(@) - Raf

2 yıl kadar önce Hasan Ali Toptaş'ın Gölgesizler kitabını okumuş, pek beğenmiştim. Beğendim beğenmesine de yazardan bir başka kitap okumadım sonra. Neyse yakın bir zamanda Kuşlar Yasına Gider kitabı karşıma çıktığında yazarının Gölgesizler kitabının yazarı olduğunu görünce hemen okumaya başladım.…devamı2 yıl kadar önce Hasan Ali Toptaş'ın Gölgesizler kitabını okumuş, pek beğenmiştim. Beğendim beğenmesine de yazardan bir başka kitap okumadım sonra. Neyse yakın bir zamanda Kuşlar Yasına Gider kitabı karşıma çıktığında yazarının Gölgesizler kitabının yazarı olduğunu görünce hemen okumaya başladım. ''Babalar alınlarımıza yazılmış yalnızlıklardır.'' sözünü vurgulayan, açan, açıklayan, hissettiren kitapta yazar Hasan Ali Toptaş babasının hastalığını ve bu süreçte yaşananları süslü bir dille anlatmaya çalışmış, kusursuz bir başarı sağlayamasa da ortaya etkileyici, duygularını hissettiren bir eser çıkarmış. Hasan Ali Toptaş Denizli'li olduğu için ve Ankara'da ikamet ettiği için hikâye Ankara ve Denizli arasında sürüyor. Ankara'yı da Denizli'yi de detaylıca anlatmaktan betimlemekten geri kalmamış yazar. Sadece Denizli ve Ankara'yı değil, iki şehir arasında gidip gelirken arada kalan şehirleri de anlatmış, tasvir etmiş. Tabii Denizli'den bilhassa Çivril'den daha detaylı söz etmiş. Özellikle yazar merkeze gelip Devlet Hastanesi'nden, Üniversite Hastanesi'nden bahsettiğinde geçtiğim, orada bulunduğum sokakların, mekanların tasvirini okurken kendimi kitabın içinde hissettim. Beni içine çeken kitaplar elbette olmuştur ama ilk defa bir kitap gerçek anlamda oradaymış gibi hissettirdi. Kim bilir kitabı belediye otobüsünde okuduğum bir vakit bahsi geçen sokaklardan birinden o anda geçmişimdir... Kitaptaki yol hikâyesi, bilhassa at olayı pek güzeldi. İçime bir ürperti kapladı okurken. Gerçek ve gerçekdışını bir arada hissettim. Yazar aslında babasının hastalığıyla ve ölümüyle alakalı bir biyografi yazarken sadece o an yaşanan gerçekleri değil, zihninde yaşanan dalgalanmaları, duygularını da ete kemiğe büründürüp tasvir etmiş. Bu da kitabı basit bir anı romanı olmaktan kurtarmış. Ankara ve Denizli arasındayken yazarın yazım dili de değişiyor. Bunu benden başka farkeden okuyucu olmuş mudur bilmiyorum ama bu detay hoşuma gitti. Yazar Denizli kısımlarında oldukça yöresel bir dil kullanmış. Tabii pek de yöresele girmemiş. Fakat yine de okurken kendimi bir büyüğümden hikâye dinliyor gibi hissettim. Aralara birkaç 'gari' serpiştirseydi fena olmazdı. Yazar duygularını, yolda geçen kısımlarını, babasına karşı olan tutumunu, babasını, annesini, ailesini kendi iç dünyasını çevresinde olan bitenleri güzel güzel anlatmış. Anlatmış anlatmasına da bazı yerleri 'yaptım, yaptı, gittim, gittik.' diye basit basit anlatması da o duyguyu birazcık düşürmüş. Tabii tüm hikâyeyi süslü cümlelerle anlatamazdı elbette. Bu rahatsız edici ve gerçeklikten epey uzak olurdu. Fakat en azından her detaya girmeseydi. Gelen her misafiri tek tek saymasaydı mesela. Aynı kişiler sürekli yazarın ailesinin evinde toplanıyor ve yazarda hep aynı kişilerin geldiğini hemen hemen aynı tasvirlerle anlatıyor. Şahsen bu biraz uzatmak için basite kaçmak olmuş. Oysa kalemi güzel bir yazar. Böyle şeylere ihtiyacı yok. Sanırım ilk defa bana bu kadar yakın bir kitap okuyorum. Gerçeklikle düşlerin ortasında bir hikâye. Okuyun, okutun.

