(@) - Raf

Sevgi, hüzün, öfke, hırs, kıskançlık, mutluluk, pişmanlık, neşe... Tüm bu duygularımız ve daha fazlası hâlihazırda bizim birer parçamız mı yahut yaşadıkça keşfedip öğrendiğimiz şeyler mi? Bu sorunun farklı farklı türevlerini de sık sık düşünürüm ama net bir sonuca varabildim mi,…devamıSevgi, hüzün, öfke, hırs, kıskançlık, mutluluk, pişmanlık, neşe... Tüm bu duygularımız ve daha fazlası hâlihazırda bizim birer parçamız mı yahut yaşadıkça keşfedip öğrendiğimiz şeyler mi? Bu sorunun farklı farklı türevlerini de sık sık düşünürüm ama net bir sonuca varabildim mi, orası meçhul. En çok merak ettiğim de insanın doğuştan getirdiği birtakım özelliklerinin olup olmadığı... Hani bazıları boş bir levha olarak nitelendiriyor ya bebekleri... O açıdan diyorum. Gerçekten bomboş mu geliyoruz bu dünyaya? Bu boş levha mevzusunun benim mantığıma çok da yattığını söyleyemem çünkü düz bakarsak boş bir levha olarak doğmak demek, her bebeğin bir nebzede birbirinin aynısı olarak dünyaya gelmesi, yaşadıkça farklılaşması demek ama daha yakından, daha dikkatli bakıldığında yeni doğmuş bebeklerin bile kendine has karakteristik özellikleri olduğu görülüyor. Yani en azından ben öyle görüyorum. (Bilmem, şaşı mıyım acaba...) Sonuç da şuraya bağlanıyor ki sonradan öğrenmediğimiz ve bizim zaten birer parçamız olan şeyler de mevcut. (Yeni doğmuş bebek: Tamam, boşuz da o kadar değil yani... Peki...) Diğer taraftan bir de şu açıdan bakabiliriz ki öğrenme sürecimiz doğduğumuz andan mı itibaren başlıyor yoksa daha da önce, anne karnında da mı hislerimiz, duyularımız mevcut? (Dön geri, dön geri, o yol çıkmaz yol...) Aa, dur canım daha yeni yakıyoruz beyinleri... Bir de şu mevzu var. Hayatı boyunca sevilmemiş birinin sevgiyi, şefkati hiç bilmemesi. Demek ki öğrenilen bir durum da var ya da belki kullanılmadıkça körelen bir taraf... (Isı geliyor sanki yavaştan...) Neyse, buradan pek de bir yere varamıyoruz, bunları boş verelim şimdilik... Olayı filme bağlıyoruz hemen... Bir filmi nasıl mı beğenirim? Filmin son jeneriğiyle beyin yakmaya başladıysam o film benim için gayet hojdur. (Nokta) Bu noktayı hızlıca kaydırıp uyarı bitim noktasına geçebilirsiniz, zira aşağıda bir miktar keyif kaçıran detaylar mevcuttur. ( Evet, evet bu bir ⚠️Spoiler⚠️ uyarısı) . . . . . . . . . . Filmin jeneriğine boş boş bakmaya başladığımda David karakterinin neyi sembolize ettiğini düşünüyordum. Olaya biraz da iç içe geçmiş halkalar misali yaklaşacağım. İlk halka: Koşulsuz sevgiye programlanmış David, bir çocuğun en temel gereksinimi düşündürüyor: Sevgiyi... Bir çocuğun onu dünyaya getiren ailesinin koşulsuz sevgisine gereksinimini... Tam da buraya "Bakamayacağınız çocukları dünyaya getirmeyin." lafı mükemmel oturuyor zira yüzyıllardır bu derbeder dünya, sağlıklı sevilmemiş çocukların hıçkırıklarında fazlasıyla boğuluyor. Biz yine de cümlemizi filme göre evirelim: "Bakamayacağınız metaları kendinize bağlamayın." diyelim. Bir diğer halkaya geçiyorum. Flesh Fair'da David'e robottur diyip geçilemediği gibi çocukluk da deyip geçemiyoruz. Biz farkında olsak da olmasak da hayatımızın büyük bir bölümü çocukluk tecrübelerimiz, korkularımız, travmalarımız üzerine kuruluyor. Nasıl mı? Daha dikkatli bakın. Misal çocukken o karanlık odada öcü var diye korkutulan birinin 40 yaşında da karanlığa tedirgin yaklaşması mı ya da başka misal çocukken suyla şaka yapılmış birinin 50 yaşında da boğulmaktan korktuğu için sudan kaçması, hatta bir yudum suyu bile zor içmesi mi, diğer bir misal öğretmeninden bir silgi için tokat yemiş birinin farkında olmadan çocuğuna bir sürü silgi alarak onu korumaya çalışması mı, bir misal daha sen çocuksun, diye duyguları küçümsenmiş veya yok