(@) - Raf

Adı gibi entelektüellere ve entelektüel olmak isteyenlere yakışır bir kitap. Kitapta 7 farklı kategoriden (Sıradışı Kişilikler, Edebiyat, Müzik, Sinema, Fikirler ve Trendler, Spor, Eğlence Dünyası) toplamda 365 bilgi yazısı yer alıyor ve bizi bilgiye doyuruyor. Her bir bilgi tek sayfada…devamıAdı gibi entelektüellere ve entelektüel olmak isteyenlere yakışır bir kitap. Kitapta 7 farklı kategoriden (Sıradışı Kişilikler, Edebiyat, Müzik, Sinema, Fikirler ve Trendler, Spor, Eğlence Dünyası) toplamda 365 bilgi yazısı yer alıyor ve bizi bilgiye doyuruyor. Her bir bilgi tek sayfada olabildiğince anlaşılır bir biçimde anlatıldığı için geri dönüp tekrar okuma ihtiyacı hissetmiyorsunuz. Çünkü hemen aklınızda kalıyor. Tabii 365 bilgiyi de akılda tutması pek kolay olmaz ama en azından ilginizi çeken, çekecek olan konularda işe yarar bilgiler edinebilirsiniz. Sıradışı Kişilikler: Dünya tarihine damga vurmuş bir ismi (siyasetçi, din adamı, lider, sanatçı, bilim insanı, filozof, felsefeci...) anlatılıyor. Dünya tarihine damgasını vurmuş, adı hâlâ anılan ya da tarihin tozlu sayfalarına karışan kişileri kısaca tanımak isteyenler için son derece yeterli bilgiler. Edebiyat: Bir yazarın veya bir şairin hayatını anlatıyor. Veyahut bir kitapdan bahsediyor. Eminim ki okumak istediğiniz kitabı ya da çok sevdiğiniz bir yazarı, kitabı veya şairi burada görebilirsiniz. Müzik: Bir şarkıcının, müzisyenin, bestekarın hayatını anlatıyor. Veyahut müzik türleri hakkında bilgi veriyor. Müzik dünyasında başarıları, ilkleri, altın çağları sunuyor. Belki de dinleyecek güzel bir müzik keşfedersiniz. Sinema: Bir yönetmenin, oyuncunun hayatını anlatıyor. Veyahut sinema tarihine damga vurmuş bir filmden söz ediyor. İyi bir sinema takipçisi buradaki çoğu şeye hâkimdir. Sinema hakkında bir sürü şey öğrenip hiç tanımadığı filmleri, yönetmenleri, oyuncuları tanımak isteyenler için yararlı bilgiler. Daha çok eski dönemlerdeki sinema hayatına yoğunlaşmış. Spor: Adını spor dünyasına altın harflerle yazdırmış başarılı bir sporcunun hayatını, bir spor türünü, spordaki başarıları anlatıyor. Amerikan futbolu ve beyzbola baya bi' ağırlık vermiş olsa da diğer branşlar hakkında da hiç yoktan iyidir denecek bilgilere yer vermiş. Fikirler ve Trendler: Bir akımı, trend olmuş bir olayı özetliyor. Popüler Eğlence: Bir radyo veyahut televizyon şovunu, bir oyunu ya da bir oyuncağı anlatıyor. Kitapta bazı kitaplar, diziler ve filmler hakkında spoiler var. Eğer bu konuda takıntılı iseniz birazcık dikkatli olmanızı öneririm.

kalli 2 years ago

Memleketimden İnsan Manzaraları

Nazım Hikmet Ran

8 Gönderi

Böyle memleketi anlatan, hayatın gerçeklerini vurgulayan şiirler tam bana göre. Memleketimden İnsan Manzaraları'nı seçerken de o sebeple seçtim. Çünkü bazı şiirlere ve şairlere karşı olan önyargılarımı yavaş yavaş kırmak istiyorum. Gerçi Nâzım Hikmet'e karşı bir önyargım yok ama olsun. Kitabı…devamı

