Keşfet - Raf

Spoiler içeriyor Film, Mi-so ismindeki genç bir kadının gündelik temizlik işlerine gitmesiyle başlıyor. Mi-so ailesinin ardından kaldığı tek odalı bir dairede hayatını iş-ev döngüsünde geçiriyordur. Ne kadar çalışsa da kazandığı para ilaçları, kira ve kendisine bi kadeh alkol ve sigara paketine harcama…devamıFilm, Mi-so ismindeki genç bir kadının gündelik temizlik işlerine gitmesiyle başlıyor. Mi-so ailesinin ardından kaldığı tek odalı bir dairede hayatını iş-ev döngüsünde geçiriyordur. Ne kadar çalışsa da kazandığı para ilaçları, kira ve kendisine bi kadeh alkol ve sigara paketine harcama yapabilmektedir. Bir gün ev sahibi kirayı artırınca elindeki olanaklarla ödeyemeyeceğini söyleyip evden çıkar. Bundan sonra Mi-so'nun durağı arkadaşlarının evleridir. Film, bu genç kadının arkadaşlarının evinde geçirdiği günleri anlatıyor. Başlardan itibaren ağır işleyen bir yapıma sahip, ayrıca herkesin beğenebileceği tarzda bir film değildir. Bu film daha çok hayatın acı ama gerçek bir tarafını bizlere gösteriyor. Mi-so gerektiğinde konuşup, onu yanında istemeyenlere ardında bırakmayı bilmesi ya da anlattığını kendine göre evirip çevirip o şekilde karşılık veren insanlara laf anlatmayı bırakması gibi pek çok davranışıyla beni etkiledi. Bilirsiniz, insan hayatın belli bir aşamasından sonra artık eskisi gibi hayata bakamayacak şeyler yaşayabilir. Mi-so tam da 'şartlar ve koşullar değiştiğinde seçimler de değişir' cümlesindeki hayatı yaşamaktadır. Yaşın getirdiği bir durgunluk, sakinlik vardı Mi-so da. Bu film bana şunu sordurttu; hayatta zaten yeterince zorluk çeken bu genç kadından kalkıp da onu hayata bağlayan zevklerinden vazgeçmesini beklemek doğru mu? Ben Mi-so'nun arkadaşlarının onun hayatını, seçimlerini eleştirmesini sevmedim ama bu bir gerçekti de. Mi-so uğradığı her evdeki kişilerin hayatına baktığında her ne kadar Mi-so'nun aksine evleri olsa bile o evlerde aile sıcaklığı, huzur ya da sakin bir ortam yoktu. Gittiği evlerde o kişi evliyse boşanmış ya da aile içinde tartışma mevcuttu. Bekarsa da Mi-so'ya evlenilecek ya da yargılayıcı bakışlarla bakıyorlardı. Aklımda kalan bir sahne var o da filmin sonlarına doğru bu arkadaş grubu, gruptaki birinin aile üyesini kaybetmesiyle bir araya geliyordu. O sahnede karakterlerden biri şunu dedi; 'demek artık birilerinin cenazesinde görüşeceğiz.' Bu çok altı çizilesi bir cümleydi. Arkadaşlık, dostluk denen kavramın geriye dönüp bakınca bi yerlerde artık sisli görüntülü bir duyguydu. Bunlar bir yana Mi-so'nun sevgilisinin, kızın kalacak bir yeri olmadığını bilmesine rağmen boşanmış arkadaşının yanında kalmasını istemeyip sonra da kalkıp kızı öylece ortada bırakması...Bilemiyorum, ister şartlar diyin ister seçim ama yaptığı bir yerde bencillik gibi hissettirdi. Film atmosferik olarak kızın hayatını yansıtan soğuk bir atmosferle çekilmişti. Böyle yapımları beğeniyorum doğrusu. Ben öneriyorum fakat yine de takdir sizde, efenim.🎬

beyazkelebek 1 month ago

İstanbul Ansiklopedisi

Selman Nacar

73 Gönderi

Bence dizinin temelinde yatan şey; bir insanın olduğu haliyle var olabilme çabası. Başroldeki karakterin kafası bu konuda karışıktı; elbette ki onun durumunda olan birçok insan vardır bu hayatta. Hepimiz en az bir kez olsun kendimize şu soruyu sormuşuzdur: "Ben kimim…devamı