kalli 2 years ago

The OA

Brit Marling

68 Gönderi

7 yıl önce kayıp olan Preire isimli genç kadının 7 yıl sonra bir anda ortaya çıkması sonucu meydana gelen ilginç olayları ve Preire'nin çocukluğunda, gençliğinde, kaybolduğu yıllarda ve geri döndükten sonra yaşadıklarını konu edinen bir dizi. Çoklu evren teorilerini en…devamı7 yıl önce kayıp olan Preire isimli genç kadının 7 yıl sonra bir anda ortaya çıkması sonucu meydana gelen ilginç olayları ve Preire'nin çocukluğunda, gençliğinde, kaybolduğu yıllarda ve geri döndükten sonra yaşadıklarını konu edinen bir dizi. Çoklu evren teorilerini en iyi anlatan dizilerden biri. İptal edilmeseymiş, daha güzel olurmuş. Evet bu da Netflix'in gözünün yaşına bakmadan harcadığı yapımlardan biri. Dizi -galiba- 5 sezon olarak planlanılırken 2. sezondan sonra iptal edilmiş. Neyse ne diyordum. Evet, paralel evrenler. Çoklu evren teorimi her zaman ilgimi çekmiştir. Bu konuyla ilgili bir dizi olduğunu görünce de havada kaptım The OA'yı. Her bir bölümünü de ''neler oluyor?'', ''neler olacak?'' merakıyla izledim. Heyecanını ve gizemini hep korumuş. Hatta o kadar çok korumuş ki net bir finali olmadığı için birçok soruda cevapsız kalıyor. Tabii bu dizinin problemi değil. 2. sezonda farklı karakterler görünce bir an için Preire ve beraberindekilerin hikâyesi bitti yeni bir meseleye geçildi sandım. Neler olduğunu anlamdıramamıştım çünkü. Sonra ilk sezondaki karakterler yavaş yavaş ortaya çıkmaya başlayınca bir rahatlama geldi. İlk sezondaki karakterlerin bir anda ortadan kaybolmasını ve yeni bir konuya geçilmesini hiç mi hiç istemezdim doğrusu. Dizinin hafif karanlık teması hoşuma gitti. Ayrıca dizide kullanılan müzikler de konuya ve gizemli havasına uygundu. Net bir finali olmadığı için cevapsız kalan bir çok sorusu var ama dizide ortadan başlamıyor. Yani Preire dair her detayı, çocukluğunu, gözlerinin nasıl kör olduğunu, daha sonra nasıl açıldığını, nasıl kaybolduğunu, 7 yıl sonra nasıl çıkıp geldiğini her şeyi izliyoruz. Hap'ın ÖYD yaşayan kişileri esir tuttuğu sahnelerin üstünkörü geçilmemesini sevdim. Zaten oralar dizinin kilit noktalarıydı, detaylı anlatıma ihtiyacı vardı. Dizide bunu yapmış. Betty'e televizyon aracılığıyla başka bir evrenden mesaj gönderilmesi olayına bayıldım. Çok zekice düşünülmüş. Tabii ekibin bunu bu kadar hızlı çözmesini beklemiyordum. Şık diye anladılar saniyeler içerisinde. Diziyi çok sevdim, baya bir merakla ve heyecanla izledim. Gizemli dizileri severim. Konu paralel evren gibi dikkatimi çeken bir konuysa daha çok severim. İptal edildiği için daha fazla bir şey yazamıyorum. ÖYD meselesi, şu bahsi geçen oyun, Preire'nin gizemli yaşamı, paralel evrenler... Hepsi harika işlenmişti. İçimdeki gizem ve heyecan isteyen tarafı doyurdu. Dizide çok fazla ''hümayna ve hümaynanla birlikte sağdan sola, üstten alta, önden arka donat.'' eşliğinde transa geçilme sahnesine maruz kalabilirsiniz. Bir noktadan sonra bu hareketleri komik gelmeye bile başladı. Yarım kaldığı için önermiyorum. Fakat çok da beğendiğimi söylemek istiyorum.

