşünemiyorum, merak etmiyorum. Panayırlarında kaldığını zannetmiyorum. 📘 Falih Rıfkı Atay ve eserleri bence okunması gereken kitaplar, ilk ağızdan bir dönemi coğrafi, siyasi, ekonomik, sosyal, kültürel gibi her yönüyle anlatıyor. Öyle cümleler, yorumlar var ki 81 yıl önce yazılmasına rağmen bugünde değişen bir şey yok. Bunları alıntı olarak yazsak, kitabın yarısından fazlasını yazmak lazım. Tuna Kıyıları’ndan alıntılarla bir başka yorumda buluşana kadar kitapla kalın diyerek vedalaşalım: 🎗 Kilise kavgalarının facialarını X uncu asır başlangıcından itibaren görmeğe başlıyoruz. 🎗 Osmanlı sukut ve tereddisinin acısını Türkler de diğerleri kadar çekmişlerdir. Mezarlar itham etmekten ne çıkar? 🎗 18 inci asrın başında Osmanlı İmparatorluğunun ikinci düşmanı sahneye çıkıyor: Rusya! 🎗 Din, kan ve dil birliğimiz olduğu halde, Rus kültürünün tesiri altındaki şimal Türkü ile Osmanlı Türkleri arasında bile kaynaşma mücadelesi olduğunu bilmez miyiz? 🎗 Daima dediğimiz gibi biz kimseyi aldatmak istemiyoruz: Hakikatimizi bildirmek davasındayız. Kusurlarımızı sayanlar, onları ne bizim kadar bilirler, ne de bizim kadar bahsederler. 🎗 Sloven meslektaşlarımız istasyonda yakalarımıza ıtır çiçeği taktılar ve bizim vasıtamızla, pek sevdikleri Türk dostlarına selam yolladılar. Özgün Onat

