(@) - Raf

Hani kitaptan uyarlanan filmlerin kitabına kıyasla çoğunlukla sönük kaldıklarına dair genel bir kanı vardır ya... İşte o kanıya bir istisna oluşturuyor bu film. Gayet hoş bir uyarlama olmuş, kitaptan olabildiğince şey aktarılabilmiş ekrana fakat tabii ki eksik kalan yerler de…devamı

dilarauzmez 5 years ago

Bulut Atlası

Andy Wachowski

28 Gönderi

Benim hayatım, benim kararlarım diyoruz ya hani... Aslında ya hayatlarımız yalnız bize ait değillerse? Nasıl yani? Şöyle ki bizim aldığımız en ufacık bir karar, dünyanın bambaşka bir ucunda ve hatta bambaşka bir zamanında bambaşka hayatları etkileyebiliyorsa... Evvet, tam isabet, doğru…devamıBenim hayatım, benim kararlarım diyoruz ya hani... Aslında ya hayatlarımız yalnız bize ait değillerse? Nasıl yani? Şöyle ki bizim aldığımız en ufacık bir karar, dünyanın bambaşka bir ucunda ve hatta bambaşka bir zamanında bambaşka hayatları etkileyebiliyorsa... Evvet, tam isabet, doğru bildiniz... Kelebek etkisinden bahsediyordum. Filmde ele alınan bu etki aslında şöyle bir düşününce mantıklı geliyor insana, zira benim açgözlülüğümün bir başkasının mahrumiyetine dönüşmesini hiç istemem. Ayrıca film tabii ki sadece bu etkiyi konu almıyor, başından sonuna kadar her türlü ayrımcılığı eleştirdiği gibi; kapilatilizm, reenkarnasyon, çoklu evren teorisi, bengi döngüsü gibi bir sürü alana da gönderme yapmakta... Ortaya bünyesinde o kadar çok şey barındıran bir film konmuş ki her bir yanından farklı bir anlam çıkarılabilinecek bir yapım olmuş. Bu noktada, filmin ele aldığı konuları anlatılması zor ve karışık olmasına rağmen gayet iyi ve keyifli işlediğini söyleyebilirim. Konunun 6 farklı hikaye üzerinden anlatılması hoşuma giden bir yan oldu ve bana aynı zihnimizde her gün farklı varyasyonlarda yaşadığımız karışık hayatımızı anımsattı. Karışık derken? Şunu demek istedim ki hayatımızda nasıl anılarımız, gündelik yaşamımız ve gelecek planlarımız ile her gün değişebilen, kimi zaman da kendi içinde çelişen karmaşık birçok hikayeyi tek bir zihinde yaşıyorsak film de aynı bu duruma benzer bir biçimde ilerliyor... Filmdeki bu 6 hikaye, ilk dakikalarda kopuk ve karmakarışık izlenimi verse de filmin başında Bay Cavendish'in "Bir süre daha sabredebilirseniz bu deliliğin hikayesinde bir düzen olduğunu göreceksiniz." dediği gibi filmi izledikçe aslında hikayelerin birbiriyle bağlantılı oldukları anlaşılıyor. Bu bağlantı olayı bana oldukça düşündürücü geldi. Hani bazen kurduğumuz bir cümlenin yüzyıllar önce yazılmış bir kitapta zaten çoktan kurulmuş olduğunu gördüğümüz anki kadar düşündürücü... Bir keresinde bir yerde, bizden önce söylenip, yazılıp çizilmiş ne varsa kendi süzgecimizden geçirerek aslında tekrar söyleyip yazdığımıza dair bir cümle okuduğumu hatırlıyorum. Yani bir nevi zaten söylenmiş şeyleri tekrar tekrar söylediğimizi kastediyordu bu cümle. Düşündürücü... Film bana daha pek çok şey düşündürdü. Mesela içine doğduğumuz ve günümüzden, bizden çok daha önce kurulmuş olan bu dünyada geçmişte belirlenmiş kurallara, geleneklere göre yaşayıp şu anda aldığımız kararlarla da geleceği şekillendiriyorsak eğer o hâlde tüm insanlara karşı sorumlu muyuzu, toplumsal hafızayı, dilin aktarım gücünü, özgürlüğü, özgür iradeyi... Kısacası size farklı pencereler açtıran ve o pencerelerden de ufka dalıp düşündüren filmleri seviyorsanız bu filme de bir şans verebilirsiniz 🖼👀🎬 9/10 ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐☆ Not: Yukarıda uzun uzadıya anlatmaya çalıştıklarımı sanırım bu ufacık alıntı rahatlıkla özetleyebiliyor 👇🏻 ------------------------------------------------------------------------ 📌2.40.54 - "Ne yaparsanız yapın, uçsuz bucaksız bir okyanustaki küçücük bir damla olmaktan öteye gidemeyeceksiniz. + "Okyanus dediğiniz nedir, birkaç damladan ibaret değilse?"