kalli 2 years ago

Puslu Kıtalar Atlası

İhsan Oktay Anar

126 Gönderi

Ya biz de birilerinin hayal ürünüysek ve o birileri bizi düşündüğü için varsak? Gerçi her birimiz Tanrı'nın hayal ürünü değil miyiz? O bizi düşündüğü için var olduk. Evet garip bir giriş olduğunun farkındayım, ama böyle bir kitaba böyle bir giriş…devamıYa biz de birilerinin hayal ürünüysek ve o birileri bizi düşündüğü için varsak? Gerçi her birimiz Tanrı'nın hayal ürünü değil miyiz? O bizi düşündüğü için var olduk. Evet garip bir giriş olduğunun farkındayım, ama böyle bir kitaba böyle bir giriş yaraşırdı. Puslu Kıtalar Atlası birkaç sefer adı karşıma çıkmıştı. Kitabın fantastik olduğunu bilmediğim için hiç okumaya yeltenmedim. Neden bilmem ama ismi bana ağır bir enerji vermişti. Bu sebeple açıkcası biraz çekindim. Yakın bir zamanda artık yeniden karşıma çıkınca ''ağırsa da ağırdır ne olacak oku artık şunu'' diye kendime emir verdim ve işte buradayım. Evet kitabın kendince bir ağırlığı var fakat oldukça da akıcı bir eser. Öyle ki 3 okumada bitirdim kitabı. Gerçi son zamanlarda gün içinde kitap okumaya daha fazla vakit ayırmaya başladım. Onun da etkisi vardır. Yazar hem dine hem de felsefeye hâkim olduğunu eserinde oldukça net bir şekilde göstermiş. Belli ki yazarken üzerine düşünülmüş, uzun uzun kafa patlatılmış bir kitap. Oktay Anar yazarken çok düşünmüş, yetmemiş okuyucuyu da düşündürmüş, düşündürüyor, düşündürecek. Okuduğum en farklı eserlerden biriydi. Bazı yerlerinde gerildim, evet fazlasıyla gergin kısımları da vardı ve yazar bu kısımları öylesine başarılı bir şekilde betimlemiş ki bu dehşeti zihnimde canlandırmadan edemedim. Bazı kısımlarında güldüm. Bazı kısımlarında da birkaç dakika kitabı bırakıp sorguladım. Ebrehe'nin anlattıklarını, boşluğu, varlığımızı sorguladım. Uzun İhsan Efendi'nin sözlerini sorguladım. Her yeni bölümünde ''farklı bir hikâyeye geçilmiş galiba.'' diye birazcık şaşkınlığa uğrasam da bütün ara hikâyeleri bir şekilde ana hikâyeye bağlaması, daha doğrusu ana düşe bağlaması pek başarılıydı. Kitapta öne çıkan karakterlerin geçmişine yolculuk yapıyor sonra yine ana olaya geliyoruz. Net bir kronolojik sıralama yok. Ne zaman nereye gideceğimiz kimin hikâyesini öğreneceğimiz belli değil. Bu sebeple azıcık kafa karıştırıcı. Fakat bu sizi yıldırmasın çünkü kesinlikle okunmaya değer bir kitap. Bu bir düş dünyası. Karanlık ve aydınlığın, ölüm ve yaşamın, hayal ve gerçeğin çarpışması. Hem din hem de felsefe var. Hepimizin düşler kurmaya ihtiyacı var. Okuyun, okuyun ve de okuyun. Bu arada finali de kitap gibi birazcık anlamdırılması zor olsa da harikaydı. Zaten böyle bir kitaptan alelade, kafa karıştırmayan bir final beklemek anlamsız olurdu.