yorumperisi 5 years ago

Diriliş

Lev Nikolayeviç Tolstoy

14 Gönderi

#yorumperisi 📙 Bireysel vicdanın uyanışını anlatırken hukuk sisteminin adaletsizliğini, imkansız bir aşk öyküsünü resmederken Hristiyanlığın kalıplaşmış yanlışlarını ele alan Diriliş, Tolstoy’un hem bireyi hem toplumu eleştirdiği en acımasız romanıdır. Zengin ve yakışıklı bir Rus prensi olan Nehlüdof, halalarının hizmetindeki güzel…devamı#yorumperisi 📙 Bireysel vicdanın uyanışını anlatırken hukuk sisteminin adaletsizliğini, imkansız bir aşk öyküsünü resmederken Hristiyanlığın kalıplaşmış yanlışlarını ele alan Diriliş, Tolstoy’un hem bireyi hem toplumu eleştirdiği en acımasız romanıdır. Zengin ve yakışıklı bir Rus prensi olan Nehlüdof, halalarının hizmetindeki güzel köylü kızı Katyuşa’yı baştan çıkardıktan sonra bırakıp gider. Bir sonraki karşılaşmaları, yıllar sonra bir mahkeme salonunda olur: Katyuşa kötü yola düşmüştür ve adam öldürmek suçuyla yargılanacaktır. Katyuşa’nın durumundan kendini sorumlu tutan prens, vicdanının ezici baskısıyla baştan ayağa değişecek, yaşadığı dünyaya farklı gözlerle bakmaya başlayacaktır. İnsan ruhunun, vicdanının, inancının ve 19. yüzyıl Çarlık Rusyası’nın gerçekçi bir portresini çizen bu başyapıt, Tolstoy’un ateist ilan edilmesine ve 1901 yılında Kilise’den aforoz edilmesine sebep olmuştur. (tanıtım bülteninden) 📙 Daha ilk sayfada: "Yüz binlerce insan avuç içi kadar bir yere toplanıp üst üste yaşadıkları toprak parçasını çirkinleştirmek için var güçleriyle çalışmış olsalar; üzerilerinde hiçbir şey yetişmesin diye her yanına taş dikmiş, filizlenen her otu kökünden koparmış, havayı taş kömürü, petrol yakarak kirletmiş, çevredeki tüm ağaçları kesmiş, tüm hayvanları, kuşları uzaklaştırmış olsalar bile gene de ilkbahar ilkbahardı." demiş. Daha 1895 te çevreye verilen zararın farkında ve eleştiriyor, üzerinden 125 yıl geçmiş olmasına rağmen önlem alınmamış ve durum daha vahim hale gelmiş. Çevre koruma, ekolojik denge diyerek aynı şeyleri tekrarlamayacağım çünkü bence artık korunacak bir çevre, dengelenecek bir ekolojik sistem kalmadı maalesef. 📙 Prens Nehlüdof'un toprak mülkiyetinin haksızlık olduğuna inanması, ailesinden kalan toprakları köylülere dağıtması, soylular sınıfından olması, halalarını ziyarete gitmesi, orduya yazılması; Tolstoy biyografisini okuduğumuzda kesişen noktalar. Bu da aklıma "Diriliş otobiyografik bir roman mı?" sorusunu getirdi. Araştırdım ama kesin bir bilgiye ulaşamadım. 📙 Kitabın bir bölümünün mahkemede geçmesi, hukuk sisteminden bahsetmesi aynı dönemlerde yazılmış diğer kitapları aklıma getirdi: Suç ve Ceza / Dostoyevski, Dava / Kafka, Dreyfus Olayı (Adalet İçin Bir Savaşın Öyküsü)/ Emile Zola, Venedik Taciri / Shakespeare, Sefiller / Hugo gibi. 📙 Maslova'nın mahkeme sonrası hapishaneye dönüşü ve oradaki mahkumların tanıtıldığı, cezaevi yaşamının anlatıldığı bölümü okurken mahkum çocuklarından bahsediyordu. Buda "Uçurtmayı Vurmasınlar" filmini hatırlattı. Ebeveynlerinin cezasını çeken günahsız çocuklar, hapishane ve çocuk ne üzücü, büyük bir tezat... 📙 Roman kadar J. Bayley'in 'Son Söz'ünü merak ettim. Önce onu mu okusam acaba diye çok düşündüm.Sonra vazgeçtim. Eğer önce okunacak olsaydı 'ön söz' derlerdi; 'Son Söz' dediklerine göre bir bildikleri vardır dedim ve romanı okumaya başladım. İyi ki öyle yapmışım. Bayley, Dostoyevski, Gorki ve Tolstoy'u sindirmiş. Tolstoy'un tüm eser ve yarattığı karakterleri karşılaştırmalı olarak anlatıyor. Diriliş'i de her açıdan ele alıp, açıklıyor. O yüzden sonra okumak daha faydalı oldu. (bu bilgileri edindikten sonra bir kere daha okumayı düşünüyorum) Spoiler olmasın ama benim için ilginç bir bilgiyi paylaşmadan duramayacağım: "Diriliş'in ilk hikaye örgüsünde Maslova ile Nehlüdof evlenir. Sibirya'dan kaçıp Londra'ya giderler ve Maslova Nehlüdof'a Henry Georg'la ve vergi sistemiyle ilgili çalışmalarında yardım eder. Romanda Tolstoy bu bayağı sondan vazgeçmiştir." İlginç olan yayınlanmamış ilk taslak hakkında bu bilgiyi nasıl edindi? Ve evlilikle biten mutlu sona neden bayağı diyor? 📙 Tolstoy'un üç büyük romanından biri olan Diriliş'ten alıntılarla yoruma son verelim: 📌 Yurttaşlarının mutluluğundan başka bir şey düşünmeyen devletimizin yalnız izniyle değil, üstelik koruması altında yüz binlerce kadın sürdürür bu yaşamı. (fahişelerden bahsediyor) 📌 Her insanın olduğu gibi Nerlüdof'un da iki kişiliği vardı. Birincisi kendine, insanlara iyilik getirecek, iyilikler arayan ruhsal kişiliği; öteki, yalnız kendi için iyilik arayan, bunun için bütün insanların iyiliğini yele vermeye hazır yaşayan kişiliği. 📌 On yıldır yüreğinde böylesine bir günahla rahat, huzur içinde yaşamasına fırsat veren vicdansızlığını, kalpsizliğini, alçaklığını itiraf etmeye zorluyordu onu. 📌 Bu çocuğun hiç de öyle tehlikeli bir suçlu olmadığı, kişiyi suç işlemeye iten koşulların, içine düştüğü için suçlu olduğu apaçık ortada aslında. Toplumumuzda bu çeşit çocukların görülmesini istemiyorsak, önce böyle zavallı yaratıkları oluşturan koşulları ortadan kaldırmalıyız. 📌 "Devlet, sadece yurttaşları sömürmek için değil, aynı zamanda onların maneviyatını bozmak için oluşturulmuş bir kumpastır." Tolstoy, Botkin'e Mektup, 1857. Özgün Onat

