(@) - Raf

Spoiler içeriyor Büyümenin birlikte başarılan ve zorlu bir yol olduğunu gösteren film, Air. Amazon Prime’ın yeni biyografik ama değil gibi de olan filmi Air’ın yönetmeni Ben Affleck ve aynı zamanda oyuncu kadrosunda. Matt Demon ve Jason Bateman gibi isimlerin de bulunduğu bir…devamıBüyümenin birlikte başarılan ve zorlu bir yol olduğunu gösteren film, Air. Amazon Prime’ın yeni biyografik ama değil gibi de olan filmi Air’ın yönetmeni Ben Affleck ve aynı zamanda oyuncu kadrosunda. Matt Demon ve Jason Bateman gibi isimlerin de bulunduğu bir filmin başarılı olmaması biraz zor. Yıl 1984. Film bu zamanların çeşitli olaylarını kısa kısa bize izleterek başlıyor. Sonra film asıl konusuna, yani basketbola odaklanıyor. Baketbolun yanında aynı zamanda konumuz Nike. Bu yüzden o yılın ayakkabı pazarına göz atıyoruz. Converse ve Adidas, Nike’ı geride bırakmış gözüküyor. Peki ne olmalı ki hem Nike hem de bir basketçi aynı anda şahlanabilsin? Kaderlerinin kesişmesi lazımdır belki bir noktada. Tabi 80ler iç açıcı bir dönem değil. Irkçılığın sokaklarda boy gösterdiği bu dönemde siyahi basketçilerin kendini göstermesi ve piyasaya sürmesi ne kadar zor bir düşünsenize. Filmde de dendiği gibi koşan siyahilerin hırsız olduğu düşünülen bir dönemde koşmayan bir basketçi mi yaratacaklar, yoksa ırkçılığı bile alt edip dünyayı kasıp kavuracak bir basketçi mi keşfedecekler? Aslında tek amaçları markalarını duyurmak ve rakiplerine yetişebilmek. Bir basketçi listesi yapıyorlar ve en iyi 5 kişinin çoktan Converse ya da Adidas ile anlaştığını görüyoruz. Nike için zorlu bir yol. Ya o 5 kişiden birini ikna edecekler ya da diğer kişileri kendine bağlayıp onları ünlü edecekler. Hangisi daha zor? İkisi de birbirinden zor. Başrolümüz Sonny ise gözünü ilk beşteki yükselmekte olan Jordan’a dikiyor. Güzel seçim dostum, güzel seçim… Peki hala sloganı “Just Do It” olan Nike’nin bu sloganı nereden bulduğunu biliyor musunuz? Bir idam mahkumunun son sözleriymiş bunlar. “Just do it.!” -Sadece yap.- Evet Nike, o zamanlar hiç iç açıcı bir marka değilmişsin. Ama bunun kapitalizmin bir aşaması olduğunu söyleyenler de var. Bu kısma göre, ‘Just Do It’ Nike’nin ürünlerini arzulatmak amacıyla uyguladığı bir kapitalizm oyunu. Sadece satın al mantığını tüketiciye aşılamak onların buradaki amacıymış. Bir idam mahkumunun son sözlerinin bir markayı kurtaracağını kim bilebilirdi değil mi? Jordan o zamanlar 18 yaşındaki bir çaylak. Bir çaylak üzerinden oyun kurmak cesaret edilebilecek bir şey olmamasına rağmen oyunun onun üzerinden kurulduğunu fark eden Sonny, geleceği görüyor. Resmen geleceği gördüğü bir sahne var. Her yer sessizleşiyor ve o sadece Jordan’ın kariyer sayısına odaklanıyor. İşte o sahnede Jordan’ın ve Nike’nin geleceğini gören bu adam, bu işin peşini tabiki bırakmaz. Genç yetenek keşfetmenin heyecanı ve gururunu hiçbir yerde bulamazsınız çünkü. Bazen bir şeye inandığında, her şey o zaman başlıyordur ve her şey o zaman biter. Kimin ne dediği önemli değildir, herkes yapmamanı söyler ama sen inanmışsındır ve denilen de kimin dediği de önemli değildir. Sayısal kanıtlar olabilir, sözlü ya da yazılı kanıtlar da olabilir ama sen inanmışsındır. Kanıtlar için her şey bitmiştir ama senin için ve inandığın şey için her şey daha yeni başlıyordur. Bu film, bir şeye inanmayı mükemmelleştiren ve ilahlaştıran en iyi filmlerden biri. Nike’nin özelleşmesinin asıl sebebi, kendilerini değil oyuncuyu ön plana çıkarmaları. Filmde Sonny’nin tamamen buna odaklandığını görüyoruz. “Bu kez sporcu ayakkabımızı giymeyecek, ayakkabıyı sporcuya göre yapacağız.” Sporcuyu kendilerine uydurmaya çalışmıyorlar, sporcunun onları seçmesini sağlamak da istemiyorlar. Onlar sporcuya ait olmak istiyor, sporcu onlara ait olsun istemiyorlar. Bu durumda ortada bir seçim olamaz ki? Jordan’ın bir ayakkabı markası olmuş olur ve Nike tamamen farklı bir yoldan istediğine ulaşmış olur. Ne kadar zekice… Yaptıkları bir büyük şey daha var: Kuralları yıkmak. Kurallara karşı geldiğinizde manşet olursunuz. Manşet olduğunuzda adınız yetenekleriniz dışında da duyulmuş olur. Bu piyasalar maalesef böyledir ama kurallara karşı gelmenin her zaman bir çekiciliği vardır. NBA ayakkabılarda %50’den fazlasının beyaz olması kuralını getirmiş ve eğer olmazsa da ceza koymuş. Nike ise daha fazla kırmızı yapar, cezayı öder ve kurala uyulmadığımız için de haberlere çıkar ve devrim yaratırız diye düşünüyor. Ödenen para, bunun için gelecek paranın yanında hiçbir şey. Bu da onları diğerlerinden ayıran ikinci büyük düşünce oluyor. İki markanın hikayesi demiştik başlıkta da. Jordan’ın marka değerinin şu an bile süren büyüklüğünü biliyoruz. Onun markalaştırılıp piyasaya sürülmesi lazımdı ve bunu da birinin fark edebilmesi lazımdı. Fark edilmese de belki Jordan için farklı yollardan benzer kariyer çizilebilirdi ama Nike için aynısı geçerli olur muydu bilemeyiz. Birisi saf yetenek, birisi ise doğruyu kullanabilme, geleceği görebilme becerisi. Birleşince mükemmel bir ikili. Sonny’nin dediği gibi “Ayakkabıyı giymiyor, kendisi ayakkabı. Ayakkabı da o.” İyi seyirler ve just do it. ✔️9/10 '27.9 23