kalli 2 years ago

Kim

Rudyard Kipling

1 Gönderi

Farklı yazarları tanımayı seviyorum, Hint öğretilerini, farklı dinleri ve kültürleri tanımayı da seviyorum. Kim'in de bu isteklerimi karşıladığını görünce hemen okumak istedim ve işte buradayım. Kitapta olaylar Kim adındaki bir çocuğun etrafında dönüyor. 'Bütün Dünyanın Dostu' olarak anılan Kim yaşamı…devamıFarklı yazarları tanımayı seviyorum, Hint öğretilerini, farklı dinleri ve kültürleri tanımayı da seviyorum. Kim'in de bu isteklerimi karşıladığını görünce hemen okumak istedim ve işte buradayım. Kitapta olaylar Kim adındaki bir çocuğun etrafında dönüyor. 'Bütün Dünyanın Dostu' olarak anılan Kim yaşamı sorgulamak, hayatın amacını bulmak istemektedir. Bir Lama (Tibet'te ruhani lider) ile tanışır. Onun chelası (yardımcısı) olarak yola çıkar. Bu yolculuk Kim'e çok şey öğretecek onu çok geliştirecektir. Simyacı tadında bir kitap. Okuduğum her sayfada bunu hissettim. Sanki Simyacı'nın daha basitleştirilmiş ve biraz daha farklı versiyonunu okuyor gibi hissettim. Simyacı kitabını çok sevdiğim ve çok anlamlı bulduğum için onun tadında bir kitap okumak beni mutlu etti. Kim Lama'ya yaşam pınarını arama yolculuğunda yardımcılık yaparken biz de o ikisine yoldaşlık yaptık. Bu yoldaşlık hem kitabın baş karakteri olan Kim'e hem de okuyucu olan bizlere pek çok şeyleri sorgulatıyor. Sıradan bir yolculuk değil. Zaten kitaba beni çeken de sadece yaşamın amacını anlatması ya da ruhani öğretiler yapması değil bu yolculuğun kimi zaman tehlikeli, kimi zaman heyecanlı olmasıydı ve yolculukta iyi kötü çeşit çeşit insanları tanımamış olmamızdı. Bu uzun ve zorlu yolculuk sadece chela olan Kim'e değil, bir ruhani lider olan Lama'ya da pek çok şeyi öğretiyor. Aslında burada güzel bir mesaj var. Öğrenmek asla bitmez. En bilge adam bile her zaman yeni şeyler öğrenebilir. Hatta kendi astından bile çok şey öğrenebilir. Anlamlı ve güzel bir mesaj. Kitap çocuk kitleye de hitap ettiği için dili bir hayli sade ve anlatımı, betimlemeleri oldukça basit. Bu sebeple de okuması pek kolay. Basitliği sevmiyorsanız birazcık rahatsız edebilir bu anlatım. Fakat öğretisi güzel olduğu için kesinlikle okunmalı. Nedir bu yaşam pınarı diye merak ediyorsanız Kim ve Lama sizi bu yolculuğa davet ediyor...

kalli 2 years ago

Winx Club

Iginio Straffi

22 Gönderi

Çocukluğunda Winx Club izlemeyen, Bloom ve Stella'dan başka karakteri bilmeyen nadir kız çocuklarındandım. Oyun oynanırken ''sen hangisisin?'' dendiğinde başka birini bilmediğim için 'Bloom' veya 'Stella' derdim. Neyse yakın bir zamanda şöyle bir nostalji yapmak, çocukluğumun çizgi dizileri/dizilerini tanımak isterdim. Tabii…devamı

kalli 2 years ago

Derini Yüzeceğim

Kemal Tahir

3 Gönderi

Bir zamanlar Mayk Hammer'in beladan kurtardığı Bob bir barda eski arkadaşı Roz Velmon ile karşılaşır. Onlar tekrar karşılaştıktan bir gece sonra Roz Velmon'un kocası öldürülür Bob ise cinayeti üstlenmek için eve parmak izi bırakır. Bob'un bu cinayeti işlemeyeceğinden emin olan…devamı

