(@) - Raf

Spoiler içeriyor "Büyük bir sevme isteği uyandırıyorsun bende." ●ChatGBT'nin Yorumu: Hiroshima mon amour sinema tarihinin en özgün ve en kırılgan anlatılarından biridir. Yönetmeni Alain Resnais, senaryosu ise Marguerite Duras tarafından yazılmıştır. Film, klasik bir “aşk hikâyesi” gibi başlar ama aslında hafıza, travma…devamı"Büyük bir sevme isteği uyandırıyorsun bende." ●ChatGBT'nin Yorumu: Hiroshima mon amour sinema tarihinin en özgün ve en kırılgan anlatılarından biridir. Yönetmeni Alain Resnais, senaryosu ise Marguerite Duras tarafından yazılmıştır. Film, klasik bir “aşk hikâyesi” gibi başlar ama aslında hafıza, travma ve unutma üzerine derin bir düşüncedir. Konusu (Ne anlatıyor?) Film, Hiroşima’ya gelen Fransız bir kadın oyuncu ile Japon bir mimarın birkaç gün süren ilişkisini anlatır. Kadın, Hiroshima Atomic Bombing üzerine bir film çekimi için Japonya’dadır. İkisi arasında kısa ama yoğun bir yakınlık başlar. Ancak bu ilişki sadece “şimdiki zaman”da kalmaz. Kadının geçmişi—özellikle II. Dünya Savaşı sırasında Fransa’nın Nevers kentinde yaşadığı bir aşk ve travma—yavaş yavaş gün yüzüne çıkar. İşleyişi (Nasıl anlatıyor?) Film klasik bir anlatı kurmaz. Başlangıçtan itibaren parçalı ve döngüsel bir yapı kullanır: Diyaloglar çoğu zaman gerçeklik ile hafıza arasında gidip gelir Görüntüler ve sesler geçmiş ile şimdiyi iç içe geçirir. Açılış sahnesinde, karakterlerin bedenleriyle birlikte Hiroşima’nın yaraları neredeyse aynı şey gibi sunulur Kadının sürekli “Hiroşima’da her şeyi gördüm” demesine karşılık adamın “Hiçbir şey görmedin” demesi, filmin temel gerilimini kurar: Bir travma gerçekten anlaşılabilir mi? Tarzı (Nasıl bir film?) Bu film, Fransız Yeni Dalga’yla akraba ama daha şiirsel ve deneysel bir çizgide durur. Öne çıkan özellikler: Şiirsel anlatım: Diyaloglar neredeyse bir şiir gibi yazılmıştır (Duras etkisi) Zaman kırılması: Lineer zaman yoktur; geçmiş sürekli şimdiye sızar Minimal olay, maksimum duygu: Büyük olaylar değil, içsel kırılmalar önemlidir Belgesel + kurmaca birleşimi: Hiroşima görüntüleri gerçekliğin ağırlığını taşır Temalar (Film ne söylüyor?) Film birkaç ana tema etrafında döner: 1. Hafıza ve unutma İnsan neyi hatırlar, neyi unutur? Ve unutmak bir kurtuluş mudur yoksa ihanet mi? 2. Kişisel acı vs. kolektif acı Kadının bireysel travması (Nevers’teki aşkı) ile Hiroşima’nın kitlesel felaketi karşılaştırılır. Film şunu sorar: “Birinin acısı diğerine kıyasla önemsiz mi?” 3. Aşkın geçiciliği Yaşanan ilişki yoğun ama kısa sürelidir. Aşk burada kalıcı değil, bir anlık karşılaşmadır. Sonu (Ne oluyor?) Film kesin bir “çözüm” sunmaz. İlişki sona doğru çözülür; karakterler ayrılmaya yaklaşır. Ama asıl önemli olan şudur: Kadın geçmişiyle yüzleşir ama tam olarak kurtulamaz Adamla olan ilişki, bir “iyileşme” değil, bir hatırlama alanı olur Film, kesin bir kapanış yerine duygusal bir yankı bırakır En çarpıcı anlardan biri, karakterlerin birbirine şehir isimleriyle hitap etmesidir: Kadın “Hiroşima”, adam “Nevers” olur. Bu, onların artık sadece birey değil, taşıdıkları travmaların kendisi haline geldiğini gösterir. Kısa yorum (İnceleme) Hiroshima mon amour, izleyiciyi rahat ettiren bir film değil. Net cevaplar vermez, olay örgüsüyle sürüklemez. Ama şunu çok güçlü yapar: Hafızanın nasıl çalıştığını hissettirir. Film izlenmez, daha çok “yaşanır”. Sanki birinin zihninin içine girip, onun anılarını parçalar halinde görürsün. Açılış sahnesi ve Nevers bölümü. Çünkü Hiroshima mon amour aslında tam olarak bu iki eksen üzerinde kurulu. Açılış Sahnesi: Beden, Kül ve Hafıza Filmin açılışı sinema tarihinin en çarpıcı girişlerinden biridir. İki beden görürüz: sarılmış, birbirine dokunan. Ama bu sıradan bir yakınlık sahnesi değildir. Bu bedenlerin üzerinde: Tozlar, kül benzeri parçacıklar vardır Zamanla bu görüntü, Hiroşima’daki yanık bedenleri çağrıştırır Bu sahne, daha ilk dakikada şunu söyler: Aşk ile yıkım birbirinden ayrı değildir. Diyalog: “Gördüm” / “Görmedin” Kadın der ki: “Hiroşima’da her şeyi gördüm.” Adam cevap verir: “Hiçbir şey görmedin.” Bu tekrar eder. Bu diyalog basit değil. Şunu anlatıyor: Kadın: müzeleri, belgeleri, fotoğrafları gördü. Adam: o acıyı yaşayan biri Yani mesele şu: Bir felaketi görmek ile onu yaşamak aynı şey midir? Film burada çok sert bir şey söyler: Temsil (film, fotoğraf, anlatı) asla gerçeğin yerini tutamaz. Nevers Bölümü: Kişisel Travmanın Kalbi Filmin ortalarına doğru kadın geçmişini anlatmaya başlar. Burası filmin en duygusal ve en “insani” kısmıdır. Yer: Nevers (Fransa) Ne yaşandı? Genç bir Fransız kadınken, bir Alman askere âşık olur. Bu, World War II sırasında “yasak” bir aşktır Savaş bitince Alman asker öldürülür Kadın “hain” ilan edilir Cezalandırılması Saçları kazınır (bu, Fransa’da Almanlarla ilişki yaşayan kadınlara yapılan gerçek bir aşağılamaydı) Ailesi tarafından saklanır Bir mahzene kapatılır Bu sahneler çok serttir ama gösterişsizdir. Film bağırmaz—fısıldar. Nevers ile Hiroşima Arasındaki Bağ İşte filmin en büyük zekâsı burada: Kadının Hikâyesi Hiroşima Bireysel aşk ve kayıp Kitlesel yıkım Utanç ve bastırma Travma ve yok oluş Unutmaya zorlanma Hatırlanamayan acı Film şunu sorar: Küçük bir acı ile büyük bir acı kıyaslanabilir mi? Ve çok ince bir cevap verir: Acı, ölçülemez. Ama unutulma biçimleri benzerdir. En Sarsıcı Nokta: Unutma Kadın bir noktada şunu itiraf eder: Alman askeri zamanla unutmuştur Ama unuttuğunu fark ettiğinde asıl acı başlar Bu çok önemli: Acıdan daha korkunç olan şey, onun silinmesidir. Son Bağlantı: Kimliklerin Silinmesi Filmin sonunda isimler kaybolur: Kadın = “Hiroşima” Adam = “Nevers” Bu şu anlama gelir: Artık onlar birey değil, hafızanın taşıyıcılarıdır Aşk bile kimlikleri kurtaramaz Kısa ama Derin Yorum Bu film aslında şunu yapıyor: Sana bir aşk hikâyesi anlatıyormuş gibi başlıyor. Sonra seni insan zihninin karanlık bir yerine götürüyor Ve en sonunda şu soruyu bırakıyor: Hatırlamak mı daha zor, unutmak mı? Mahzen sahnesi (Nevers) Finaldeki “isim verme” sahnesi Bu iki sahne, Hiroshima mon amour’un kalbidir. 1. Mahzen Sahnesi (Nevers): “Yaşayan bir mezar” Yer: Nevers Zaman: World War II sonrası Kadın, Alman sevgilisi öldürüldükten sonra ailesi tarafından bir mahzene kapatılır. Sahnenin yüzeyinde ne var? Karanlık, kapalı bir alan Kadın tek başına Dış dünya ile bağlantısı kesilmiş Ama asıl mesele fiziksel değil, zihinsel. Bu sahne aslında ne anlatıyor? 1. Travmanın mekânı Mahzen sadece bir yer değil: Kadının zihninin içi Işık yok → bilinç bulanık Zaman yok → geçmiş ve şimdi karışmış Ses yok → dış dünyadan kopuş Bu yüzden filmde zaman kırılmaları tam burada yoğunlaşır. 2. Utanç ve toplum şiddeti Kadının suçu ne? Aşk yaşamak. Ama savaş sonrası toplum bunu affetmez. Saçlarının kazınması → kimliğinin silinmesi Mahzene kapatılması → görünmez kılınması Yani fiziksel cezadan çok: “Seni yok sayıyoruz” cezası 3. Deliliğe yaklaşma Kadın burada yavaş yavaş gerçeklikten kopar: Sevgilisinin sesini duyar gibi olur Onunla konuşur Zamanı kaybeder Bu noktada film şunu söyler: Travma, insanı kendi zihnine hapseder. En acı gerçek Kadın, o Alman askeri unutmaya başlar. Ve bu, onun için ikinci bir kayıptır. Önce sevgilisini kaybeder Sonra onu hatırlama gücünü 2. Final Sahnesi: “Sen Hiroşima’sın, ben Nevers’im” Filmin sonunda isimler silinir. Kadın ve adam birbirlerine şöyle hitap eder: “Hiroşima” “Nevers” Bu sahne ne anlama geliyor? 1. Kimliklerin çözülmesi Artık onlar: Bir kadın ve bir erkek değil Birer hafıza mekânı Kadın = Hiroşima (yıkım, unutulamayan acı) Adam = Nevers (kişisel travma, bastırılmış geçmiş) 2. Aşkın yetersizliği Film şunu çok acı bir şekilde söyler: Aşk, geçmişi silemez. Onlar yakınlaşır ama: Kadının travması kalır Adamın acısı kalır Aşk sadece kısa bir “karşılaşma”dır. 3. Hatırlama = Var olma İsimlerin yerini şehirlerin alması şu demek: İnsan, hatırladığı şeydir. Ama ironik olan şu: Hatırlamak acı verir Unutmak ise yok eder Film bu ikisinin arasında bırakır seni. Bu iki sahnenin ortak noktası Mahzen + final aslında aynı şeyin iki hali: Mahzen Final İçe kapanma Dışa yansıma Travmanın doğuşu Travmanın kimliğe dönüşmesi “Ben kimim?” “Ben artık buyum” Son yorum (biraz daha derin) Hiroshima mon amour sana şunu hissettirir: İnsan geçmişinden kaçamaz Ama onunla da tam olarak yaşayamaz Bu yüzden film bir çözüm sunmaz. Sadece bir durum gösterir: İnsan, hatırlamakla unutmak arasında sıkışmış bir varlıktır. Devamı yorum...

zelda_ 2 months ago

Hanım

Halit Refiğ

87 Gönderi

-Ne diyorsun Necip Kaptan? Kedileri öldürmüşler diyorum. -Ne olacak yani? Kediden bol ne var şu sokaklarda. Oldum olası hiç hoşlanmadım şu nankör hayvanlardan. -Ben de senden hiç hoşlanmadım Necip Kaptan ●Hüzünlü ve gerçek bir şeyler... Necip Kaptan'ın en son yaptığı…devamı

zelda_ 2 months ago

Bugün Aslında Dündü

Harold Ramis

106 Gönderi

"Ya bugün yarınsa, yarın diye bir şey yoksa." ●Baş karakterlerden Phil için hep aynı gün tekrarlanıyor ve bu başta hoşuna giderken sonrasında bir eziyet oluyor ve bu durumdan, bu döngüden kurtulmak istiyor, bunun için çabalıyor, kendisi ile savaşması ya da…devamı

zelda_ 2 months ago

Ada

Süreyya Duru

8 Gönderi

"Ayrı ayrı adalardayız ve köprü kuramıyoruz birbirimize." ●Sevgi olduktan sonra gerisi önemsiz der dururuz ama her defasında sevginin tek başına yeterli olmadığını görüyoruz...

zelda_ 2 months ago

Heiran

Shalizeh Arefpoor

11 Gönderi

"Sen gidiyorsun, tozlar içinde kayboluyorsun. Ben sözümden çıkmadım , sende sözünden çıkma. Bu defa öyle döneceksin ki sonsuza kadar birlikte olacağız.Şimdi ne zaman bir yağmur yağsa, çiçekli başörtümü örtüyorum. Kırmızı yeleğim ve o çiçekler ki sen benim için getirmiştin Bisikletin…devamı

zelda_ 2 months ago

Arkadaşımın Evi Nerede?