sayılmış birinin ne kadar yetişse de kendini var saymakta zorlandığını mı dersiniz... Ne olursa olsun, dikkatli bakarsanız illaki görürsünüz. Ondandır ki bir çocuğu neyle korkuttuğuna, üzerinde nasıl bir etki bıraktığına dikkat etmesi gerek insanın zira koca bir hayata dokunabiliyor. Tıpkı David'in hayali için Mavi Peri'nin karşısında iki bin yıl harcaması gibi... Bir tane daha halka... David'in Monica'ya kaç yıl yaşayacağını sorduğunda Monica'nın 50 yıl deyip bu süreyi uzun olarak nitelemesi ve Tedy'nin ise hiç de uzun bir süre olmadığını söylemesine bakalım bir de. Zaman kısa veya uzun fark etmez, asıl önemli olan nasıl değerlendirildiği zira yeri gelir bir 'an'a bin ömür sığdırılıra inananlardanım... Bir halka daha... Şimdi yapay zeka boyutuna bakarsak ve yazıya giriş kısmımı birleştirirsek 'gerçek sevgi' kavramını düşünüyoruz. Yapay zeka sevgiye programlandığı için bunu doğuştan kısmına benzetebiliriz ama Prof. Hobby'i bulduğu sahnede bencilliği, kıskançlığı, hayal kırıklığını ve bunların dışa vurumu öfkeyi, cinneti yaşadığı, bir de üstüne kendini suya attığı sahnedeki tükenmişliği eklediğimizde tüm bu kısımlarda bir miktar bu hisleri sonradan keşfetmiş olması da söz konusu. Bu durumda David'in hisleri doğuştan mıydı yoksa hepsini sonradan mı keşfedip öğrendi? Peki, tüm bunları gerçek olarak nitelememiz için kriterimiz ne olmalı? Bir robotun sonsuz sevgiyle programlanmış olması, neredeyse bir insan gibi olması onun sevgisini gerçek yapar mı? Sonuçta bir noktada da adı üstünde 'neredeyse' gerçek... Bir de filmin başındaki soru: "Bir robotun koşulsuz sevgiye programlanması insanların da onu sevmesini sağlar mı?" Sahi ya sevmek için neye ihtiyaç duyarız? Bir başka halka... Joe'nun üzerine yıkılan cinayet ve Martin'in David'i kıskanmasını, Monica'nın istemese de David'den etkilenmesini düşünürsek ilk başta hayatı kolaylaştırmak amacı güdülerek ortaya çıkmış yapay zekanın aslında bir noktada hayatı zorlaştırdığını görüyoruz. Çünkü insanın kendi ürettiğinden bile etkilenebilecek bir zaafı söz konusu ve duygusallığının karmaşıklığı... Bir öteki halka daha... Hissetmenin sadece insana has olduğu zannına kapılıyoruz. Film buna net bir biçimde yapay zekalar bile hissedebilir, diye cevap veriyor olsa da asıl düşündürücü nokta, his mevzusunun da ötesinde "Bu hissetme kabiliyetine sahip varlıklara karşı ne denli sorumluyuz?" kısmı. Yani Monica'nın sonuçlarını bilmesine rağmen David'in bağ kurma protokolünü etkinleştirmesi ve çıkan sorunlarla başa çıkamayınca da ormana atmasından sonra gelecekte insan hakları, hayvan hakları gibi "Robot hakları da söz konusu olacak mı?"yı düşünmeden edemiyor insan... Ya da "Yapay zekalar eylemlerinden ne ölçüde sorumlu tutulabilir"i... . . . . . . . . . . ⚠️ Derin bir nefes alabilirsiniz, tehlike geçti. Spoiler yemediniz, tebrikler 👏🏻 Genele bakarsak filme ne muhteşem ne de berbat diyemiyorum. Filmin düşündürücü pekçok felsefi, edebi yanı vardı. Jude Law ve David'i canlandıran çocuk başta olmak üzere oyunculuklar da çok iyiydi, çekim, konu, filmin atmosferi de gayet hoştu ama bir yandan da sanki bir şeyler olmamış gibiydi. Film biraz ağır ilerliyor, onun da etkisi olabilir. Hafiften de finali tatmin etmiyor gibi ama bu, filmi keyifle izlemediğim anlamına da gelmiyor tabii... Kült olabilecek kapasiteyle başlamış ama sona doğru bir miktar savrulmuş bir film. Benim için izlemeye değerdi ama sizin için? Onun kararını da size bırakıyorum. İzleyeceklere keyifli seyirler 🎬🤖🧚🏻‍♀️ . . . Not: Yazdıkça yazıp kendimi kaybettikten sonra dönüp de yazdıklarıma bakınca off yine boş yaptım iyice ya hissi... Peşimi asla bırakmıyor 😶🔫 8/10 ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐☆☆

