(@) - Raf

Bir zamanlar Mayk Hammer'in beladan kurtardığı Bob bir barda eski arkadaşı Roz Velmon ile karşılaşır. Onlar tekrar karşılaştıktan bir gece sonra Roz Velmon'un kocası öldürülür Bob ise cinayeti üstlenmek için eve parmak izi bırakır. Bob'un bu cinayeti işlemeyeceğinden emin olan…devamı

kalli 1 year ago

The Office

Ricky Gervais

166 Gönderi

Spoiler içeriyor Ah... The Office'm. Canım dizim. Diziyi bitireli 1 ay olacak ama ben üstümde bıraktığı etkiyi yeni yeni attım. Durum komedilerinin, hem de uzun soluklu durum komedilerinin böyle bir özelliği var işte. Kendine bağlıyor, kopmak istemiyorsun. Bitirince de boşluğa düşüyorsun. 9…devamıAh... The Office'm. Canım dizim. Diziyi bitireli 1 ay olacak ama ben üstümde bıraktığı etkiyi yeni yeni attım. Durum komedilerinin, hem de uzun soluklu durum komedilerinin böyle bir özelliği var işte. Kendine bağlıyor, kopmak istemiyorsun. Bitirince de boşluğa düşüyorsun. 9 sezonluk bu harika dizide bir grup ofis çalışanın hayatları anlatılıyor. Yaptıkları iş, ofis içindeki birleşmeler, çatışmalar, aşk hayatları, dostlukları, partileri, -evet dizide bol bol partide var- kısacası çoğu zaman eğlenceli bazen de hüzünlü bazen de kavgalı halleri konu ediniliyor. Dizinin gidişatı çok güzeldi. Bölümler öyle güzel aktı ki her bölümün tadı damağımda kaldı. Çoğu yorumda ilk sezondan sonra açıldığı söylenmiş ama bana göre ilk sezonda gayet güzeldi. Biraz acemilik, karaktere alışma süreci falan farkediliyordu ama bu etmenler diziyi kötü yapmaz. Dizide profosyonel bir kamera ya da ses cihazları kullanıldığını söyleyemem. Oyuncular sanki gerçekten ofiste çalışıyorlarmış da kameralar da onları bazen açık açık bazen de gizlice kayda alıyor gibiydi. Bu da diziyi farklı ve samimi kılmış. Kasetleri izledikleri, ifşalarının çıktıkları bu yüzden de telaş yaptıkları bölümler eğlenceliydi. Harika bir komedi. Mizah anlayışları bence çok iyiydi. Her espriye gülmedim, bazılarını anlayamadım hatta ama genel olarak komikti. Özellikle Micheal ve Dwight. Micheal ve Dwight demişken karakterleri değerlendirmemek olmaz. Öncelikle oyuncuların performanslarından söz etmek gerekirse hepsi de mükemmeldi. Zaten hiç oynuyor gibi değillerdi. Hepsi de o ofisin çalışanı gibiydi. Ana kadrodaki hiçbir karakteri arka plana atmamışlar. Elbette daha fazla öne çıkan karakterler vardı ama kimse olması gerekenden daha az ya daha fazla yer almamış. Micheal Scott hariç. Çünkü Micheal Scott gibi bir karakter son 2 sezonda olmamayı hak etmiyordu. Finalde Micheal'ı görünce yıllardır görmediğim bir dostumu görmüş gibi hissettim ve mutlu oldum. Bu konuda spoiler yememiştim -yazılan değerlendirmeleri sonuna kadar okumadım hiç- ve gelmesini de hiç beklemiyordum. Yani umut ediyordum ama beklemiyordum. Görünce çok sevindim. Geldiği sahneyi tekrar tekrar izledim. Micheal çok orijinal, kendine has bir karakterdi. Düşünmeden konuşan, hareket eden bencil görünen ama iş arkadaşlarını ailesi gibi gören bir karakter, mükemmel bir patron. Herhalde Micheal gibi patronum olsa işe koşa koşa giderim. Sadece Micheal değil dizinin tüm karakterleri özgündü. Bazıları her iş ortamında bulunabilecek tipler olsa da yine de kendilerine has karakterleri vardı. Lâkin Dwight gibi bir karaktere herhangi bir yerde rastlamak mümkün değil. Doğrusunu söylemek gerekirse ilk başlarda kendisine sinir oluyordum. Sonradan alıştım ve en sevdiğim karakterlerden biri oldu. Sevmediğim var mı ki? Angela'yı pek sevdiğim söylenemez, ama o da diziye tat katan karakterlerden biriydi. Eh bir tane de sinir bozucu bir karakter lazım değil mi? Bir durum komedisinden bekleyeceğiniz her şey The Office'de var. Birbirlerine destek oluyorlar, birbirleri ile çatışıyorlar, dertleşiyorlar, bazen iş yapıyorlar -evet bazen-, aşık oluyorlar, aşk yaşıyorlar, seviyorlar, sevişiyorlar falan filan. Pam ve Jim'i gözümden kalpler fışkıra fışkıra izledim. Çok tatlıydılar. Jim'in Pam'e olan aşkı mükemmeldi. Pam'de Jim'e aşıktı ama bu ilişkinin daha çok seveni Jim'di. Sabretti, bekledi ve Pam'in sevgisini kazandı. Arada bi' birbirlerinden uzaklaşsalar da her zaman çok mutlu oldular. Onları izlerken ben de mutlu oldum. Jim ve Dwight'in çatışmaları da dizinin en eğlenceli ve heyecanlı kısımlarındandı. Aralarındaki tatlı düşmanlığın galibinin kim olacağını ve bu atışmanın ne zaman biteceğini merakla izledim. Jim zeki bir karakterdi ama unuttuğu bir şey vardı. Dwight sınır tanımayan bir psikopattı. Sit-com olduğu için bölümler pek kısa. O sebeple yormaz, baş ağrıtmaz. Boş anlarınızda, yemek yerken şöyle bir çay kahve keyfi yaparken güzel gider.

