Bebeklikten yaşlılığa kadar geçen sürede insan, ruhunu terbiye etmeyi öğrenir. Bebeklik, sabırsızlıktır. Çocukluk, taşkınlıktır. Yetişkinlik, öfkedir. Yaşlılık, eminliktir. İhtiyarlık, teslimiyettir. Ölüm ise, buluşmadır.
Agatha karakterine odaklanması diziyi baştan itibaren merak uyandırıcı hale getiriyor. Gizem ve karanlık masalsı atmosfer iyi çalışıyor. Yan karakterler ve müzikler de hikâyeye farklı bir hava katıyor. WandaVision’daki merakı devam ettiren, kendi tarzını kurmaya çalışan ilgi çekici bir yan hikâye.
Spoiler içeriyor
Film aksiyon filmi kategorisinde olmasına rağmen inanılmaz durgun ve sıkıcı geçiyor bence. Son sahneler filmin film olduğunu hissettirdi sadece. Daha doğrusu ilk ve son sahneler hakkını verirken filmin ortaları monotondu. Dediğim gibi, aksiyon filmi dediğinden bana fazla monoton geldi. Filmin…devamıFilm aksiyon filmi kategorisinde olmasına rağmen inanılmaz durgun ve sıkıcı geçiyor bence. Son sahneler filmin film olduğunu hissettirdi sadece. Daha doğrusu ilk ve son sahneler hakkını verirken filmin ortaları monotondu. Dediğim gibi, aksiyon filmi dediğinden bana fazla monoton geldi.
Filmin beni gerçekten etkileyen sahnesi Kate’e zorla imza attırıldığı sahneydi. Zaten film Kate’in göreve katılırkenki motivasyonu ile yaşanılanlar, görmezden gelinmesi gerekenlerin sonda kadını nasıl etkilediğini anlatıyor. O sahnedeki ölümden korkması, sonrasında kate silah doğrulturken bile karşısındakinin neler yapabileceğini bildiğinden çaresizce silahı indirişi aslında filmi özetliyor.
Filmin gerçekçiliği, kartellerle baş etmek için Amerikan askerlerinin operasyonları filmi bence eşsiz yapıyor. Birine tavsiye eder miyim, zor; ama asla kötü değil. Sadece çok iyi değil.
Spoiler içeriyor
Merhaba🌸 Bu film bir çıkışı anlatmıyor, bir döngüyü anlatıyor. Hatta daha doğrusu, insanın kendi zihninde kurduğu o güvenli ama çıkışsız alanı.Her şey tanıdık, her şey aynı… ve tam da bu yüzden insan sorgulamıyor. Küçük bir şey değiştiğinde bile sistem bozuluyor…devamıMerhaba🌸
Bu film bir çıkışı anlatmıyor, bir döngüyü anlatıyor. Hatta daha doğrusu, insanın kendi zihninde kurduğu o güvenli ama çıkışsız alanı.Her şey tanıdık, her şey aynı… ve tam da bu yüzden insan sorgulamıyor. Küçük bir şey değiştiğinde bile sistem bozuluyor ama biz çoğu zaman fark etmeyi seçmiyoruz. Çünkü fark etmek, sandığımız kadar kolay değil. Bazen görmemek daha konforlu.
Bence film şunu soruyor: Gerçekten özgür müyüz, yoksa sadece alıştığımız tekrarların içinde mi yaşıyoruz?
Çıkış aslında var gibi… ama onu görmek bir bedel istiyor. Ve insan çoğu zaman gerçeği değil, alışkanlıklarını seçiyor.