dilarauzmez 4 years ago

Su Dünyası

Kevin Reynolds

8 Gönderi

Tam "Ee madem her taraf okyanus, bunlar içecek suyu nereden buluy..." diyordum ki açılış sahnesi merakımı anında giderdi. Sağ olsun... Kıyamet sonrası senaryoları ilginizi çekiyorsa şayet bir ara bu filme de göz atabilirsiniz. Düşük bir beklentiyle başladığımdan mıdır bilmem, ben…devamı

dilarauzmez 4 years ago

Afrikalı Doktor

Julien Rambaldi

7 Gönderi

İnsanların sevgisini ve saygısını kazanmayı olduğun kişiyi değiştirmeye çalışmadan, köklerinden vazgeçmeden, zora geldi mi kaçmadan, çabalamaktan yılmadan, pes etmeden mümkün kılarsın. Sevgi ve saygı bir noktada kazanılması gereken şeylerdir bana kalırsa ve aynı zamanda emek isteyen, o bağların ilmek ilmek…devamı

dilarauzmez 4 years ago

Şikago Yedilisi'nin Yargılanması

Aaron Sorkin

44 Gönderi

Politika, siyaset bana her zaman sinir bozucu gelmiştir. Gerilen sinirlerle, birbirini dinlemeden yükselen seslerle, anlamaktan ziyade yargılamaya meyilli dillerle, faydadan çok çıkar kovalayan beyinlerle tam bir baş ağrısı değil de nedir... Aslında değildir. Bir noktada düşünülmesi, farkında olunması gereken konular…devamıPolitika, siyaset bana her zaman sinir bozucu gelmiştir. Gerilen sinirlerle, birbirini dinlemeden yükselen seslerle, anlamaktan ziyade yargılamaya meyilli dillerle, faydadan çok çıkar kovalayan beyinlerle tam bir baş ağrısı değil de nedir... Aslında değildir. Bir noktada düşünülmesi, farkında olunması gereken konular bunlar, ne var ki aynı zamanda da herkesle konuşulamayan konular... Asıl baş ağrısı da fikirlerden ziyade o fikirlerin anlatılmaya çabalandığı insanlar... Bundandır ki gereksiz insanlarla gereksiz diyaloglardan (büyük ölçüde de monolog) kaçınmak baş sağlığımız için elzemdir. Ayrıca ben şucuyum, o bucu, şu ocu diyerek sıralanan sıfatlar da bana oldukça sığ gelmeye başladı çünkü sıfatların insanları sınırladığına, bir noktada da ötekileştirdiğine inanıyorum. Fikirler bunların çok daha ötesinde olmalı, daha geniş perspektiften daha objektif bakabilmeli. Daha da önemlisi her şeyden önce, ilk önce anlamalı... Filme gelirsek oldukça sürükleyiciydi. Oyunculuk, çekim, konu, replikler, kurgu her yönüyle sıkmadan izlettirdi. Daha da ötesinde düşündürdü. Sadece politika babında da değil, çok daha geniş bir pencereden her alanda düşündürdü. Mesela bir fikri savunmanın öyle hiç de kolay olmadığını fark ettim. Tamam, bir dik duruş cesareti gerektiriyor ama o cesaret için de önce bilmek gerekiyor, o fikirlere sağlam bir temel gerekiyor. Ve bilmek demek benim gözümde daha çok şüphe etmek demektir. Bir fikire şüphe etmeyecek kadar güvenmek benim gözümü korkutuyor. Ve bir de anlamak var... O da göz korkutan bir başka nokta. Misal filmdeki "Kan akacaksa tüm şehirde aksın." repliğinde anlaşılanla anlatılmak istenilenin farkı beni düşündürdü. Bir cümleden çıkarılabilecek belki milyon tane anlam bulunabilir. Peki, bir o kadar da yanlış anlama ihtimali arasından her şeyi tam mânâsıyla anlayabilmek ne denli mümkündürü düşündüm. Belki de neleri bilmediğimiz, anlamadığımız hakkında en ufak bir fikrimiz bile yoktur. Kim bilir? Film daha bir sürü şey düşündürdü ama düşüncelerimin hepsini toparlayıp da yazıya dökmek kolay değil. Anlayacağınız kafam bir miktar çorba... Velhasılıkelam çorba sağlığa yararlıdır... İzleyiniz, izletiniz dostlar 🥣🎬 9/10 ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐☆

dilarauzmez 4 years ago

Özgürlük Yolu

Sean Penn

219 Gönderi

"Aşktan, paradan, inançtan, ünden, adaletten öte gerçeği ver bana." - Thoreau Bence bu bayağı iddialı bir cümle... Neden mi? Çünkü kaçımız hakikat peşinde cesaretimizi diri tutabiliriz ki... Kaçımız kaçmadan, saklanmadan gerçeğin izine düşüp, bulup da yüzleşebilecek güce sahibiz ki... Ya…devamı"Aşktan, paradan, inançtan, ünden, adaletten öte gerçeği ver bana." - Thoreau Bence bu bayağı iddialı bir cümle... Neden mi? Çünkü kaçımız hakikat peşinde cesaretimizi diri tutabiliriz ki... Kaçımız kaçmadan, saklanmadan gerçeğin izine düşüp, bulup da yüzleşebilecek güce sahibiz ki... Ya da diğer bir açıdan; hadi, para ve ün neyse de aşk, inanç ve adaletin bile sahte olabileceği ve bunların ardındaki saklı gerçeğin talep edilmesi anlamını da taşıyor bir bakıma bu cümle. Sanıyorum ki bu kadar iddialı bulduğum kısım da tam olarak burası... Sonra gerçeğin kendisinin ne denli gerçek, kime göre, neye göre gerçek olduğunu sorgularken, aklımın dibine de ekmek banıp deliliğin kıyısından suya ayaklarımı sallarken buluyorum kendimi ya... Neyse... Eminim, birçoğumuzun hayatının bir döneminde, zihninin bir köşesine kök salmıştır bu tası tarağı toplayıp, her şeyi de geride bırakıp, kaçıp gitme hissi... Belki de o dönem tam da şu sıralara tekabül ediyordur, kim bilir... Benim de ara ara zihnimin köşelerinde filizlenen bir düşünce bu. Kulağa huzur verici geliyor, değil mi? Bir yere varmaktan ziyade; insanı asıl, yolda olma hissinin, yolun bizzat kendisinin cezbedişi... Evet, bence de bu hissin fazlasıyla göz bürüyen bir büyüsü var, yadsınamaz ama bir o kadar göz korkutan zorluğu da var, bu da yadsınamaz. Yani demem o ki baştan aşağıya saygıyı hakeden bir cesaretin gerçek hikayesini izliyoruz bu film boyunca. Kamera açısıdır, oyunculuğudur falan filan... Hepsini geçtim. Sanıyorum ki ekran başında, bir elim çenemde yaşadım ben bu filmi. +"Sadece orada, vahşi hayatın göbeğinde olacağım. Dev dağlar, nehirler, gökyüzü, av... Orada olacağım. Yaban hayatı." - "Orada ne yapacaksın? Vahşi doğaya gidince ne olacak?" +"Yaşayacaksın işte. Oradasın, o anda, o yerde ve zamanda." Yaşamak... Bu başlı başına büyük bir mesele değil mi zaten? Bu dünyadan geçmiş göçüp de gitmişlerin, gidenlerin ve gideceklerin kaçı ciddi mânâda yaşayabilmiş, yaşayabilecektir acaba, kim bilir? Yaşamak için kaçmak, illa da kendini dağa taşa vurmak lazım demiyorum he... Yanlış anlaşılmasın. Hani Tanpınar'ın da dediği gibi "Hiç kendini denemeyecek misin? Ne olduğunu, kim olduğunu öğrenmeden mi öleceksin?" dediği misal diyorum. Ben yaşamaya başlı başına bir keşif diyorum... "Bazıları sevgiyi hak etmediklerini sanırlar. Yavaşça ıssız yerlere kaçar, geçmişle aralarındaki boşluğu doldurmaya çalışırlar." Hepimizin birtakım yaraları vardır illaki geçmişin tozuyla durup durup kanayan... Ve inanıyorum ki tüm yaralarıyla benliğini kucaklayıp "Ben tüm kırgınlıklarımla, hayallerimle, acılarımla, sızılarımla, sevinçlerimle, korkularımla, olduğumu sandığım ve olacağımı keşfedeceğim her şeyimle benim..." diyip de kendini kendi elinden tuturak kaldırmak lafta kaldığı kadar kolay olmasa gerek... Çözümden kaçmak ile kaçmaktan çözüm elde etmek arasında dağlar kadar fark var, diyorum. Her kaçış bir çözüm getirmez, diyorum. Ve ben filmde en çok şu cümleye katılıyorum: "Mutluluk, yalnızca paylaşıldığında gerçektir." Ve diyorum ki insan, insan olabilmek için oksijen kadar sevgiye, mutluluğa, acıya ve bunları paylaşmaya da muhtaç... Ve son olarak; ben belki çok şey diyorum ama siz beni boşverin, yine de bu filmi bir izleyin, diyip susmak istiyorum...🌳 🛤🌳🍃 "Zevk, yolu izi olmayan yollarda; Çoşku, ıssız kıyılarda; Kimsenin rahatsız etmediği kalabalıklar, Derin denizlerde ve müzik var kükreyişinde: Severim sevmesine insanı ama daha çok severim doğayı..." - Lord Byron 9/10 ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐☆

dilarauzmez 5 years ago

The Undoing

David E. Kelley

17 Gönderi

Bir insanı bütünüyle tanıyabilmek ne denli mümkündür? Bu mini dizinin temelde bana düşündürdüğü ilk şey bu soru oldu ve düşündükçe "Ben onu çok iyi tanıyorum." cümlesinin dünyanın en iddialı cümlelerinden biri olduğuna karar verdim. Çünkü bu hiç de öyle kolay…devamıBir insanı bütünüyle tanıyabilmek ne denli mümkündür? Bu mini dizinin temelde bana düşündürdüğü ilk şey bu soru oldu ve düşündükçe "Ben onu çok iyi tanıyorum." cümlesinin dünyanın en iddialı cümlelerinden biri olduğuna karar verdim. Çünkü bu hiç de öyle kolay kolay söylenebilecek bir şey değil zira yeri geliyor 40 yıllık eşler birbirini veya bir anne kendi büyüttüğü evladını bile tanıyamazken ve her insanın içinde itinayla gizlediği koca bir dünya yatarken nasıl olur da insan bunu avucunun içi gibi bildiğini dile getirebilir? Hatta Tanpınar'ın da "Hiç kendini denemeyecek misin? Ne olduğunu, kim olduğunu bilmeden mi öleceksin..." dediği gibi daha insan başkalarından önce kendini dahi bilmeden bir ömür geçirebiliyorsa bu cümlenin derinliği daha da bir enginleşmiyor mu? Bir de hepimizin kimliğinin aslında pek çok farklı yüzümüzün birleşiminden meydana geldiğini düşünürsek... Şöyle ki ailemizin tanıdığı bizle, okulda/işte arkadaşımızın, sevgilimizin, komşumuzun, dostumuzun veya eşimizin tanıdığı biz aslında tamamiyle aynı biz değil, yani özünde her biri aynı insanı tanımış fakat farklı bir yüzünü görmüş oluyor. Bu yüzlere mutluyken, hırslıyken, öfkeliyken, üzgünken, aşıkken ve benzerleri de eklenirse ve daha önce hiç yaşamadığımız bir duygu veya durum karşısında nasıl bir yüzümüzün ortaya çıkacağını bilemeyeceğimizi de düşünürsek ki daha takılan maskeleri bile hesaba katmadım. Şöyle bir sonuca ulaşılıyor: İnsanları sadece onların istediği, dışarıya gösterdiği ölçüde mi tanıyabiliyoruz? Ya da diğer bir açıdan, insanlar bilincinde olmadan aslında göstermek istediklerinden de daha fazlasının ipuçlarını mı veriyorlar? Sanırım bu tartışmaya oldukça açık bir konu... Eleştiri alıp başını daha da gitmeden asıl konuya, diziye geri dönersek katil kim tarzındaki içerikleri sevenlere tavsiye edebileceğim hoş bir mini dizidir kendisi... Dizi çok büyük şaşırtmacalara yer vermiyor ki zaten bu amaçlanmamış da bence ama son dakikaya kadar katilden emin olamayıp herkesten şüphelenebiliyorsunuz. Ben dizinin psikolojik yönünü sevdim ve acaba mahkeme nasıl sonuçlanacak derken meraktan bir çırpıda izleyip bitirdim. Dizi üzerine daha pek çok şey söylenebilir belki ama ne söylesem spoiler olabilir diyerek susuyorum... 🤐 Son olarak finali belki daha iyi olabilirdi ama bu hâli de fena değildi bence. ✅👍🏻 8/10 ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐☆☆

dilarauzmez 5 years ago

Bülbülü Öldürmek

Robert Mulligan

21 Gönderi

Hani kitaptan uyarlanan filmlerin kitabına kıyasla çoğunlukla sönük kaldıklarına dair genel bir kanı vardır ya... İşte o kanıya bir istisna oluşturuyor bu film. Gayet hoş bir uyarlama olmuş, kitaptan olabildiğince şey aktarılabilmiş ekrana fakat tabii ki eksik kalan yerler de…devamı