kalli 2 years ago

Kuşlar Yasına Gider

Hasan Ali Toptaş

17 Gönderi

2 yıl kadar önce Hasan Ali Toptaş'ın Gölgesizler kitabını okumuş, pek beğenmiştim. Beğendim beğenmesine de yazardan bir başka kitap okumadım sonra. Neyse yakın bir zamanda Kuşlar Yasına Gider kitabı karşıma çıktığında yazarının Gölgesizler kitabının yazarı olduğunu görünce hemen okumaya başladım.…devamı2 yıl kadar önce Hasan Ali Toptaş'ın Gölgesizler kitabını okumuş, pek beğenmiştim. Beğendim beğenmesine de yazardan bir başka kitap okumadım sonra. Neyse yakın bir zamanda Kuşlar Yasına Gider kitabı karşıma çıktığında yazarının Gölgesizler kitabının yazarı olduğunu görünce hemen okumaya başladım. ''Babalar alınlarımıza yazılmış yalnızlıklardır.'' sözünü vurgulayan, açan, açıklayan, hissettiren kitapta yazar Hasan Ali Toptaş babasının hastalığını ve bu süreçte yaşananları süslü bir dille anlatmaya çalışmış, kusursuz bir başarı sağlayamasa da ortaya etkileyici, duygularını hissettiren bir eser çıkarmış. Hasan Ali Toptaş Denizli'li olduğu için ve Ankara'da ikamet ettiği için hikâye Ankara ve Denizli arasında sürüyor. Ankara'yı da Denizli'yi de detaylıca anlatmaktan betimlemekten geri kalmamış yazar. Sadece Denizli ve Ankara'yı değil, iki şehir arasında gidip gelirken arada kalan şehirleri de anlatmış, tasvir etmiş. Tabii Denizli'den bilhassa Çivril'den daha detaylı söz etmiş. Özellikle yazar merkeze gelip Devlet Hastanesi'nden, Üniversite Hastanesi'nden bahsettiğinde geçtiğim, orada bulunduğum sokakların, mekanların tasvirini okurken kendimi kitabın içinde hissettim. Beni içine çeken kitaplar elbette olmuştur ama ilk defa bir kitap gerçek anlamda oradaymış gibi hissettirdi. Kim bilir kitabı belediye otobüsünde okuduğum bir vakit bahsi geçen sokaklardan birinden o anda geçmişimdir... Kitaptaki yol hikâyesi, bilhassa at olayı pek güzeldi. İçime bir ürperti kapladı okurken. Gerçek ve gerçekdışını bir arada hissettim. Yazar aslında babasının hastalığıyla ve ölümüyle alakalı bir biyografi yazarken sadece o an yaşanan gerçekleri değil, zihninde yaşanan dalgalanmaları, duygularını da ete kemiğe büründürüp tasvir etmiş. Bu da kitabı basit bir anı romanı olmaktan kurtarmış. Ankara ve Denizli arasındayken yazarın yazım dili de değişiyor. Bunu benden başka farkeden okuyucu olmuş mudur bilmiyorum ama bu detay hoşuma gitti. Yazar Denizli kısımlarında oldukça yöresel bir dil kullanmış. Tabii pek de yöresele girmemiş. Fakat yine de okurken kendimi bir büyüğümden hikâye dinliyor gibi hissettim. Aralara birkaç 'gari' serpiştirseydi fena olmazdı. Yazar duygularını, yolda geçen kısımlarını, babasına karşı olan tutumunu, babasını, annesini, ailesini kendi iç dünyasını çevresinde olan bitenleri güzel güzel anlatmış. Anlatmış anlatmasına da bazı yerleri 'yaptım, yaptı, gittim, gittik.' diye basit basit anlatması da o duyguyu birazcık düşürmüş. Tabii tüm hikâyeyi süslü cümlelerle anlatamazdı elbette. Bu rahatsız edici ve gerçeklikten epey uzak olurdu. Fakat en azından her detaya girmeseydi. Gelen her misafiri tek tek saymasaydı mesela. Aynı kişiler sürekli yazarın ailesinin evinde toplanıyor ve yazarda hep aynı kişilerin geldiğini hemen hemen aynı tasvirlerle anlatıyor. Şahsen bu biraz uzatmak için basite kaçmak olmuş. Oysa kalemi güzel bir yazar. Böyle şeylere ihtiyacı yok. Sanırım ilk defa bana bu kadar yakın bir kitap okuyorum. Gerçeklikle düşlerin ortasında bir hikâye. Okuyun, okutun.