yorumperisi 5 years ago

İstanbullular

Buket Uzuner

2 Gönderi

#yorumperisi 🧚‍♀️ 📘 Yaz 2005. İstanbul Atatürk Hava limanı. Modernitenin ve şehrin sınırında genetik bilimciden gurbetçi işçiye, taksi şoföründen ünlü bir heykeltıraşa, tuvalet temizlikçisinden mimarlar odası eski başkanına kadar İstanbullu 15 kişinin yolları kesiştiğinde yüzyılımızın göçlerle genişlemiş İstanbul’undan, dolayısıyla Türkiye’sinden…devamı#yorumperisi 🧚‍♀️ 📘 Yaz 2005. İstanbul Atatürk Hava limanı. Modernitenin ve şehrin sınırında genetik bilimciden gurbetçi işçiye, taksi şoföründen ünlü bir heykeltıraşa, tuvalet temizlikçisinden mimarlar odası eski başkanına kadar İstanbullu 15 kişinin yolları kesiştiğinde yüzyılımızın göçlerle genişlemiş İstanbul’undan, dolayısıyla Türkiye’sinden bir kesit ortaya çıkıyor. Bir İstanbul romanının olmazsa olmazı aşk elbette baş köşede yer alıyor. Büyük bir tehdit altında başlayan gerilim dolu dört saat boyunca İstanbul, Belgin ile Ayhan’ı kendisiyle ve aşkla hesaplaşmaya zorluyor. ( arka kapak - tanıtım yazısı) 📘 İlk sayfada; "Ben İstanbul'um, şehirler şehri, metropoller kraliçesi, şairler beldesi, imparatorlar gözdesi, sultanlar diyarı, yeryüzü incisiyim!"" Denizler tanrısı Poseidon'un kızıyım, altın postu arayan Argonatların mucizesi, orta çağ şehirlerinin imparatoriçesi, yeni çağ ve yakın çağın müjdecisiyim." diyor. Burada ve daha önce İstanbul ile ilgili okuduğum birçok yazı ve şiirde İstanbul hep dişi olarak tanımlanıyor! (????) 📘 İstanbullu olmak nedir? Sadece İstanbul'da doğmak yeter mi? Ekmek parası için gelip, 'vatan doyduğun yerdir' diyerek İstanbullu olunur mu? Ya da 6 - 7 kuşaktır İstanbul'da doğup, onu her hücrende hissetmek midir İstanbulluluk? Başka bir yerde doğsanız da İstanbul'a aşık olup, onu korumak, kollamak, ona değer katmak mı İstanbullu olmak? Kim, İstanbul için çalışmış, emek vermiş, hakkında kitaplar yazmış, ömrünü İstanbul'a adamış Çelik Gülersoy kadar İstanbullu olabilir? 📘 İstanbul / İstanbullu olmak denilince aklıma bir dönem sıkı takip ettiğim Hıncal Uluç'un bir sözü gelir:" Hangi sebeple olursa olsun; ister yurt içi, ister yurt dışı seyahatine çıkmanın en güzel yönü nedir bilir misiniz? İSTANBUL'A DÖNMEK!!!" Tamamen aynı fikirdeyim :)))))) 📘 Bir bölümde: "İstanbul vatansa, çocukluk arkadaşım Tasos Atina'ya, Nikos Selanik'e, Silva Amerika'ya, Varujan Paris'e göçmüşken, Akarca Yokuşu'nun parke taşları sökülüp asfalt yapılmışken, Yeni Atlas Sineması kapanmışken bana ne kalmıştı geriye?" diyor. Bunu okuduğum dönemde tesadüfen sosyal medyada bizim için acıklı bir haber yer aldı: "Tarihi Kadıköy Rexx sineması kapanıyor." Bir Kadıköylü olarak birçok anımızın olduğu, aynı binadaki Yıldz Alpar Bale Okuluna 3 sene gittiğim için Rexx'in yeri bende başkadır. Tabii zamanla şehir- kültür değişecek çağa uyulacak ama bu hiç bir binanın, işletmenin, markanın kalmayacağı, tüm anıların silineceği anlamına mı gelmeli? O zaman bize ne kalacak? 