dilarauzmez 5 years ago

Bulut Atlası

Andy Wachowski

27 Gönderi

Benim hayatım, benim kararlarım diyoruz ya hani... Aslında ya hayatlarımız yalnız bize ait değillerse? Nasıl yani? Şöyle ki bizim aldığımız en ufacık bir karar, dünyanın bambaşka bir ucunda ve hatta bambaşka bir zamanında bambaşka hayatları etkileyebiliyorsa... Evvet, tam isabet, doğru…devamıBenim hayatım, benim kararlarım diyoruz ya hani... Aslında ya hayatlarımız yalnız bize ait değillerse? Nasıl yani? Şöyle ki bizim aldığımız en ufacık bir karar, dünyanın bambaşka bir ucunda ve hatta bambaşka bir zamanında bambaşka hayatları etkileyebiliyorsa... Evvet, tam isabet, doğru bildiniz... Kelebek etkisinden bahsediyordum. Filmde ele alınan bu etki aslında şöyle bir düşününce mantıklı geliyor insana, zira benim açgözlülüğümün bir başkasının mahrumiyetine dönüşmesini hiç istemem. Ayrıca film tabii ki sadece bu etkiyi konu almıyor, başından sonuna kadar her türlü ayrımcılığı eleştirdiği gibi; kapilatilizm, reenkarnasyon, çoklu evren teorisi, bengi döngüsü gibi bir sürü alana da gönderme yapmakta... Ortaya bünyesinde o kadar çok şey barındıran bir film konmuş ki her bir yanından farklı bir anlam çıkarılabilinecek bir yapım olmuş. Bu noktada, filmin ele aldığı konuları anlatılması zor ve karışık olmasına rağmen gayet iyi ve keyifli işlediğini söyleyebilirim. Konunun 6 farklı hikaye üzerinden anlatılması hoşuma giden bir yan oldu ve bana aynı zihnimizde her gün farklı varyasyonlarda yaşadığımız karışık hayatımızı anımsattı. Karışık derken? Şunu demek istedim ki hayatımızda nasıl anılarımız, gündelik yaşamımız ve gelecek planlarımız ile her gün değişebilen, kimi zaman da kendi içinde çelişen karmaşık birçok hikayeyi tek bir zihinde yaşıyorsak film de aynı bu duruma benzer bir biçimde ilerliyor... Filmdeki bu 6 hikaye, ilk dakikalarda kopuk ve karmakarışık izlenimi verse de filmin başında Bay Cavendish'in "Bir süre daha sabredebilirseniz bu deliliğin hikayesinde bir düzen olduğunu göreceksiniz." dediği gibi filmi izledikçe aslında hikayelerin birbiriyle bağlantılı oldukları anlaşılıyor. Bu bağlantı olayı bana oldukça düşündürücü geldi. Hani bazen kurduğumuz bir cümlenin yüzyıllar önce yazılmış bir kitapta zaten çoktan kurulmuş olduğunu gördüğümüz anki kadar düşündürücü... Bir keresinde bir yerde, bizden önce söylenip, yazılıp çizilmiş ne varsa kendi süzgecimizden geçirerek aslında tekrar söyleyip yazdığımıza dair bir cümle okuduğumu hatırlıyorum. Yani bir nevi zaten söylenmiş şeyleri tekrar tekrar söylediğimizi kastediyordu bu cümle. Düşündürücü... Film bana daha pek çok şey düşündürdü. Mesela içine doğduğumuz ve günümüzden, bizden çok daha önce kurulmuş olan bu dünyada geçmişte belirlenmiş kurallara, geleneklere göre yaşayıp şu anda aldığımız kararlarla da geleceği şekillendiriyorsak eğer o hâlde tüm insanlara karşı sorumlu muyuzu, toplumsal hafızayı, dilin aktarım gücünü, özgürlüğü, özgür iradeyi... Kısacası size farklı pencereler açtıran ve o pencerelerden de ufka dalıp düşündüren filmleri seviyorsanız bu filme de bir şans verebilirsiniz 🖼👀🎬 9/10 ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐☆ Not: Yukarıda uzun uzadıya anlatmaya çalıştıklarımı sanırım bu ufacık alıntı rahatlıkla özetleyebiliyor 👇🏻 ------------------------------------------------------------------------ 📌2.40.54 - "Ne yaparsanız yapın, uçsuz bucaksız bir okyanustaki küçücük bir damla olmaktan öteye gidemeyeceksiniz. + "Okyanus dediğiniz nedir, birkaç damladan ibaret değilse?"

dilarauzmez 5 years ago

Tibet'te Yedi Yıl

Jean-Jacques Annaud

36 Gönderi

