(@) - Raf

Merhabalaarr... Bir konuda size fikir danışmak istiyorum. 😊 . . . Youtube'da kitap seslendirirken farklı bir şey denemek istedim ve sesimi kalınlaştırıp incelterek karakterlere göre değiştirmeye çalıştım. Ama böyle ses değiştirince kulağı çok tırmalıyor, diye yakın çevremden olumsuz dönüşler oldu.…devamı

dilarauzmez 4 years ago

Sevgili Raf ahalisi duyduk duymadık demeyin... Ben bir halt yedim de haber vereyim dedim 😂 . . . Youtube'da sesli kitap videoları paylaşmaya başladım. Sevabına profilimdeki linkten bir tık aboneliğinizi ve beğenilerinizi rica edebilir miyim 😊 Ayrıca yorumlarınızı da esirgemeyiniz,…devamı

dilarauzmez 4 years ago

Aşkın İki Yüzü

Barbra Streisand

14 Gönderi

Oldukça gizemli ve belki de büyülü denilebilecek bir konuya değinmek istiyorum. Sizin için aşkın tanımı nedir? Şöyle bir dakikalığına durup bunu düşünmenizi istiyorum. . . . . . . . . . Düşündünüz mü? Aklınızda bambaşka birçok yanıt sıraladınız belki…devamıOldukça gizemli ve belki de büyülü denilebilecek bir konuya değinmek istiyorum. Sizin için aşkın tanımı nedir? Şöyle bir dakikalığına durup bunu düşünmenizi istiyorum. . . . . . . . . . Düşündünüz mü? Aklınızda bambaşka birçok yanıt sıraladınız belki bu soruya. Bir minicik kelime ama ne anlamlar sığdırıyor bünyesine, değil mi? Benim de aklımda bir tanım var elbet ama belki de bu tanım akla en son gelecek şeylerden biridir. Ne mi? Söylüyorum... Bana kalırsa aşk tehlikedir. Neden mi? Çünkü ben aşk deyince fedakârlık görüyorum. Peki, neyi mi feda ediyoruz? Kendimizi elbet... Aşkın bendeki anlamı şudur ki kendinden vazgeçip bir başkasında yeniden kendini bulabilme, yokluğun içinde tekrar varolabilme sancısıdır. (Üff, bu da fazla mı romantik oldu ne ahahahhsjssjjk) Ne yapayım, belki fazla romantik, belki fazla antika, belki fazla saçma ama bu da benim bakış açım... Sanıyorum, aşkı fazlasıyla yoğun bir duygu olarak gördüğüm için böyle bakıyorum ve belki de benim algıladığım aşk kavramı bu dünyadan göçeli çok oldu, bilemem... Neden "tehlike" ifadesini seçtiğim noktasına gelirsek ben inanıyorum ki aşk hiçbir kula karşı duyulmamalı çünkü böyle bir vazgeçiş, bir nevi ölüp de dirilme gibi ya da daha doğrusu ölmek garanti de dirilebilmek meçhul gibi... Yok olup da öylece kalma tehlikesi... Şimdi... Tekrar başa sarıp aynı soruya geri geliyorum. Neden aşkın tanımını sordum, çünkü bazı kavramların yüzeyselleştirildiğine inanıyorum ve hatta anlamlarının da karıştırıldığına... Ee, ne anlatıyor bu, demeye başladıysanız artık filme geliyorum hemen. Filme yüzeysel bakılırsa klasik bir hikaye gibi görülebilir belki ama ben bu filmde sıradan bir hikayeden çok daha fazlasını gördüm. Bir şeyin ne kadar çok detayı, derini görülebilirse bir o kadar da anlam kazandığına inandığımdandır belki, ben bu filmi çok sevdim. Oyunculukları, karakterleri, hikayeyi, içerdiği mesajları, filmin her bir detayını ayrı ayrı çok sevdim. Peki, ne gibi detaylar bunlar? En başta filmin ismi mesela, oldukça anlamlı: The mirror has two faces... Bunu iki açıdan yorumlayabilirim. Birinci açı: Aynanın bir yüzü sırlıdır, yansıtmaz; diğer yüzü ise görünenden sadece kendi payına düştüğü kadarını yansıtır, yansıtır ama gerçeğin ne kadarını? Bir bakıma iki yüz de tam değildir aslında. Aynanın bir yüzüne bakan sadece görebildiği kadarıyla yetinir, diğer yüzüne bakansa görmek için gözlerden fazlasına gereksinir. Bu noktada Gregory'nin derste duyduğu kadarıyla yetinip bundan vardığı