(@) - Raf

Hani size de oluyor mu? Böyle tarihî yerlere gittiğinizde her an bir köşeden o tarihte yaşamış biri çıkıp, hayaletvari bir edayla önünüzden geçip gidecekmiş gibi bir his... Ya da sanki siz, zihninizde o döneme ışınlanmışsınız gibi... Heh, işte o hissin…devamı

dilarauzmez 6 years ago

Satıcı

Asghar Farhadi

28 Gönderi

Dışarıdan bakan gözlere konuşmak her zaman daha kolay gelmiştir. Her kafadan ayrı bir ses çıkar... Peki ya o sesler, insanın hâlinden anlamaya ne denli kadirdir? Çoğu zaman da destek mi olurlar köstek mi belli değil zaten... Filmimizde buna benzer bir…devamı

dilarauzmez 6 years ago

Dilsiz

Murat Pay

10 Gönderi

"İncitmemek mi, incinmemek mi... Hangisi daha zordur?" Filmde geçen bu soruyu, kime sorsak muhakkak herkesin kendine göre farklı bir cevabı olur. Bana sorarsanız bu soru, başka bir soruyu aklıma getiriyor, düşünüyorum: Acaba, İncindiğimiz vakit mi incitmek isteriz? Bir nevi kısasa…devamı

dilarauzmez 6 years ago

Öhöm... Öhöm... Bayanlar ve Baylar... Sizi, anılarınızı paylaşmaya davet ediyorum. VE İSTİRHAM EDİYORUM, lütfen şuradan devam kısmına tıklayabilir misiniz? 🙃 👉🏻 . . . Öncelikle, devamını okuma nezaketinde bulunduğunuz için teşekkürlerimi sunmak isterim... Çok naziksiniz... :) Şimdi, şöyle ki merak…devamı

dilarauzmez 6 years ago

Sonsuzluk Teorisi

Matt Brown

32 Gönderi

Zeka hiçbir zaman diplomayla ölçülememiştir. Ama yine de o anlamsız sınırlar dahilinde insanları değerlendirmek; diline, tenine, rengine, kılığına kıyafetine bakıp da etiketlemek belki de yüzyıllardır insanoğlunun en kolay marifeti. Hem de ne marifet... Bir bakıyorsun, herkes insan sarrafı! 🧐 Diğer…devamıZeka hiçbir zaman diplomayla ölçülememiştir. Ama yine de o anlamsız sınırlar dahilinde insanları değerlendirmek; diline, tenine, rengine, kılığına kıyafetine bakıp da etiketlemek belki de yüzyıllardır insanoğlunun en kolay marifeti. Hem de ne marifet... Bir bakıyorsun, herkes insan sarrafı! 🧐 Diğer bir yandan ise insanları belli bir kalıba sığdırmayı hedefleyerek aslında onların tüm o kendi varlıklarına özgü niteliklerini, yeteneklerini de törpülemiş, aşağıya çekmiş olmuyor muyuz? Peki ya o halde, bunu niye hâlâ yapmaya devam ediyoruz? Hintli bir matematik dahisi olan S. Ramanujan'ın yaptığı çalışmalarının kendisiyle birlikte ölmemesini istemesi üzerine İngiltere'nin gurbet ellerine uzanan ve orada memleket, aile hasretiyle, psikolojik ve fizikî mücadelelerle geçen hayatını beyaz perdeye aktaran bu yapım, hem konusunu gayet yerinde ve güzel işlemesiyle hem de bana düşündürdükleriyle beğendiğim filmler arasında yerini almış bulunmakta. İzlenilesi bir film👍🏻 8/10 . . . 🗝 Not: Ayrıyeten bir de şunu eklemek isterim ki hani bazen insanın zihninde parça parça, oradan buradan edindiği düşünceler mevcuttur ve bazen insan, onların mevcudiyetlerinin bir anlam taşıdığından da habersizdir ya ama sonra bir an gelir, onları tetikleyen bir düşünce daha eklenir zihne ve böylece o dağınık yapboz parçalarının tümü yerli yerine oturur, net bir şekilde idrak edersin, o parçaları neden bunca zaman zihninde taşımış olduğunu... İşte, bu film de bende buna benzer bir etki oluşturdu. Film, bana Samed Behrengi'nin Küçük Kara Balık kitabından bir cümleyi hatırlattı. Cümle şu: "Elbette, bir gün ölümle karşılaşırsam -ki karşılaşacağım- önemli değil, önemli olan şu ki benim yaşamım veya ölümüm başkalarının yaşamını nasıl etkileyecek." 💫 Yani şöyle ki dünyaya gelen herkes bir şekilde, bir yerlere parmak izlerini bırakıp gidiyor ama bazılarının da parmak izleri pek dayanıklı olmuyor, çabucak siliniveriyor ya, öyleyse zamana meydan okuyup da kalanlarınki niçin unutulmuyor? Daha doğrusu nasıl oluyor da zamana meydan okuyabiliyor? O izler, sonradan gelenlere yol gösterdiğinden mi tazeleniyor da silinemiyor? Ve bu noktada kendime dönüp de şunu soruyorum: Kimin kaç yıl yaşayacağının kestirilemediği bu dünyada sen zamanını neyle harcıyorsun, neye harcıyorsun? Ya da şöyle sorasım geliyor yüzüme yüzüme: "Zamana meydan okusun ya da okumasın, senin bu dünyada gerçekten kendine özgü bıraktığın bir parmak izin var mı?" 📌Kendime Not: En azından bir-iki kelimelik dahi olsa bu soruya verebileceğin bir cevabın oluncaya kadar her gün bu soruyu kendine sormaya devam et... 🍃

dilarauzmez 6 years ago

Balance

Christoph Lauenstein

5 Gönderi

Sırf kendi çıkarlarımızı gözetiyor oluşumuzla, paylaşmaktan ve empatiden yoksun bencilliklerimizle belki de ne denli büyük kitlelerin avuçlarına bırakmış oluyoruz koskoca mahrumiyetleri... Ve bunun sonucunda da geriye, elimize ne kaldığı ise düşündürücü ve kocaman bir soru işareti... Ele aldığı konuyu gayet…devamı

dilarauzmez 6 years ago

Room 8

James W. Griffiths

26 Gönderi

Cesaret... Kendini hiçbir korkuya esaret etmeyenin midir yoksa alabileceği riskleri hesaplayarak üstesinden gelebileceği hususunda kendine güvenebilenin mi? Bu kısa filmin genel anlamda bana ilk düşündürdüğü soru bu oldu. Bilinmeyenlik çoğunlukla korkutur insanı ve aslında bir bakıma da kendini koruma refleksidir.…devamı

dilarauzmez 6 years ago

Küçük Küplerden Ev

Kunio Kato

4 Gönderi

Yaşamak dediğimiz şey aslında üst üste biriktirilmiş anılardan ibaret değil midir? Raflarda tozlanan hatıralarımız aslında sandığımızdan çok çok daha değerlidirler zira bizi biz olarak meydana getirmekteler... 🍃 Uzun zaman önce izlediğim ve @atonal sayesinde ân, anı, ânı yakalamak derken hatırladığım,…devamı

dilarauzmez 6 years ago

Borrowed Time

Andrew Coats

3 Gönderi

Muhakkak herkesin hayatında geri dönüşü olmayan birtakım hataları vardır ve kimi zaman ne telafisi mümkündür bu hataların ne de kolay kolay aşılması... Her hatadan sonra hayata öyle kolay devam edilemiyor kimi zaman, affetmek kolay olmuyor, özellikle de kendini... Ve insan…devamı

dilarauzmez 6 years ago

Stranger Things

Ross Duffer

430 Gönderi

Başrol oyuncularının çoğunluğunu çocukların oluşturuyor olmasından ve izlemeye değip değmeyeceğinin kararını uzun bir süre veremeyişimden sanırım, izlemeyi bayağı bir ertelemiştim. Ve sonuç, dört günde 3 sezon bitti 👀 Diziyi gerçekten sevdim, hoş bir havası var ve hakkındaki düşüncelerimi genel hatlarıyla…devamıBaşrol oyuncularının çoğunluğunu çocukların oluşturuyor olmasından ve izlemeye değip değmeyeceğinin kararını uzun bir süre veremeyişimden sanırım, izlemeyi bayağı bir ertelemiştim. Ve sonuç, dört günde 3 sezon bitti 👀 Diziyi gerçekten sevdim, hoş bir havası var ve hakkındaki düşüncelerimi genel hatlarıyla şöyle sıralayabilirim: ✔ 80'ler dönemini bayağı iyi yansıtmış, gerçekten çok hoştu.👍🏻 ✔ Oyunculuklar gayet iyiydi, çocuklar yaşlarına rağmen çok iyi oynamışlar yani çoğu (sözde) oyuncuları ceplerinden çıkarırlar 🙃 (Ama yine de ilk sezonda bir iki yerde ufak tefek gözüme batan oyunculuklar vardı söylemeden geçemeyeceğim.) ✔ Kamera çekim açıları gerçekten güzeldi. ✔ Bazı yerlerde sahne geçişleri çok hoşuma gitti. ✔ Sürükleyici bir kurgusu var. Bazı yorumlarda sezonlar ilerledikçe dizinin konu tekrarına düştüğü bahsedilmiş ama bence dizinin genel bir teması var ve sezonlar ilerledikçe konuyu detaylandırmışlar. Beni rahatsız eden bir tekrar yoktu açıkcası. ❌ Bazı sahneler görsel efekt açısından sıkıntılıydı ama sezonlar ilerledikçe bu durum biraz daha iyi yönde gelişti. ❌ Kusursuz hiçbir şey olmadığı gibi bu dizide de gözüme batan birkaç mantık hatası vardı. Kısacası favori dizilerimden biridir artık 👍🏻 8,5/10 Not: Afiş haricinde, diziye dair başka hiçbir şey bilmeden başlamış olmam büyük şanstı benim için. İzlemeyi düşünüyorsanız yorumları çok didiklemeden başlayın, derim zira süprizi kaçtı mı eğlencesi de kaçıyor. 🤷🏻‍♀️ Not 2: İzlediğim her filmden (en vasat yapımlardan bile) bir yolunu bulup bir fikir çıkarma huyumdan dolayı bu diziden de şöyle bir sonuca varmış bulunmaktayım ki sizlerle de paylaşmak isterim: "Hayatımızda herhangi bir sorunla karşılaştığımızda bu sorunla yüzleşip köküne inmek yerine, o sorunun üzerini geçici çözümlerle örtmeye devam ettiğimiz müddetçe o sorun, sorun olmaya devam edecektir."