Yanlış zamanın insanı olduğunuzu düşündüğünüz oldu mu hiç? Hani bu yüzyıla ait değilmiş gibi... Yanlış zamanda mı dünyaya geldik acaba? Bunu eskiden çok düşünürdüm. Geçmiş dönemler hep daha cazip, daha bir sahici gelmiştir bana. Hatta dinozorlarla bile yaşasam bu devirden…devamıYanlış zamanın insanı olduğunuzu düşündüğünüz oldu mu hiç? Hani bu yüzyıla ait değilmiş gibi... Yanlış zamanda mı dünyaya geldik acaba? Bunu eskiden çok düşünürdüm. Geçmiş dönemler hep daha cazip, daha bir sahici gelmiştir bana. Hatta dinozorlarla bile yaşasam bu devirden daha çok samimiyet bulabilirmişim gibi gelirdi. Aslında şöyle bir mantıklı düşününce bir Tyrannosaurus Rex'in midesi falan mesela oldukça samimi yani sjkdkfkd Evet, itiraf ediyorum, eskiden dedim ama açıkcası şu sıralar bunu daha da bir derinden düşünesi geliyor insanın ve sonuçta şu antik bir dinozorun midesinde sindiriliyormuş hissi de öyle her yıla nasip olamaz diye tahmin ediyorum... Ee, hâliyle de bu zaman sorgusu için daha da bir biçilmiş kaftan olmuyor mu bu harikulade yılımız? Yine de bu pandemi sancılarını bir süreliğine rafa kaldırıp 21. yüzyılın samimiyetsizliği üzerinden ilerlemek istiyorum. Bu zamanın insanları sanki bütün mümkünlüklerini, sınırlarını daha bir hırsla zorlayarak insanlıktan çıkmış gibi değil mi? Ayrıca hâlâ her şeye rağmen o insanlıktan çıkmamaya çabalayanlara da enayi diyip geçilir olması da ayrı bir terane... Tüm o samimi, güzel duygular, merhamet, sevgi, saygı sanki hepsi antik çağlardan kalmaymış gibi can çekişiyor, derinden ve yavaş yavaş nesli tükeniyor... Sonradan düşündüm ki bütün bunları dönemin, zamanın omuzlarına yıkmak... Aslında büyük haksızlıktı. Çünkü farkına vardım ki bu can çekişme yeni değildi, insanla beraber yüzyıllardır süregelen bir şeydi. Yani bu can hep çekişiyordu, hem de her dönem ama sadece bazı insanların içinde... Acımasız, saygısız, anlayışsız, bencil ve egoist insan, o zamanlar da aynı insandı. Bu insanlar o dönemlerde de vardılar, hâlâ da varlar... O zaman anladım ki aslında yanlış zaman falan söz konusu değilmiş ve bu zamansal aidiyet hissinin eksikliği sadece insanın nerede durması gerektiğini birazcık zor keşfedebilmesindenmiş... Yani özünde bir ufacık idrak meselesi... Şimdi, dur bir ya ne anlatıyorsun, T-rex'in falan bunların filmle ne ilgisi var, derseniz tam olarak şöyle ilgisi var 👇🏻 Bence insan özünde kendini keşfedebildiği vakit başka insanları da anlayabiliyor ve en az kendisi kadar değerli olduklarını da idrak ediyor. Bu olmadığındaysa kendinden başka hiçbir şeye kıymet veremez bir hâle geliyor. Yani antik T-rex'ten bir farkı kalmıyor. (Aslında bir fark var ya en azından T-rex sahtekarlık yapmıyor, amacını gizlemiyor, seni yemeyi düşünüyorsa yemek için kovalıyor... Ayy ne kadar da samimisin T-rex'ciğim fkdjsfk) Olması gereken eleştiriye geri dönersek filmde tam olarak bunun örneğini görüyoruz. İnsanın anlayamadığını yok etme girişimini izliyoruz. Ama bu zulüm kısmı filmin sonlarına doğru yer alıyor. Asıl izlediğimiz, bir insanın iliklerine kadar adım adım sürüklendiği yanlızlık... Bu hissi de oyunculuğuyla izleyiciye oldukça iyi yansıtıyor mavi saçlı, sarı gözlü Brad Pitt'imiz. (Şş çaktırmayın, böyle daha yakışıklı geliyor kulağa bence dnkjfkdk) Bu arada zulüm demişken bir önceki gönderimde bahsettiğim insanın hamuruna işlenmiş vahşet olayına bir farklı pencere daha ekletiyor bu film. Nasıl yani? Şöyle ki o kadar acımasızlıktan, vicdansızlıktan bahsettik, peki ya bunun tam zıddı, nasıl olurdu? Fazlasıyla şefkatle, merhametle dolup taşan, büsbütün barış yanlısı bir insan düşünün; yaşayan hiçbir şeye, hiçbir canlıya zarar veremeyen, incitemeyen... Bu durumdaki bir insan bu kadar bahsi geçen zalimlere karşı ne kadar korunaklı olabilir, ne denli kendini ve değer verdiklerini savunabilir? Bu filmden anlaşılan şeylerden biri de zalime karşı gerektiğinde zalimleşebilmek sanırım. Elbette dengeyi bozmamak kaydıyla tabii... Zira zalime karşı çıkayım derken karşı çıkılan şeye de dönüşmemek gerekir diye düşünüyorum. Ve son olarak Tibet kültürünü de yakından tanımak isteyenler buyrunuz ekran başına efenim... 🎬🖥👀 8/10 ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐☆☆