summertime0 1 month ago

28 Yıl Sonra: Kemik Tapınağı

Nia DaCosta

15 Gönderi

Serinin en iyi filmi diyebilirim. Dr. Kelson'ın hayat görüşünden acayip etkilendim "memento mori" felsefesiyle yaşaması falan seyir zevki ve altta yatan mesajıyla son zamanlarda izlerken keyif aldığım en iyi kurgusal karakterlerden, Ralph fiennes abimiz de çok iyi oynamış. İşte zombi…devamı

motolif 1 month ago

Humint

Ryoo Seung-wan

8 Gönderi

İzlemenizi şiddetle tavsiye ediyorum şöyle yapımları izlemeyi özlemişim. Ivır zıvır filmlerden sonra iyi geldi

zelda_ 1 month ago

Arkadaşımın Evi Nerede?

Abbas Kiarostami

42 Gönderi

Spoiler içeriyor ●Filmi izlerken kendimi bir rüyanın içinde hissettim, eski bir rüyanın ya da belli belirsiz bir çocukluk anısının içinde. Gördüğüm ya da hatırladığım tam olarak neydi ya da bir şey var mıydı bilmiyorum ama bana öyle hissettirdi bu güzel film. Burada…devamı●Filmi izlerken kendimi bir rüyanın içinde hissettim, eski bir rüyanın ya da belli belirsiz bir çocukluk anısının içinde. Gördüğüm ya da hatırladığım tam olarak neydi ya da bir şey var mıydı bilmiyorum ama bana öyle hissettirdi bu güzel film. Burada başrolümüz olan Ahmet yanlışlıkla sıra arkadaşının defterini kendisiyle birlikte eve getiriyor. Çünkü defterleri birebir aynı ve arkadaşı defterini daha önce de bir yerlerde unuttuğu, ödevini defter yerine herhangi bir kağıda yaptığı için öğretmenden birkaç defa azar işitmiş ve en son bir daha böyle bir şey olursa okuldan atılacağı söylenmiştir. Bu yüzden Ahmet bunu ciddiye alır, arkadaşı için çok korkar, üzülür ve bu defteri ne olursa olsun arkadaşına vermeye çalışır ama farklı köylerde oturuyorlardır ve arkadaşının evini bilmiyordur. Yola koyulur ve arkadaşının köyüne gider, onu bulup defteri vermek için ve köydeki insanlara onun evini sorar. Ama kimse doğru düzgün bir bilgi veremez, onu ciddiye almaz. Sadece yaşlı bir marangoz ustası onu ciddiye alır ve ona yardımcı olmaya çalışır, onu bahsettiği kişinin evine götürmeye çalışır ama evine götürdüğü kişi de Ahmet'in aradığı kişi yani aradığı arkadaşı değildir. Yine de Ahmet orada, yaşlı adam onu kapı dışında beklerken gidip arkadaşının evi olmadığını, daha önce baktığı evlerden biri olduğunu görünce kapıyı çalmış da defteri vermiş gibi yapar ama defteri koynunda saklar. Burada yapmak istediği muhtemelen yaşlı adamı daha fazla yormamak, üzmemek, onun çabasının boşa gitmediğini göstermektir ve belki de artık orada kendisinin de umudu tükenmişti. Çünkü gün içi başlıyor arayışı akşam karanlığı çökene kadar sürüyor ve bir yandan da sürekli aklında ailesi vardır, ailesinin onu merak ettiğini, ona kızacağını düşünüyordur. En son o karanlıkta evine dönmeye çalışırken köpek sesleri geliyor ama yaşlı adam ona evine gitmesini, korkmaması gerektiğini, onu izleyeceğini söyler. Ayrıca bu arada yaşlı adam yol boyunca Ahmet'i arkadaşının evine götürmeye çalışırken hep ona gördüğü kapılardan pencerelerden bahseder 'Bunları 40 yıl önce hepsini ben yaptım.' der. Ama şimdi artık herkes demir kapılar, demir pencereler yapıyor ve ben buna çok üzülüyorum, bunu kabul edemiyorum. Herkesin köyleri bırakıp şehre gitmesini herkesin demir kapılara, pencerelere yönelmesine dayanamıyorum, bu beni çok üzüyor der. Yani burada çoğu zaman gördüğümüz şeylerden biri olur. En azından benim çoğu zaman gördüğüm bir şey. Yaşlılar, çocukları ve gençleri gördüklerinde sürekli onlara eskiden yaptıklarından, yaşadıklarından, kendi hayatlarından, kendi gerçeklerinden bahseder, bahsetme ihtiyacı duyuyorlardır belki de çünkü bahsetmek yaşadığını kanıtlamak gibi geliyor onlara sanırım. Şimdiki gibi değil, şimdi insanlar her yaşadığını, her yaptığını her aldığını, sattığını her yerde paylaşıyor ama eski insanlar için böyle bir şey yoktu ve onların tek yapabileceği geçmişi birilerine, duyabilecek ve anlayabilecek birilerine anlatabilmek ve o da bunu yapıyor ama diğer büyüklere göre mesela Ahmet'in öğretmenine, Ahmet'in annesine, babasına, dedesine yolda karşılaşıp arkadaşının evini sorduğu büyüklere göre Ahmet'i, yani bir çocuğu anlayan, dinleyen, ona