Abbas Kiarostami

44 Gönderi

Spoiler içeriyor ●Filmi izlerken kendimi bir rüyanın içinde hissettim, eski bir rüyanın ya da belli belirsiz bir çocukluk anısının içinde. Gördüğüm ya da hatırladığım tam olarak neydi ya da bir şey var mıydı bilmiyorum ama bana öyle hissettirdi bu güzel film. Burada…devamı●Filmi izlerken kendimi bir rüyanın içinde hissettim, eski bir rüyanın ya da belli belirsiz bir çocukluk anısının içinde. Gördüğüm ya da hatırladığım tam olarak neydi ya da bir şey var mıydı bilmiyorum ama bana öyle hissettirdi bu güzel film. Burada başrolümüz olan Ahmet yanlışlıkla sıra arkadaşının defterini kendisiyle birlikte eve getiriyor. Çünkü defterleri birebir aynı ve arkadaşı defterini daha önce de bir yerlerde unuttuğu, ödevini defter yerine herhangi bir kağıda yaptığı için öğretmenden birkaç defa azar işitmiş ve en son bir daha böyle bir şey olursa okuldan atılacağı söylenmiştir. Bu yüzden Ahmet bunu ciddiye alır, arkadaşı için çok korkar, üzülür ve bu defteri ne olursa olsun arkadaşına vermeye çalışır ama farklı köylerde oturuyorlardır ve arkadaşının evini bilmiyordur. Yola koyulur ve arkadaşının köyüne gider, onu bulup defteri vermek için ve köydeki insanlara onun evini sorar. Ama kimse doğru düzgün bir bilgi veremez, onu ciddiye almaz. Sadece yaşlı bir marangoz ustası onu ciddiye alır ve ona yardımcı olmaya çalışır, onu bahsettiği kişinin evine götürmeye çalışır ama evine götürdüğü kişi de Ahmet'in aradığı kişi yani aradığı arkadaşı değildir. Yine de Ahmet orada, yaşlı adam onu kapı dışında beklerken gidip arkadaşının evi olmadığını, daha önce baktığı evlerden biri olduğunu görünce kapıyı çalmış da defteri vermiş gibi yapar ama defteri koynunda saklar. Burada yapmak istediği muhtemelen yaşlı adamı daha fazla yormamak, üzmemek, onun çabasının boşa gitmediğini göstermektir ve belki de artık orada kendisinin de umudu tükenmişti. Çünkü gün içi başlıyor arayışı akşam karanlığı çökene kadar sürüyor ve bir yandan da sürekli aklında ailesi vardır, ailesinin onu merak ettiğini, ona kızacağını düşünüyordur. En son o karanlıkta evine dönmeye çalışırken köpek sesleri geliyor ama yaşlı adam ona evine gitmesini, korkmaması gerektiğini, onu izleyeceğini söyler. Ayrıca bu arada yaşlı adam yol boyunca Ahmet'i arkadaşının evine götürmeye çalışırken hep ona gördüğü kapılardan pencerelerden bahseder 'Bunları 40 yıl önce hepsini ben yaptım.' der. Ama şimdi artık herkes demir kapılar, demir pencereler yapıyor ve ben buna çok üzülüyorum, bunu kabul edemiyorum. Herkesin köyleri bırakıp şehre gitmesini herkesin demir kapılara, pencerelere yönelmesine dayanamıyorum, bu beni çok üzüyor der. Yani burada çoğu zaman gördüğümüz şeylerden biri olur. En azından benim çoğu zaman gördüğüm bir şey. Yaşlılar, çocukları ve gençleri gördüklerinde sürekli onlara eskiden yaptıklarından, yaşadıklarından, kendi hayatlarından, kendi gerçeklerinden bahseder, bahsetme ihtiyacı duyuyorlardır belki de çünkü bahsetmek yaşadığını kanıtlamak gibi geliyor onlara sanırım. Şimdiki gibi değil, şimdi insanlar her yaşadığını, her yaptığını her aldığını, sattığını her yerde paylaşıyor ama eski insanlar için böyle bir şey yoktu ve onların tek yapabileceği geçmişi birilerine, duyabilecek ve anlayabilecek birilerine anlatabilmek ve o da bunu yapıyor ama diğer büyüklere göre mesela Ahmet'in öğretmenine, Ahmet'in annesine, babasına, dedesine yolda karşılaşıp arkadaşının evini sorduğu büyüklere göre Ahmet'i, yani bir çocuğu anlayan, dinleyen, ona ciddi anlamda yardımcı olmaya çalışan tek insan o yaşlı adam. Burada özellikle şunu fark ediyor insan, arada bir masumiyet var yaşlı olan insanda da küçük bir çocukta da bazen kaybolmayan, bazen ne kadar zaman geçerse geçsin, ne kadar yaş alırsak alalım kaybolmayan bir masumiyet vardı. Bir yerde