kalli 2 years ago

The OA

Brit Marling

68 Gönderi

7 yıl önce kayıp olan Preire isimli genç kadının 7 yıl sonra bir anda ortaya çıkması sonucu meydana gelen ilginç olayları ve Preire'nin çocukluğunda, gençliğinde, kaybolduğu yıllarda ve geri döndükten sonra yaşadıklarını konu edinen bir dizi. Çoklu evren teorilerini en…devamı7 yıl önce kayıp olan Preire isimli genç kadının 7 yıl sonra bir anda ortaya çıkması sonucu meydana gelen ilginç olayları ve Preire'nin çocukluğunda, gençliğinde, kaybolduğu yıllarda ve geri döndükten sonra yaşadıklarını konu edinen bir dizi. Çoklu evren teorilerini en iyi anlatan dizilerden biri. İptal edilmeseymiş, daha güzel olurmuş. Evet bu da Netflix'in gözünün yaşına bakmadan harcadığı yapımlardan biri. Dizi -galiba- 5 sezon olarak planlanılırken 2. sezondan sonra iptal edilmiş. Neyse ne diyordum. Evet, paralel evrenler. Çoklu evren teorimi her zaman ilgimi çekmiştir. Bu konuyla ilgili bir dizi olduğunu görünce de havada kaptım The OA'yı. Her bir bölümünü de ''neler oluyor?'', ''neler olacak?'' merakıyla izledim. Heyecanını ve gizemini hep korumuş. Hatta o kadar çok korumuş ki net bir finali olmadığı için birçok soruda cevapsız kalıyor. Tabii bu dizinin problemi değil. 2. sezonda farklı karakterler görünce bir an için Preire ve beraberindekilerin hikâyesi bitti yeni bir meseleye geçildi sandım. Neler olduğunu anlamdıramamıştım çünkü. Sonra ilk sezondaki karakterler yavaş yavaş ortaya çıkmaya başlayınca bir rahatlama geldi. İlk sezondaki karakterlerin bir anda ortadan kaybolmasını ve yeni bir konuya geçilmesini hiç mi hiç istemezdim doğrusu. Dizinin hafif karanlık teması hoşuma gitti. Ayrıca dizide kullanılan müzikler de konuya ve gizemli havasına uygundu. Net bir finali olmadığı için cevapsız kalan bir çok sorusu var ama dizide ortadan başlamıyor. Yani Preire dair her detayı, çocukluğunu, gözlerinin nasıl kör olduğunu, daha sonra nasıl açıldığını, nasıl kaybolduğunu, 7 yıl sonra nasıl çıkıp geldiğini her şeyi izliyoruz. Hap'ın ÖYD yaşayan kişileri esir tuttuğu sahnelerin üstünkörü geçilmemesini sevdim. Zaten oralar dizinin kilit noktalarıydı, detaylı anlatıma ihtiyacı vardı. Dizide bunu yapmış. Betty'e televizyon aracılığıyla başka bir evrenden mesaj gönderilmesi olayına bayıldım. Çok zekice düşünülmüş. Tabii ekibin bunu bu kadar hızlı çözmesini beklemiyordum. Şık diye anladılar saniyeler içerisinde. Diziyi çok sevdim, baya bir merakla ve heyecanla izledim. Gizemli dizileri severim. Konu paralel evren gibi dikkatimi çeken bir konuysa daha çok severim. İptal edildiği için daha fazla bir şey yazamıyorum. ÖYD meselesi, şu bahsi geçen oyun, Preire'nin gizemli yaşamı, paralel evrenler... Hepsi harika işlenmişti. İçimdeki gizem ve heyecan isteyen tarafı doyurdu. Dizide çok fazla ''hümayna ve hümaynanla birlikte sağdan sola, üstten alta, önden arka donat.'' eşliğinde transa geçilme sahnesine maruz kalabilirsiniz. Bir noktadan sonra bu hareketleri komik gelmeye bile başladı. Yarım kaldığı için önermiyorum. Fakat çok da beğendiğimi söylemek istiyorum.