dilarauzmez 5 years ago

Tibet'te Yedi Yıl

Jean-Jacques Annaud

37 Gönderi

Yanlış zamanın insanı olduğunuzu düşündüğünüz oldu mu hiç? Hani bu yüzyıla ait değilmiş gibi... Yanlış zamanda mı dünyaya geldik acaba? Bunu eskiden çok düşünürdüm. Geçmiş dönemler hep daha cazip, daha bir sahici gelmiştir bana. Hatta dinozorlarla bile yaşasam bu devirden…devamıYanlış zamanın insanı olduğunuzu düşündüğünüz oldu mu hiç? Hani bu yüzyıla ait değilmiş gibi... Yanlış zamanda mı dünyaya geldik acaba? Bunu eskiden çok düşünürdüm. Geçmiş dönemler hep daha cazip, daha bir sahici gelmiştir bana. Hatta dinozorlarla bile yaşasam bu devirden daha çok samimiyet bulabilirmişim gibi gelirdi. Aslında şöyle bir mantıklı düşününce bir Tyrannosaurus Rex'in midesi falan mesela oldukça samimi yani sjkdkfkd Evet, itiraf ediyorum, eskiden dedim ama açıkcası şu sıralar bunu daha da bir derinden düşünesi geliyor insanın ve sonuçta şu antik bir dinozorun midesinde sindiriliyormuş hissi de öyle her yıla nasip olamaz diye tahmin ediyorum... Ee, hâliyle de bu zaman sorgusu için daha da bir biçilmiş kaftan olmuyor mu bu harikulade yılımız? Yine de bu pandemi sancılarını bir süreliğine rafa kaldırıp 21. yüzyılın samimiyetsizliği üzerinden ilerlemek istiyorum. Bu zamanın insanları sanki bütün mümkünlüklerini, sınırlarını daha bir hırsla zorlayarak insanlıktan çıkmış gibi değil mi? Ayrıca hâlâ her şeye rağmen o insanlıktan çıkmamaya çabalayanlara da enayi diyip geçilir olması da ayrı bir terane... Tüm o samimi, güzel duygular, merhamet, sevgi, saygı sanki hepsi antik çağlardan kalmaymış gibi can çekişiyor, derinden ve yavaş yavaş nesli tükeniyor... Sonradan düşündüm ki bütün bunları dönemin, zamanın omuzlarına yıkmak... Aslında büyük haksızlıktı. Çünkü farkına vardım ki bu can çekişme yeni değildi, insanla beraber yüzyıllardır süregelen bir şeydi. Yani bu can hep çekişiyordu, hem de her dönem ama sadece bazı insanların içinde... Acımasız, saygısız, anlayışsız, bencil ve egoist insan, o zamanlar da aynı insandı. Bu insanlar o dönemlerde de vardılar, hâlâ da varlar... O zaman anladım ki aslında yanlış zaman falan söz