ciddi anlamda yardımcı olmaya çalışan tek insan o yaşlı adam. Burada özellikle şunu fark ediyor insan, arada bir masumiyet var yaşlı olan insanda da küçük bir çocukta da bazen kaybolmayan, bazen ne kadar zaman geçerse geçsin, ne kadar yaş alırsak alalım kaybolmayan bir masumiyet vardı. Bir yerde demir kapı yapan bir adam elindeki defterden bir yaprak istiyor ve Ahmet bunu vermek istemiyor. Çünkü 'Arkadaşımın defteri' diyor, 'emanet' diyor ama adam bunu dinlemiyor, anlamıyor, 'ne olacak, bir yaprak' diyor ve çekip koparıyor yaprağı. Bu Ahmet için herhangi bir yaprağın koparılması olmuyor, çok acı verici oluyor ki Ahmet'in bakışlarında sürekli şiddeti disiplinin tek yolu olarak görüp öğütleyen dedesine, kendisini bir türlü anlamayan annesine, sürekli disiplin sağlamak için kızıp bağırıp çağıran öğretmenine ve beyaz yaprağı koparıp alan adama karşı o anlarda gözlerinde farkedilir bir öfke, bir karşı çıkma durumu var, bunu görebiliyoruz. Adamın o kopardığı yapraktan sonra Ahmet yaşlı marangoz ustası ile karşılaştığında onunla o yolu yürüyüp arkadaşını bulmaya çalıştığında bir yerde adam bir çeşme başında durup biraz soluklanıp yüzüne su çarpıyor ve suyu övüyor, suyun güzelliğini, doğallığını anlatıyor Ahmet'e ama tabii Ahmet o arada çocukluğun verdiği acelecilikle ve defteri verememiş olmanın sıkıntısı ile bunları duyuyor mu bilmiyorum. Suyun kenarındaki küçük bir papatyayı koparıp Ahmet'e veriyor al diyor, defterinin arasına koy ve Ahmet o papatyayı defterinin arasına koyuyor sonra evine gidiyor evine gittiğinde çok üzgün, yemek yiyemiyor, oturup gece yarısına kadar hem kendi ödevini hem arkadaşının ödevini yapıyor (o arada ailesi merak etti mi gerçekten, ne dediler, kızdılar mı bilmiyoruz, görmüyoruz. Merak ettim bunu) Marangoz da evine gidip son bir kez bir şeyler kesmeye çalışıyor yani hâlâ direniyor kendi mesleği, kendi inandığı şeyler, kendi zamanı için ama başlaması ile bitirmesi bir oluyor ve sonra kapıları, camları her şeyi kapatıyor üstüne, sanki artık kabul ediyor, anlıyor onun için artık bir devrin bittiğini, bir şeylerin artık zamanının dolduğunu. O sahneden sonra kamera Ahmete dönünce Şiddetli bir rüzgarın etkisiyle Ahmetin yanında durduğu kapı kendiliğinden açılıyor. Belki burada bir devrin kapanırken başka bir devrin başladığı gösterilmek isteniyor olabilir. Sabah, Ahmet okul kendi köyünde olduğu halde okula geç geliyor. Defteri kendisinde kalan arkadaşı ise büyük bir korkuyla öğretmenin ödevleri kontrol etmesini bekliyor. Ahmet geliyor ve ona defterini veriyor ve diyor ki 'Ben senin ödevini yaptım, defterin bende kalmış.' Defteri veriyor ve öğretmen defteri açtığında ödev yapılmış ve koparılan sayfanın yerinde küçük papatya... Bu son sahne beni inanılmaz etkiledi, o kadar çok hoşuma gitti ki genel olarak da filmi çok fazla beğendim. Yönetmenin yolları, yolda olmayı, yolda yürümeyi, koşmayı, yolların o görüntüsünü sevdiğini düşünüyorum. Çünkü bunu filmlerinde çok sık yapıyor ve ben kendim de yolları, yolda olmayı, koşmayı, yürümeyi, yolların görüntüsünü, yolların akıp gitmesini çok fazla seviyorum. Bu benim gerçekten bayıldığım bir film oldu, bu kadar beğeneceğimi hiç düşünmemiştim izlemeden önce. Basit gibi görünen bir meseleden bir film çıkaran bir adam Kiyarüstemi. Filmin bize göstermek istediği en önemli şeylerden biri ya da en azından benim anladığım, anladığımı düşündüğüm en önemli şeylerden biri yetişkinlerle çocuklar arasındaki farklardı. Yetişkinlerin disiplin adı altında kurdukları o baskı, savundukları o şiddet yöntemleri, sürekli buna başvurmaları, bunu tek doğru yol olarak görmeleri, çocukları ve çocukların söylediklerini, hayallerini, rüyalarını, amaçlarını, üzüntülerini umursamamaları, duymamalarıydı. Çok gerçekçi işlenmişti bütün senaryo ki İran filmlerinin ya da en azından Abbas Kiyarüstemi'nin filmlerinde mekanlar, insanlar, yaşananlar çok gerçekçi ve bizden oluyor. Filmdi dair söylenecek daha çok şey var ama son bir şey, küçük bir çocuğun süt taşımaktan, ailesine yardım etmek için ağır işler yapmaktan sürekli sırtının ağrıması beni çok üzdü♡