ilay23 2 years ago

Street Food: Latin America

David Gelb

3 Gönderi

Spoiler içeriyor Dünya’yı gezmek isteyen bir insanın izlemesi gereken ya da bilmesi gereken bazı şeyler vardır. Başlasın mı araştırmalar o zaman? Haydi başlasın. 6 bölüm ve 6 farklı ülke. Umarım izlediğim ülkeleri gezme şansım da olur bir gün. Bir sürü yemek öğrenmeye,…devamıDünya’yı gezmek isteyen bir insanın izlemesi gereken ya da bilmesi gereken bazı şeyler vardır. Başlasın mı araştırmalar o zaman? Haydi başlasın. 6 bölüm ve 6 farklı ülke. Umarım izlediğim ülkeleri gezme şansım da olur bir gün. Bir sürü yemek öğrenmeye, kültürlerini tanımaya hazır mısınız? İnsan analizini en iyi yemekler üzerinden yaparız sözünü kanıtlamak için izliyorum. Ve bir de sizin için. Hayır, tamamen kendim için. 📍Arjantin’e gidiyoruz: Buenos Aires. Gizli silahları peynirmiş. Tutkulu bir halkmış Arjantin halkı. Zaten çoğumuz mavi beyaz forma renklerinden tanıyoruz onları. Hırslarını ve yeteneklerini de gösterdiler tutkularının yanında. Futbol, tango, siyaset gibi konulardaki tutkularıyla öne çıkıyorlarmış. Diğer Latin ülkelerinden daha çok Avrupa ülkelerine benziyorlarmış ayrıca. Mimari, müzik ve sanatın yanında yemeklerinde de Avrupa rüzgarı esiyormuş. Bizim gibi et manyağı bir ülke aslında Arjantin. En ünlü sokak yemekleri şunlar: Choripan, Milanesa, Pizza, Empanada, Tortilla. Merkez pazarının içinde Las Chicas de Las Tres adında minik bir yerin sahibi olan Pato bizi konuk ediyor bu bölümde. O bir sanatçı. Mükemmel Tortilla’ları varmış. Patatesli yumurta yaptığınızı düşünün. Üstüne kaşar ve jambon ve üstüne bir kat daha patatesli yumurta. Pizza’nın da bir hikayesi var tabi. Arjantin’in yerlisi neredeyse hiç yok ülkede. Göçmen kanı akıyor aslında bu topraklarda. Pizza da İtalyan göçmenler ile gelmiş ve burada Fugazzeta olmuş. Stuffed pizza diye de geçiyor. Buranın da en iyi mekanı La Mezzetta’ymış. Pizza ama iki kat hamurlu. Ortasında bolca mozarella ve en üstünde de soğan var. Buna pizza diyemeyiz bence artık? Empanadas; yani kızarmış mısır unu hamuru. İçi çeşit çeşit olabiliyor. Kıymalı, Bizim gözleme diybebiliriz aslında. Ele alınacak kadar oluyor bu. Lo de Fabi en meşhur yer bu konuda. Choripan; yani sucuklu sandviç. Futbolla içli dışlı olan bu ülkede maç varsa bu yemek kesin yenirmiş mesela. En önemli sokak yemeklerinin de bu olduğunu söylüyorlar. Bizim kokoreç gibi bir anlam yüklemişler herhalde. 📍Brezilya’ya gidiyoruz: Salvador. Brezilya benim için Gabi demek. Başkaları ne düşünür bilmem. Onun bizim yemeklerimize bayıldığını biliyorum. Bakalım onların en ünlü yemekleri nelermiş. Bu sefer Dona Suzana’nın yanındayız. Şehirde sömürge zamanından kalan Portekiz etkisini ve Afrikalı kölelerden dolayı Afrika etkisini çokça görebiliyorlarmış. Dansta, dinde ve tabiki çokça yemeklerde görebiliyoruz bunu. Bu sefer sır neredeyse her şeyde kullanılan o yağda; dende yağı. Bir de börülce çokça kullanılıyormuş. Ünlü sokak lezzetleri ise şunlar: Acaraje, abara, feijoada, moqueca. Re-Restaurante. Dona Suzana’nın meşhur Moqueca’sını yiyebileceğiniz o yer. Deniz kıyısındaki bir şehirde balığın yenmeme imkanı yoktur. Bu yemeğin asıl ürünü de balık zaten. Balık, hindistan cevizi sütü ve kilit ürün dende yağı. Birleştiremediniz dimi aklınızda bu ürünleri? Ben de birleştiremedim ama çok sevildiği kesin. Pirao & Abara yemek için Martinha Do Abara’ya gidiyoruz. Sahilde bir seyyar satıcı kadın. Pirao kurutulmuş sosis ile yapılıyor. Abara’da ise Kurutulmuş karides ve ezilmiş fasulye ana ürünlerimiz. Tabi dende yağı vazgeçilmezimiz. Görüntüsü bu sefer hiç iştah açıcı değil çünkü muz yaprağına sarılıyor ve garip duruyor. Denemek lazım… Acaraje için Acaraje de Baia’ya gidiyoruz. Tatlı patates püresi veya karides püresiyle doldurulan börülce böreğiymiş. Dende yağını bu sefer kızartmada kullanıyorlar. Feijoada için Bar Du Kabaça’ya düşüyor yolumuz. Et bombardumanının içine fasulye düştüğünü düşünün. Öyle bir yemek. Her türlü et var. Kurutulmuş dana eti, sosis, pastırma, kaburga, but… Çok enerji verdiğini söylüyorlar tabi. 📍Meksika’ya gidiyoruz: Oaxaca. En merak ettiğim ve ama ona rağmen hakkında en çok bilgi sahibi olduğumu düşündüğüm ülke. Burada da sır soslarda. Salsa ve Mole adlı sosların başka bir yerde bulunamayacağını söylüyorlar hatta. Tabi bir de mısır Meksika’nın olmazsa olmazı. Bu bölümde göreceğimiz sokak lezzetleri şunlar: Memela , Tlayuda, Tamale, Piadrazo, Auga Fresca ve herkesin bildiği Empanada’lar. Central de Abastos şehrin en kaliteli ürünlerini en uygun fiyata bulabileceğiniz pazarıymış. Memela’nın en önemli aşçısı ve bu bölümün konuğu Dona Vale adındaki yerin sahibi Valentina Hernandez. Diğer Memela’lardan onunkini ayıran özel yaptığı morita chili salsa sosuymuş. Empanada için Empanadas Del Carmen’e gidiyoruz. Tavuk ve sarı mole sosu ana ürünler. Burası aile geleneğini sürdüren bir kadının sokak arabası aslında. Minik ama ünlü ve mükemmel lezzetler yapıyor. Tlayudas için Tlayudas La Chinita’ya gidiyoruz. Bu sefer ana malzemelerimiz peynir, fasulye ve et. Burada da bir kadın var tabiki. Güzel şeylere bir kadın eli değmeli sanırım. Piedrazos & Aguas Frescas için El Pocito’ya gidiyoruz. Sirkeli kızarmış ekmek ve meyve suyu yani. Kızarmış ekmeği sirkeli suya batırıp üzerine peynir ya da acılı tuz koyuyorlar. Meyve suyu ise çeşitli: Frenk incirlisi, incir yapraklı kabaklısı ve şeftalilisi var. 