kalli 2 years ago

Kim

Rudyard Kipling

2 Gönderi

Farklı yazarları tanımayı seviyorum, Hint öğretilerini, farklı dinleri ve kültürleri tanımayı da seviyorum. Kim'in de bu isteklerimi karşıladığını görünce hemen okumak istedim ve işte buradayım. Kitapta olaylar Kim adındaki bir çocuğun etrafında dönüyor. 'Bütün Dünyanın Dostu' olarak anılan Kim yaşamı…devamıFarklı yazarları tanımayı seviyorum, Hint öğretilerini, farklı dinleri ve kültürleri tanımayı da seviyorum. Kim'in de bu isteklerimi karşıladığını görünce hemen okumak istedim ve işte buradayım. Kitapta olaylar Kim adındaki bir çocuğun etrafında dönüyor. 'Bütün Dünyanın Dostu' olarak anılan Kim yaşamı sorgulamak, hayatın amacını bulmak istemektedir. Bir Lama (Tibet'te ruhani lider) ile tanışır. Onun chelası (yardımcısı) olarak yola çıkar. Bu yolculuk Kim'e çok şey öğretecek onu çok geliştirecektir. Simyacı tadında bir kitap. Okuduğum her sayfada bunu hissettim. Sanki Simyacı'nın daha basitleştirilmiş ve biraz daha farklı versiyonunu okuyor gibi hissettim. Simyacı kitabını çok sevdiğim ve çok anlamlı bulduğum için onun tadında bir kitap okumak beni mutlu etti. Kim Lama'ya yaşam pınarını arama yolculuğunda yardımcılık yaparken biz de o ikisine yoldaşlık yaptık. Bu yoldaşlık hem kitabın baş karakteri olan Kim'e hem de okuyucu olan bizlere pek çok şeyleri sorgulatıyor. Sıradan bir yolculuk değil. Zaten kitaba beni çeken de sadece yaşamın amacını anlatması ya da ruhani öğretiler yapması değil bu yolculuğun kimi zaman tehlikeli, kimi zaman heyecanlı olmasıydı ve yolculukta iyi kötü çeşit çeşit insanları tanımamış olmamızdı. Bu uzun ve zorlu yolculuk sadece chela olan Kim'e değil, bir ruhani lider olan Lama'ya da pek çok şeyi öğretiyor. Aslında burada güzel bir mesaj var. Öğrenmek asla bitmez. En bilge adam bile her zaman yeni şeyler öğrenebilir. Hatta kendi astından bile çok şey öğrenebilir. Anlamlı ve güzel bir mesaj. Kitap çocuk kitleye de hitap ettiği için dili bir hayli sade ve anlatımı, betimlemeleri oldukça basit. Bu sebeple de okuması pek kolay. Basitliği sevmiyorsanız birazcık rahatsız edebilir bu anlatım. Fakat öğretisi güzel olduğu için kesinlikle okunmalı. Nedir bu yaşam pınarı diye merak ediyorsanız Kim ve Lama sizi bu yolculuğa davet ediyor...

kalli 2 years ago

Winx Club

Iginio Straffi

22 Gönderi

Çocukluğunda Winx Club izlemeyen, Bloom ve Stella'dan başka karakteri bilmeyen nadir kız çocuklarındandım. Oyun oynanırken ''sen hangisisin?'' dendiğinde başka birini bilmediğim için 'Bloom' veya 'Stella' derdim. Neyse yakın bir zamanda şöyle bir nostalji yapmak, çocukluğumun çizgi dizileri/dizilerini tanımak isterdim. Tabii…devamı

kalli 2 years ago

Derini Yüzeceğim

Kemal Tahir

4 Gönderi

Bir zamanlar Mayk Hammer'in beladan kurtardığı Bob bir barda eski arkadaşı Roz Velmon ile karşılaşır. Onlar tekrar karşılaştıktan bir gece sonra Roz Velmon'un kocası öldürülür Bob ise cinayeti üstlenmek için eve parmak izi bırakır. Bob'un bu cinayeti işlemeyeceğinden emin olan…devamı