stefan__a 1 month ago

Ani Saldırı

Tommy Wirkola

22 Gönderi

Tek kelimeyle çok sürükleyici bir filmdi sıkmadan kısa ve öz , sel filmleri seven bunu da sever, izleyin .

firatyildirim 1 month ago

X-Men: Dark Phoenix

Simon Kinberg

26 Gönderi

Büyük bir hikâye anlatmaya çalışıyor ama duygusal tarafı beklenen kadar güçlü hissettirmiyor. Jean Grey’in yaşadığı dönüşüm serinin merkezine alınmış olsa da olaylar biraz hızlı ilerliyor. Buna rağmen bazı karakter anları ve aksiyon sahneleri fena değil. Seriye güçlü bir final olabilecek…devamı

noraseed 1 month ago

Çılgın Cuma

Mark Waters

9 Gönderi

filme tek kelimeyle bayıldımm 10/10 ilk başta chad için açmıs olsam da filmi bu kadr beğeneceğimi düsünmüyordum konu klasik gibi görünebilir ama duygular bana çok geçti anna ile annesinin sahneleri hem komik hem de bir o kadar duygusaldı.En sonunda birbirlerini…devamı

luxoynuyom 1 month ago

Terapi Odası Konuları

Tülay Kök

1 Gönderi

Uzun zamandır takip ettiğim çok güzel bir akıl hocası olduğunu düşündüğüm, Psikolojik Tülay Kök'ün kitabını önermek istiyorum. Hem bu kitap hem de YouTube kanalına da bakabilirsiniz. Çoğu kişisel gelişim, psikolog kılişelerinden sıyrılmış sanki karşı karşıya oturup çay kahve eşliğinde hem…devamı

ekerayrani 1 month ago

A Whisker Away

Jun'ichi Sato

36 Gönderi

Güzel bir filmdi izletti bana kendisini. Hoşlandığı çocuk için kediye dönüşen bir kızın hikayesi kısaca. Tatlı bir anime filmiydi çok da söylenecek bir şey yok.