📍Peru’ya gidiyoruz: Lima. Bu seferki bölümde diğer 3 bölümün aksine bizi japon asıllı Toshi adındaki erkek bir şef karşılıyor. Kendini Peru’lu sayıyor. Babası ünlü bir şef Toshi’nin. Hayat enerjisinin olduğu yüzünden belli olan bu aşçımız, küçük, sesli ve karmaşık bir yerinin olmasından gayet mutlu. Açıkçası kendine özel bir hissi var bu mekanın. Peru’nun Lime şehrinin gri bir denizi ve havası var. Bu kapalı şehrin en sevilen sokak lezzetleri ise şunlar: Anticuchos, picaron, causa, mazamorra, butifarra, combinado ve ceviche. Ceviche, balık bazlı bir sokak lezzeti. Al Toke Pez’e gidiyoruz. Toshi’nin mekanı. Burada da Japon etkisini yine bir göç dalgasıyla görmek mümkünmüş. Her ülkede olduğu gibi buraya da Japon tarzı karışmış. Ceviche’yi özel kılan da bu etki. Combinado adındaki yemekte ise kalamar ve ceviche birleştiriliyormuş Toshi’nin mutfağında. Picarones, yani Peru usulü çörek için Picarones Mary’ye gidiyoruz. Balkabağı ve tatlı patates unuyla yapılıyor. Üzerine ise bal. Burası bir karı kocanın küçük arabası aslında. Çok tatlı bir yer. Combinado için Huerta Chinen’e gidiyoruz. Adından da anlayabileceğiniz üzere bu karmakarışık bir tabak. Bir sürü çeşidi var. Pilav ve et üzerine fasulye, sos ve birkaç şey daha konularak servis ediliyor. Burası da pazarda kurulmuş bir yer ayrıca. Pazarın içindeki yerler hep mükemmel oluyor, biliyoruz bunu artık. Anticuchos için Dona Pochita’ya gidiyoruz. Tam Türkiyelik bir yemek. Izgarada dana yürek. İlk başta zenginlerin artıklarından çıkan bir köle yemeğiyken, şu an Peru’da tüm sınıfların en sevdiği yemekmiş. 📍Kolombiya’ya gidiyoruz: Bogota. Bu şehirde dünyanın her yerinden lezzetler bulabilirmişsiniz. Yine bir pazara gidiyoruz. La Perseverancia Pazarı. Önceki pazarlardan daha çok yemek yeri olduğunu söyleyebiliriz. Değişik ve iştah açan bir ortam. Burada öne çıkan bir kadın var, Luz. Bogota’nın lezzetleri şunlar: Arepa, tamale, bandeja paisa ve çeşit çeşit çorbalar… Aijaceo çorbası için Luz’un mekanına yani Tolu’ya gidiyoruz. Mısır, tavuk gibi bir sürü malzemeden oluşuyor bu çorba. Rompe colchon için Esquina de Mary’ye gidiyoruz. Bu hindistan cevizi sütlü balık çorbasıymış. Hatırlarsanız bu tarz bir şeyi Brezilya’da da görmüştük. Buranın başka bir özelliği ise taze baharatları çok kullanmalarıymış. Arepa, her şeyle yenen bir ekmek. Izgarada mısır unuyla yapılan bu hamuru en iyi yapan yer de La Caseta Del Tinto. Burada peynirli ve tüm malzemeler ev yapımı olarak yapılıyor. Normalde de her şeyle yedikleri bir şeymiş yerlilerin. Tamale & Bandeja Paisa için Comidas Pili ve Cositas Ricas Dona Maria’ya gidiyoruz. Muz yaprağında, buharla pişmiş hamur ve et tabağı bunlar. İki kardeş, annelerinin geleneğini yine pazarda sürdürüyorlar. 📍Bolivya’ya gidiyoruz: La Paz. Son şehrimiz. Burada sokak yemeklerinin büyümesini sağlayan toplum tarafından dışlanmış Cholita kadınları aslında. La Paz’ın lezzetleri şunlar: Saltenas, böbrek yahnisi, chola sandviçi, tarçınlı sorbe, api ve relleno. Emiliana’nın relleno’su çok ünlüymüş. Patates püresi toplarının içine et doldurulmuş bir yemek bu. Sonra pirinç ve muz topu da yapmış ve bunlara yenim soslar eklemiş. Bu toplar için Rellenos De Dona Emi’ye gitmeliyiz. Chola sandviçleri’nin adı Cholita kadınlarının yaptığı bir şey olduğu için böyle ve onu yemek için Plaza de Las Cholas #6 uğramanız gereken yer. Domuz butlu olan bu sandviç domuzun 24 saat pişmesiyle yapılıyor. İçine soslar ve turşular giriyor. Çok sevilen bir lezzetmiş. Bunuelos için Apis Sabır Irupaneno’ya gidiyoruz. Kızarmış hamur ve yanında ünlü lezzet Api içeceği. Sarı ya da mor mısırdan yapılan bu içeceği Bunuelos ile birlikte çok seviyorlarmış. Tarçınlı sorbe için Tradicion Pacena’ya gidiyoruz. Burada tarçınlı sorbeye Helado de Canela diyorlar. Benim favorim sanırım bu 6 ülke içinde Peru oldu. Toshi kesinlikle en sevdiğim aşçıydı. Bu belgeseli, içinde sadece yemek olmaması ve her açıdan kültür yüklemesi yaşattığı için gerçekten başarılı buluyorum. Yemek ile ilgilenmek kesinlikle bir sanat. Annelerimizin bir sanatçı olduğunu söylemek bence çok uygun kaçar. Kolay değil. Belki günümüzde eskiye oranlar daha kolay ama yine de kolay değil. Sanatçı annelerimize ve evinde, restoranında ya da sokakta yemek yapan tüm sanatçı aşçılara teşekkürler ve iyi seyirler. ✔️9/10 '21.9.23 ~ 24.9.23