kalli 1 year ago

Çalıkuşu

Reşat Nuri Güntekin

129 Gönderi

Dizisini izlemedim, ama gördüğüm kesitler beni romantik bir şeyler okuyacağıma inandırmıştı. Fakat kitabın içine girince -evet içine girince, zira kitap adeta okuyanı içine çekiyor- bunun iki gencin arasındaki romantizmden ibaret olmadığını, bir kadının, hemde daha çocuk sayılabilecek bir kadının tek…devamıDizisini izlemedim, ama gördüğüm kesitler beni romantik bir şeyler okuyacağıma inandırmıştı. Fakat kitabın içine girince -evet içine girince, zira kitap adeta okuyanı içine çekiyor- bunun iki gencin arasındaki romantizmden ibaret olmadığını, bir kadının, hemde daha çocuk sayılabilecek bir kadının tek başına kurduğu yaşam öyküsünün hikâyesi olduğunu anladım. Böylece kitap benim için daha bir anlamlı, daha bir okunur oldu. Bayılıyorum bir şeyleri başaran, gerekirse dağları deviren, kimseye de eyvallahı olmayan güçlü kadınlara! Kitapta Çalıkuşu yani Feride eğitimini tamamladıktan sonra muallim olarak göreve başlar ve İstanbul'dan uzaklaşır. Uzaklaşmasının sebebi de bir zamanlar nişanlısı olan Kamran'ı bir daha görmek istememesidir. Kendisini atar başka memleketlere... Ve başlar aylarca sürecek olan uzun bir hayat yolculuğu. Biz bu yolculuğa uzun bir süre Feride'nin günlüğü sayesinde tanıklık ediyor, Feride'ye yoldaş, sırdaş oluyoruz. Yaptığım bu arkadaşlıktan bir an bile pişman olmadım. Bazen çok uzadığını düşündüm, ama Feride'yi yarı yolda bırakmak istemedim. Feride karakterine öyle içtenlikle bağlandım ki kendimi onun yerine bile koydum. Çekip gitmek, evinden uzaklaşmak, ardına bile bakmamak, yüreğinde hasretle gittiğin yerleri güzelleştirmek... Bunlar bu kadar kolay olabilir miydi? Çalıkuşu başardı. O başardıkça ben mutlu oldum. Tanıştığımız bazı karakterleri sevdim, bazılarını hiç sevemedim. Bazıları aklımda dahi kalmadılar, bazılarını ise hayal meyal hatırlıyorum. Zaten hayatta böyle değil midir? Kimi kalbinize neşe bırakır, kimi yara bırakır. Kiminin ise sadece adı kalır. Kimi de tamamen silinip gider. Çalıkuşu bizden biriydi, kitabı da hayatın içindendi. Güntekin çevreyi betimleyip karakterleri tanıtırken ve Feride'nin iç dünyasını açarken hiçbir detayı atlamamaya çok özen göstermiş. Zaten betimlemeleri ve olayları anlatımı kötü olsa kendine böylesine çekemezdi. Daha önce Yaprak Dökümü kitabını okumuştum. Oradan Reşat Nuri'nin yalın ve akıcı Türkçesine alışkındım. Çalıkuşu'nda da bizi yine aynı dil karşılıyor ve bu yalınlık kolay ve zevkli bir okuma sunuyor. ''Ne umdum, ne buldum?'' dedirten eser bazen bulduklarımızın umduklarımızdan daha güzel olabileceğinin göstergesi. Pek bir şey söylemiyorum. Çalıkuşu'na yarenlik etmek isterseniz buyrun.