kalli 2 years ago

The Office

Ricky Gervais

168 Gönderi

Spoiler içeriyor Ah... The Office'm. Canım dizim. Diziyi bitireli 1 ay olacak ama ben üstümde bıraktığı etkiyi yeni yeni attım. Durum komedilerinin, hem de uzun soluklu durum komedilerinin böyle bir özelliği var işte. Kendine bağlıyor, kopmak istemiyorsun. Bitirince de boşluğa düşüyorsun. 9…devamıAh... The Office'm. Canım dizim. Diziyi bitireli 1 ay olacak ama ben üstümde bıraktığı etkiyi yeni yeni attım. Durum komedilerinin, hem de uzun soluklu durum komedilerinin böyle bir özelliği var işte. Kendine bağlıyor, kopmak istemiyorsun. Bitirince de boşluğa düşüyorsun. 9 sezonluk bu harika dizide bir grup ofis çalışanın hayatları anlatılıyor. Yaptıkları iş, ofis içindeki birleşmeler, çatışmalar, aşk hayatları, dostlukları, partileri, -evet dizide bol bol partide var- kısacası çoğu zaman eğlenceli bazen de hüzünlü bazen de kavgalı halleri konu ediniliyor. Dizinin gidişatı çok güzeldi. Bölümler öyle güzel aktı ki her bölümün tadı damağımda kaldı. Çoğu yorumda ilk sezondan sonra açıldığı söylenmiş ama bana göre ilk sezonda gayet güzeldi. Biraz acemilik, karaktere alışma süreci falan farkediliyordu ama bu etmenler diziyi kötü yapmaz. Dizide profosyonel bir kamera ya da ses cihazları kullanıldığını söyleyemem. Oyuncular sanki gerçekten ofiste çalışıyorlarmış da kameralar da onları bazen açık açık bazen de gizlice kayda alıyor gibiydi. Bu da diziyi farklı ve samimi kılmış. Kasetleri izledikleri, ifşalarının çıktıkları bu yüzden de telaş yaptıkları bölümler eğlenceliydi. Harika bir komedi. Mizah anlayışları bence çok iyiydi. Her espriye gülmedim, bazılarını anlayamadım hatta ama genel olarak komikti. Özellikle Micheal ve Dwight. Micheal ve Dwight demişken karakterleri değerlendirmemek olmaz. Öncelikle oyuncuların performanslarından söz etmek gerekirse hepsi de mükemmeldi. Zaten hiç oynuyor gibi değillerdi. Hepsi de o ofisin çalışanı gibiydi. Ana kadrodaki hiçbir karakteri arka plana atmamışlar. Elbette daha fazla öne çıkan karakterler vardı ama kimse olması gerekenden daha az ya daha fazla yer almamış. Micheal Scott hariç. Çünkü Micheal Scott gibi bir karakter son 2 sezonda olmamayı hak etmiyordu. Finalde Micheal'ı görünce yıllardır görmediğim bir dostumu görmüş gibi hissettim ve mutlu oldum. Bu konuda spoiler yememiştim -yazılan değerlendirmeleri sonuna kadar okumadım hiç- ve gelmesini de hiç beklemiyordum. Yani umut ediyordum ama beklemiyordum. Görünce çok sevindim. Geldiği sahneyi tekrar tekrar izledim. Micheal çok orijinal, kendine has bir karakterdi. Düşünmeden konuşan, hareket eden bencil görünen ama iş arkadaşlarını ailesi gibi gören bir karakter, mükemmel bir patron. Herhalde Micheal gibi patronum olsa işe koşa koşa giderim. Sadece Micheal değil dizinin tüm karakterleri özgündü. Bazıları her iş ortamında bulunabilecek tipler olsa da yine de kendilerine has karakterleri vardı. Lâkin Dwight gibi bir karaktere herhangi bir yerde rastlamak mümkün değil. Doğrusunu söylemek gerekirse ilk başlarda kendisine sinir oluyordum. Sonradan alıştım ve en sevdiğim karakterlerden biri oldu. Sevmediğim var mı ki? Angela'yı pek sevdiğim söylenemez, ama o da diziye tat katan karakterlerden biriydi. Eh bir tane de sinir bozucu bir karakter lazım değil mi? Bir durum komedisinden bekleyeceğiniz her şey The Office'de var. Birbirlerine destek oluyorlar, birbirleri ile çatışıyorlar, dertleşiyorlar, bazen iş yapıyorlar -evet bazen-, aşık oluyorlar, aşk yaşıyorlar, seviyorlar, sevişiyorlar falan filan. Pam ve Jim'i gözümden kalpler fışkıra fışkıra izledim. Çok tatlıydılar. Jim'in Pam'e olan aşkı mükemmeldi. Pam'de Jim'e aşıktı ama bu ilişkinin daha çok seveni Jim'di. Sabretti, bekledi ve Pam'in sevgisini kazandı. Arada bi' birbirlerinden uzaklaşsalar da her zaman çok mutlu oldular. Onları izlerken ben de mutlu oldum. Jim ve Dwight'in çatışmaları da dizinin en eğlenceli ve heyecanlı kısımlarındandı. Aralarındaki tatlı düşmanlığın galibinin kim olacağını ve bu atışmanın ne zaman biteceğini merakla izledim. Jim zeki bir karakterdi ama unuttuğu bir şey vardı. Dwight sınır tanımayan bir psikopattı. Sit-com olduğu için bölümler pek kısa. O sebeple yormaz, baş ağrıtmaz. Boş anlarınızda, yemek yerken şöyle bir çay kahve keyfi yaparken güzel gider.