ilay23 2 years ago

Hayata Röveşata Çeken Adam

Marc Forster

107 Gönderi

Spoiler içeriyor Yalnızlığın iyilikle de doldurulabileceğini gösteren ve herkesin en az bir filmini kesin izlediği ünlü oyuncu Tom Hanks’in son çıkan filmi , A Man Called Otto. Fredrick Backman’ın romanından uyarlanan filmin başrolünde Tom Hanks’i görüyoruz. Burada adı Otto. Eşini yakın bir…devamıYalnızlığın iyilikle de doldurulabileceğini gösteren ve herkesin en az bir filmini kesin izlediği ünlü oyuncu Tom Hanks’in son çıkan filmi , A Man Called Otto. Fredrick Backman’ın romanından uyarlanan filmin başrolünde Tom Hanks’i görüyoruz. Burada adı Otto. Eşini yakın bir zamanda kaybetmiş, buna hala alışamamış ve yokluğunu kabullenememiş Otto, karısının mezarında çok fazla zaman geçiriyor. Eşinin gidişiyle huysuzlaşan ve mahallesinde de böyle nam salmış biri karakterimiz. Peki size bir soru. İnsanlar yaşlandıkça mı hayattan bunalmaya ve huysuzlaşmaya başlarlar, yoksa hayatın getirdiği ansızın ölümler midir bunalımın ve huysuzluğun asıl nedeni? Bunun cevabına ikisi de diyorsanız ya da bilmiyorum hangisi diye düşünüyorsanız merak etmeyin. Filmde de bunu çözeceğiz zaten. Uyanıyorsunuz. Uzun süredir yanınızda uyuyan, yanında uyandığınız bir insanı orada bulamıyorsunuz. Ne kadar zaman geçmeli bunun normal olması, insanın alışması için? Kendi hayatının ona yetmediğini görüyoruz. Belki de kendi hayatına sığamıyordur artık. Biri hayatından çıkınca hayatınız küçülür mü yoksa hayatınızda bir boşluk mu açılır mesela? Oraya sığamıyor mu yoksa oraya yetemiyor mu bilinmez ama ikisinden biri yüzünden etrafındaki insanlara hatta hayvanlara bile sarmış durumda. Huysuzluk damgasını da bu yüzden yemiş zaten. Fazlaca kontrol hastası Otto. İntihar etmeden önce evinin önüne park edenleri azarlayacak kadar ve aynı şekilde intihar etmeden önce elektriklerini kapattıracak kadar kontrol manyağı. Ya da sadece intihar etmek istemiyor ama hayatında yaşamaya değer bir şey de göremiyor. Kendini oyalıyor. İnsanlarla uğraşarak aslında kendine bir uğraş çıkarıyor. Amacı huysuzlanmak değil. Yalnızlığını hatırlatmayacak herhangi bir şey yapma isteği bu sadece. Zaten film ilerledikçe göreceksiniz ki kontrol etmek istediği şeylerin sayısı kadar diğer insanlar yaptığı yardımlar da var. Bunu suratsız yapıyor olması adamın kaybettiklerini düşününce çok da önemli değil ha, ne dersiniz? Mezarın başında denilen o cümle. “Sen evde yokken hiçbir şey çalışmıyor.” Derin bir sessizlik. Çünkü denecek başka bir şey yok. Çünkü o yok. Artık olmayan birinin arkasından ne diyebilirsiniz ki daha? Eşiyle tanışmalarını izliyoruz. Tanışmaları bile eşine yardım etmeye çalışırken oluyor. Aslında Otto gerçekten çok iyi ve hassas kalpli bir adam. Sadece yaşadıklarını hassa kalbi kaldırmakta zorlanıyor. Filmde çok fazla flashback bulunuyor. Yani eski anıları çok fazla izliyoruz. Bu hem karakteri anlamamıza yardımı oluyor hem de filmde sadece geçmişini gördüğümüz eşine bizim ile üzülmemize neden oluyor. Hem derinlik açısından hem de duyguları verebilme açısından çok başarılı bir adım atılmış bu şekilde. Mesela kimsesiz bir gencin hayatına her şey olan bir genç kadını görüyoruz. İkisi de çok genç. Otto o zamanlar babasını yeni kaybetmiş, annesini hatırlamayacağı kadar küçükken kaybetmiş ve tam kimsesiz kalmışken karşısına bir kız çıkıyor. Hayatına girdiğinde tüm boşlukların o kıza ait olması çok da şaşırılacak bir şey değil. Büyük bir bağ oluşuyor yani. Komşularıyla ilişkisi de güzel aslında. Yine hayatı tamamen bomboş olmuşken, bir aile geliyor ve onun boşluklarını doldurmaya başlıyor. Kadın yemek getiriyor, adam hiç olmamış oğlu gibi ondan yardım istiyor ve çocuklar da hayatın güzel bir yer olduğunu ona hatırlatmaya başlıyor. Otto her kendini öldürmeye çalıştığında hissediyorlarmış gibi kapıya dayanıyorlar ve bilmeden onun hayatını kurtarıyorlar. Otto’ya sadece yardım alarak değil yardım ederek de hayattan zevk alabileceğini gösteriyorlar. Tabi yardım da ediyorlar orası ayrı. İyilik bulaşıcıdır değil mi? Kelebek etkisi dediğimiz şey gerçektir ve inanmanız yeterlidir. Hüznün ana duygu olduğu bu filmde ağlamaklı tebessüm eden emoji gibi hissediyorsunuz. Geçmiş yaşayana acı verirken bizleri tatlı bir hüznün kucağına bırakıyor. Otto hayatının yeni bir sayfasına geçerken sayfayı çevirmek için yalanan parmağın da yeni taşınan komşular olduğunu düşünün. İşte tam öyle bir film. Otto kocaman kalbi olan bir insan. Hem mecazi anlamda hem de gerçek anlamda öyle. Çok kez ölmeyi denedi ama zamanı gelmemişti. Yaşadığı süre boyunca çok fazla insanın hayatına dokunmasın rağmen daha dokunacağı hayatlar vardı. Ölemedi bir türlü. Ailesinin sahiplenmediği çocuktan bir sokak kedisine kadar herkese kucak açan huysuz ve büyük kalpli güzel adamın hikayesi. İyi seyirler ve iyiliğin hayatınızda hep olması dileğiyle. ✔️10/10 '24.9.23