📘 Bir bölümde:" O zamanlar bütün İstanbul'u yalnızca bizim yaşadığımız Bebek, bütün İstanbulluları bizim gibi varlıklı, eğitimli, Avrupalı ve olanaklı insanlar sanıyor oluşum yalnızca çocukluğuma verilecek bir saflık değildi elbette." diyor. Aynı saflığın bizde olmaması için babam bizi her semte götürür, gezdirir; farklı kesimlerle tanışmamızı sağlardı. Tatillerde Türkiye'nin değişik illerine götürür, farklı yaşam koşulları olduğunu öğretirdi. Geçen ay okuduğum Caz çağı Öyküleri adlı kitabında F. Scott Fitzgerald, babasının, “Birini eleştirmeye kalktığında, herkesin seninle aynı imkanlarda dünyaya gelmemiş olduğunu aklına getir!” sözünü hiçbir zaman unutmadığından bahsediyor. 📘 Bir yerde:"İstanbul'da yaşadığım acı, ihanet ve yalnızlık İstanbul'un zehir zemberek yalnızlığı." diyor. Birçok film ve dizi adı da İstanbul'u sorumlu tutuyor yaşananlardan; son örneği: Zalim İstanbul. Bu yaşananların, acıların, ihanetin, kötülüklerin sebebi İstanbul mu? Bunları yapan, yaşatan insanların hiç mi suçu yok? İnsanların zalimliğinin faturası neden İstanbul'a kesiliyor? 📘 İstanbulular'dan alıntılar: 📌 "İstanbul'um ben, şehirlerin en büyülüsü, en büyücüsüyüm; Dünyanın en çok arzulanan şehriyim, İstanbul'um; binlerce yıldır tek bir fani tarafından gerçekten terk edilemedim, asla ve asla terk edilemem! Benim adım İstanbul." 📌 "Yalnızca ekmek parasına göçülmüyor bu şirret İstanbul'a. Taşındaki toprağındaki altının güzelliğine, bereketine, ışığına koşuyoruz be hocam! İstanbul'a geliyoruz, çünkü cesareti ve şansı olanlara kendi tercihlerini yapabilmek, kendisi gibi yaşayabilmek rüyasını bazen yaşatıyor bu muhteşem, bu sihirbaz İstanbul! Aslında bizler bir 'İstanbul rüyası' görmek için koşuyoruz buraya." 📌 Cesaret zamanında kullanılmazsa bir intihar silahına dönüşür. 📌 İstanbul'un rengarenk, cıvıl cıvıl kaosu ve büyüleyici neşesinin içinde insanı yapayalnız, küçücük, kimsesiz bırakışında iliklerine kadar işleyen yalnızlık acısı, ne New York'la ne Kopenhag'la kıyaslanır, yan yana düşünülebilir... 📌 Faniler gelir ve giderler. Ben binlerce yıldır buradayım. delilerin ve akıllıların, zekilerin ve kurnazların, idealistlerin ve fırsatçıların, safların ve romantiklerin ruhuyum Ben. Bir bacağımı Avrupa'ya, öbürünü Asya'ya atmış, içinden deniz geçen en eşsiz şehrim Ben! İstanbul'um Ben, geçmişin ve geleceğin dengesi, yeryüzünün 2700 yıldır menapoza girmeyen tek dişisiyim! Benim adım İstanbul! Özgün Onat

yorumperisi 5 years ago

İntikam

James Kent

5 Gönderi

#yorumperisi 🧚‍♀️ GERÇEKTEN SON/ SONRA MI? THE AFTERMATH 🎥 Geçenlerde sinema gecemizde Keira Knightley'nin filmi " The Aftermath"i izledik. Eşim Keira Knightley için, ben de dönem filmi olduğu özellikle 2. Dünya Savaşı sonrası olduğu için bu filmi tercih ettim. Pişman…devamı#yorumperisi 🧚‍♀️ GERÇEKTEN SON/ SONRA MI? THE AFTERMATH 🎥 Geçenlerde sinema gecemizde Keira Knightley'nin filmi " The Aftermath"i izledik. Eşim Keira Knightley için, ben de dönem filmi olduğu özellikle 2. Dünya Savaşı sonrası olduğu için bu filmi tercih ettim. Pişman olduk mu? Hayır. Filmin künyesine göz atarsak: Yayın tarihi: 1 Mart 2019 (Birleşik Krallık) Yönetmen: James Kent Oyuncular: Keira Knightley, Jason Clarke, Alexander Skarsgård Tür: Dram, Romantik Ülke: İngiltere, ABD Süre: 1s 48dk IMDb: 6,3 🎥 +18 yaş ve üzeri uyarısının olduğunu da eklemeyi unutmayalım. Film Rhidian Brook'un romanından Joe Shrapnel ve Anna Waterhouse tarafından senaryolaştırılmış. Çekimleri Çek Cumhuriyetinde yapılmış. 🎥 Konusu ise: 1946 yılı savaş sonrası yeniden ayağa kalkmaya çalışan Almanya... Rachael Morgan adında bir kadın soğuk bir kış gününde harabeye dönmüş Hamburg şehrine gelir. Bir İngiliz olan kocası Lewis, yerle bir olmuş şehri yeniden kuran ekiplerin birinde görevlidir. Çift bu yeni ortama alışmaya çalışırken, Rachael kocasının beklenmedik bir kararı karşısında şaşkına dönecektir; yaşayacakları büyük evi, evin önceki sahipleri olan Alman bir dul ve onun problemli kızıyla paylaşacaklardır. Savaşın trajedisinin gölgesinde yaşamaya çalışan bu 4 farklı insan bir düzen oturtmaya çalışırken, öfke ile keder duyguları tutku ve ihanetin kapılarını açacaktır... diye anlatılmış tanıtım bülteninde. 🎥 Sözlükte 'The Aftermath'in anlamına baktığınızda: son, akıbet, sonrası, sonuç diye açıklıyor. Filmin konusu da 2. Dünya Savaşı sonrası yeniden yapılanma. Ama bana sanki olanlardan, yaşananlardan sonra ilişkinin akıbeti, yaşananların sonrası nasıl bir geleceği kast ediyormuş gibi geldi. 🎥 Filmi izledikten sonra, film hakkında yapılan yorumlara baktım; olumsuz yorumlar kadar olumlu yorumlarda vardı. Ama en ilgimi çekenler; "Beklentim yüksek olduğu için beklentimi karşılamadı." yorumları. Konusu belirtilmiş, türü belirtilmiş. Savaş sonrasını anlatan, dramatik bir dönem filminden nasıl bir yüksek beklentileri vardı da karşılamadı. Bu yorumları yazanların alt yapıları ne, bir filmden ne bekliyorlar merak ettim. Oyunculuk açısından bir eksiği yok, zaten Keira Knightley daha öncede dönem filmlerinde oynadı, başarılı bir oyuncu, fiziksel yapısı da dönem filmlerine uygun bence. Diğer oyuncularında performansları yeterliydi bence. Zaten dekor ve kostüm için yoruma gerek yok, ABD ve İngiltere bu konuda özenliler. Senaryoda gerçek bir hayat hikayesini anlatan romandan uyarlanmış. Duygusal bir dram filminde olması gerektiği kadar aksiyon vardı. Arka plan görüntüleri, manzaralar olması gerektiği gibiydi. Savaş sonrasının yıkımlarını, yeni düzen kurulurken yaşanan zorlukları iyi anlatmış. Birçok izleyici için fazla durağan olabilir. Zaten filmde aksiyondan çok, iç hesaplaşmaların; aşk, nefret, intikam, yaşananların kişi üzerindeki etkileri, karşı tarafı suçlarken aslında kendi suçunu üzerinden atarak vicdanını rahatlatmayı kısaca psikolojik incelemeleri çok güzel yansıtmış. Stefen Zweig kitabı okur gibiydi. 🎥 Yaşananları izlerken, bazen üzülecek, bazen kızacaksınız. Spoiler vermemeye çalışarak filmin sonunda olması gereken oldu da diyebilirsiniz, yanlış son böyle bitmemeliydi de diye bilirsiniz. Filmde üzülen mağdur olan, kaybeden kimdi, kim kimi kullandı? 🎥 Savaşlar ülkeler arasında oluyor, ülkeler kazandı ya da kaybetti deniliyor. Ama aslında öyle mi? Ülkeyi oluşturan bireyler değil mi? Savaşlar kazanan tarafta olsa, kaybeden tarafta olsa bireyler üzerinde mutlaka yıkıma yol açıyor. Böylece insanlık kaybetmiş oluyor. 🎥 Biz filme dönelim, 2. Dünya Savaşı ile ilgilenenlerin, tarih - dönem filmi sevenlerin rahatlıkla izleyebilecekleri bir film. Tabii psikoloji ve dram sevenlerde izlemeli. Beklentinizi yüksek tutmazsanız(???), izlemekten keyif alabilirsiniz. Keyifli seyirler...

yorumperisi 5 years ago

1984

Michael Radford

34 Gönderi

#yorumperisi 🧚‍♀️ YİNE BİR HAYAL KIRIKLIĞI 1984 📽 Geç kalmış bir okuma olarak nihayet George Orwell'ın 1984 adlı alegorik politik romanını okudum. Dünya Klasikleri arasında olan bu eser senelerdir çok okunan / çok satanlar listelerinde ama ben dünya klasikleri, Türk…devamı#yorumperisi 🧚‍♀️ YİNE BİR HAYAL KIRIKLIĞI 1984 📽 Geç kalmış bir okuma olarak nihayet George Orwell'ın 1984 adlı alegorik politik romanını okudum. Dünya Klasikleri arasında olan bu eser senelerdir çok okunan / çok satanlar listelerinde ama ben dünya klasikleri, Türk edebiyatı klasikleri, gündemdekiler, sevdiklerim, yeni çıkanlar derken ancak fırsat buldum ve okudum. Okumuşken filmini de seyredeyim, bu ayı George Orwell'a ayırıp bari günah çıkarayım dedim. Yayın tarihi: 10 Ekim 1984 Yönetmen: Michael Radford Öykü: George Orwell Oyuncular: John Hurt, Richard Burton, Suzanna Hamilton Müzik: Dominic Muldowney / Eurythmics Süre: 113 dk. Tür: Bilim kurgu, dram. IMBd: 7,1 📽 Konu: III. Dünya Savaşı sonrası dünyanın düzeni değişmiştir. 1984 yılında Londra artık Okyanusya isimli polis devletinin başkentidir. Faşist hükumetin Gerçek Bakanlığı için çalışan bürokratlardan biri olan Winston Smith'in görevi, farkında olmasa da tarihi gerçekleri saptırmaktır. Sıkı bir partili olan Smith, her şeyin yalan üzerine kurulu olduğunu öğrendiğinde kendisini sorgulamaya başlar. Bakanlıkta çalışan Julia ile tanışıp aşık olduğunda Aşk Bakanlığının bile normal olduğu bu dünya Smith için daha da karışık hale gelecektir. 📽 Günah çıkarayım dedim ama sonuç uyarlama açısından hayal kırıklığı oldu. Neden? Ahh bir bilebilsem. Yönetmen Michael Radford, Bafta kazanmış; Venedik Taciri, Kral Lear gibi başarılı uyarlamalara imza atmış bir yönetmen. John Hurt, Geceyarısı Ekspresi, Alien, Harry Potter, İndiana Jones gibi başarılı yapımlarda rol almış, Oscar adayı olmuş bir sanatçı. Richard Burton'un kariyerini konuşmaya gerek yok, yedi kere Oscar adayı olmuş bir sanatçı. 📽 Film uyarlama olmasına rağmen çoğu yerde kitapla bire bir gidiyor gibi ama atlanmış yerler var. Atlamalar olsa da replikler aynı, mekanlar kitapta tasvir edildiği gibi. 1984 gibi bir romanı ve George Orwell gibi bir yazarın üslubunu elbette sinemaya aktarmak zordur fakat yine de romanın akıcılığını filmde bulamamak büyük bir hayal kırıklığına neden oluyor. Romanın genel atmosferi, çok güzel bir biçimde aktarılsa da filmin sürükleyicilikten yoksun olduğunu ve hatta yer yer sıkıcı olduğunu söyleyebilirim. Kitap bir nefeste keyifle okundu bitti ama film de "Ne zaman bitecek?" huzursuzluğu ile seyredildi. Eğer seyretmeyi düşünürseniz öncelikle kitabı okuyun, okumadan seyrederseniz filmin anlaşılamama ihtimali var. 📽 Kitapla aynı olsa da kullanılan mekanlar, kostümler, renk tercihleri olarak soğuk renklerin kullanımı ve genel olarak maviye çalan beyaz ışık, dönemin ve mekanların soğukluğunu aktarmakta gayet etkililer. Ama bu etki de aşırıya kaçıyor, filmden iyice soğumaya sebep oluyor. Belki de başarılı kadro ve başarılı bir kitabın başarısız uyarlama olmasının sebebi bu soğukluktur. (Çünkü yönetmenin Venedik Taciri uyarlamasını seyretmiştim; tek kelime ile harikaydı, tabii bu başka bir yorum konusu) 📽 Aslında film kitabın ilk uyarlaması değil. Kitabın ilk film uyarlaması 1956'da Michael Anderson tarafından yapılmış, baş rollerde ise Edmond O'Brien, Jan Sterling ve Michael Redgrave rol almış. İlginç olan ise her iki filminde IMDb puanları neredeyse aynı; 7,0 ve 7,1. Ben ikinci uyarlamayı seyrettim önce ama okuduğum yorumlar sonucu (uzun bir süre sonra, kendimi hazır hissettiğimde) ilk uyarlamayı da seyretmeye karar verdim. İlk filmi seyredenlerin yorumları: "Romanın, 1956 uyarlamasının ise oyuncular konusunda çok sıkıntılı olduğunu belirtmeden geçemeyeceğim. Filmde, Winston karakterini canlandıran Edmond O’Brien romanın aksine oldukça toplu bir yapıya sahip. Benzer bir biçimde, sevgilisi rolündeki Jan Sterling’in de siyah saçlı değil, sarışın olması en çok göze batan unsurlar arasında yer alıyor. Tüm bunlara rağmen 1956 uyarlamasının bazı noktalarda, 1984 yılındaki filme göre romana daha sadık kaldığını söylemekte fayda var." 📽 Romanın verdiği heyecanı, keyfi vermese bile döneminde oldukça önemsenen filmin Bafta adaylığı ve Evening Standart British Film Awards’dan En İyi Film, En İyi Aktör kategorilerinde ödülleri bulunuyor. Ayrıca Fantasporto ile Valladolid festivallerinden ödülle ayrılan Bin Dokuz Yüz Seksen Dört, İstanbul Uluslararası Film Festivalinin de ilk Altın Lale’sini kazanan film olma özelliğini taşıyor. 📽 1984 gibi eserlerle bize sürekli hatırlatılan ama bizim tekrar tekrar unuttuğumuz çok önemli bir şey var: "Özgürlük." 📌 Özgürlüklerinize sahip çıkın! “Özgürlük iki kere ikinin dört ettiğini söyleyebilmektir. Eğer buna izin verilirse gerisi kendiliğinden gelir.” 📌 Özgürce seçtiğiniz filmleri keyifle seyretmeniz dileğiyle... Ama unutmayın: Büyük Birader'in Gözü Üzerinizde!

yorumperisi 5 years ago

İrlandalı

Martin Scorsese

58 Gönderi

#yorumperisi 🧚‍♀️ İRLANDALI'DAN TETİKÇİ OLURSA / THE IRISHMAN 🎥 Tesadüfe inanır mısınız? Çağdaş Bey ile konuşurken bana: "Herkes The Irishman'den bahsediyor, seyrettiniz mi?" dedi. Bende: "Hayır" dedim. Aradan bir saat geçmedi, eşim: "Yeni bir film buldum, seyredelim mi? Kadro güzel"…devamı#yorumperisi 🧚‍♀️ İRLANDALI'DAN TETİKÇİ OLURSA / THE IRISHMAN 🎥 Tesadüfe inanır mısınız? Çağdaş Bey ile konuşurken bana: "Herkes The Irishman'den bahsediyor, seyrettiniz mi?" dedi. Bende: "Hayır" dedim. Aradan bir saat geçmedi, eşim: "Yeni bir film buldum, seyredelim mi? Kadro güzel" dedi. "Adı ne?" diye sordum. Gelen yanıt ile şok!!!! "The Irishman" cevabını duyunca heyecanla "Eveeettt" dedim ve filmi izledik. 🎥 Netflix için çekilen The Irisman'in yönetmen koltuğuna Oscar dahil ödüle doymayan Martin Scorsese oturmuş. Senaryosu ise Steven Zaillian imzası taşıyor ancak senaryo baştan aşağı ona ait değil. Filmin senaryosu 2004’te Charles Brandt’in yazdığı “I Heard You Painted Houses” adlı kitabından esinlenerek yazıldı. Kitabın Türkçesi, “Evleri Boyadığını Duydum”. “Evleri boyadığını duydum", mafyanın sıkça kullandığı bir ifade. Anlamı ise, vurulan kişinin vücudundan sıçrayan kanın duvarları ve zemini kana boyamasından ileri geliyor. Kadro ise tam seyirlik; Robert De Niro, Al Pacino, Joe Pesci, Harvey Keitel, Bobby Cannavale ve Anna Paquin gibi isimler. Hep yönetmenin ödülünden bahsediliyor ama baş roldeki 3 oyuncuda ödül konusunda yönetmenden aşağı kalmıyorlar. Ayrıca Harvey Keitel'ın Oscar'ı olmasa da Altın Portakal, Gotham gibi farklı ödüllere sahip. 🎥 Neredeyse 10 yıldır üzerinde çalışılan filmde zaman zaman birçok değişiklik yapılmış. İsmi bile çok defa değişmiş! 2017’de çekimleri başlayan filmin çekimleri 2018’de bitti. Toplam 319 sahnede çekilen film, 117 farklı mekanda geçiyor. Salisbury Mills, Hudson Vadisi, Suffern ve Mineola bunlardan yalnızca birkaçı. Film 3 saat 29 dakika sürüyor ama ben hiç fark etmedim. Bunun yanında film için ayrılan bütçeyi duyunca dudağınız uçuklayabilir. Filme ayrılan bütçe 159 milyon dolar. The Irishman, Scorsese’nin kariyerindeki en pahalı film oldu şüphesiz. Aynı zamanda yönettiği en uzun film. Ayrıca filmde genç bir rolü oynayan yaşlı oyuncular Robert De Niro, Al Pacino ve Joe Pesci’ye çekimler boyunca daha genç davranmaları için bir koç eşlik etti. ( genelde tersi olur ama gençliklerinin üzerinden çok geçti diye hatırlattılar herhalde) Şu an yaşları geçmiş olan bu başarılı oyuncuların genç görünüme sahip olması için ağır makyajlar yerine ‘computer-generated imagery’ (CGI) teknolojisi kullanıldı. 🎥 Konusuna gelirsek; biyografik suç türünde olan ABD yapımı The Irishman, bir mafya tetikçisi olan Frank Sheeran’ın hayatına odaklanıyor. II. Dünya Savaşında görev almış eski bir asker olan Frank Sheeran, yıllar boyu Bufalino suç örgütü için çalışmıştır. Birçok ünlü isim için dolandırıcılık, tetikçilik yapan ve ‘İrlandalı’ lakabı ile anılan Sheeran, aynı zamanda Internatinol Brotherhood of Teamsters işçi sendikası memurudur. Frank Sheeran’ın hayatından kesitlerin sunulduğu filmde, Amerikan tarihinin en gizemli suç olaylarından biri olan işçi lideri Jimmy Hoffa'nın ortadan kayboluşuna da değiniliyor. Ölüm haberinin kesinleşmesinden önce uzun bir süre kayıp olarak kalan ABD’nin en büyük sendikacılarından biri olan Jimmy Hoffa’nın hayatıyla ilgili sayısız komplo teorisi üretilmiştir. İsmi uzun süre gündemden düşmeyen sendikacının hayatı daha önce 1992 yapımı Hoffa ile beyaz perdeye aktarılmıştı. Danny DeVito’nun yönetmenliğinde çekilen filmin senaryosu David Mamet tarafından yazılmıştı. Danny DeVito, Jack Nicholson ve Armand Assante gibi oyuncuların rol aldığı film, 2 dalda Oscar adaylığı kazanmıştı. O dönemde seyretmiştim; birçok sahnesi hala aklımda. O da seyredilmesi gereken filmler arasında. Film, J.F. Kennedy suikastin den Jimmy Hoffa’nın kayboluşuna kadar hemen her şeyin bir şekilde tarihin şeffaf sayfalarına karalanıp bırakılması aslında. 🎥 Robert De Niro ve Al Pacino için diyecek bir şey yok; ama Joe Pesci uzun zamandır beğendiğim bir karakter / yardımcı oyuncu, aldığı ödüllerden de belli. Filmlerinin çoğunu beğenerek seyrettim ama en unutamadığım, Pesci denilince ilk aklıma gelen Cehennem Silahı serisindeki rolü. 🎥 Film, ABD’nin 112 yıllık tiyatrosu olan Belasco Tiyatrosunda da gösterilerek bir ilki gerçekleştirmiş oldu. Her ne olursa olsun bu internet filmi yine de yıllardır bekleniyordu, heyecanımız karşılığını buldu. Daha önce başarılı işlere imza atmış olan ekip bizi yanıltmadı. Süre uzun olunca ister istemez temponun düştüğü bölümler oluyor; zamanda geri dönüşler, geçiş sahneleri dikkat çekmiyor, akışı bozmuyor. Bu arada IMDb puanının 8,3 gibi yüksek bir puan olduğunu ve +16 yaş uyarısının bulunduğunu hatırlatmadan geçmeyelim. 🎥 Entrika, gizem, anlatı yayı açısından izleyicinin bu evreni ve atmosferi deneyimlemesini istiyor. Öyküyü yavaşlatıyor, ayrıntılara giriyor, algılama zamanı tanıyor. Bu durağan, yavaş anlatımı sürdürerek seyirciyi şartlandırıyor. İzleyici bir şey olacağını hissediyor ama ne zaman olacağını kestiremiyor. Ayrıntılar izleyicinin odaklanmasını, dikkatinin sürmesini sağlıyor. Biyografi, dönem filmi sevenler, farklı bir mafya filmi izlemek isteyenler rahatlıkla izleyebilir. 🎞 Hangi filmi seçmiş olursanız olun, keyifli seyirleriniz olsun..

yorumperisi 5 years ago

Düğünden Sonra

Susanne Bier

4 Gönderi

#yorumperisi 🧚‍♀️ 🎥 Yeni çıkanlara bir bakayım, beyaz perde de neler oluyor dedim. Gezinirken bu filmin afişi dikkatimi çekti: After The Wedding ( Düğünden Sonra ) ama ismi Geçmişin Sırları olarak çevirmişler. Orijinal isminin etkisiyle sıradan romantik komedi filmi diye…devamı#yorumperisi 🧚‍♀️ 🎥 Yeni çıkanlara bir bakayım, beyaz perde de neler oluyor dedim. Gezinirken bu filmin afişi dikkatimi çekti: After The Wedding ( Düğünden Sonra ) ama ismi Geçmişin Sırları olarak çevirmişler. Orijinal isminin etkisiyle sıradan romantik komedi filmi diye düşündüm ama Julianne Moore adı dikkatimi çekti ve fragmanı izledim. Oyuncu kadrosu ve arka plan manzaralar hoşuma gitti, izlemeye karar verdim. Yönetmen: Bart Freundlich Ülke: ABD Öykü: Susanne Bier, Bart Freundlich Tür: Dram Müzik : Mychael Danna Oyuncular: Julianne Moore, Michelle Williams, Billy Crudup, Abby Quinn... IMDB: 6.1 Vizyon Tarihi: 25.10.2019 Türkiye Süre: 112 dk 🎥 Konu: Genç bir kadın olan Isabel, yıllar önce birçok şeyi ardından bırakarak Hindistan’a yerleşir. Isabel burada bir yetimhanenin işletmesine yardım eder. Hayatını adadığı yetimhanenin koşullarını iyileştirmeye çalışan genç kadının yetimhaneyi ayakta tutabilmek için acil paraya ihtiyacı vardır. Parayı bulmak için New York’a giden Isabel, burada hayatının değişmesine neden olacak olan Theresa ile tanışır. Theresa, zengin, başarılı bir iş kadını, iyi bir eş ve annedir. Yetimhaneye bağış yapmaya hazır olan Theresa’nın küçük bir isteği vardır. Genç anne hafta sonu evlenecek olan kızının düğününe Isabel’in de gelmesini ister. Bu düğünde ortaya çıkacak sırlardan sonra sadece Isabel’in değil onunla beraber birçok kişinin de hayatı değişecektir... 🎥 Susanne Bier ve Bart Freundlich’in senaryosunu kaleme aldığı film aslında 2006 yılında Susanne Bier'ın yaptığı filmin uyarlaması. Kuzey Avrupa sinemasının öncü isimlerinden olan Danimarkalı sinemacı Susanne Bier’in imzasını taşıyan (İngilizce’ye çevirisi de Düğünden Sonra anlamına gelen “After The Wedding”) “Efter Brylluppet”i Geçmişin Sırları adıyla ve Bart Freundlich imzasıyla seyrediyoruz. Uyarlayan isim Freundlich olunca, başrol Theresa olarak Julianne Moore’u görmek şaşırtıcı olmuyor pek tabii. Freundlich, hemen her Amerikan uyarlamasında olduğu gibi Bier’in Avrupalı senaryosunu, ABD seyircisinin seveceği, alt standartlara çekmiş. Esas değişiklikse Jacob’un (babanın) yerini Isabel’in (anne) alması. Bu da orijinal yapımındaki iki erkek çatışması yerine, hayatta farklı tercihler yapmış iki kadının çatışmasını filmin merkezine koyuyor. 🎥 Susanne Bier imzalı orijinal film büyük başarı yakalamış ve Yabancı Dilde En İyi Film dalında Oscar’a aday gösterilmişti. Film dünya prömiyerini 24 Ocak 2019'da Sundance Film Festivalinde gerçekleştirdi ve 9 Ağustos 2019'da Sony Pictures Classics tarafından Amerika Birleşik Devletlerinde gösterime girdi. Türkiye'de ise 25.10.2019 tarihinde gösterime girdi. 🎥 Oscar Carlson karakterini canlandıran Billy Crudup, bana bir zamanlar keyifle izlediğimiz Tatlı Cadı dizisindeki Samantha'nın kocası Darren'ı hatırlattı, fiziksel benzerlik kadar bazı mimikleri, hareketleri de çok benziyordu. 🎥 Still Alice filmindeki etkileyici performansıyla Oscar kazanan Julianne Moore’a dört Oscar adaylığı olan Michelle Williams eşlik ediyor. İlk defa bir araya gelen iki güçlü oyuncu, performansları ile etkiliyor. Michelle Williams soğuk, duygusuz bir karakteri başarıyla canlandırmış. Julianne Moore ise zengin, başarılı bir iş kadını, sevecen eş ve iyi bir anne rolünü başarıyla canlandırırken final sahnesinde performansı zirve yapıyor. 🎥 Durağan bir dram film ama final sahnesinde hem senaryo hem Julianne Moore'un performansı ile beklediğinize değiyor. Aslında dram mı, hüzünlü mü yoksa melankolik mi demeli karar veremedim. Gözlerinizi yaşartacak sahneler var. Abby Quinn de filmin genelinde silik bir karakter gibi dursa da Julianne Moore ile olan dramatik sahnede başarılı bir performans sergiliyor. 🎥 Arka plan manzaralar bana göreydi, ağır ilerleyen filmde ki yağmur sahnesi göz alıcı doğa renkleriyle bir belgesel tadı veriyor, film izlediğinizi unutuyorsunuz. Çiçeklerin yağmurdaki renkleri, doğanın güzelliği anlatılmaz izlenir dedirtecek türdendi. 🎥 Julianne Moore'un bir anne olarak yaptığı seçim etkileyici, ebeveynlere örnek olacak bir seçim. Erken yaşta yapmak istediği yanlış evlilik konusunda; ya her ebeveyn gibi kızına yanlışları söyleyecek ve kızı ömür boyu ondan nefret edecek ya da kızını destekleyecek, kızının yanında olduğunu ona hissettirecek, olgunlaşması için kendi yanlışını yapmasına izin vererek kızını kazanacak. O da kendince doğru olan hareketi seçiyor ve kızını destekleyerek ona rüya gibi bir düğün organize ediyor. Film bu arada gözünüze sokmadan, alttan alta paranın gücünü hissettiriyor. 🎥 İzlerken çok soru soracağınız, ben olsam ne yapardım diyeceğiniz, hangisi doğru yapıyor, kim haklı diye düşüneceğiniz bir film. Ben Isabel'e kızdım, haksız buldum. Daha fazlası spoilera girer. 🎥 Bu filmi izleyip, uyarlama olduğunu öğrenince Susanne Bier’in 2006 yılında yaptığı filmini de ilk fırsatta izlemek isterim. Bu filmi izlemeseniz de seçtiğiniz tüm filmler için keyifli seyirler... Özgün Onat