kalli 2 years ago

Çalıkuşu

Reşat Nuri Güntekin

135 Gönderi

Dizisini izlemedim, ama gördüğüm kesitler beni romantik bir şeyler okuyacağıma inandırmıştı. Fakat kitabın içine girince -evet içine girince, zira kitap adeta okuyanı içine çekiyor- bunun iki gencin arasındaki romantizmden ibaret olmadığını, bir kadının, hemde daha çocuk sayılabilecek bir kadının tek…devamıDizisini izlemedim, ama gördüğüm kesitler beni romantik bir şeyler okuyacağıma inandırmıştı. Fakat kitabın içine girince -evet içine girince, zira kitap adeta okuyanı içine çekiyor- bunun iki gencin arasındaki romantizmden ibaret olmadığını, bir kadının, hemde daha çocuk sayılabilecek bir kadının tek başına kurduğu yaşam öyküsünün hikâyesi olduğunu anladım. Böylece kitap benim için daha bir anlamlı, daha bir okunur oldu. Bayılıyorum bir şeyleri başaran, gerekirse dağları deviren, kimseye de eyvallahı olmayan güçlü kadınlara! Kitapta Çalıkuşu yani Feride eğitimini tamamladıktan sonra muallim olarak göreve başlar ve İstanbul'dan uzaklaşır. Uzaklaşmasının sebebi de bir zamanlar nişanlısı olan Kamran'ı bir daha görmek istememesidir. Kendisini atar başka memleketlere... Ve başlar aylarca sürecek olan uzun bir hayat yolculuğu. Biz bu yolculuğa uzun bir süre Feride'nin günlüğü sayesinde tanıklık ediyor, Feride'ye yoldaş, sırdaş oluyoruz. Yaptığım bu arkadaşlıktan bir an bile pişman olmadım. Bazen çok uzadığını düşündüm, ama Feride'yi yarı yolda bırakmak istemedim. Feride karakterine öyle içtenlikle bağlandım ki kendimi onun yerine bile koydum. Çekip gitmek, evinden uzaklaşmak, ardına bile bakmamak, yüreğinde hasretle gittiğin yerleri güzelleştirmek... Bunlar bu kadar kolay olabilir miydi? Çalıkuşu başardı. O başardıkça ben mutlu oldum. Tanıştığımız bazı karakterleri sevdim, bazılarını hiç sevemedim. Bazıları aklımda dahi kalmadılar, bazılarını ise hayal meyal hatırlıyorum. Zaten hayatta böyle değil midir? Kimi kalbinize neşe bırakır, kimi yara bırakır. Kiminin ise sadece adı kalır. Kimi de tamamen silinip gider. Çalıkuşu bizden biriydi, kitabı da hayatın içindendi. Güntekin çevreyi betimleyip karakterleri tanıtırken ve Feride'nin iç dünyasını açarken hiçbir detayı atlamamaya çok özen göstermiş. Zaten betimlemeleri ve olayları anlatımı kötü olsa kendine böylesine çekemezdi. Daha önce Yaprak Dökümü kitabını okumuştum. Oradan Reşat Nuri'nin yalın ve akıcı Türkçesine alışkındım. Çalıkuşu'nda da bizi yine aynı dil karşılıyor ve bu yalınlık kolay ve zevkli bir okuma sunuyor. ''Ne umdum, ne buldum?'' dedirten eser bazen bulduklarımızın umduklarımızdan daha güzel olabileceğinin göstergesi. Pek bir şey söylemiyorum. Çalıkuşu'na yarenlik etmek isterseniz buyrun.