kalli 1 year ago

The Boxer, Vol. 1

JH

2 Gönderi

Adından da anlaşılacağı üzere boks dünyasını anlatan, teması bunun üzerine kurulu olan bir çizgi roman. Tabii sadece dövüş sahnelerini okumuyoruz. Karakterlerin geçmişlerini, düşüncelerini, yaşamlarını, bu noktalara nerelerden geldiklerini de okuyabiliyoruz. İlk başlarda ana karakter olarak gördüğüm karakterlerin -çizgi romanın kapağında…devamıAdından da anlaşılacağı üzere boks dünyasını anlatan, teması bunun üzerine kurulu olan bir çizgi roman. Tabii sadece dövüş sahnelerini okumuyoruz. Karakterlerin geçmişlerini, düşüncelerini, yaşamlarını, bu noktalara nerelerden geldiklerini de okuyabiliyoruz. İlk başlarda ana karakter olarak gördüğüm karakterlerin -çizgi romanın kapağında görülüp ilk başlarda karşımıza çıkan karakterler- yan karakterlerin gerisinde bırakılması rahatsız edici gelse de sonradan böyle olmasını ana karakterimiz Yu'nun rakiplerini derinlemesine tanıma kısmı baya güzel ve anlamlı geldi. Okuduğum sitede -her sitede böyle mi bilmiyorum- sarışın bir ezik (öyle bir tip olduğu için bu şekilde tanımlamak doğru geldi), beyaz saçlı bir zorba ve duygusuz bir eleman vardı ki o da işte seri boyunca dövüşlerine şahit olduğumuz Yu idi. İlk başlarda şöyle düşünmüştüm; bu üçlünün birbirleriyle olan dövüşlerini hikâyelerini, yaşamlarının nasıl ilerlediğini göreceğiz. Fakat bu konuda yanıldığımı gösterdi bana çizgi roman. Çünkü bir noktada sarışın ve beyaz saçlı kayboluyor ve bir daha asla görülmüyorlar. Onlara ne olduğuna da yan hikâye değinmişler. Anlayacağınız üzere seri Yu'nun dövüşleri üzerinden ilerliyor. Az önce de dediğim gibi gelen her karakteri derinlemesine tanımak ve bu sebeple ana karakterlerin arka plana atılması rahatsız edici gelse de sonraları bu duruma alıştım. Hatta bazı yan karakterlerin hikâyelerini daha uzun uzun okumak istedim. Seride kimse göz ardı edilmiyor. Rakibi tanıyoruz, geçmişine yolculuk yapıyoruz. Duygularını, düşüncelerini tartıp çocukluk travmalarına şâhit oluyoruz. Gelip geçici yan karakterleri bu kadar tanımak beni seriye bağladı diyebilirim. Seri bu şekilde boksun sadece bir dövüş sporu olmadığını felsefesi de olduğunu anlatıyor. Hikâyesini en çok beğendiğim karakterler siyahi şampiyonla -adını unuttum- kardeşler oldu. Özellikle kardeşlerin hayatlarına daha uzun şahitlik etmek isterdim. Mohikan'ın kısmı çok eğlenceliydi. Yazar baya iyi fake attı. Bir an ne olduğunu şaşırdım vallahi. Güldüm de tabii. Dövüş kısımları insanı bir yükseltiyor, zevk veriyor ama oraları pek de önemli değil aslında. Kimin kazanacağını bile bile okuyorsunuz. Önemli olan bu felsefeyi öğrenmek, rakipleri tanımak ve finale yani Yu'nun hikâyesine gelmek. Yu'nun çocukluk travmaları beni biraz üzdü. Çoğu karakterin üzücü bir anısı vardı ama Yu başkarakter olduğu için onunla daha çok bağ kurdum. Hikâyesi de beni doğru orantılı olarak çok etkiledi. Her karakterin özenle yazılmış bir hayatı vardı, Yu'nun hayatına daha çok özen gösterilmişti ve ben buna ve de üzerimde bıraktığı etkiye bayıldım. Çizgi roman birçok duyguyu yaşattı bana. Sevindim, kahkaha attım, üzüldüm, acıdım, şaşırdım, heyecanlandım, zevk aldım... İlk başlarda yok sevmedim diye diye okuduğum çizgi romanı en sevdiğim 2. çizgi roman konumuna getirdim. Heyecanlı bir deneyim sundu bana. Ana serinin finali oldukça tatmin etti. Gelelim yan seriye. Burada da adlarını unutmuş olduğum sarışın çocukla, beyaz saçlının hayatlarını, boks kariyerlerini okuyoruz. Ana seri kadar derin konulara dalmamış, ama ben gibi ''ne oldu bu elemanlara?'' diye soracak olan meraklı okurların merakını giderecek bir yan seri olmuş. Okuması zevkli, hem de çok zevkli bir seriydi.