sonucun, aslında Rose'un anlattığından uzak bir anlam olması bu açıyla bağdaşıyor. İkinci açı ise aynanın karşısına birini koyalım ve bu bir kişiyi ikiymiş gibi düşünelim, aynaya bakan ve aynadan yansıyan... Aynaya bakan sadece yansıdığı kadarını görebiliyor, aynadan yansıyan ise daha da fazlasını yansıtabilmek, fark ettirebilmek için didiniyor. Şimdi, ayırdığımız ikiyi toplayıp tekrar bir edelim. Bakan da sen yasıyan da sen... Sanki bilinç ile bilinçaltının kıvranışı gibi bir şey... Ne çok şey var, daha insanın kendisinin bile kendinde keşfedemediği, belki de kendisine itiraf edemediği... Bu açıysa Rose'un kendi içindeki değişimiyle bağdaşıyor. Bu açılara artı bir bonus daha eklersem -bir madalyonun iki yüzü gibi düşünelim- bir yüzü aşk, diğer yüzü sevgi olsun, ne fark var peki aralarında? Aşk nadirdir, özeldir, sebepsizdir, kısa ömürlü ama etkisi ömürlüktür; sevgi ise karşılıklı emek ve zaman özverisiyle inşa edilendir. Genel bir benzetmedir, aşk tıpkı bir sarmaşık gibidir derler. Nasıl ki zehirli bir sarmaşık dolandığı ağacı istila edip içten içe çürütürse imkansız bir aşk da yüreğine dolanıp insanı soldurur. Fakat sevgi, tam tersi insanı iyileştirir, yüreği yeşertir. Gelelim kilit noktaya, Rose'un sorusuna: "Aşk, bu kadar kısa ömürlü ve acı vericiyse neden insanlar âşık olmak ister?" Rose, öğrencilerin mantıklı cevaplarını fazla entelektüel buluyor ve basit bir dille cevap veriyor: "Bunu istememizin sebebi aşk devam ettikçe kendimizi olağanüstü iyi hissetmemizdir." Demek ki insanın yaşadığını hissetmesi için sadece nefes aldığını bilmesi yetmiyor. İnsan içinde kalp diye boş bir yük taşımadığını da bilmek istiyor. Bir başka detay, filmde geçen şu ikiz asal sayılar konusu... Bize ilginç bir metafor sunuyor. Bu asal sayıların yalnızca kendilerine bölünebilir olmasının onları özel kılması gibi insan da yalnızca kendisi olabildiğinde özeldir. Sayı basamakları arttıkça bu özel sayıları bulmak zorlaşır, tıpkı el âlemin dilinde bölüne bölüne aynı rutinler içinde boğulup birbirinin aynısına dönüşen insanlar arasında nevi şahsına münhasır kalanları bulmanın zorluğu gibi... Peki, gelelim şimdi şu ikiz asal varsayımına, 3 ve 5, 5 ve 7, 11 ve 13 gibi sayı çiftlerini ayıran aralarında bir sayı olmasıysa insanların gereksiz sıfatlarla birbirlerini ötekileştirmesini düşündürüyor ama bu sayıların aynı zamanda 1'e de bölünebilmesi, isterlerse herkesin ortak bir noktada buluşabileceğini çağrıştırıyor. Bir detay daha... Gregory ve Rose üzerinden de bir yorum yaparsak aralarındaki aşk aslında sıradanlıktan çok uzak. Toplumun dayattığı kalıpları bir kenara itip insanın insandan inanılmaz ölçüde uzaklaştığı bir çağda birbirlerini gerçekten görebilmelerinin, aralarında oluşturdukları empati ve saygıya dayalı o sevgi temelinin insanı etkileyen bir yanı var, uzun açıklamalar gerektiren yargılayıcı ithamlardan çok uzaklar ve birbirlerini oldukları gibi kabul ediyorlar, birbirlerine kattıkları bir değer, birbirlerinde geliştirdikleri olumlu değişimler var. Filmde Rose, kardeşi ve annesinin iletişimi, Gregory'nin ilişki üzerine yürüttüğü fikirleri gibi üzerine düşünülebilecek daha pek çok psikolojik detay da var. Son olarak "Bu filme bu puan mı reva görüldü cidden!" diye İmdb puanına isyan ederek duyguları önemseyen, derinini görebilmeyi seven, ruhunda da bir miktar romantizm bulabilen herkese bu filmi tavsiye ederim. Keyifli seyirler... 🍿🌼 9/10 ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐☆

dilarauzmez 4 years ago

Günden Kalanlar

James Ivory

24 Gönderi

İletişim yalnızca kelimelerle mi sınırlıdır? Elbette ki bu soruya birkaç farklı yanıt verilebilir. İlk seçenek: Evet dediğimizi varsayarsak dünyayı kelime dağarcığımızın el verdiği çerçevede algılayabiliyoruz, sonucuna ulaşabiliriz. Bunun bir bakıma doğruluk payının olduğunu düşünüyorum zira kelimelerin bakış açımızı genişlettiğine inananlardanım.…devamıİletişim yalnızca kelimelerle mi sınırlıdır? Elbette ki bu soruya birkaç farklı yanıt verilebilir. İlk seçenek: Evet dediğimizi varsayarsak dünyayı kelime dağarcığımızın el verdiği çerçevede algılayabiliyoruz, sonucuna ulaşabiliriz. Bunun bir bakıma doğruluk payının olduğunu düşünüyorum zira kelimelerin bakış açımızı genişlettiğine inananlardanım. Zihnimiz ne kadar çok kelimeye vâkıf olmuşsa bir o kadar da derinini görebiliriz. Sonuçta kelimeler ile düşünürüz, öyle değil mi? Peki ya... Hayırsa cevabımız... O zaman da şu açıdan bakabiliriz ki kelimelerin muktedir olamadığı bir durum da söz konusu. Hani dilimizin dönmediği ya da kelimelere dökülmesinin insanı zorladığı hisler, anlar vardır ya... Heh işte, onlardan bahsediyorum. Tarifi, izahı olmuyor diye düşünceden sayamaz mıyız onları? Ee, o zaman düşüncelerimiz kelimelerin sınırlarını aşmıyor mu? Ya da kelimeler, düşüncelerimizi aktarmanın yollarından sadece biri mi? Sanıyorum ki burada asıl "Düşüncenin tanımı nedir"i düşünmeye başlıyorum ve işler hafiften karışıyor. Misal hislerimiz de ifadeye döküldüğü takdirde birer düşünceye dönüşmezler mi? O zaman bir mağara resmi bile bir düşünceyi aktarım biçimi, bir iletişim yöntemi olabilir. Aslına bakarsak bu satırlara döktüğüm alfabe dediğimiz şey de temelde bir resim değil midir? (Bakınız: kanji) Az önce hafiften mi demiştim? Iıh, pek emin olamadım şimdi. İyisi mi boşverin, hemen kaçıyorum oralardan... :) Kesin olarak bildiğim bir şey yok ama ben inanıyorum ki okumasını bilirsek ya da belki dinlemesini, görmesini; bu dünyadaki her şeyin anlattığı bir hikayesi vardır elbet. 💫👀 Genelde filmler üzerine düşünmeyi severim ama bu sefer bende bu filmin hissiyatı ağır bastı. İzahı zorluyor... :) Filmden ne öyle aksiyonlu büyük olaylar ne de açık açık izahatlı dramlar bekleyin. Hatta bir olay falan hiç beklemeyin. Siz duruma odaklanın ve tabii ki detayları okumaya... O kadar ilmek ilmek ilerleyen bir film ki ağır ilerliyor demek bile hafif kalıyor. Filmin sonuna gelindiğindeyse ne anlatıldığından ziyade neyin anlatılamadığıyla kalakalıyorsunuz öylece... Filmin herkese hitap edeceğini sanmıyorum. Şayet görünenden ötesini, daha derinini hissedebilenlerdenseniz işte o zaman bu filmin sizin için bir anlamı olabilir diye düşünüyorum. . . . Not: Filmi tek cümleyle özetle deseler, muhtemelen "Dışı eli yakar, içi beni yakar." derim. Bazı kelimelere dünyalar sığabiliyor, ilginç... 9/10 ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐☆

dilarauzmez 5 years ago

Yapay Zeka

Steven Spielberg

26 Gönderi

Sevgi, hüzün, öfke, hırs, kıskançlık, mutluluk, pişmanlık, neşe... Tüm bu duygularımız ve daha fazlası hâlihazırda bizim birer parçamız mı yahut yaşadıkça keşfedip öğrendiğimiz şeyler mi? Bu sorunun farklı farklı türevlerini de sık sık düşünürüm ama net bir sonuca varabildim mi,…devamıSevgi, hüzün, öfke, hırs, kıskançlık, mutluluk, pişmanlık, neşe... Tüm bu duygularımız ve daha fazlası hâlihazırda bizim birer parçamız mı yahut yaşadıkça keşfedip öğrendiğimiz şeyler mi? Bu sorunun farklı farklı türevlerini de sık sık düşünürüm ama net bir sonuca varabildim mi, orası meçhul. En çok merak ettiğim de insanın doğuştan getirdiği birtakım özelliklerinin olup olmadığı... Hani bazıları boş bir levha olarak nitelendiriyor ya bebekleri... O açıdan diyorum. Gerçekten bomboş mu geliyoruz bu dünyaya? Bu boş levha mevzusunun benim mantığıma çok da yattığını söyleyemem çünkü düz bakarsak boş bir levha olarak doğmak demek, her bebeğin bir nebzede birbirinin aynısı olarak dünyaya gelmesi, yaşadıkça farklılaşması demek ama daha yakından, daha dikkatli bakıldığında yeni doğmuş bebeklerin bile kendine has karakteristik özellikleri olduğu görülüyor. Yani en azından ben öyle görüyorum. (Bilmem, şaşı mıyım acaba...) Sonuç da şuraya bağlanıyor ki sonradan öğrenmediğimiz ve bizim zaten birer parçamız olan şeyler de mevcut. (Yeni doğmuş bebek: Tamam, boşuz da o kadar değil yani... Peki...) Diğer taraftan bir de şu açıdan bakabiliriz ki öğrenme sürecimiz doğduğumuz andan mı itibaren başlıyor yoksa daha da önce, anne karnında da mı hislerimiz, duyularımız mevcut? (Dön geri, dön geri, o yol çıkmaz yol...) Aa, dur canım daha yeni yakıyoruz beyinleri... Bir de şu mevzu var. Hayatı boyunca sevilmemiş birinin sevgiyi, şefkati hiç bilmemesi. Demek ki öğrenilen bir durum da var ya da belki kullanılmadıkça körelen bir taraf... (Isı geliyor sanki yavaştan...) Neyse, buradan pek de bir yere varamıyoruz, bunları boş verelim şimdilik... Olayı filme bağlıyoruz hemen... Bir filmi nasıl mı beğenirim? Filmin son jeneriğiyle beyin yakmaya başladıysam o film benim için gayet hojdur. (Nokta) Bu noktayı hızlıca kaydırıp uyarı bitim noktasına geçebilirsiniz, zira aşağıda bir miktar keyif kaçıran detaylar mevcuttur. ( Evet, evet bu bir ⚠️Spoiler⚠️ uyarısı) . . . . . . . . . . Filmin jeneriğine boş boş bakmaya başladığımda David karakterinin neyi sembolize ettiğini düşünüyordum. Olaya biraz da iç içe geçmiş halkalar misali yaklaşacağım. İlk halka: Koşulsuz sevgiye programlanmış David, bir çocuğun en temel gereksinimi düşündürüyor: Sevgiyi... Bir çocuğun onu dünyaya getiren ailesinin koşulsuz sevgisine gereksinimini... Tam da buraya "Bakamayacağınız çocukları dünyaya getirmeyin." lafı mükemmel oturuyor zira yüzyıllardır bu derbeder dünya, sağlıklı sevilmemiş çocukların hıçkırıklarında fazlasıyla boğuluyor. Biz yine de cümlemizi filme göre evirelim: "Bakamayacağınız metaları kendinize bağlamayın." diyelim. Bir diğer halkaya geçiyorum. Flesh Fair'da David'e robottur diyip geçilemediği gibi çocukluk da deyip geçemiyoruz. Biz farkında olsak da olmasak da hayatımızın büyük bir bölümü çocukluk tecrübelerimiz, korkularımız, travmalarımız üzerine kuruluyor. Nasıl mı? Daha dikkatli bakın. Misal çocukken o karanlık odada öcü var diye korkutulan birinin 40 yaşında da karanlığa tedirgin yaklaşması mı ya da başka misal çocukken suyla şaka yapılmış birinin 50 yaşında da boğulmaktan korktuğu için sudan kaçması, hatta bir yudum suyu bile zor içmesi mi, diğer bir misal öğretmeninden bir silgi için tokat yemiş birinin farkında olmadan çocuğuna bir sürü silgi alarak onu korumaya çalışması mı, bir misal daha sen çocuksun, diye duyguları küçümsenmiş veya yok sayılmış birinin ne kadar yetişse de kendini var saymakta zorlandığını mı dersiniz... Ne olursa olsun, dikkatli bakarsanız illaki görürsünüz. Ondandır ki bir çocuğu neyle korkuttuğuna, üzerinde nasıl bir etki bıraktığına dikkat etmesi gerek insanın zira koca bir hayata dokunabiliyor. Tıpkı David'in hayali için Mavi Peri'nin karşısında iki bin yıl harcaması gibi... Bir tane daha halka... David'in Monica'ya kaç yıl yaşayacağını sorduğunda Monica'nın 50 yıl deyip bu süreyi uzun olarak nitelemesi ve Tedy'nin ise hiç de uzun bir süre olmadığını söylemesine bakalım bir de. Zaman kısa veya uzun fark etmez, asıl önemli olan nasıl değerlendirildiği zira yeri gelir bir 'an'a bin ömür sığdırılıra inananlardanım... Bir halka daha... Şimdi yapay zeka boyutuna bakarsak ve yazıya giriş kısmımı birleştirirsek 'gerçek sevgi' kavramını düşünüyoruz. Yapay zeka sevgiye programlandığı için bunu doğuştan kısmına benzetebiliriz ama Prof. Hobby'i bulduğu sahnede bencilliği, kıskançlığı, hayal kırıklığını ve bunların dışa vurumu öfkeyi, cinneti yaşadığı, bir de üstüne kendini suya attığı sahnedeki tükenmişliği eklediğimizde tüm bu kısımlarda bir miktar bu hisleri sonradan keşfetmiş olması da söz konusu. Bu durumda David'in hisleri doğuştan mıydı yoksa hepsini sonradan mı keşfedip öğrendi? Peki, tüm bunları gerçek olarak nitelememiz için kriterimiz ne olmalı? Bir robotun sonsuz sevgiyle programlanmış olması, neredeyse bir insan gibi olması onun sevgisini gerçek yapar mı? Sonuçta bir noktada da adı üstünde 'neredeyse' gerçek... Bir de filmin başındaki soru: "Bir robotun koşulsuz sevgiye programlanması insanların da onu sevmesini sağlar mı?" Sahi ya sevmek için neye ihtiyaç duyarız? Bir başka halka... Joe'nun üzerine yıkılan cinayet ve Martin'in David'i kıskanmasını, Monica'nın istemese de David'den etkilenmesini düşünürsek ilk başta hayatı kolaylaştırmak amacı güdülerek ortaya çıkmış yapay zekanın aslında bir noktada hayatı zorlaştırdığını görüyoruz. Çünkü insanın kendi ürettiğinden bile etkilenebilecek bir zaafı söz konusu ve duygusallığının karmaşıklığı... Bir öteki halka daha... Hissetmenin sadece insana has olduğu zannına kapılıyoruz. Film buna net bir biçimde yapay zekalar bile hissedebilir, diye cevap veriyor olsa da asıl düşündürücü nokta, his mevzusunun da ötesinde "Bu hissetme kabiliyetine sahip varlıklara karşı ne denli sorumluyuz?" kısmı. Yani Monica'nın sonuçlarını bilmesine rağmen David'in bağ kurma protokolünü etkinleştirmesi ve çıkan sorunlarla başa çıkamayınca da ormana atmasından sonra gelecekte insan hakları, hayvan hakları gibi "Robot hakları da söz konusu olacak mı?"yı düşünmeden edemiyor insan... Ya da "Yapay zekalar eylemlerinden ne ölçüde sorumlu tutulabilir"i... . . . . . . . . . . ⚠️ Derin bir nefes alabilirsiniz, tehlike geçti. Spoiler yemediniz, tebrikler 👏🏻 Genele bakarsak filme ne muhteşem ne de berbat diyemiyorum. Filmin düşündürücü pekçok felsefi, edebi yanı vardı. Jude Law ve David'i canlandıran çocuk başta olmak üzere oyunculuklar da çok iyiydi, çekim, konu, filmin atmosferi de gayet hoştu ama bir yandan da sanki bir şeyler olmamış gibiydi. Film biraz ağır ilerliyor, onun da etkisi olabilir. Hafiften de finali tatmin etmiyor gibi ama bu, filmi keyifle izlemediğim anlamına da gelmiyor tabii... Kült olabilecek kapasiteyle başlamış ama sona doğru bir miktar savrulmuş bir film. Benim için izlemeye değerdi ama sizin için? Onun kararını da size bırakıyorum. İzleyeceklere keyifli seyirler 🎬🤖🧚🏻‍♀️ . . . Not: Yazdıkça yazıp kendimi kaybettikten sonra dönüp de yazdıklarıma bakınca off yine boş yaptım iyice ya hissi... Peşimi asla bırakmıyor 😶🔫 8/10 ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐☆☆