ilay23 2 years ago

Bir İdam Mahkumunun Son Günü

Victor Hugo

210 Gönderi

İki tip kötü insan vardır. İlk insan tipi, doğuştan içimizde bulunan kötülüğü benliği yapmış, onunla kendi yolunu çizmiş insandır. İkinci insan tipi ise ilk insan tipinin eline küçük yaşta düşmüş, onunla yani kötülükle büyümüş, içindeki iyiliği hiçbir zaman keşfedememiş bu…devamıİki tip kötü insan vardır. İlk insan tipi, doğuştan içimizde bulunan kötülüğü benliği yapmış, onunla kendi yolunu çizmiş insandır. İkinci insan tipi ise ilk insan tipinin eline küçük yaşta düşmüş, onunla yani kötülükle büyümüş, içindeki iyiliği hiçbir zaman keşfedememiş bu yüzden iyilik ve kötülük arasında seçim de yapamamış insandır. Bu insanlar sadece kötülüğün farkındadırlar. İyilik gördüklerinde afallamaları da bu yüzdendir. Bu kitapta bir idam mahkumunun son gününü okumadan önce, idamın dünyadaki en kötü şeylerden biri olduğuna ikan edilmeye çalışılıyoruz. Bir sürü örnek verilmiş ve evet çok canice olduğunu söylemek doğru olur. Ama eğer ilk insan tipiyse bunlaro yaşayan, canım o kadar da yanmaz ve vicdanım o kadar da sızlamaz. Herkes hak ettiğini bulmaz mı? Ama yine kitabın ön sözünde söyle deniyor: "Yaşayanlar ve mahkum edenler ölüm cezasının toplumdan kendisine zarar veren ve daha sonra da zarar verebilecek olan birini uzaklaştırmanın önemi nedeniyle gereklü olduğunu söylüyorlar. Sadece bu söz konusu olsaydı, müebbet hapis cezası yetecekti. Öldürmek neye yarar?" Bu durum sadece adalet sisteminin oturmuş olduğu bir dünyada işe yarar. Ve adalet sisteminin oturduğu bir ülkede de bir dünyada da yaşamıyoruz. Ama yazar haklı. Böyle bir yer olsaydı, yani cezalar gerektiği kadar verilebilseydi, idam çok gereksiz olurdu. Hala idamı savunmuyorum. Hala bunun canilik olduğunu düşünüyorum ama içimdeki minik bir ses ya canilik yapılan caniyse diye düşünüyor. Bunun cezasını kesmek aslında sadece yaradanın işi. O yüzden de hala idamın olmaması gerektiğini düşünüyorum. Çünkü bu ülke için konuşursak, idam cezasının da çıkarlar için kullanılacağını biliyoruz. Elin kolun uzunsa, paranı çalan adamı bile idam ettirebilecek bir ülkede yaşıyoruz. Ya da biliyoruz ki masum insanlar da buna mahkum edilebilir. O yüzden bu ülkenin sonu olurdu. Geride kaldığı için şükretmeliyiz. Kitabın ön sözünü konuştuğumuza göre, asıl hikayenin başladığı yerdeki düşüncelerimi söyleyeyim okumaya başlamadan. Kitapta hangi insan tipinin yazıldığını sanırım anlayamayacağız. Ama eğer anlasaydık, yani bunu açıkça belirtseydi Hugo, sanırım ön sözün benim için bir önemi kalmazdı. Kendimle çeliştiğimin farkındayım ama iğrenç insanların ölürken ne düşündüğü ya da ne hissettiği beni üzemez. Desteklememem onlar için üzüleceğim anlamına gelmiyor. Ben bir insanın ölümüne karar veremem ama birileri iğrenç bir insanın ölümüne karar verdiyse de bunun önünde duramam. İşte burada da insanın aklında tek bir düşünce oluyor. Doğrusunu mu yapıyorum yoksa ben de mi iğrenç bir insan oluyorum? Bilmiyorum. Ve sanırım hiçbir zaman bilemeyeceğim. Umarım bu seçimi yapmak zorunda kalmam hayatımın hiçbir anında. ✔️9/10 '24.9.23 ~ 27.9.23

ilay23 2 years ago

Expedition Happiness

Felix Starck

3 Gönderi

🔅 Her gün 1 film izliyorum. { GÜN 45 } - Son gün. Her gün 1 film izleme hedefi koyuyoruz kendimizee. Siz de bu fikri beğenirseniz, izlediğiniz şeylerin yorumunu yapmayı ve gün saymayı unutmayınn. ✨️ Bunun artık sonunun gelmesi lazımdı.…devamı🔅 Her gün 1 film izliyorum. { GÜN 45 } - Son gün. Her gün 1 film izleme hedefi koyuyoruz kendimizee. Siz de bu fikri beğenirseniz, izlediğiniz şeylerin yorumunu yapmayı ve gün saymayı unutmayınn. ✨️ Bunun artık sonunun gelmesi lazımdı. Ben film izlemeye devam edeceğim ama artık her gün değil. Okul başlıyor maalesef arkadaşlar... Her güzel şeyin bir sonu vardır. Son filmimiz de vlog tadında bir belgesel olsun istedim. Bakalım nasıl. Bu belgeselde bir çiftin ülkeleri gezişine şahit oluyoruz. Eski hayatlarını bırakan ve kendilerine yeni bir sayfa açan iki insan. Yolda tanışıyorlar. Sevgili oluyorlar. Onları geleneksel hayatlarından iten şeyin, yine onları birleştirdiğini düşünüyorlar. Eski hayatları tamamen farklı olan iki insanın şu anki hayatlarına konuk oluyoruz. Bisikleti deneyen ve öyle tanışan çiftimiz, yeni hayatlarında bisiklet istemediklerini ve karavanın da sıkıcı olduğunu düşünüyorlar. Ansızın satılık bir okul otobüsüne denk geliyorlar ve bum. Kafada yeni bir ev canlanıyor. Tabiki yolda bir sürü sorunla karşılaşıyorlar. Mesela otobüsün çatısı su sızdırıyor! Ama her şeyin halledilebilir olduğunu ve hiçbir sorunun heyecanlarını öneleyecek kadar büyük olamayacağını düşünüyorlar. İŞTE YAŞAM ENERJİSİ! İŞTE GEZGİN RUHU! Benim hayallerimden yalnızca biri karavanla önce ülkemi sonra da yurt dışını gezmek olduğu için de bu kadar hoşuma gitmiş olabilir. Yolda yeni insanlarla tanışmak, doğayı yeniden tanımak, hayvanlarla dost olmak, bazen elinde olanla yetinmek, bazen de kendine yetebilmek ne kadar ihtişamlı bir hayat düşünsenize. Hele yanımda bir de köpeğim olacaksa... Ömrüm boyunca böyle yaşarım. Düşünsenize hiçbir yerde turist değilsiniz çünkü evinizi yanınızda taşıyorsunuz. İzlerken araştırma yaptım biraz ve hayal kırıklığına uğradım. Ayrılmışlar. Başkalarıyla evlenmişler ve hatta ikisinin de çocuğu olmuş. İşte hayat... Kimi nereye sürükleyeceği ve karşısına kimi çıkaracağı belli olmuyor. Bilmiyorum hiç Youtube'da Yolcuların Dikkatine kanalını izlediniz mi. İzlemediyseniz hemen koşun. Bu belgesel tam olarak Ebru ve Cihan izliyormuşum gibi hissettiriyor. Mükemmel resmen. Bence şans verilebilecek, gerçekten gezgin vlog tarzı bir belgeseldi. İzlediğime hiç pişman değilim. Bu kadar düşük puanı da kötü olduğundan değil, belgesel gibi hissettirmediğinden almış olmalı. Aklınız karışmasın. İzleyin. "Less planning means more flexibility." ✔️6/10 '21.9.23