kalli 2 years ago

Friends

Marta Kauffman

355 Gönderi

Spoiler içeriyor Not: Spoiler verdiğim paragrafı belirttim. Eğer hâlâ izlemediyseniz oraya kadar ve ondan sonra olan kısımları rahatlıkla okuyabilirsiniz. :) 10 sezon, 236 bölüm, bol kahkaha, az hüzün. Şubat'ın başında bitirmiştim Friends'i şimdi hakkında bir şeyler yazmak istedim. İzlediğim 5‐6 ay boyunca…devamıNot: Spoiler verdiğim paragrafı belirttim. Eğer hâlâ izlemediyseniz oraya kadar ve ondan sonra olan kısımları rahatlıkla okuyabilirsiniz. :) 10 sezon, 236 bölüm, bol kahkaha, az hüzün. Şubat'ın başında bitirmiştim Friends'i şimdi hakkında bir şeyler yazmak istedim. İzlediğim 5‐6 ay boyunca (aslında bu kadar uzun sürecek bir dizi değil ben ara ara izliyorum) çok samimi duygular yaşattı Friends bana. Ana karakterlerin 6'sı ile de ayrı ayrı bağ kurdum ve hepsini çok sevdim. Eğer kalabalık arkadaş gruplarınız varsa ya da bir zamanlar olduysa bu tiplerle ya da benzerleriyle mutlaka karşılaşmışsınızdır. O tanıdıklık hissi ve birbirlerine olan bağları ve destekleri beni kendine çekti. Dizi kimseyi daha ön plana çıkarmamış, kimseyi de arkaya atmamış. Altı karakterin altısına da eşit oranda yer ve değer vermiş. Eğer biri arka plana atılsaydı çok üzülürdüm. Şuan kurduğum bağı kuramazdım sanırım. SPOİLER İÇEREN KISIM❗❗❗ Evet, dizinin romantik ilişkileri bize pek uygun değil. Zaten o konularda yakınırım bir tek dizi hakkında. Phoebe ve Joey'in olmasını çok istemiştim, olmadı. Rachel ve Joey'in denemesi de dizinin en saçma kısımlarından biriydi bence. Ross'u Rachel'la gördüğümüz ve Phoebe ile Joey'i istediğim için mi aralarındaki uyum bana geçmedi bilmiyorum ama o kısımların hemen geçmesini ve yeniden arkadaş kalmalarını sabırsızlıkla bekledim. SPOİLER BİTTİ❗❗❗ Ortada bir beklentiyle başlayıp samimi hislerle devam ettim ve sonunda hüzünle bitirdim. Bu kadar hüzünlenecek bir finalde değildi ama sanırım 6 aydır izlediğim bir şeye veda etmek baya zor geldi. Bazı bölümlerde geçmiş bölümlere yolculuk yaptık ve ben bu kısımları da sevdim. Çünkü unuttuğumuz -eğer unuttuysak- kısımları tekrar ve tekrar hatırlattı. O içtenliği yeniden hissettirdi. Friends'ten bir karakter olsaydım Chandler olurdum. Sosyal ilişkilerde kötüyümdür, espri yeteneğim -çevremce- baya iyidir. Tıpkı Chandler gibi defalarca kez sigaraya başlayıp bıraktım ben de. Uzun bir süre içmesem de bir ortamda teklif edildiğinde ya da herkesi içerken gördüğümde hayır diyemiyorum. 🤦‍♀️ Bu sebepler ve daha birçok ortak özelliklerimizden ötürü kendimi Chandler Bing'e baya yakın hissettim. İzlerken en çok bağı da onunla kurdum zaten. Diğerleri 100 ise Chandler 200'dü benim için♥︎ Neyse son olarak söylemek istediğim bir şey var. Hey, how you doin? 😉