konusu değilmiş ve bu zamansal aidiyet hissinin eksikliği sadece insanın nerede durması gerektiğini birazcık zor keşfedebilmesindenmiş... Yani özünde bir ufacık idrak meselesi... Şimdi, dur bir ya ne anlatıyorsun, T-rex'in falan bunların filmle ne ilgisi var, derseniz tam olarak şöyle ilgisi var 👇🏻 Bence insan özünde kendini keşfedebildiği vakit başka insanları da anlayabiliyor ve en az kendisi kadar değerli olduklarını da idrak ediyor. Bu olmadığındaysa kendinden başka hiçbir şeye kıymet veremez bir hâle geliyor. Yani antik T-rex'ten bir farkı kalmıyor. (Aslında bir fark var ya en azından T-rex sahtekarlık yapmıyor, amacını gizlemiyor, seni yemeyi düşünüyorsa yemek için kovalıyor... Ayy ne kadar da samimisin T-rex'ciğim fkdjsfk) Olması gereken eleştiriye geri dönersek filmde tam olarak bunun örneğini görüyoruz. İnsanın anlayamadığını yok etme girişimini izliyoruz. Ama bu zulüm kısmı filmin sonlarına doğru yer alıyor. Asıl izlediğimiz, bir insanın iliklerine kadar adım adım sürüklendiği yanlızlık... Bu hissi de oyunculuğuyla izleyiciye oldukça iyi yansıtıyor mavi saçlı, sarı gözlü Brad Pitt'imiz. (Şş çaktırmayın, böyle daha yakışıklı geliyor kulağa bence dnkjfkdk) Bu arada zulüm demişken bir önceki gönderimde bahsettiğim insanın hamuruna işlenmiş vahşet olayına bir farklı pencere daha ekletiyor bu film. Nasıl yani? Şöyle ki o kadar acımasızlıktan, vicdansızlıktan bahsettik, peki ya bunun tam zıddı, nasıl olurdu? Fazlasıyla şefkatle, merhametle dolup taşan, büsbütün barış yanlısı bir insan düşünün; yaşayan hiçbir şeye, hiçbir canlıya zarar veremeyen, incitemeyen... Bu durumdaki bir insan bu kadar bahsi geçen zalimlere karşı ne kadar korunaklı olabilir, ne denli kendini ve değer verdiklerini savunabilir? Bu filmden anlaşılan şeylerden biri de zalime karşı gerektiğinde zalimleşebilmek sanırım. Elbette dengeyi bozmamak kaydıyla tabii... Zira zalime karşı çıkayım derken karşı çıkılan şeye de dönüşmemek gerekir diye düşünüyorum. Ve son olarak Tibet kültürünü de yakından tanımak isteyenler buyrunuz ekran başına efenim... 🎬🖥👀 8/10 ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐☆☆