dilarauzmez 5 years ago

Westworld

Jonathan Nolan

64 Gönderi

Düşünüyorum da dünya üzerinden bu kadar gelip geçmiş zalimlik insanoğlunun sonradan keşfettiği bir şey miydi, yoksa halihazırda zaten hamurunda olandı da yeterince mayalanınca mı ortaya seriliverdi bunca vahşet... İnsanın hamuruna işlenmiş şeylerden bir başkası, hükmetme arzusu... Her şeyi kontrol etme…devamıDüşünüyorum da dünya üzerinden bu kadar gelip geçmiş zalimlik insanoğlunun sonradan keşfettiği bir şey miydi, yoksa halihazırda zaten hamurunda olandı da yeterince mayalanınca mı ortaya seriliverdi bunca vahşet... İnsanın hamuruna işlenmiş şeylerden bir başkası, hükmetme arzusu... Her şeyi kontrol etme gücü... Evet, hamuruna işlenmiş diyorum, zira bu arzudan vazgeçilemeyişe başka da bir açıklama bulamıyorum. Sahiden güç denilen şey asıl bu mudur? Her şeyi kendi istediğin, kendi inandığın şeye; kendine göre şekillendirmek... Bu, bana kalırsa asıl güzelliği yok saymaktan başka da bir şey değil. Asıl güzellik?.. Bu dünyada kafa sayısı kadar düşünce sayısı varsa ve o her bir kafa da tamamiyle nevi şahsına münhasır ise asıl güzellik bu çeşitliliğin oluşturduğu harmoni değil midir? Bence öyledir. Ve bu dünyaya gelmiş her şeyin mutlaka anlatacak bir hikayesi vardır. Yine kafa sayısı kadar farklı, nevi şahsına münhasır hikayeler... İnsan hikayesini kimlerle paylaşmak, hangi hikayelere ortak etmek istediğini seçebilir ama o başkalarının hikayelerini kendi istediği gibi yazamaz, kontrol edemez. Kontrol edebildiği yalnızca kendi hikayesinin yol ayrımlarında durduğu noktalardır. Değişim içten başlar diye boşuna denmemiş... Değil mi? Ve bir de şu denmiş ki çoğunluğa uymayan tek şey kişinin kendi vicdanıdır. Vicdan... O da o hamura işlenenler arasında mıdır sahi? Paylaştığım bir başka gönderide şöyle bir soru geçiyordu, yeri gelmişken bahsetmek istiyorum:"İncinmemek mi daha zordur, incitmemek mi?" Bu sorunun da kafa sayısı kadar farklı cevabı olabilir. Ama kendi kafamın cevabını o gönderide yazmamıştım. Hani "Anlattıkların karşındakinin anladığı kadardır." benzeri bir söz vardı, Mevlana'ya mı aitti tam hatırlamıyorum... Bu sözden yola çıkarak insan ağzından çıkanları, davranışlarını kontrol edebilir, bir şekilde karşısındakini incitmemeyi başarabilir ama karşısındakinin anladıklarıyla incinmemesi ise incitmemeye çabalayanın tamamiyle kontrolü dışındadır diye düşünmüştüm. Yani olay algıyla alakalı ve asıl zor olan incinmemeyi başarabilmektir çünkü insan her ne kadar güç peşinde koşan bir varlık olsa da özünde pekâlâ kırılgan. Velhasıl zalimlik de zor şey aslında diyorum. O kadar incit, incit ama kendi ruhun bundan etkilenmesin, incinme... Mümkün değil. Bana öyle geliyor ki insan acıyla fazla muhatap olduğunda ya üstesinden gelemeyip içinde biriken acıyı etrafına püskürterek içindekinin yok olmasını bekliyor, belki de diğerleri ne kadar çok acı çekerse kendine de o kadar az acı kalacağına falan inanıyor ya da hiçbir şeyin ebediyen sürmediğinin idrakiyle başkalarının acılarının şifasında kendi acısının merhemini buluyor... Yani ya yaralıyor ya yara sarıyor... Şimdi bu, dizi eleştiriyorum ayağına ne eleştirdiğim belli değilmiş gibi duran eleştiriyi olması gerekene, dizi eleştirisine bağlama noktasına gelirsek... (Aslında bu anlattıklarımın hepsi dizideki birkaç karakter hakkında düşündüklerimdi ama spoiler vermeme gayesiyle sanırım cümleleri havada asılı bırakmış olabilirim...) Karşımızda eğlence amacıyla oluşturulmuş, ziyaretçilerin tamamiyle gerçekçi bir şekilde deneyimleyebildiği yapay bir dünya mevcut ve bu yapay parkın zengin ziyaretçileri; parktaki yapay zekaya sahip, oldukça gerçekçi duran insan ve hayvan robotlara dilediklerini yapmakta serbest. Tabii ki insanı serbest bırakmaya gör, işte o vakit o hamurundaki vahşet hemencecik nur topu gibi gün yüzüne çıkıveriyor ve parkın robotları da bu nur topundan bir güzel nasipleniyor ama neyse ki robotların hafızaları düzenli olarak siliniyor ki başlarına gelen bu vahşetleri hatırlayamasınlar... Pekii... ya hatırlayabilmeye başlarlarsa... İşte olaylar bu noktada başlıyor. Dizinin kurgusu orijinal ve ilginç, sürüklüyor. Ne olacak, ne bitecek derken bölümler akıp gidiyor. Oyunculuklara söyleyecek söz yok zaten, oldukça iyiydi. (Anthony Hopkins'ciğim sen varsan güzel bir yapımdır diye düşünmüştüm ve beni şaşırttın. Dizi güzel değildi... Şahaneydi djhdk :') Dizi sahiden kaliteli ama yine de sanki bir şeyler eksik gibi. Tam olarak eksik olan ne, ben de çözemedim. Sanırım, dizideki yapay zekaların bilinç kazanma süreçleri gibi izleyicinin de kafası karışa karışa bir süreç içinde diziyi anlamlandırabilmesi amaçlanmış olabilir. Umarım o eksikliği finalinde doldururabilirler diye ümit ediyorum. (Gerçi daha 3. sezonu izleyemedim, belki dolmuştur bile o eksiklik, bilemiyorum.) Burada bir de dizideki diyaloglara ayrıca değinmem gerektiğini hissediyorum çünkü cümleler o kadar özenle seçilmiş ki... Bu dizi sadece yapay zekanın bilincini konu edinmiyor, çok fazla dahası var. İnsan doğasını sorgulatıyor, biz seçimlerimizde ne denli özgürüzü düşündürtüyor, ahlâkı, sanatı, teknolojiyi, ekonomiyi, tüketimi, hep daha fazlasına aç oluşumuzu... Yani pek çok şey düşündürebilir bu dizi. Son olarak, hayat çok fazla ciddiye alınmamalı, tamam iyi hoş da kaybedecek başka hiçbir şeyin kalmadı be adam hâlâ oyun peşindesin diyerek isyan etmek istediğim malum adam, sana sinir olduğum kadar başka hiçbir şeye sinir olmadım... Malum adam:"İyi, tamam, tşk... Yine de beni bu oyundan alıkoyamayacaksın! Wyatt nerde Wyatt, benim onu bulmam lazım..." Iı, o zaman şey, bak şu ilerde bakırlı bir köy varmış. Git de oraya da bir bak, istersen... Malum adam:" Peki, gidip oraya da bakarım..." ...Mutlu son... 9/10 ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐☆