"Burası sizin memleketinize benzemez. Adetleri, itikatları ayrıdır. Burada yaşayan köylüler senede bir gece, yani dün gece, habis ruhların, cinlerin, hortlakların serbest kaldığına itikat ederler." 50'lerden 70-80'lere Türk sineması ileriye değil bilakis geriye gitmiş. 50'lerin Türkiye'si için gayet güzel bir adaptasyon…devamı"Burası sizin memleketinize benzemez. Adetleri, itikatları ayrıdır. Burada yaşayan köylüler senede bir gece, yani dün gece, habis ruhların, cinlerin, hortlakların serbest kaldığına itikat ederler."
50'lerden 70-80'lere Türk sineması ileriye değil bilakis geriye gitmiş. 50'lerin Türkiye'si için gayet güzel bir adaptasyon yapmışlar. Kullanılan Türkçe de güzel. Hala Osmanlı Türkçesi esintileri var. Kanunievvel, riayet etmek, tenvir etmek gibi.
Halbuki Kanunievvel, Teşrinievvel gibi ay isimleri daha 1945'te değiştirilmişti. Aralık, Ekim vs diye.
ters köşelerle dolu mükkemmel bir dizi. ne yalan söyleyeyim bazen izlerken gerçekten sıktı, gereksiz uzatılmış gibi geldi ama yine de beklenmedik o kadar fazla sahne vardı ki... her bölüm "acaba şimdi ne olacak" diye sorgulayıp durdum ve gerçekten o kadar…devamıters köşelerle dolu mükkemmel bir dizi. ne yalan söyleyeyim bazen izlerken gerçekten sıktı, gereksiz uzatılmış gibi geldi ama yine de beklenmedik o kadar fazla sahne vardı ki... her bölüm "acaba şimdi ne olacak" diye sorgulayıp durdum ve gerçekten o kadar da olmaz dediğim her şey oldu. kimseye güvenmemek gerektiğini de adeta yüzüme vurdu.
ben bu seriye baya bayıldım. sosyal medyada bu kadar abartılmasının hakkını veren dizilerden biri kesinlikle.
"Sen normal bir insan olmadığın için şimdi dünya çok daha güzel bir yer. Bazen kimsenin hayal edemediği şeyleri... Hayal edip yapabilen insanlar vardır."
Will Smith eşliğinde dünyada ki bazı olayları gözlemliyorsunuz. Çekim açıları,kurgusu,müzikleri her şeyi gayet güzeldi. 6 tane bölümden oluşuyor konuları şöyle: 1. Bölümde: Sesin kuvveti,koku ile görmek ve yanardağlar 2. Bölümde: İnsanın göremediği renkler ve kamuflaj 3. Bölümde: Sürü algısı ile…devamıWill Smith eşliğinde dünyada ki bazı olayları gözlemliyorsunuz. Çekim açıları,kurgusu,müzikleri her şeyi gayet güzeldi.
6 tane bölümden oluşuyor konuları şöyle:
1. Bölümde: Sesin kuvveti,koku ile görmek ve yanardağlar
2. Bölümde: İnsanın göremediği renkler ve kamuflaj
3. Bölümde: Sürü algısı ile savunma
4. Bölümde: İnsanın algılayamadığı kokular
5. Bölümde: İnsan gözünün göremediği hız(Çölün,Şelalenin haraketi gibi)
6. Bölümde: Doğada ki korku
Ben belgeseli gayet beğendim favorim 1,2 ve 5. bölümlerdi. Bilgiye aç biri iseniz kesinlikle öneririm. Ayrıca motivasyon olması açısından kör ve uzuvu eksik olan insanların başarı hikayesini dinliyorsunuz.
Spoiler içeriyor
izlemeden önce sanki hiç bitmeyecekmiş gibi hissetiren dizi nasıl geçtiğini bile anlamadan bitti. sırf meraktan, bir bölüm izleyeyim nasılsa sevmem bırakırım diye başlamıştım ama ben daha ilk bölümden karakterlere bağlandım, diziyi bırakamadım. şimdiyse bittiği için çok büyük bir boşluğun içindeyim.…devamıizlemeden önce sanki hiç bitmeyecekmiş gibi hissetiren dizi nasıl geçtiğini bile anlamadan bitti.
sırf meraktan, bir bölüm izleyeyim nasılsa sevmem bırakırım diye başlamıştım ama ben daha ilk bölümden karakterlere bağlandım, diziyi bırakamadım. şimdiyse bittiği için çok büyük bir boşluğun içindeyim.
karakterler adeta gözümün önünde büyüdüler. bölümler geçtikçe olgunlaşan karakterler nasıl olduğunu bile anlayamadan öldü veya öldürüldü. zaten ana karakter sandığım ned'i kaybettiğimizde anlamalıydım karakterlerin ölümlerinin bu kadar yıpratıcı olacağını.
ben nedense kimsenin beğenmediği finali de beğendim. dany'i gerçekten sevmiştim, keşke intikam ve güç hırsı onu bir canavara çevirmeseydi. jon'a kızmak istiyorum ama kızamıyorum, haklıydı biliyorum ama yine de dany'i kaybetmek kalbimde büyük bir yara açtı.
ve bran... başından beri sevemediğim nadir karakterlerdendi ama tahtın sahibi oldu. ne diyebilirim tyrion haklıydı, en çok hak edenlerden biriydi bran.
bittiğini düşünmek hala garip geliyor ama bence sonunda herkes ait olduğu yerdeydi. bu yüzden finali izlemek ekstra bir güzel hissettirdi.
Anime Schizo Rambling #2 *Baştan söylüyorum sonra savunma moduna geçmeyin, bu yazının amacı hikayesi iyi olup görsel açıdan mütevazi animeleri de eleştirin demek değil; aslında tam tersi. Görselliğin de animenin ana parçalarından olduğunu, sadece süs olmadığını kabul etmeniz hedefim. Anime…devamıAnime Schizo Rambling #2
*Baştan söylüyorum sonra savunma moduna geçmeyin, bu yazının amacı hikayesi iyi olup görsel açıdan mütevazi animeleri de eleştirin demek değil; aslında tam tersi. Görselliğin de animenin ana parçalarından olduğunu, sadece süs olmadığını kabul etmeniz hedefim.
Anime topluluklarında kullanılan bir terim var: "carried by animation" ve beni cidden sinir ediyor.
İşlenişin konudan üstün olduğunu herkes kabul eder muhtemelen, ama nedense görsel hikaye anlatımına gelince insanlar diğer tarafa dönüyor. Görsel-işitsel bir medyada en önemli hikaye anlatımı araçlarından biri -yani işleniş araçlarından biri- görsellik, ve "carried by animation" dendiği zaman bu tamamen görmezden geliniyor. Tabii ki çok sakuga = iyi, az sakuga = kötü kadar basit değil; storyboard, composition, art direction gibi diğer önemli şeyler de var. Ama bunların hepsi görselliği oluşturuyor, ve insanlar zaten genelde animasyon dediği zaman aslında görsellikten bahsediyor. Demon Slayer'ın infinity castle konsepti ufotable'ın inanılmaz composition ekibi olmadan istenilen "sonsuzluğa uzanan kale" hissini veremezdi veya Tale of Princess Kaguya'nın kaçış sahnesi Shinji Hashimoto'nun skeçvari çizimleri, karakteri dikkatle deforme etmesi olmadan bu kadar etkileyici olmazdı. Hani düşününce o kadar basit bir şey ki açıklıyor olmam bile ilginç geliyor: anime kelimesi bile animasyondan geliyorken nasıl animasyon hikayenin yanında süs olabilir?
İkinci sinir olduğum şeyde çifte standartlar: Berserk 97 mesela. Berserk'in Golden Age arcı en iyi yazılmış anime arclarından biri olsa da uyarlama olarak ortalama kalıyor. Animasyon açısından neredeyse tamamen limited animation kullanıyor ve bu nedenle oldukça statik. Evet art direction çok iyi, ama başka neyin art direction'ı çok iyi biliyor musunuz? Berserk mangasının. Anime olmanın avantajını görsel anlamda hiçbir şekilde kullanmıyor. Müzik ve seslendirme açısından hakkını yiyemem elbet, ama özellikle bir aksiyon animesinde neredeyse akıcı animasyon kullanılmaması kesinlikle kabul edilemez. Her şekilde, Berserk 97'ye kimse "hikayesi taşıyor" demez, bu saçma gelir kulağa. Buna karşın kötü olmayan hikayesi ve animasyon kalitesi tv animasyonu zirvelerinden olan Jujutsu Kaisen "animasyonları taşıyor" oluyor.
Hikaye ana yemek, görsellik meze değil; ikisi de birbirini kuvvetlendirecek veya aşağıya çekecek eşit önemde şeylerdir. "Tek olayı animasyonu" demek "tek olayı hikayesi" demek kadar saçmadır ve görsel hikaye anlatımı ile bütün verilen emeği tamamen görmezden gelir.
Bir animeyi size ilginç kılacak, başlamanıza sebep olacak şey konusudur ama kalmanızı sağlayacak şey işleniştir. Ve görsellik işlenişin en önemli parçalarından biridir.
Evvela politik bir film bu her şeyiyle. O yüzden filmden ziyade yönetmenine karşı antipati yer yer husumet denecek bir bakışı haiz kimseler var. Bu yorumlarda da belli oluyor. Bu arkadaşların siyasi yönelimini tahmin etmek atla deve değil. Bi yerlerine batmasına…devamıEvvela politik bir film bu her şeyiyle. O yüzden filmden ziyade yönetmenine karşı antipati yer yer husumet denecek bir bakışı haiz kimseler var. Bu yorumlarda da belli oluyor. Bu arkadaşların siyasi yönelimini tahmin etmek atla deve değil. Bi yerlerine batmasına da pek şaşırmadım o bakımdan. Sinan Çetin'e ben de çok bayılan biri değilim. Ama otursam bi yerde bu tiplerden çok daha konuşulası biri olduğunu da düşünüyorum. İktidar yandaşından muhalifine devlet yüceltmesinin hatta tapınısının bu kadar içselleştirilmiş olduğu bir memlekette epey "unorthodox" kalan bi film bu. Memurun arkasından efelenen külhanbeyinin iki höt zötle süt dökmüş kediye döndüğü sahne de sembolik olarak epey şey anlatıyor.
Gümrük memurunun atla geçtiği sahnede nece konuştuklarını anlayamadığım köylülerin konuşmayı kesip hemen "Ankara Ankara güzel Ankara..." nakaratına başlaması, memur gidince de kendi dillerinde konuşmalarına devam etmesini iyi kurgulamış. Salt şu sahne üzerine uzun uzun yazabilirim ama kalsın. Kısaca devletin karşısında ona intibak ettiği izlenimini veren köylü sonunda kendi bildiğini okumaya devam ediyor. Filmin ana temasıyla alâkası yok ama yer yer Kemal Tahir'in Karılar Koğuşu'na benzettiğim yerler var. Ali Sunal'ın karakteri de tam Şener Şen'in Zengin Mutfağı'ndaki Selim'in memur versiyonu.
Rafet El Roman filmdeki en en beğenmediğim şey. Boktan şarkısına gönderme yapsın diye yazdıkları yerlerde kusasım geldi. İnanılmaz cringe sahne ya. Cast yapacak başka adam mı bulamadınız? Allahtan çok repliği yok.
Yanlış yere sınır çizmeleri devletin keyfi uygulamalarına bir ima olarak espri mevzuu edilmiş. Kemal Sunal'ın oynadığı gümrük memurunun devlet tapınısı öyle bir noktaya geliyor ki bi yerde sınırın beri tarafına kaçan bir koyuna bile zabıt tutturuyor. Tabii burada mizansenin en üst noktasına varmış oluyor.
Bazı sahneleri çok gereksiz hatta cringe ama fena bir film değil. Kemal Sunal'ın son filmi olması filme daha değişik bir hava katmış. Filmdeki en iyi şey kesinlikle onun oyunculuğu. Metin Akpınar da Urfalı bir adam imajını duruşuyla, konuşmasıyla bana epey hissettirdi. Son sahnelerde dram yaratmak için zorlamışlar. Kemal Sunal'ın oyunculuğunu döktürdüğü yerlere hiç lafım yok ama şu Rafet mi neyse onun kısımları beni inanılmaz irite etti. Eşkıya ile benzer yerlerden malûl bir iş olmuş. Filmin liberal biri tarafından kurgulandığı bariz. Devlet tapınısının her yere bulaştığı hele bugün epey radikal bir iş. Daha ciddi yazılsa, kör gözüm parmağına yerler atılsa belki sağlam bir iş olabilirmiş.
Yahu! Beden korkusu var diye açtım, hani biraz ortaya etkileyici, rahatsız edici bir yaratık falan çıkar dedim ama yok. Filmin ilk kısmında bedenlerin birbirine yapışması, ayrılamamaları merak uyandırıyor. İlişkide bireyselliğini kaybetme fikrini body horror üzerinden anlatmaları da gayet güzel bir…devamıYahu! Beden korkusu var diye açtım, hani biraz ortaya etkileyici, rahatsız edici bir yaratık falan çıkar dedim ama yok. Filmin ilk kısmında bedenlerin birbirine yapışması, ayrılamamaları merak uyandırıyor. İlişkide bireyselliğini kaybetme fikrini body horror üzerinden anlatmaları da gayet güzel bir fikir. Ama sonra film kendi kurduğu korkunun suyunu çıkarıp birbirlerini o kadar çok seviyorlardı ki bakın artık iki ayrı insan değillerdi, cinsiyetlerinin ve bireyselliklerinin bir önemi kalmamıştı minvalinde fazla cinsiyetsizlik bir ilişki metaforuna bağlanıyor. Yani kardeşim, ben beden korkusu izlemeye geldim, çift terapisine değil. :) Açıkçası filmin tek güzel yanı Alison Brie'ın kıvamlı memelerini görmekti dhfhf.
Spoiler içeriyor
İlk kitap olan Cerrah'ın devamı diyebiliriz. Kitaba katılan Dr. Maura Isles ve Ajan Dean sanırım en sevindiğim şey oldu ikinci kitapta. Bundan sonrası Spoiler. Cerrah Warren Hoyt'un hapishaneden kaçtığı kısımda içimden hapishane müdürüne ve diğer sorumlu herkese inanılmaz sövdüm. Bazen…devamıİlk kitap olan Cerrah'ın devamı diyebiliriz. Kitaba katılan Dr. Maura Isles ve Ajan Dean sanırım en sevindiğim şey oldu ikinci kitapta. Bundan sonrası Spoiler.
Cerrah Warren Hoyt'un hapishaneden kaçtığı kısımda içimden hapishane müdürüne ve diğer sorumlu herkese inanılmaz sövdüm. Bazen "her insanın" temel hak ve özgürlükleri olduğu safsatasına faküktede nasıl inandırıldım bilmiyorum. Şu aralar katiller ve sapkınlar üzerine okumalar yapıyorum ve bu hastalık olarak nitelendirilsin veya nitelendirilmesin bazı gerçekleri neticeleri değiştirmiyor. Kitabın aslında en can alıcı kısımları oydu. Yani Dr. O'Donnell'in tıbbi bir vaka olarak nitelemesi tüm bu katliamları.
Kafatasındaki belli çatlakların veya profrental korteksteki olağan dışı durumların, bir insanı katil/cani/sapık yapabileceği tamam olsa da ,sapkın bir ruh halinin açıklamasının salt bu denli materyalist bir sebep olmaması gerektiğini vicdanen dahi anlıyorsunuz. Rizzoli ise kitapta tam olaram bu tezle O'Donnell'a karşı çıkıyor. Yazar ise hangi tarafta olduğunuzu size zorunlu olarak seçtiriyor.
Ayrıca modern infaz sistemleri üzerine de tekrardan düşündürdü eser. Warren Hoyt'un tercihen sapkın olduğunu anladığınızda ve bunun kemikleşmiş bir düşünce oluşu karşısında, "ıslah" edici bir infaz sisteminin beyhudeliği karşısında afallıyorsunuz. O gibiler( Gille de Rais veya Marki De Sade kadar sapkın bence) asla ıslah olmayacak çünkü.
Gelelim Rizzoli ve bu kitaptaki hallerine. Bana kalırsa karakter gittikçe oturaklı oluyor. Mesleğine düşkünlük sebepleri daha detaylı açıklanmıştı. Ajan Dean ile duygusal yakınlaşması ve buna dair tereddütler kitapta yalın ve net şekilde aktarılıyor. Bu bakımdan çok gerçekçi buluyorum eseri.
Yazarın sonunu pek bağlayamadığını ve aceleye getirdiğini düşünüyorum. Kimliği belirsiz kalan Çırak yani Hakim ile ilgili hâla pek şey bilmiyorsunuz. Rizzoli'nin bagaja konurken neden silahı alınmadı anlamıyorsunuz. Limuzin konusunda keza Rizzoli'nin dikkatsizliği hatsafada.
Üçüncü kitabı okumayı dört gözle bekliyorum.