kalli 2 years ago

The Office

Ricky Gervais

166 Gönderi

Spoiler içeriyor Ah... The Office'm. Canım dizim. Diziyi bitireli 1 ay olacak ama ben üstümde bıraktığı etkiyi yeni yeni attım. Durum komedilerinin, hem de uzun soluklu durum komedilerinin böyle bir özelliği var işte. Kendine bağlıyor, kopmak istemiyorsun. Bitirince de boşluğa düşüyorsun. 9…devamıAh... The Office'm. Canım dizim. Diziyi bitireli 1 ay olacak ama ben üstümde bıraktığı etkiyi yeni yeni attım. Durum komedilerinin, hem de uzun soluklu durum komedilerinin böyle bir özelliği var işte. Kendine bağlıyor, kopmak istemiyorsun. Bitirince de boşluğa düşüyorsun. 9 sezonluk bu harika dizide bir grup ofis çalışanın hayatları anlatılıyor. Yaptıkları iş, ofis içindeki birleşmeler, çatışmalar, aşk hayatları, dostlukları, partileri, -evet dizide bol bol partide var- kısacası çoğu zaman eğlenceli bazen de hüzünlü bazen de kavgalı halleri konu ediniliyor. Dizinin gidişatı çok güzeldi. Bölümler öyle güzel aktı ki her bölümün tadı damağımda kaldı. Çoğu yorumda ilk sezondan sonra açıldığı söylenmiş ama bana göre ilk sezonda gayet güzeldi. Biraz acemilik, karaktere alışma süreci falan farkediliyordu ama bu etmenler diziyi kötü yapmaz. Dizide profosyonel bir kamera ya da ses cihazları kullanıldığını söyleyemem. Oyuncular sanki gerçekten ofiste çalışıyorlarmış da kameralar da onları bazen açık açık bazen de gizlice kayda alıyor gibiydi. Bu da diziyi farklı ve samimi kılmış. Kasetleri izledikleri, ifşalarının çıktıkları bu yüzden de telaş yaptıkları bölümler eğlenceliydi. Harika bir komedi. Mizah anlayışları bence çok iyiydi. Her espriye gülmedim, bazılarını anlayamadım hatta ama genel olarak komikti. Özellikle Micheal ve Dwight. Micheal ve Dwight demişken karakterleri değerlendirmemek olmaz. Öncelikle oyuncuların performanslarından söz etmek gerekirse hepsi de mükemmeldi. Zaten hiç oynuyor gibi değillerdi. Hepsi de o ofisin çalışanı gibiydi. Ana kadrodaki hiçbir karakteri arka plana atmamışlar. Elbette daha fazla öne çıkan karakterler vardı ama kimse olması gerekenden daha az ya daha fazla yer almamış. Micheal Scott hariç. Çünkü Micheal Scott gibi bir karakter son 2 sezonda olmamayı hak etmiyordu. Finalde Micheal'ı görünce yıllardır görmediğim bir dostumu görmüş gibi hissettim ve mutlu oldum. Bu konuda spoiler yememiştim -yazılan değerlendirmeleri sonuna kadar okumadım hiç- ve gelmesini de hiç beklemiyordum. Yani umut ediyordum ama beklemiyordum. Görünce çok sevindim. Geldiği sahneyi tekrar tekrar izledim. Micheal çok orijinal, kendine has bir karakterdi. Düşünmeden konuşan, hareket eden bencil görünen ama iş arkadaşlarını ailesi gibi gören bir karakter, mükemmel bir patron. Herhalde Micheal gibi patronum olsa işe koşa koşa giderim. Sadece Micheal değil dizinin tüm karakterleri özgündü. Bazıları her iş ortamında bulunabilecek tipler olsa da yine de kendilerine has karakterleri vardı. Lâkin Dwight gibi bir karaktere herhangi bir yerde rastlamak mümkün değil. Doğrusunu söylemek gerekirse ilk başlarda kendisine sinir oluyordum. Sonradan alıştım ve en sevdiğim karakterlerden biri oldu. Sevmediğim var mı ki? Angela'yı pek sevdiğim söylenemez, ama o da diziye tat katan karakterlerden biriydi. Eh bir tane de sinir bozucu bir karakter lazım değil mi? Bir durum komedisinden bekleyeceğiniz her şey The Office'de var. Birbirlerine destek oluyorlar, birbirleri ile çatışıyorlar, dertleşiyorlar, bazen iş yapıyorlar -evet bazen-, aşık oluyorlar, aşk yaşıyorlar, seviyorlar, sevişiyorlar falan filan. Pam ve Jim'i gözümden kalpler fışkıra fışkıra izledim. Çok tatlıydılar. Jim'in Pam'e olan aşkı mükemmeldi. Pam'de Jim'e aşıktı ama bu ilişkinin daha çok seveni Jim'di. Sabretti, bekledi ve Pam'in sevgisini kazandı. Arada bi' birbirlerinden uzaklaşsalar da her zaman çok mutlu oldular. Onları izlerken ben de mutlu oldum. Jim ve Dwight'in çatışmaları da dizinin en eğlenceli ve heyecanlı kısımlarındandı. Aralarındaki tatlı düşmanlığın galibinin kim olacağını ve bu atışmanın ne zaman biteceğini merakla izledim. Jim zeki bir karakterdi ama unuttuğu bir şey vardı. Dwight sınır tanımayan bir psikopattı. Sit-com olduğu için bölümler pek kısa. O sebeple yormaz, baş ağrıtmaz. Boş anlarınızda, yemek yerken şöyle bir çay kahve keyfi yaparken güzel gider.