dilarauzmez 5 years ago

Su Dünyası

Kevin Reynolds

8 Gönderi

Tam "Ee madem her taraf okyanus, bunlar içecek suyu nereden buluy..." diyordum ki açılış sahnesi merakımı anında giderdi. Sağ olsun... Kıyamet sonrası senaryoları ilginizi çekiyorsa şayet bir ara bu filme de göz atabilirsiniz. Düşük bir beklentiyle başladığımdan mıdır bilmem, ben…devamı

dilarauzmez 5 years ago

Afrikalı Doktor

Julien Rambaldi

9 Gönderi

İnsanların sevgisini ve saygısını kazanmayı olduğun kişiyi değiştirmeye çalışmadan, köklerinden vazgeçmeden, zora geldi mi kaçmadan, çabalamaktan yılmadan, pes etmeden mümkün kılarsın. Sevgi ve saygı bir noktada kazanılması gereken şeylerdir bana kalırsa ve aynı zamanda emek isteyen, o bağların ilmek ilmek…devamı

dilarauzmez 5 years ago

Şikago Yedilisi'nin Yargılanması

Aaron Sorkin

45 Gönderi

Politika, siyaset bana her zaman sinir bozucu gelmiştir. Gerilen sinirlerle, birbirini dinlemeden yükselen seslerle, anlamaktan ziyade yargılamaya meyilli dillerle, faydadan çok çıkar kovalayan beyinlerle tam bir baş ağrısı değil de nedir... Aslında değildir. Bir noktada düşünülmesi, farkında olunması gereken konular…devamıPolitika, siyaset bana her zaman sinir bozucu gelmiştir. Gerilen sinirlerle, birbirini dinlemeden yükselen seslerle, anlamaktan ziyade yargılamaya meyilli dillerle, faydadan çok çıkar kovalayan beyinlerle tam bir baş ağrısı değil de nedir... Aslında değildir. Bir noktada düşünülmesi, farkında olunması gereken konular bunlar, ne var ki aynı zamanda da herkesle konuşulamayan konular... Asıl baş ağrısı da fikirlerden ziyade o fikirlerin anlatılmaya çabalandığı insanlar... Bundandır ki gereksiz insanlarla gereksiz diyaloglardan (büyük ölçüde de monolog) kaçınmak baş sağlığımız için elzemdir. Ayrıca ben şucuyum, o bucu, şu ocu diyerek sıralanan sıfatlar da bana oldukça sığ gelmeye başladı çünkü sıfatların insanları sınırladığına, bir noktada da ötekileştirdiğine inanıyorum. Fikirler bunların çok daha ötesinde olmalı, daha geniş perspektiften daha objektif bakabilmeli. Daha da önemlisi her şeyden önce, ilk önce anlamalı... Filme gelirsek oldukça sürükleyiciydi. Oyunculuk, çekim, konu, replikler, kurgu her yönüyle sıkmadan izlettirdi. Daha da ötesinde düşündürdü. Sadece politika babında da değil, çok daha geniş bir pencereden her alanda düşündürdü. Mesela bir fikri savunmanın öyle hiç de kolay olmadığını fark ettim. Tamam, bir dik duruş cesareti gerektiriyor ama o cesaret için de önce bilmek gerekiyor, o fikirlere sağlam bir temel gerekiyor. Ve bilmek demek benim gözümde daha çok şüphe etmek demektir. Bir fikire şüphe etmeyecek kadar güvenmek benim gözümü korkutuyor. Ve bir de anlamak var... O da göz korkutan bir başka nokta. Misal filmdeki "Kan akacaksa tüm şehirde aksın." repliğinde anlaşılanla anlatılmak istenilenin farkı beni düşündürdü. Bir cümleden çıkarılabilecek belki milyon tane anlam bulunabilir. Peki, bir o kadar da yanlış anlama ihtimali arasından her şeyi tam mânâsıyla anlayabilmek ne denli mümkündürü düşündüm. Belki de neleri bilmediğimiz, anlamadığımız hakkında en ufak bir fikrimiz bile yoktur. Kim bilir? Film daha bir sürü şey düşündürdü ama düşüncelerimin hepsini toparlayıp da yazıya dökmek kolay değil. Anlayacağınız kafam bir miktar çorba... Velhasılıkelam çorba sağlığa yararlıdır... İzleyiniz, izletiniz dostlar 🥣🎬 9/10 ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐☆

dilarauzmez 5 years ago

Özgürlük Yolu

Sean Penn

223 Gönderi

"Aşktan, paradan, inançtan, ünden, adaletten öte gerçeği ver bana." - Thoreau Bence bu bayağı iddialı bir cümle... Neden mi? Çünkü kaçımız hakikat peşinde cesaretimizi diri tutabiliriz ki... Kaçımız kaçmadan, saklanmadan gerçeğin izine düşüp, bulup da yüzleşebilecek güce sahibiz ki... Ya…devamı"Aşktan, paradan, inançtan, ünden, adaletten öte gerçeği ver bana." - Thoreau Bence bu bayağı iddialı bir cümle... Neden mi? Çünkü kaçımız hakikat peşinde cesaretimizi diri tutabiliriz ki... Kaçımız kaçmadan, saklanmadan gerçeğin izine düşüp, bulup da yüzleşebilecek güce sahibiz ki... Ya da diğer bir açıdan; hadi, para ve ün neyse de aşk, inanç ve adaletin bile sahte olabileceği ve bunların ardındaki saklı gerçeğin talep edilmesi anlamını da taşıyor bir bakıma bu cümle. Sanıyorum ki bu kadar iddialı bulduğum kısım da tam olarak burası... Sonra gerçeğin kendisinin ne denli gerçek, kime göre, neye göre gerçek olduğunu sorgularken, aklımın dibine de ekmek banıp deliliğin kıyısından suya ayaklarımı sallarken buluyorum kendimi ya... Neyse... Eminim, birçoğumuzun hayatının bir döneminde, zihninin bir köşesine kök salmıştır bu tası tarağı toplayıp, her şeyi de geride bırakıp, kaçıp gitme hissi... Belki de o dönem tam da şu sıralara tekabül ediyordur, kim bilir... Benim de ara ara zihnimin köşelerinde filizlenen bir düşünce bu. Kulağa huzur verici geliyor, değil mi? Bir yere varmaktan ziyade; insanı asıl, yolda olma hissinin, yolun bizzat kendisinin cezbedişi... Evet, bence de bu hissin fazlasıyla göz bürüyen bir büyüsü var, yadsınamaz ama bir o kadar göz korkutan zorluğu da var, bu da yadsınamaz. Yani demem o ki baştan aşağıya saygıyı hakeden bir cesaretin gerçek hikayesini izliyoruz bu film boyunca. Kamera açısıdır, oyunculuğudur falan filan... Hepsini geçtim. Sanıyorum ki ekran başında, bir elim çenemde yaşadım ben bu filmi. +"Sadece orada, vahşi hayatın göbeğinde olacağım. Dev dağlar, nehirler, gökyüzü, av... Orada olacağım. Yaban hayatı." - "Orada ne yapacaksın? Vahşi doğaya gidince ne olacak?" +"Yaşayacaksın işte. Oradasın, o anda, o yerde ve zamanda." Yaşamak... Bu başlı başına büyük bir mesele değil mi zaten? Bu dünyadan geçmiş göçüp de gitmişlerin, gidenlerin ve gideceklerin kaçı ciddi mânâda yaşayabilmiş, yaşayabilecektir acaba, kim bilir? Yaşamak için kaçmak, illa da kendini dağa taşa vurmak lazım demiyorum he... Yanlış anlaşılmasın. Hani Tanpınar'ın da dediği gibi "Hiç kendini denemeyecek misin? Ne olduğunu, kim olduğunu öğrenmeden mi öleceksin?" dediği misal diyorum. Ben yaşamaya başlı başına bir keşif diyorum... "Bazıları sevgiyi hak etmediklerini sanırlar. Yavaşça ıssız yerlere kaçar, geçmişle aralarındaki boşluğu doldurmaya çalışırlar." Hepimizin birtakım yaraları vardır illaki geçmişin tozuyla durup durup kanayan... Ve inanıyorum ki tüm yaralarıyla benliğini kucaklayıp "Ben tüm kırgınlıklarımla, hayallerimle, acılarımla, sızılarımla, sevinçlerimle, korkularımla, olduğumu sandığım ve olacağımı keşfedeceğim her şeyimle benim..." diyip de kendini kendi elinden tuturak kaldırmak lafta kaldığı kadar kolay olmasa gerek... Çözümden kaçmak ile kaçmaktan çözüm elde etmek arasında dağlar kadar fark var, diyorum. Her kaçış bir çözüm getirmez, diyorum. Ve ben filmde en çok şu cümleye katılıyorum: "Mutluluk, yalnızca paylaşıldığında gerçektir." Ve diyorum ki insan, insan olabilmek için oksijen kadar sevgiye, mutluluğa, acıya ve bunları paylaşmaya da muhtaç... Ve son olarak; ben belki çok şey diyorum ama siz beni boşverin, yine de bu filmi bir izleyin, diyip susmak istiyorum...🌳 🛤🌳🍃 "Zevk, yolu izi olmayan yollarda; Çoşku, ıssız kıyılarda; Kimsenin rahatsız etmediği kalabalıklar, Derin denizlerde ve müzik var kükreyişinde: Severim sevmesine insanı ama daha çok severim doğayı..." - Lord Byron 9/10 ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐☆

dilarauzmez 5 years ago

The Undoing

David E. Kelley

17 Gönderi

Bir insanı bütünüyle tanıyabilmek ne denli mümkündür? Bu mini dizinin temelde bana düşündürdüğü ilk şey bu soru oldu ve düşündükçe "Ben onu çok iyi tanıyorum." cümlesinin dünyanın en iddialı cümlelerinden biri olduğuna karar verdim. Çünkü bu hiç de öyle kolay…devamıBir insanı bütünüyle tanıyabilmek ne denli mümkündür? Bu mini dizinin temelde bana düşündürdüğü ilk şey bu soru oldu ve düşündükçe "Ben onu çok iyi tanıyorum." cümlesinin dünyanın en iddialı cümlelerinden biri olduğuna karar verdim. Çünkü bu hiç de öyle kolay kolay söylenebilecek bir şey değil zira yeri geliyor 40 yıllık eşler birbirini veya bir anne kendi büyüttüğü evladını bile tanıyamazken ve her insanın içinde itinayla gizlediği koca bir dünya yatarken nasıl olur da insan bunu avucunun içi gibi bildiğini dile getirebilir? Hatta Tanpınar'ın da "Hiç kendini denemeyecek misin? Ne olduğunu, kim olduğunu bilmeden mi öleceksin..." dediği gibi daha insan başkalarından önce kendini dahi bilmeden bir ömür geçirebiliyorsa bu cümlenin derinliği daha da bir enginleşmiyor mu? Bir de hepimizin kimliğinin aslında pek çok farklı yüzümüzün birleşiminden meydana geldiğini düşünürsek... Şöyle ki ailemizin tanıdığı bizle, okulda/işte arkadaşımızın, sevgilimizin, komşumuzun, dostumuzun veya eşimizin tanıdığı biz aslında tamamiyle aynı biz değil, yani özünde her biri aynı insanı tanımış fakat farklı bir yüzünü görmüş oluyor. Bu yüzlere mutluyken, hırslıyken, öfkeliyken, üzgünken, aşıkken ve benzerleri de eklenirse ve daha önce hiç yaşamadığımız bir duygu veya durum karşısında nasıl bir yüzümüzün ortaya çıkacağını bilemeyeceğimizi de düşünürsek ki daha takılan maskeleri bile hesaba katmadım. Şöyle bir sonuca ulaşılıyor: İnsanları sadece onların istediği, dışarıya gösterdiği ölçüde mi tanıyabiliyoruz? Ya da diğer bir açıdan, insanlar bilincinde olmadan aslında göstermek istediklerinden de daha fazlasının ipuçlarını mı veriyorlar? Sanırım bu tartışmaya oldukça açık bir konu... Eleştiri alıp başını daha da gitmeden asıl konuya, diziye geri dönersek katil kim tarzındaki içerikleri sevenlere tavsiye edebileceğim hoş bir mini dizidir kendisi... Dizi çok büyük şaşırtmacalara yer vermiyor ki zaten bu amaçlanmamış da bence ama son dakikaya kadar katilden emin olamayıp herkesten şüphelenebiliyorsunuz. Ben dizinin psikolojik yönünü sevdim ve acaba mahkeme nasıl sonuçlanacak derken meraktan bir çırpıda izleyip bitirdim. Dizi üzerine daha pek çok şey söylenebilir belki ama ne söylesem spoiler olabilir diyerek susuyorum... 🤐 Son olarak finali belki daha iyi olabilirdi ama bu hâli de fena değildi bence. ✅👍🏻 8/10 ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐☆☆