kalli 2 years ago

Aşk-ı Memnu

Halid Ziya Uşaklıgil

16 Gönderi

Anneciğinin vefatından sonra babası Adnan Bey'i ve kardeşi Bülent'i başka bir kadınla paylaşmak zorunda kalan mini mini Nihal yavaş yavaş genç kızlığa adım atmıştır ve hayatına yeni bir duygu girmiştir: 'Aşk' Fakat bu aşk erkeklerin en çapkınına en aşağılağınadır. Amcasının…devamı

kalli 2 years ago

Başkasının Karısı

Dostoyevski

6 Gönderi

Okuduğum yayınevinde Beyaz Geceler'le ile birlikte sunulmuştu Başkasının Karısı öyküsü. Başkasının Karısı kıskançlığı, kıskançlıktan doğan paranoyayı ve bütün bunların insana vereceği zararı anlatan kısa bir öykü. Dostoyevski okumaya alışmış kişilere göre zayıf denilebilecek bir eser. Fakat yeni başlayanlar için başlangıç…devamı

kalli 2 years ago

Beyaz Geceler

Dostoyevski

161 Gönderi

Spoiler içeriyor Kitap bir gece Sankt-Peterburg sokaklarında dolaşırken genç ve güzel Nastenka'ya rastlayıp 4 gece boyunca onunla dertleşen adamın ağzından anlatılıyor. İki insanın anıları ve birbirleri olan duygu ve davranışları üzerinden insanın iç dünyasını inceleyip romantizmden, yalnızlıktan, hayallerden, aşkın doğasından bahsediyor, dem…devamı