ilay23 2 years ago

Gilmore Girls: A Year in the Life

Daniel Palladino

13 Gönderi

Spoiler içeriyor Ben bitirdiğim an başlıyorum ama aslında tam 9 yıl sonra çekilmiş 4 bölümlük bir özlem giderme aracı bu. Ve ben 2 saniye içinde çok özledim. Gilmore Girls bağ kurabileni için apayrı şeyler hissettirebilen bir dizi. Sitcomları bu yüzden severim; uzundurlar…devamıBen bitirdiğim an başlıyorum ama aslında tam 9 yıl sonra çekilmiş 4 bölümlük bir özlem giderme aracı bu. Ve ben 2 saniye içinde çok özledim. Gilmore Girls bağ kurabileni için apayrı şeyler hissettirebilen bir dizi. Sitcomları bu yüzden severim; uzundurlar ve bağ kurarsın her karakterle. Gilmore Girls gibi bir pembe diziyle bağ kurmama gibi bir ihtimalim olamazdı zaten... (İlk defa görenler için bu normal dizinin 4 bölümlük minik devam serisidir!) İlk önce Rory ve Lorelia'ı görüyoruz tabiki. Stars Hallow'un mükemmel sokaklarında dolaşıyorlar. Rory artık bir iş kadını olduğundan her mevsim bir kere uğrayabiliyor. Bir kasaba turu atıyorlar hemen. Rory mükemmel bir gazeteci olmuş. Adını duyurmuş. Oradan oraya geziyor. Mükemmel bir hayat yaşıyor. Lorelia sakin kasaba hayatına davem ediyor. Sevdiği adamla birlikte yaşıyor hatta çocuk yapmak bile istiyor. Aynı ev, aynı köpek, aynı iş ve tabiki aynı araba. Biliyorsunuz arabasından vazgeçemez... İlk Mrs. Petty'nin dans okulunu görüyoruz. Zaten son sezonlarda çok zayıflamıştı ve burada görünce şok oldun. İncecin kalmış ve çok yaşlanmış. Ama her zaman çok tatlı ve dans ediyor tabiki. Sonra Lane ile karşılaşıyor Rory. En yakın arkadaşı. Lane'in bu kasabada kalıp kendine bir ailesi kurması çok mutlu ediyor ama müziğinin ardından gidememesi de çok üzüyor. Onun da geleceği Rory gibi olabilirdi. Ama hala band ile devam ediyorlarmış. Bunu görmek tabiki çok hoştu. Sonra favori karakterlerimden biri olan Kirk ile karşılaşıyoruz. Yine deli saçması şeyler söylüyor ve sizi bu deli saçması şeylere inanmaya ve bunları düşünmeye zorluyor. (LUKE NEREDE HADİ?!) Sonra eve gidiyoruz. O basit ama mükemmel eve. Gilmore's House. :,) Orada biriyle karşılaşıyoruz. Mutfakta yemek yapan ve artık sonunda o evin bir bireyi olan adamla. Canım Luke... O evin mutfağına hazır yemekten başka bir şey tanıtman bile olağanüstü. PAUL KİM YA?! PAUL KİM??? Rory tek başına olabilir, Rory önceki tüm sevgilileriyle hatta Dean ile bile tekrar sevgili olabilir ama YILLAR SONRA BİZE BAŞKA ÇOCUK TANITAMAZSINIZ YA!!! İNANAMIYORUM BU SALAK KİM! "Our dogs name is Paul." İşte bu Lor işte bu... Hatırladığım Lor işte tam olarak bu. Richard Gilmore... Kızıyla ne kadar mükemmel anlaşamasa da Rory ile resmen aynılardı. Mükemmel bir adam olduğunu düşünüyorum ve 2 saniyelik öldüğünü anladığım konuşma beni ağlatmaya yetti. Bu seriye minnettarım ama bu olay hiç ama hiç hoşuma gitmedi... Taylor değişmeyen kişilerden biri benim gözümde. Hala beyaz saçları ve gıcık tavrıyla tüm kasabayı çekip çevirmeye çalışıyor. Michel bayıldığım bir diğer karakter. O kadar kendine özgün ki fransız aksanından kişiliğine kadar her şeyine bayılıyorum gerçekten. Sookie anlamadığım bir şekilde Dragonfly'da çalışmıyor, aşçılığı bırakmış. Hepsi tamam ama hayallerini ve Lorelia'ı bırakmasını anlayamadım. Jackson ise her zamanki gibi meyve ve sebzeleriyle karşımıza çıkıyor. Emily Gilmore ne olursa olsun çok özel biri. Belki sıkı bir anne ama müthiş biri. Yaşlanmıyor bir de... Richard'sız ev çok boş gerçekten. Emily eminim yıkılmıştır. Hatta yıkılmış çünkü 4 ay öncesine yani cenaze zamanına geri dönüyoruz. Burada her şey çok normal ama garip olan bir şey var. Emily'nin 4 aydır aynı hizmetçiyle çalışması. İşte burada onun yıkıldığını, hiçbir şeyin aynı olmadığını anlayabilirsiniz. Ayrıca kot giyiyor. Emily ve kot? Paris'i kendi kliniğinde izliyoruz. Belli ki Harvard'a gitmiş ve doktor olmuş. Sonra da doğum ve taşıyıcı annelik kliniği açmış. Lor ve Luke buraya geliyor. Doyle'u da görüyoruz tabi. Hiç değişmemiş o da. Logan'ın geldiğini evden anladım resmen. Birlikte olmaları