kalli 2 years ago

Çalıkuşu

Reşat Nuri Güntekin

134 Gönderi

Dizisini izlemedim, ama gördüğüm kesitler beni romantik bir şeyler okuyacağıma inandırmıştı. Fakat kitabın içine girince -evet içine girince, zira kitap adeta okuyanı içine çekiyor- bunun iki gencin arasındaki romantizmden ibaret olmadığını, bir kadının, hemde daha çocuk sayılabilecek bir kadının tek…devamıDizisini izlemedim, ama gördüğüm kesitler beni romantik bir şeyler okuyacağıma inandırmıştı. Fakat kitabın içine girince -evet içine girince, zira kitap adeta okuyanı içine çekiyor- bunun iki gencin arasındaki romantizmden ibaret olmadığını, bir kadının, hemde daha çocuk sayılabilecek bir kadının tek başına kurduğu yaşam öyküsünün hikâyesi olduğunu anladım. Böylece kitap benim için daha bir anlamlı, daha bir okunur oldu. Bayılıyorum bir şeyleri başaran, gerekirse dağları deviren, kimseye de eyvallahı olmayan güçlü kadınlara! Kitapta Çalıkuşu yani Feride eğitimini tamamladıktan sonra muallim olarak göreve başlar ve İstanbul'dan uzaklaşır. Uzaklaşmasının sebebi de bir zamanlar nişanlısı olan Kamran'ı bir daha görmek istememesidir. Kendisini atar başka memleketlere... Ve başlar aylarca sürecek olan uzun bir hayat yolculuğu. Biz bu yolculuğa uzun bir süre Feride'nin günlüğü sayesinde tanıklık ediyor, Feride'ye yoldaş, sırdaş oluyoruz. Yaptığım bu arkadaşlıktan bir an bile pişman olmadım. Bazen çok uzadığını düşündüm, ama Feride'yi yarı yolda bırakmak istemedim. Feride karakterine öyle içtenlikle bağlandım ki kendimi onun yerine bile koydum. Çekip gitmek, evinden uzaklaşmak, ardına bile bakmamak, yüreğinde hasretle gittiğin yerleri güzelleştirmek... Bunlar bu kadar kolay olabilir miydi? Çalıkuşu başardı. O başardıkça ben mutlu oldum. Tanıştığımız bazı karakterleri sevdim, bazılarını hiç sevemedim. Bazıları aklımda dahi kalmadılar, bazılarını ise hayal meyal hatırlıyorum. Zaten hayatta böyle değil midir? Kimi kalbinize neşe bırakır, kimi yara bırakır. Kiminin ise sadece adı kalır. Kimi de tamamen silinip gider. Çalıkuşu bizden biriydi, kitabı da hayatın içindendi. Güntekin çevreyi betimleyip karakterleri tanıtırken ve Feride'nin iç dünyasını açarken hiçbir detayı atlamamaya çok özen göstermiş. Zaten betimlemeleri ve olayları anlatımı kötü olsa kendine böylesine çekemezdi. Daha önce Yaprak Dökümü kitabını okumuştum. Oradan Reşat Nuri'nin yalın ve akıcı Türkçesine alışkındım. Çalıkuşu'nda da bizi yine aynı dil karşılıyor ve bu yalınlık kolay ve zevkli bir okuma sunuyor. ''Ne umdum, ne buldum?'' dedirten eser bazen bulduklarımızın umduklarımızdan daha güzel olabileceğinin göstergesi. Pek bir şey söylemiyorum. Çalıkuşu'na yarenlik etmek isterseniz buyrun.