kalli 2 years ago

Tutunamayanlar

Oğuz Atay

151 Gönderi

Tutunamayanların hikâyesi... Yaşama, düne, bugüne, insanlığa, kendi öz benliklerine bile Tutunamayanlar'ın, tutunmak için çaba sarfedenlerin hikâyesi. Oğuz Atay insanı insana insanca anlatıyor. 'İnsanı insana insanca anlatmak' deyince de aklımıza ne gelir? Tiyatro. Evet devasa bir sahnenin perdesi aralanıyor. Sahnedekiler Turgut…devamıTutunamayanların hikâyesi... Yaşama, düne, bugüne, insanlığa, kendi öz benliklerine bile Tutunamayanlar'ın, tutunmak için çaba sarfedenlerin hikâyesi. Oğuz Atay insanı insana insanca anlatıyor. 'İnsanı insana insanca anlatmak' deyince de aklımıza ne gelir? Tiyatro. Evet devasa bir sahnenin perdesi aralanıyor. Sahnedekiler Turgut Özben, Selim Işık, Süleyman Kargı, Metin Kutbay ve diğerleri... İzleyiciler ise biz okuyucular. Kimi seyirciler daha oyunun başında salonu terk ederken kimileri de kendini kaptırıp sonuna dek izliyor. Kimileri bir çırpıda izleyip bitirirken kimileri de oyunu yavaşlatıp olabildiğince sindire sindire izlemeye çalışıyor. Ben sindire sindire izleyenlerden oldum bu devasa sahnedeki tiyatro oyununu. Kitabın ilk bölümünde Turgut Özben' i okuyoruz. Onun ailesinden, karısı Nermin'den, hayat görüşünden, yaşam kavgasından, hayata dair her şeyden bahsetmesini okuyoruz. Biz Turgut Özben'i iyice tanıdıktan sonra Turgut arkadaşı Selim Işık'ın öldüğünü kabullenmeye başlıyor ve bu andan sonra Turgut Özben Selim'in intiharını (Turgut'a göre bir cinayet, çünkü Selim'i intihara sürükleyen çevresindeki insanlardı) araştırıp çözmeye çalışmasını okuyoruz. Turgut Selim ile olan ilişkisi ve kendi insanlığıyla alakalı bir iç hesaplaşmasına girerken Selim'in hayatında yer edinmiş olan insanlara da olan konuşmalarına tanık oluyoruz. Bu konuşmalar bize kitapta yer edinen her karakteri azçok tanıtıyor. En çok da Selim'i tanıtıyor. Selim'i, Selim'in hayatını, dünyaya bakışını, etrafında olup bitenleri, bu kısacık yaşamda bir yerlere tutunma çabasını okurken ona karşı çok farklı duygular hissettim. Bazen onu kıskandım, bazen çok sevdim, bazen sevemedim, kızdım, acıdım, üzüldüm. Selim Işık bana o kadar farklı duygular yaşattı ki yanımda olsa sarılmak isterdim. Galiba şu ana dek hiçbir kitap karakteri bana bunu hissi yaşatmamıştı. İnsanı insana anlatan Oğuz Atay kitabındaki karakterlerin iç dünyalarını bizlere o kadar derin ve net bir şekilde açıyor ki kitabı okurken sanki her birini yakınen tanıyormuş gibi hissediyorsunuz. Benliğe dönüşün uzunca bir hikâyesi ve bu çok güzel. Selim'in, Turgut'un, Süleyman'ın, Metin'in ve diğerlerinin hayat görüşlerini, düşüncelerini, Selim'le ilgili anıları okurken bazenleri kendimizden parçada bulabiliyoruz. Çok ciddi konulardan bahsettiği de oldu kitabın, olabildiğince saçmaladığı da... İnsan zihnindeki tüm düşüncelerin kağıda dökülmüş hali diyebiliriz yani. Bu arada bu 'olabildiğince saçmalamalar' rahatsız etmiyor, tam aksine olup bitenleri daha iyi sindirmek konusunda yardımcı oluyor bizlere. Dinden, siyasetten, sanattan aklınıza gelebilecek her şeyden söz ediyor kitap. Okurken bazı şeyleri anlayamayıp keşke bu kitabı tamamen anlayacak kadar donanımlı olsaydım diyebilirsiniz. Lâkin kitabın size öğrettikleri ile de mutlu olursunuz. Uzun zamandır okuduğum en donanımlı, en çarpık, en daldan dala, en huzursuz edici ama aynı zamanda en çok huzur veren, en en ve en kitaptı. İçsel bir yolculuk. Hayal gücünün canlanması, bilinçaltındaki tüm kirli düşüncelerin gün yüzüne çıkması. Bu hikâye Tutunamayanlar'ın hikâyesi. Oğuz Atay yıllar önce açtı tiyatronun perdesini. Oyun hâlâ devam ediyor. Zira hepimiz birer Tutunamayan'ız...