kaçınılmazdı. Ben ne kadar bir süre ondan nefret etmiş olsam da ve hala Jess'ci olsam da buna sevindim. O zaman evlenmeleri doğru değildi ama şu an ikisinin beraber olması lazım. Ama Rory'nin sevgilisi var ve anladığım kadarıyla sadece Vegas'da olduklarında birlikte takılıyorlar... NE ALAKA YA? Logan da ayrıca bir kızla nişanlıymış. Bu ikisi bizim ana karakterlerimiz olsa da arkadaki iki zavallıya yazık değil mi ya? Rory böyle biri değil... Logan'ı işte tam bu yüzden sevmiyorum. Ama bana öyle sürpriz oldu ki biri... Tristin mi? TRISTIN Mİ? NASIL YANİ? Hiçbir sezonda görmediğimiz Tristin'i burada görmek... Vay canına. Onu bile özlemişim. Keşke kızlat konuşsaydı dedim tabi... İçimde kaldı. April 22 yaşına gelmiş. Lor, Rory ve Luke ile yemek yedikleri bir sahnede karşımıza çıktı ve o kadar ama o kadar aynı ki. Hiç ki değişmez bir insanın ne tipi ne de karakteri? Jess geldiği anda duygulandım tabiki. En sevdiğin sevgili oydu ve Rory ile tam olarak ruh eşi olduklarını düşünüyorum. Onlar hep yan yana hayal edebilirsiniz. 10 yıl önce de geçmişte de. Her boşluğa düştüğünde Jess akıl verir, her yanlış yaptığında Jess belirir ve dur der. Her zaman kendinden önce Rory'yi düşünür ve her şeyi arkasında bırakıp Rory ile evlenmeye bile razıydı. Chris'i göremeyeceğim diye çok üzülmüştüm çünkü ne olursa olsun onun bu dizide hep yeri olmalı. Son 35 dakikada geldi ve ben onu göremediğin için çok üzüldüklerim listesine koymuştum bile... Luke'a kadar evet beşki Lor için en iyisiydi. Ama Luke varken maalesef Chris. Ayrıca maalesef babalık ne demek bilmiyor. Üzücü. Evet son 25 dakikada Dean'ı da göremediğin için çok üzüldüklerim listesinden çıkartan güzel dizim... Onunla dizideki son anlarımız üzücüydü. Sanırım başka bir yere taşınmışlar. Evlenmiş ve bir sürü çocuğu olmuş. Onun için gerçekten çok sevindim çünkü maalesef Dean olayında Rory hep haksızdı. Dean onu çok sevdi. Çok değer verdi ve Rory onu hiç o kadar sevemedi. Ona da kızmıyorum ama Dean'ın bir yerlerde mutlu olmasını çok isterim. Stars Hallow da maalesef onluk bir yer değildi. Taşınması da yerinde olmuş. Ve eğer Sookie de son anda gelirse kimse göremediklerim listesinde kalmayacak. Sookie son 22 dakikada geldi... Mükemmel düğün pastalarını Lor için kaç kere yaptı? O mükemmel biri. Mükemmel bir anne, arkadarş, aşçı, eş ve Rory'nin teyzesi. Onu gerçekten çok ama çok seviyorum. Duygulandım... Onsuz bir düğün olamazdı. Onsuz bir otel olamazdı. Onsuz bir Lorelia hiçbir şekilde olamazdı. (Buraya gelmediğini düşünerek yazdığım şeyi de koymam lazım...: Maalesef son 5 dakikada bile Sookie gelmedi. Sookie'nin olmaması beni çok üzdü. Sanki o da olsa her şey tam olacaktı. Her şey mükemmel olacaktı...) Stars Hallow sokak müzisyeni, Paul Anka yani Gilmore köpeği, Luke'un lokantadaki yardımcısı Ceaser, Dragonfly Inn, araba tamircisi Gypsy, Richard'ın eski ortağı ve Lor'un eski sevgilisi Jason Stiles, Lane'in daimi ev arkadaşı ve eski grup arkadaşı Brain, Zach ve Lane ile ikizleri, Lane'n annesi Mrs. Kim, Chilton müdürü ve Chilton, Gilmore ailesinin geleneksel terzisi Celine, Stars Hallow toplantıları, Luke'un evlenince almak istediği ev, hepsi hala aynı, o mükemmel kasabada duruyor. :) O kadar duygulandım ki gerçekten. "I smell snow." "You know, some people might say drinking coffee in the middle of the night could hinder your sleep." "People are dumb." Dizinin sanki Rory tarafından yazılmış gibi hişsettirilmesine bayıldım. Hayalimde şu şekilde: Rory Gilmore Girls adında bir kitap yazıyor, bu kitapta annesi ve kendini anlatıyor. Hayatlarına giren herkesi. 7 koca sezonda, onun gözünden hayatlarını izliyoruz. Bana lütfen o son dakikaların olmadığını söyleyin... Rory Logan'dan ya da herhangi birinden hamile değil deyin. Çünkü hayır. Bunu bize yapamazsınız.! Evet bazen çok sinir ettiniz. Bazen seçimlerinizi çok sorguladım ama...Sizi çok seviyorum. Bu diziyi, bu karakterleri, bu kasabayı o kadar çok seviyorum ki... İyi ki izlemişim. İyi ki varsınız. ✔️10/10 '21.9.23 ~ 23.9.23