kalli 2 years ago

The Boxer, Vol. 1

JH

2 Gönderi

Adından da anlaşılacağı üzere boks dünyasını anlatan, teması bunun üzerine kurulu olan bir çizgi roman. Tabii sadece dövüş sahnelerini okumuyoruz. Karakterlerin geçmişlerini, düşüncelerini, yaşamlarını, bu noktalara nerelerden geldiklerini de okuyabiliyoruz. İlk başlarda ana karakter olarak gördüğüm karakterlerin -çizgi romanın kapağında…devamıAdından da anlaşılacağı üzere boks dünyasını anlatan, teması bunun üzerine kurulu olan bir çizgi roman. Tabii sadece dövüş sahnelerini okumuyoruz. Karakterlerin geçmişlerini, düşüncelerini, yaşamlarını, bu noktalara nerelerden geldiklerini de okuyabiliyoruz. İlk başlarda ana karakter olarak gördüğüm karakterlerin -çizgi romanın kapağında görülüp ilk başlarda karşımıza çıkan karakterler- yan karakterlerin gerisinde bırakılması rahatsız edici gelse de sonradan böyle olmasını ana karakterimiz Yu'nun rakiplerini derinlemesine tanıma kısmı baya güzel ve anlamlı geldi. Okuduğum sitede -her sitede böyle mi bilmiyorum- sarışın bir ezik (öyle bir tip olduğu için bu şekilde tanımlamak doğru geldi), beyaz saçlı bir zorba ve duygusuz bir eleman vardı ki o da işte seri boyunca dövüşlerine şahit olduğumuz Yu idi. İlk başlarda şöyle düşünmüştüm; bu üçlünün birbirleriyle olan dövüşlerini hikâyelerini, yaşamlarının nasıl ilerlediğini göreceğiz. Fakat bu konuda yanıldığımı gösterdi bana çizgi roman. Çünkü bir noktada sarışın ve beyaz saçlı kayboluyor ve bir daha asla görülmüyorlar. Onlara ne olduğuna da yan hikâye değinmişler. Anlayacağınız üzere seri Yu'nun dövüşleri üzerinden ilerliyor. Az önce de dediğim gibi gelen her karakteri derinlemesine tanımak ve bu sebeple ana karakterlerin arka plana atılması rahatsız edici gelse de sonraları bu duruma alıştım. Hatta bazı yan karakterlerin hikâyelerini daha uzun uzun okumak istedim. Seride kimse göz ardı edilmiyor. Rakibi tanıyoruz, geçmişine yolculuk yapıyoruz. Duygularını, düşüncelerini tartıp çocukluk travmalarına şâhit oluyoruz. Gelip geçici yan karakterleri bu kadar tanımak beni seriye bağladı diyebilirim. Seri bu şekilde boksun sadece bir dövüş sporu olmadığını felsefesi de olduğunu anlatıyor. Hikâyesini en çok beğendiğim karakterler siyahi şampiyonla -adını unuttum- kardeşler oldu. Özellikle kardeşlerin hayatlarına daha uzun şahitlik etmek isterdim. Mohikan'ın kısmı çok eğlenceliydi. Yazar baya iyi fake attı. Bir an ne olduğunu şaşırdım vallahi. Güldüm de tabii. Dövüş kısımları insanı bir yükseltiyor, zevk veriyor ama oraları pek de önemli değil aslında. Kimin kazanacağını bile bile okuyorsunuz. Önemli olan bu felsefeyi öğrenmek, rakipleri tanımak ve finale yani Yu'nun hikâyesine gelmek. Yu'nun çocukluk travmaları beni biraz üzdü. Çoğu karakterin üzücü bir anısı vardı ama Yu başkarakter olduğu için onunla daha çok bağ kurdum. Hikâyesi de beni doğru orantılı olarak çok etkiledi. Her karakterin özenle yazılmış bir hayatı vardı, Yu'nun hayatına daha çok özen gösterilmişti ve ben buna ve de üzerimde bıraktığı etkiye bayıldım. Çizgi roman birçok duyguyu yaşattı bana. Sevindim, kahkaha attım, üzüldüm, acıdım, şaşırdım, heyecanlandım, zevk aldım... İlk başlarda yok sevmedim diye diye okuduğum çizgi romanı en sevdiğim 2. çizgi roman konumuna getirdim. Heyecanlı bir deneyim sundu bana. Ana serinin finali oldukça tatmin etti. Gelelim yan seriye. Burada da adlarını unutmuş olduğum sarışın çocukla, beyaz saçlının hayatlarını, boks kariyerlerini okuyoruz. Ana seri kadar derin konulara dalmamış, ama ben gibi ''ne oldu bu elemanlara?'' diye soracak olan meraklı okurların merakını giderecek bir yan seri olmuş. Okuması zevkli, hem de çok zevkli bir seriydi.

kalli 2 years ago

Friends

Marta Kauffman

356 Gönderi

Spoiler içeriyor Not: Spoiler verdiğim paragrafı belirttim. Eğer hâlâ izlemediyseniz oraya kadar ve ondan sonra olan kısımları rahatlıkla okuyabilirsiniz. :) 10 sezon, 236 bölüm, bol kahkaha, az hüzün. Şubat'ın başında bitirmiştim Friends'i şimdi hakkında bir şeyler yazmak istedim. İzlediğim 5‐6 ay boyunca…devamıNot: Spoiler verdiğim paragrafı belirttim. Eğer hâlâ izlemediyseniz oraya kadar ve ondan sonra olan kısımları rahatlıkla okuyabilirsiniz. :) 10 sezon, 236 bölüm, bol kahkaha, az hüzün. Şubat'ın başında bitirmiştim Friends'i şimdi hakkında bir şeyler yazmak istedim. İzlediğim 5‐6 ay boyunca (aslında bu kadar uzun sürecek bir dizi değil ben ara ara izliyorum) çok samimi duygular yaşattı Friends bana. Ana karakterlerin 6'sı ile de ayrı ayrı bağ kurdum ve hepsini çok sevdim. Eğer kalabalık arkadaş gruplarınız varsa ya da bir zamanlar olduysa bu tiplerle ya da benzerleriyle mutlaka karşılaşmışsınızdır. O tanıdıklık hissi ve birbirlerine olan bağları ve destekleri beni kendine çekti. Dizi kimseyi daha ön plana çıkarmamış, kimseyi de arkaya atmamış. Altı karakterin altısına da eşit oranda yer ve değer vermiş. Eğer biri arka plana atılsaydı çok üzülürdüm. Şuan kurduğum bağı kuramazdım sanırım. SPOİLER İÇEREN KISIM❗❗❗ Evet, dizinin romantik ilişkileri bize pek uygun değil. Zaten o konularda yakınırım bir tek dizi hakkında. Phoebe ve Joey'in olmasını çok istemiştim, olmadı. Rachel ve Joey'in denemesi de dizinin en saçma kısımlarından biriydi bence. Ross'u Rachel'la gördüğümüz ve Phoebe ile Joey'i istediğim için mi aralarındaki uyum bana geçmedi bilmiyorum ama o kısımların hemen geçmesini ve yeniden arkadaş kalmalarını sabırsızlıkla bekledim. SPOİLER BİTTİ❗❗❗ Ortada bir beklentiyle başlayıp samimi hislerle devam ettim ve sonunda hüzünle bitirdim. Bu kadar hüzünlenecek bir finalde değildi ama sanırım 6 aydır izlediğim bir şeye veda etmek baya zor geldi. Bazı bölümlerde geçmiş bölümlere yolculuk yaptık ve ben bu kısımları da sevdim. Çünkü unuttuğumuz -eğer unuttuysak- kısımları tekrar ve tekrar hatırlattı. O içtenliği yeniden hissettirdi. Friends'ten bir karakter olsaydım Chandler olurdum. Sosyal ilişkilerde kötüyümdür, espri yeteneğim -çevremce- baya iyidir. Tıpkı Chandler gibi defalarca kez sigaraya başlayıp bıraktım ben de. Uzun bir süre içmesem de bir ortamda teklif edildiğinde ya da herkesi içerken gördüğümde hayır diyemiyorum. 🤦‍♀️ Bu sebepler ve daha birçok ortak özelliklerimizden ötürü kendimi Chandler Bing'e baya yakın hissettim. İzlerken en çok bağı da onunla kurdum zaten. Diğerleri 100 ise Chandler 200'dü benim için♥︎ Neyse son olarak söylemek istediğim bir şey var. Hey, how you doin? 😉

kalli 2 years ago

Aşk-ı Memnu

Halid Ziya Uşaklıgil

16 Gönderi

Anneciğinin vefatından sonra babası Adnan Bey'i ve kardeşi Bülent'i başka bir kadınla paylaşmak zorunda kalan mini mini Nihal yavaş yavaş genç kızlığa adım atmıştır ve hayatına yeni bir duygu girmiştir: 'Aşk' Fakat bu aşk erkeklerin en çapkınına en aşağılağınadır. Amcasının…devamı