kalli 2 years ago

Çavdar Tarlasında Çocuklar

J. D. Salinger

98 Gönderi

Kitap ergenlik dönemlerinde olan bir gencin dünyaya bakış açısını okuyucuya sunurken aynı zamanda yetişkinlerin dünya düzenine karşı bir isyan da sunuyor. Kitap ismiyle pek de müstesna değil. Yani en azından okumadan önce ismine bakarak zihninizde ismine bakarak canlandırdıklarınızla okuduğunuz şeyler…devamıKitap ergenlik dönemlerinde olan bir gencin dünyaya bakış açısını okuyucuya sunurken aynı zamanda yetişkinlerin dünya düzenine karşı bir isyan da sunuyor. Kitap ismiyle pek de müstesna değil. Yani en azından okumadan önce ismine bakarak zihninizde ismine bakarak canlandırdıklarınızla okuduğunuz şeyler aynı değil. Roman boyunca ergenlik sürecindeki bir gencin büyümeye adım atarken yaşadığı problemleri, hayatı anlama sürecini, yaptığı isyanları, doğrularını, yanlışlarını, sosyalleşme çabasını ve toplumda yalnızlaşmasını, kendini bir şekilde yalnızlaştırmasını okuyoruz. Hemen hemen hepimize tanıdık gelebilecek şeyler. Holden'ın yaşadıklarıyla birebir şeyler yaşamasakta veyahut ergenlik dönemlerimizde tamamıyla onunla aynı şeyleri düşünmesekte benzer yollardan, sorgulamalardan, başkaldırı ve isyan etme süreçlerinden geçebiliyoruz. O yüzden okudukça anlatılanların tanıdık gelmesi ve kendinizden birer parça bulmanız muhtemel. Kitabın esprili ve basit bir dili var. Size pek bir şey katmasa da -belki katar- en azından eğlenebilirsiniz. Ayrıca anlatım tarzı ve dili bizlere oldukça kolay bir okuma sunuyor. Elinizde aldıktan sonra bir çırpıda bitirebilirsiniz. Ben sürekli aynı şeyleri okumaktan sıkıldığım için aynı anda başka kitaplarda takip ettim, o yüzden benim için vakit birazcık uzundu, ama siz bir kitaba uzun süre odaklanabiliyorsanız bir çırpıda bitirebileceğiniz bir eser. Kitabı kahraman anlatıcı bakış açısıyla okuduğumuz için Holden harici karakterleri Holden'ın anlattığı kadarıyla tanıyabiliyoruz. O yüzden karakterler konusunda pek analiz yapabileceğim bir eser değil. Sadece Holden'ı tanıyabiliyoruz. Holden'da zeki ama düşünmeden hareket eden, ağzı bozuk, sürekli bir şeylerden yakınan, yüzeysellikten hoşlanmayan, yeni maceralar arayan, kavga etmeyi seven ama aynı zamanda da kavgadan korkan, hoşnutsuz bir karakter. Kısacası bir ergenin sahip olabileceği tüm özellikleri taşıyan bir çocuk. Holden'ın cümlelerini okuyup, iç dünyasına indikçe kendi geçmişime de bir yolculuk yaptım. Onu tanıdıkça aslında kendi lise çağlarımı tanıdım, hatırladım diyebilirim. Tabii bu kadar isyankar, ağzı bozuk, aklı havada değildim ama bizimde ani kararlar verip çok yanlışlar yaptığımız, dünya düzenine karşı 'aq böle hayatın' dediğimiz zamanlar oldu. (Çaktırmayın hâlâ diyorum.) Kitap tam olarak direkt konu edindiği ergenlere ve henüz tam anlamıyla yetişkin olamamış ama bunun etkilerini hissetmeye başlayıp sorumluluklar almaya başlamış olan gençlere hitap ediyor bence. Yazımın en başlarında bahsettiğim gibi size muazzam bilgiler katmaz. Ya şuan aynı süreçlerden geçiyor olup empati kurma şansı yakalarsınız, ya da kendi geçmişinizi hatırlayıp bir süzgeçten geçirme fırsatı bulursunuz. Tüm bunların dışında da esprili tarzıyla da eğlendirdiğini söyleyebilirim. Samimi hissettirdi. Dertleşiyor gibi bir etki bıraktı üzerimde. Kendimizi kitaptaki bahsi geçen psikiyatristin yerine koyabiliriz bence. Çünkü sayfalar boyunca Holden bize kendini, çevresini ve isyanını bize anlatıyor. Biz de onu dinliyoruz. Kitabı bitirdikten sonra da belki böyle yazarak belki sadece düşünerek muhakemesini yapıyoruz. Kitap devam ediyor gibi bitiyor. Yani Holden konuşmaktan sıkıldığı için son veriyor sözlerine. Sıkılmasa daha devam eder. Böyle bir kitabın ''bitti'' etkisi vermesi beni rahatsız ederdi. Sonuçta hayat her şeye rağmen devam ediyor. Böyle açık uçlu olmasını sevdim.