dilarauzmez 5 years ago

Westworld

Jonathan Nolan

66 Gönderi

Düşünüyorum da dünya üzerinden bu kadar gelip geçmiş zalimlik insanoğlunun sonradan keşfettiği bir şey miydi, yoksa halihazırda zaten hamurunda olandı da yeterince mayalanınca mı ortaya seriliverdi bunca vahşet... İnsanın hamuruna işlenmiş şeylerden bir başkası, hükmetme arzusu... Her şeyi kontrol etme…devamıDüşünüyorum da dünya üzerinden bu kadar gelip geçmiş zalimlik insanoğlunun sonradan keşfettiği bir şey miydi, yoksa halihazırda zaten hamurunda olandı da yeterince mayalanınca mı ortaya seriliverdi bunca vahşet... İnsanın hamuruna işlenmiş şeylerden bir başkası, hükmetme arzusu... Her şeyi kontrol etme gücü... Evet, hamuruna işlenmiş diyorum, zira bu arzudan vazgeçilemeyişe başka da bir açıklama bulamıyorum. Sahiden güç denilen şey asıl bu mudur? Her şeyi kendi istediğin, kendi inandığın şeye; kendine göre şekillendirmek... Bu, bana kalırsa asıl güzelliği yok saymaktan başka da bir şey değil. Asıl güzellik?.. Bu dünyada kafa sayısı kadar düşünce sayısı varsa ve o her bir kafa da tamamiyle nevi şahsına münhasır ise asıl güzellik bu çeşitliliğin oluşturduğu harmoni değil midir? Bence öyledir. Ve bu dünyaya gelmiş her şeyin mutlaka anlatacak bir hikayesi vardır. Yine kafa sayısı kadar farklı, nevi şahsına münhasır hikayeler... İnsan hikayesini kimlerle paylaşmak, hangi hikayelere ortak etmek istediğini seçebilir ama o başkalarının hikayelerini kendi istediği gibi yazamaz, kontrol edemez. Kontrol edebildiği yalnızca kendi hikayesinin yol ayrımlarında durduğu noktalardır. Değişim içten başlar diye boşuna denmemiş... Değil mi? Ve bir de şu denmiş ki çoğunluğa uymayan tek şey kişinin kendi vicdanıdır. Vicdan... O da o hamura işlenenler arasında mıdır sahi? Paylaştığım bir başka gönderide şöyle bir soru geçiyordu, yeri gelmişken bahsetmek istiyorum:"İncinmemek mi daha zordur, incitmemek mi?" Bu sorunun da kafa sayısı kadar farklı cevabı olabilir. Ama kendi kafamın cevabını o gönderide yazmamıştım. Hani "Anlattıkların karşındakinin anladığı kadardır." benzeri bir söz vardı, Mevlana'ya mı aitti tam hatırlamıyorum... Bu sözden yola çıkarak insan ağzından çıkanları, davranışlarını kontrol edebilir, bir şekilde karşısındakini incitmemeyi başarabilir ama karşısındakinin anladıklarıyla incinmemesi ise incitmemeye çabalayanın tamamiyle kontrolü dışındadır diye düşünmüştüm. Yani olay algıyla alakalı ve asıl zor olan incinmemeyi başarabilmektir çünkü insan her ne kadar güç peşinde koşan bir varlık olsa da özünde pekâlâ kırılgan. Velhasıl zalimlik de zor şey aslında diyorum. O kadar incit, incit ama kendi ruhun bundan etkilenmesin, incinme... Mümkün değil. Bana öyle geliyor ki insan acıyla fazla muhatap olduğunda ya üstesinden gelemeyip içinde biriken acıyı etrafına püskürterek içindekinin yok olmasını bekliyor, belki de diğerleri ne kadar çok acı çekerse kendine