demir kapı yapan bir adam elindeki defterden bir yaprak istiyor ve Ahmet bunu vermek istemiyor. Çünkü 'Arkadaşımın defteri' diyor, 'emanet' diyor ama adam bunu dinlemiyor, anlamıyor, 'ne olacak, bir yaprak' diyor ve çekip koparıyor yaprağı. Bu Ahmet için herhangi bir yaprağın koparılması olmuyor, çok acı verici oluyor ki Ahmet'in bakışlarında sürekli şiddeti disiplinin tek yolu olarak görüp öğütleyen dedesine, kendisini bir türlü anlamayan annesine, sürekli disiplin sağlamak için kızıp bağırıp çağıran öğretmenine ve beyaz yaprağı koparıp alan adama karşı o anlarda gözlerinde farkedilir bir öfke, bir karşı çıkma durumu var, bunu görebiliyoruz. Adamın o kopardığı yapraktan sonra Ahmet yaşlı marangoz ustası ile karşılaştığında onunla o yolu yürüyüp arkadaşını bulmaya çalıştığında bir yerde adam bir çeşme başında durup biraz soluklanıp yüzüne su çarpıyor ve suyu övüyor, suyun güzelliğini, doğallığını anlatıyor Ahmet'e ama tabii Ahmet o arada çocukluğun verdiği acelecilikle ve defteri verememiş olmanın sıkıntısı ile bunları duyuyor mu bilmiyorum. Suyun kenarındaki küçük bir papatyayı koparıp Ahmet'e veriyor al diyor, defterinin arasına koy ve Ahmet o papatyayı defterinin arasına koyuyor sonra evine gidiyor evine gittiğinde çok üzgün, yemek yiyemiyor, oturup gece yarısına kadar hem kendi ödevini hem arkadaşının ödevini yapıyor (o arada ailesi merak etti mi gerçekten, ne dediler, kızdılar mı bilmiyoruz, görmüyoruz. Merak ettim bunu) Marangoz da evine gidip son bir kez bir şeyler kesmeye çalışıyor yani hâlâ direniyor kendi mesleği, kendi inandığı şeyler, kendi zamanı için ama başlaması ile bitirmesi bir oluyor ve sonra kapıları, camları her şeyi kapatıyor üstüne, sanki artık kabul ediyor, anlıyor onun için artık bir devrin bittiğini, bir şeylerin artık zamanının dolduğunu. O sahneden sonra kamera Ahmete dönünce Şiddetli bir rüzgarın etkisiyle Ahmetin yanında durduğu kapı kendiliğinden açılıyor. Belki burada bir devrin kapanırken başka bir devrin başladığı gösterilmek isteniyor olabilir. Sabah, Ahmet okul kendi köyünde olduğu halde okula geç geliyor. Defteri kendisinde kalan arkadaşı ise büyük bir korkuyla öğretmenin ödevleri kontrol etmesini bekliyor. Ahmet geliyor ve ona defterini veriyor ve diyor ki 'Ben senin ödevini yaptım, defterin bende kalmış.' Defteri veriyor ve öğretmen defteri açtığında ödev yapılmış ve koparılan sayfanın yerinde küçük papatya... Bu son sahne beni inanılmaz etkiledi, o kadar çok hoşuma gitti ki genel olarak da filmi çok fazla beğendim. Yönetmenin yolları, yolda olmayı, yolda yürümeyi, koşmayı, yolların o görüntüsünü sevdiğini düşünüyorum. Çünkü bunu filmlerinde çok sık yapıyor ve ben kendim de yolları, yolda olmayı, koşmayı, yürümeyi, yolların görüntüsünü, yolların akıp gitmesini çok fazla seviyorum. Bu benim gerçekten bayıldığım bir film oldu, bu kadar beğeneceğimi hiç düşünmemiştim izlemeden önce. Basit gibi görünen bir meseleden bir film çıkaran bir adam Kiyarüstemi. Filmin bize göstermek istediği en önemli şeylerden biri ya da en azından benim anladığım, anladığımı düşündüğüm en önemli şeylerden biri yetişkinlerle çocuklar arasındaki farklardı. Yetişkinlerin disiplin adı altında kurdukları o baskı, savundukları o şiddet yöntemleri, sürekli buna başvurmaları, bunu tek doğru yol olarak görmeleri, çocukları ve çocukların söylediklerini, hayallerini, rüyalarını, amaçlarını, üzüntülerini umursamamaları, duymamalarıydı. Çok gerçekçi işlenmişti bütün senaryo ki İran filmlerinin ya da en azından Abbas Kiyarüstemi'nin filmlerinde mekanlar, insanlar, yaşananlar çok gerçekçi ve bizden oluyor. Filmdi dair söylenecek daha çok şey var ama son bir şey, küçük bir çocuğun süt taşımaktan, ailesine yardım etmek için ağır işler yapmaktan sürekli sırtının ağrıması beni çok üzdü♡

zelda_ 2 months ago

Korkuyorum

Ferit Edgü

1 Gönderi

●ChatGBT'nin Yorumu: Ferit Edgü’nün Korkuyorum kitabının başındaki “(Bir füg)” ifadesi aslında çok bilinçli bir tercih—sadece süslü bir kelime değil, metnin nasıl okunması gerektiğine dair ipucu. Füg ne demek? “Füg” (Almanca Fuge), aslında müzik terimidir. Özellikle Johann Sebastian Bach gibi bestecilerde…devamı●ChatGBT'nin Yorumu: Ferit Edgü’nün Korkuyorum kitabının başındaki “(Bir füg)” ifadesi aslında çok bilinçli bir tercih—sadece süslü bir kelime değil, metnin nasıl okunması gerektiğine dair ipucu. Füg ne demek? “Füg” (Almanca Fuge), aslında müzik terimidir. Özellikle Johann Sebastian Bach gibi bestecilerde gördüğümüz bir formdur. Kısaca: Aynı tema (melodi) farklı zamanlarda tekrar eder Her tekrar biraz değişir Birden fazla “ses” iç içe geçer Parçalar bağımsız gibi görünür ama aslında bütündür Yani füg = tekrar + varyasyon + çok seslilik Edgü neden “Bir füg” diyor? Bu çok önemli. Çünkü Korkuyorum klasik bir hikâye gibi ilerlemez. Edgü burada şunu yapıyor: Aynı duyguyu (korku, yalnızlık, sıkışmışlık) farklı biçimlerde tekrar eder Metin parçalıdır, kopuk kopuk ilerler Bir “hikâye anlatmak”tan çok bir “ruh hali kurmak” ister Okurken sanki aynı düşünceye tekrar tekrar dönersin ama her seferinde biraz değişmiş olur Yani kitap müzikal bir yapı gibi kurulmuştur. Kitap hakkında kısa ama net bir analiz Korkuyorum: Olaydan çok duygu ve bilinç akışı üzerine kurulu Karakterden çok iç ses ön planda Açık, net bir anlatım yerine boşluklar ve belirsizlikler içerir Temel meseleler: Varoluşsal korku Yalnızlık Anlam arayışı Kendinden kaçamama “Füg” ile kitap arasındaki bağ Şöyle düşünebilirsin: Müzikte → aynı melodi farklı tonlarda tekrar eder Bu kitapta → aynı korku farklı cümlelerde, farklı anlarda tekrar eder Ve bu tekrarlar: Okuyucuyu yorar (bilinçli olarak) Ama aynı zamanda içine çeker Kısacası Edgü “bir füg” diyerek sana şunu söylüyor: “Bu bir hikâye değil, bir deneyim. Okurken anlamaya değil, hissetmeye çalış.” Şöyle bir alıntıyı merak edip yine ChatGBT'ye sordum neden bu yerler, bu yerlerin özelliği var mı burada yazar için diye? "Amed'den, Diyarbakır'dan, Suriçi'nden, Surdışı'ndan, Dicle'den, Fırat'tan, Siirt'ten, Van'dan, Hakkari'den, lstanbul'dan korkuyorum. Taksim'den, Kasımpaşa'dan, Hasköy'den, Sütlüce'den korkuyorum. Üsküdar'dan korkuyorum. Beşiktaş'tan. Ankara'dan korkuyorum. Anıtkabir'den. Ankara Palas'tan. Kuğulu Park'tan." ChatGBT'nin cevabı: Buradaki yerler tek tek sembolik anlamlar taşımak zorunda değil. Ama birlikte oluşturdukları şey çok anlamlı. 1. Neden bu kadar çok yer ismi var? Bak dikkat edersen: Diyarbakır (Amed) Suriçi Dicle Fırat Van Hakkari İstanbul Taksim Üsküdar Beşiktaş Ankara Anıtkabir Yani: Doğu → Batı Küçük yer → büyük şehir Mahalle → ülke simgesi Her yer var. Bu şu demek: Korku belirli bir yere ait değil. Her yerde. 2. “Her şeyden korkmak” hissi Normalde insan: Ya bir yerden korkar Ya bir olaydan Ama burada: Coğrafya genişledikçe korku da genişliyor Sınır kalmıyor. Bu da şunu gösteriyor: Bu korku dış dünyadan değil, içeriden geliyor. 3. Politik / tarihsel bir alt ton var mı? Evet, hafif bir arka plan olarak var. Özellikle: Doğu şehirleri (Diyarbakır, Siirt, Hakkari) Devlet simgeleri (Anıtkabir gibi) Büyük şehir merkezleri (Taksim gibi) Bunlar Türkiye’nin: Tarihini, gerilimlerini, merkez–çevre ilişkisini hatırlatır. Ama Edgü bunu açık açık “mesaj vermek” için kullanmaz. Daha çok şu hissi yaratır: “İnsan, yaşadığı ülkenin tamamında da kendini güvende hissetmeyebilir.” 4. Füg mantığı burada nasıl çalışıyor? Bu pasaj aslında tam bir “füg” örneği: “...’den korkuyorum” tekrar eder Yerler değişir. Ama duygu değişmez Yani: Yer = değişen nota Korku = sabit melodi 5. En derin anlam Bu listeyi şöyle okuyabilirsin: “Dünyanın neresine gidersem gideyim, kendimden kaçamıyorum.” Yani: Sorun şehirler değil Sorun insanın kendi zihni Kısacası bu yerlerin amacı: Tek tek anlam taşımaktan çok “Korkunun her yere yayılmışlığı”nı göstermek Ve en önemli cümleye indirgersek: “Ben bir yerden değil, var olmaktan korkuyorum.” ☆Kitabın genelinde de bu durum var, her şeyden, herkesten, her yerden, her zamandan ve kendinden korkuyor yazar, bunu durmadan dinlenmeden söylüyor sanki ve 47-48 sayfalık kitabın yarısında korkular Türkçe yazılmış, geri kalan yarasında da aynı korkular İngilizce yazılmış. Pek beğendiğimi söyleyemem açıkcası yani okunmasa da olur gibi. Ve benim de birçok korkum var, en çok da kitabın arka kapağında Ferit Edgü'nün söyledikleri benim korkum yani savaşlar...

zelda_ 2 months ago

Eşkıya

Yavuz Turgul

101 Gönderi

"Kaldı mı artık dağlarda eşkıya emmi, eşkıya artık şehirde." "Cumali: Çok korkuyorum eşkiya beni bırakma, çok korkuyorum çok. Eşkıya: Korkma sadece toprağa gideceksin, sonra toprak olacaksın, sonra sularla birlikte bir çiçeğin bedenine yürüyeceksin oradan özüne ulaşacaksın çiçeği özüne bir arı…devamı

zelda_ 2 months ago

Fleabag

Phoebe Waller-Bridge

222 Gönderi

"Kadınlar acıyla doğarlar. Bu bizim fiziksel kaderimizdir. Adet sancıları, meme ağrıları, doğum... Biz tüm bunları hayatımız boyunca içimizde taşıyoruz. Erkeklerse taşımıyor. Arayıp bulmak zorunda kalıyorlar." "Aşk berbattır. Acı vericidir. Korkunçtur. Kendinizden şüphe duymanıza, kendinizi yargılamanıza, hayatınızdaki diğer insanlardan uzaklaşmanıza neden…devamı

zelda_ 2 months ago

Ayna

Erden Kıral

1 Gönderi

●İlginç bir filmdi benim için ve ürkütücü biraz.