ilay23 2 years ago

Tom Cruise: An Eternal Youth

Régis Brochier

3 Gönderi

Spoiler içeriyor Selam hepiniz. Yeni bir seriye başladım. Bu seride Raf'da hiç yorumu olmayan listemdeki tüm yapımlara yorum yazacağım. Hem listemin kuytu köşelerinde kalmış filmlere bakacağız hem de içlerinden güzel şeyler bulursak rafa kazandırmış olacağız. Şimdiden iyi okumalar. ✨️ O kadar Top…devamıSelam hepiniz. Yeni bir seriye başladım. Bu seride Raf'da hiç yorumu olmayan listemdeki tüm yapımlara yorum yazacağım. Hem listemin kuytu köşelerinde kalmış filmlere bakacağız hem de içlerinden güzel şeyler bulursak rafa kazandırmış olacağız. Şimdiden iyi okumalar. ✨️ O kadar Top Gun izleyip, bayıldıktan ve daha önce izlemediğime pişman olduktan sonra, bir tane de Tom Cruise belgeseli lazım değil miydi? Lazımdı. Ve sanırım bu ayın ilk belgeseli. Hiç benlik değil biliyorum... Ayrıca tüm sitelerde dublajlı hali varken neden altyazılısı olmaz? Çeşit çeşit dublaj yapılmış resmen. Altyazı bulana kadar canım çıktı, o da ingilizce. Önceleri spor yapan Cruise, lisede müzikal bile denemiş. İlk filmi Endless Love ve gerçekten değişik bir rol. Belgeselde bir süre filmlerini sayıyorlar, birkaç sahne gösteriyorlar. İlk üç filminden anlaşılan tek bir şey olduğunu söylüyor dış ses. "Born actor." Oyuncu olarak doğmuş, şans değil yetenek. Ayrıca Tom Cruise dendiğinde o zamanlar ilk olarak ve özellikle akla gelen ilk şey gülüşüymüş. Top Gun gülüşü der susarım... Ailesi boşanan bir çocukmuş Cruise. Küçük yaşta sorumluluklarını öğrenmek zorunda kalırsın böyle bir durumda. Hele terk edildiysen omuzlarına bir yük de biner. Evin yükü. Annesi ve üç kız kardeşiyle yalnız kalmış. 15 yılda 14 okul değiştirmiş mesela. Travma evet. Tam bir travma. Kariyerinin dönüm noktası Top Gun. Orada patlayan oyuncular. Patlayan bir film ki ikincisi kaç yıl sonra çıkmasına rağmen deli gibi izlenmiş. Filme nasıl hazırlandığını ve filmin çekimlerini gördük. Güzel sahnelerdi. Ayrıca Top Gun 86'nın en çok kar eden filmiymiş. Ve o zaman devam filmi çekmek istediklerinde Cruise teklifi reddetmiş. Bir belgeselin dış ses ile sunulması beni hiç cezbetmiyor. Belgeselin böyle olmaması gerektiğini düşünüyorum. Sanki Cruise'dan izin alınmış ve tamam yapıyoruz belgeseli denmiş ama kendisi ya da bir yakını çağırılmamış. Dış ses anlatıyor ve biz sadece eski görüntüleri, filmden parçaları izliyoruz. Anlamsız. İnternetten biraz araştırsam herhalde hepsini bulabilirdim. Bir şeyler öğrendim ama izleme zevki verdiğini söyleyemem. ✔️5/10 '19.9.23

ilay23 2 years ago

Büyük Lebowski

Ethan Coen, Joel Coen

39 Gönderi

🔅 Her gün 1 film izliyorum. { GÜN 44 } Her gün 1 film izleme hedefi koyuyoruz kendimizee. Siz de bu fikri beğenirseniz, izlediğiniz şeylerin yorumunu yapmayı ve gün saymayı unutmayınn. ✨️ #209 Yorumların ikiye ayrılmış olması beni çok heyecanlandırdı.…devamı

ilay23 2 years ago

One Piece

Tom Hyndman

70 Gönderi

Spoiler içeriyor Korsanların hain ilan edildiği bir hayatta, Korsan Kral'ın herkesin önünde cesaretlendirici bir konuşmanın ardından öldürülmesiyle yeni bir çağ başlar. Korsan Çağı. Netflix'in izlenme rekorları kırmış yeni manga uyarlaması dizisi. Ne animesini izledim, ne mangasını okudum ben. Animesiyle büyüyenlerin diziden nefret…devamıKorsanların hain ilan edildiği bir hayatta, Korsan Kral'ın herkesin önünde cesaretlendirici bir konuşmanın ardından öldürülmesiyle yeni bir çağ başlar. Korsan Çağı. Netflix'in izlenme rekorları kırmış yeni manga uyarlaması dizisi. Ne animesini izledim, ne mangasını okudum ben. Animesiyle büyüyenlerin diziden nefret ettiklerini, geri kalanının da çok beğendiğini biliyorum. Ben çok beğeneceğimi sanmam ama nefret etmeyeceğim de kesin. Bakalım abartılmış mı yoksa denildiği kadar var mı. Korsanlar belki gerçek olabilir ama bu dizinin fantastik olduğuna emin olabilirsiniz. Başrolümüz küçükken bir lastik meyvesi yediği için, lastik gibi her yeri uzuyor mesela. Ortam bekledimden daha neşeli aslında. Başrolün eğlenceli olmasından kaynaklı herhalde bu. İlk bölümden favorim Zoro oldu açıkçası. Bakalım diğer bölümlerde de aynı kalacak mı. Beşinci bölüm öldü diye bir ödüm patladı tabi orası ayrı. Karakterlerin ayrıntılı hikayelerini görmek onları daha iyi tanımamıza neden oldu. Ben bir yandan da animesine başladım ve birkaç şeyin aynı sırada ilerlemediğini söyleyebilirim. Mürettebatı yolda teker teker toplamak çok zevkli bence. Diziye ve tabiki animeye renk katan bir şey. Luffy'nin yaşadıklarına rağmen güzel kalan kalbi ve dünyaya korsanların hepsinin aynu olmadığını göstermesi bunu izlenecek bir yapım kılıyor. İçlerinde Nami gibi bir kadın olması hepsini dengeliyor bence. Bazen acaba ihanet mi edecek diye korkutsa da, sanmıyorum. Zoro kesinlikle favorim. Kılıç ustası olması ve tüm havalı sahnelerin başrolü olması bence onu baya çekici kılıyor. Usopp ile Luffy'nin çok yakın arkadaş olacağını düşünüyorum. Bakalım öyle mi olacak. Birbirlerine benziyorlar ve ikisinde de hayalperestlikle birleşen bir çocukluk bulunuyor. Bu da onları birbiri için yaratılmış yapıyor. Sanji ve Zeff'in ilişkisine ve hikayesine gerçekten bayıldım. Mükemmel iki insanın mükemmel kader kesişimi. Animenin aksine bir introsu yok dizinin. Animenin intorsu ise baştaki öldürülen korsanın hikayesi. 2 dakikaya yakın... (Genelde animelerde böyle oluyor.) Intro bu kadar uzun olmamalı ama yine de olmalı bence. ✔️8/10 '14.9.23 ~

ilay23 2 years ago

Hachiko: Bir Köpeğin Hikayesi

Lasse Hallström

146 Gönderi

Spoiler içeriyor 🔅 Her gün 1 film izliyorum. { GÜN 43 } Her gün 1 film izleme hedefi koyuyoruz kendimizee. Siz de bu fikri beğenirseniz, izlediğiniz şeylerin yorumunu yapmayı ve gün saymayı unutmayınn. ✨️ #232 Film izlemekten 35-40 filmin arasında bunalmıştım kabul…devamı