de o kadar az acı kalacağına falan inanıyor ya da hiçbir şeyin ebediyen sürmediğinin idrakiyle başkalarının acılarının şifasında kendi acısının merhemini buluyor... Yani ya yaralıyor ya yara sarıyor... Şimdi bu, dizi eleştiriyorum ayağına ne eleştirdiğim belli değilmiş gibi duran eleştiriyi olması gerekene, dizi eleştirisine bağlama noktasına gelirsek... (Aslında bu anlattıklarımın hepsi dizideki birkaç karakter hakkında düşündüklerimdi ama spoiler vermeme gayesiyle sanırım cümleleri havada asılı bırakmış olabilirim...) Karşımızda eğlence amacıyla oluşturulmuş, ziyaretçilerin tamamiyle gerçekçi bir şekilde deneyimleyebildiği yapay bir dünya mevcut ve bu yapay parkın zengin ziyaretçileri; parktaki yapay zekaya sahip, oldukça gerçekçi duran insan ve hayvan robotlara dilediklerini yapmakta serbest. Tabii ki insanı serbest bırakmaya gör, işte o vakit o hamurundaki vahşet hemencecik nur topu gibi gün yüzüne çıkıveriyor ve parkın robotları da bu nur topundan bir güzel nasipleniyor ama neyse ki robotların hafızaları düzenli olarak siliniyor ki başlarına gelen bu vahşetleri hatırlayamasınlar... Pekii... ya hatırlayabilmeye başlarlarsa... İşte olaylar bu noktada başlıyor. Dizinin kurgusu orijinal ve ilginç, sürüklüyor. Ne olacak, ne bitecek derken bölümler akıp gidiyor. Oyunculuklara söyleyecek söz yok zaten, oldukça iyiydi. (Anthony Hopkins'ciğim sen varsan güzel bir yapımdır diye düşünmüştüm ve beni şaşırttın. Dizi güzel değildi... Şahaneydi djhdk :') Dizi sahiden kaliteli ama yine de sanki bir şeyler eksik gibi. Tam olarak eksik olan ne, ben de çözemedim. Sanırım, dizideki yapay zekaların bilinç kazanma süreçleri gibi izleyicinin de kafası karışa karışa bir süreç içinde diziyi anlamlandırabilmesi amaçlanmış olabilir. Umarım o eksikliği finalinde doldururabilirler diye ümit ediyorum. (Gerçi daha 3. sezonu izleyemedim, belki dolmuştur bile o eksiklik, bilemiyorum.) Burada bir de dizideki diyaloglara ayrıca değinmem gerektiğini hissediyorum çünkü cümleler o kadar özenle seçilmiş ki... Bu dizi sadece yapay zekanın bilincini konu edinmiyor, çok fazla dahası var. İnsan doğasını sorgulatıyor, biz seçimlerimizde ne denli özgürüzü düşündürtüyor, ahlâkı, sanatı, teknolojiyi, ekonomiyi, tüketimi, hep daha fazlasına aç oluşumuzu... Yani pek çok şey düşündürebilir bu dizi. Son olarak, hayat çok fazla ciddiye alınmamalı, tamam iyi hoş da kaybedecek başka hiçbir şeyin kalmadı be adam hâlâ oyun peşindesin diyerek isyan etmek istediğim malum adam, sana sinir olduğum kadar başka hiçbir şeye sinir olmadım... Malum adam:"İyi, tamam, tşk... Yine de beni bu oyundan alıkoyamayacaksın! Wyatt nerde Wyatt, benim onu bulmam lazım..." Iı, o zaman şey, bak şu ilerde bakırlı bir köy varmış. Git de oraya da bir bak, istersen... Malum adam:" Peki, gidip oraya da bakarım..." ...Mutlu son... 9/10 ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐☆

dilarauzmez 5 years ago

Oyun

David Fincher

115 Gönderi

Tüm hayatım kayıp giderken ben de oturmuş bir köşeye, elimde patlamış mısır kaybolan yıllarımı izliyormuşum gibi bir ruh hâli içindeyim şu an... Ne desem bilemiyorum... Ben... şimdi ne izledim? Film biter bitmez evimin caanım duvarlarıyla bir süre bakışaraktana uzun uzadıya…devamı

dilarauzmez 5 years ago

The Haunting of Hill House

Mike Flanagan

82 Gönderi

"Ben hep buradaydım ama hiçbiriniz beni görmediniz. Seslendim, bağırdım, zıpladım, el salladım... Hiçbiriniz dönüp bakmadınız bile..." Ah Nell, benim üzümlü kekim... Beni en çok sen ve ikizin hüzünlendirdi. Diziyi uzun uzun övesim var ama "Kim okuyacak be o kadarını" diyenlere…devamı"Ben hep buradaydım ama hiçbiriniz beni görmediniz. Seslendim, bağırdım, zıpladım, el salladım... Hiçbiriniz dönüp bakmadınız bile..." Ah Nell, benim üzümlü kekim... Beni en çok sen ve ikizin hüzünlendirdi. Diziyi uzun uzun övesim var ama "Kim okuyacak be o kadarını" diyenlere kısaca özetleyeyim: Ba-yıl-dım! Ama dizinin muhteşemliğinden mi yoksa korkudan mı, orası biraz muallakta dksjfk Şimdi, belki "Amaan, bildiğimiz hayaletler, cinler, periler işte... İzlemeye ne gerek var?" dersiniz. Diyebilirsiniz de... Ama fazlasıyla yanılırsınız, benden söylemesi :) Öncelikle dizinin raftaki konusu ne alaka çözemediğimden kısaca konudan bahsetmek istiyorum: Dizi, 5 kardeş ve anne-babadan oluşan 7 kişilik bir ailenin dramını anlatıyor bir nevi... Ve iki farklı döneme odaklanıyor: Biri kardeşlerin tepedeki evde geçen çocuklukları, diğeri de her birinin bir nevi savrulup gittiği yetişkinlik hâlleri... Diziyi bu kadar hoş kılan yanı bence hikayesiydi. Yani kurgusu gerçekten sağlam... Her bölüm farklı bir karakterin hikayesine odaklanılıyor ve başlarda mantıksız gelebilen her şey 9. ve 10. bölüme gelindiğinde açıklığa kavuşturuluyor. Ayrıca bir diğer güzel yanı hiçbir karaktere tamamıyla iyi veya kötü denilemiyor olması... Hepsinin birtakım geçmişleri var ve isteseler de istemeseler de bu yaşanmışlıklar onları şimdiki hâllerine getirmiş. Dolayısıyla dizi, her bir karakterle empati kurulabilmesini sağlıyor ki bu da diziyi gerçekçi kılan kısımdı. Dizi daha çok gerilim ağırlıklı denilebilir ama bir iki yerde yerimden sıçradığımı da inkar edemeyeceğim. Misal araba sahnesi... Bunu bilerek izleseniz bile eminim yine korkacaksınız :) Diziye emek verildiği o kadar belli ki bu ayrıntılardan rahatlıkla belli oluyor. Mesela hemen hemen her sahnede arka fonda biraz zor farkedilebilen bir hayalet mutlaka var. Olaya dahil olmasalar bile sadece varlar ve bu da gerilimi arttıran bir nokta. Gerçekten iyi düşünülmüş 👍🏻 Ayrıca kamera çekimleri de çok iyiydi, hatta bir bölümde neredeyse tek çekim yapılmış gibiydi, hiç kesilmemiş ya da belli olmuyor. Hele sahne geçişlerine söyleyecek söz yok, muazzamdı, çok hoşuma gitti. Bu dizi, korku türünü sevmeyen benim bile favori dizilerimden biri oldu. Siz en iyisi ne yapın, biliyor musunuz? Bu yazıyı okumayı bırakıp direkt Netflix'i açın. İzleyin! Ee, hadi daha ne bekliyorsunuz? Eğri boyunlu kadının sizi bizzat çağırmasını mı 👀 . . . Not: Ayrıca tepedeki o eve düştüm, o kadar güzel ki... Acaba perileri, cinleri falan ayıklayıp, kovup da o evi satın alabiliyor muyuz jdkskd 10/10 ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐🌟

dilarauzmez 5 years ago

Godless

Casey Silver

16 Gönderi

Ulan Allahsız diye Türkçeye çevirirsek bu dizi daha bir etkili gelir kulağa bence ya neyse bu öneriyi es geçelim biz djkfshdfk Dizinin isminde bana göre mevcut olan ufak bir ironiden bahsetmek istiyorum. Yani şöyle; inanç öyle bir şey ki herkes…devamı

dilarauzmez 6 years ago

Hüsrev ile Şirin

Şeyhi

1 Gönderi

Edebiyatımızda sıklıkla yer almış ve almaya da devam eden şu ünlü, efsanevî âşıkların hikayeleri var ya hani... Kimler vardı? Onları bir sayalım bakalım desem... Hmm... Leyla ile Mecnun vardı... Bir de Kerem ile Aslı... Sonra... Yusuf ile Züleyha var... Arzu…devamı

dilarauzmez 6 years ago

Nun Masalları

Nazan Bekiroğlu

4 Gönderi

Anlaşılmak... Sanki dünyanın en zor eylemiymiş gibi, değil mi? Hani, kendinizi her ne kadar bir dizi kelime öbeğine sığdırmaya çalışıp da ifade etmeye çabalarsanız çabalayın, karşınızdakinin anladığı, algıladığı kadarsınız, derler ya hani... Yanlış anlaşılmak, hiç anlaşılamamaktan çok daha fena ya…devamıAnlaşılmak... Sanki dünyanın en zor eylemiymiş gibi, değil mi? Hani, kendinizi her ne kadar bir dizi kelime öbeğine sığdırmaya çalışıp da ifade etmeye çabalarsanız çabalayın, karşınızdakinin anladığı, algıladığı kadarsınız, derler ya hani... Yanlış anlaşılmak, hiç anlaşılamamaktan çok daha fena ya hani... Daha anlamadan anlatmaya çabaladığımızdan mı hep bu yanlışlar, dersiniz? Yanlış anlaşılmak, aslında yanlış anlamayı da getirmez mi beraberinde, ne dersiniz? Tüm soruları boşverin, mühim olan şu tek bir tanesine gelin: Kaç kişiyi doğru anlayabildik ki ömrümüzde doğru anlaşılmayı bekleriz... Asıl buna ne dersiniz? Bir de aklıma Albert Camus'un bir sözü geldi: "Bir insan söylediği şeylerden çok söylemedikleriyle insandır. Söylemeyeceğim çok şey var." Sahi ya söylemeye ne gerek var? Ya da söylememeye... Yahut anlaşılmak niçin önemliymiş ki? Peki ya, anlaşılmamaktan değil mi ki zaten bu bütün bunalımlar? (Amma da sordun he, hangisini cevaplayacağız be 🙄) Bu sorular, cevap beklemiyorlar... Bazen, bazı sorular, en büyük cevaplar değil midir zaten? (Al işte yine bir soru :/ ) Doğru soruları sorabilmek, doğru cevapları aramaktan daha mühim gibi gibi sanki... Değil mi? (Belki de bu noktada deliriyorumdur dostlar, yola bensiz devam edin djskfgk) Neyse, yeterince boş yaptığıma göre artık kitabın bana düşündürdüklerini burada noktalayabilirim. 😂 Kitaba gelince üslubunu çok ama çok beğendim. İnsanın iç dünyasının hem bu kadar üstü örtülü hem de bir o kadar apaçık anlatılması gerçekten hoştu. 19. asır Osmanlı'sından günümüze doğru birkaç öyküyü çok ustaca bir incelikle birbirine bağlamış yazar. Tavsiyemdir, okuyunuz dostlar 🍃 👍🏻 Son olarak kitaptan birkaç hoş cümle de alıntılıyorum hemen aşağıya 👇🏻 ------------------------------------------------------------------------ 📌Sf. 36 "Bütün güzelliklerimi yüklemeye çalıştığım, kendimden, kalıcı bir şey, eskimeyen ve tükenmeyen bir şey, sürekli güzelleşen bir şey, bir ışık, bir tanrı yaratmaya çalıştığım halde ortaya sadece eti, kemiği, zaafları ve günahlarıyla bir insan çıktı." 📌 Sf. 75 "Düşüncelerime söz geçirmem mümkün olmuştu ama, dedi, düşlerime söz geçirmem, o mümkün olmuyor." 📌 Sf. 91 "Bülbül çoktur, demişti küçük esmer kız, gül ise tek. Bülbül kırılır, demişti, dökülür, parçalanır, bağırır, çağırır çoğalır, sesi var çünkü onun. Var olur. İçinin serüvenlerini gizlemek zorunda değil. Haykırır onları. Gül öyle midir ya?" 📌 Sf. 97 "Kendimi korumak için korunaksızlığımı arttırmaktan başkaca da bir şeye yaramayan şeyi, en iyi susmayı biliyorum." 📌 Sf. 131 "Söylemek istediğim onca söz, anlatmak istediğim onca şey, toplamak ve birleştirmek istediğim bütün bir varlık artık içime sığmıyor."

dilarauzmez 6 years ago

Repo Men

Miguel Sapochnik

10 Gönderi

Hayatınızda hiç, artık kendinize yabancılaşmaya başladığınızı hissettiğiniz dönemleriniz oldu mu? Hani eskiden olduğunuz kişiden, kendinizden soğuduğunuz... Ve sonrasında bu süreci düşündüğünüzde ise fark ettiğiniz tek şeyin aslında değişme isteğinizden ziyade zaten çoktan değişmiş olduğunuz gerçeğinin olması... Tuhaf değil mi? Değişmeyi…devamı