(@) - Raf

Okuduğum yayınevinde Beyaz Geceler'le ile birlikte sunulmuştu Başkasının Karısı öyküsü. Başkasının Karısı kıskançlığı, kıskançlıktan doğan paranoyayı ve bütün bunların insana vereceği zararı anlatan kısa bir öykü. Dostoyevski okumaya alışmış kişilere göre zayıf denilebilecek bir eser. Fakat yeni başlayanlar için başlangıç…devamı

kalli 2 years ago

Beyaz Geceler

Dostoyevski

164 Gönderi

Spoiler içeriyor Kitap bir gece Sankt-Peterburg sokaklarında dolaşırken genç ve güzel Nastenka'ya rastlayıp 4 gece boyunca onunla dertleşen adamın ağzından anlatılıyor. İki insanın anıları ve birbirleri olan duygu ve davranışları üzerinden insanın iç dünyasını inceleyip romantizmden, yalnızlıktan, hayallerden, aşkın doğasından bahsediyor, dem…devamı

kalli 2 years ago

Tutunamayanlar

Oğuz Atay

152 Gönderi

Tutunamayanların hikâyesi... Yaşama, düne, bugüne, insanlığa, kendi öz benliklerine bile Tutunamayanlar'ın, tutunmak için çaba sarfedenlerin hikâyesi. Oğuz Atay insanı insana insanca anlatıyor. 'İnsanı insana insanca anlatmak' deyince de aklımıza ne gelir? Tiyatro. Evet devasa bir sahnenin perdesi aralanıyor. Sahnedekiler Turgut…devamıTutunamayanların hikâyesi... Yaşama, düne, bugüne, insanlığa, kendi öz benliklerine bile Tutunamayanlar'ın, tutunmak için çaba sarfedenlerin hikâyesi. Oğuz Atay insanı insana insanca anlatıyor. 'İnsanı insana insanca anlatmak' deyince de aklımıza ne gelir? Tiyatro. Evet devasa bir sahnenin perdesi aralanıyor. Sahnedekiler Turgut Özben, Selim Işık, Süleyman Kargı, Metin Kutbay ve diğerleri... İzleyiciler ise biz okuyucular. Kimi seyirciler daha oyunun başında salonu terk ederken kimileri de kendini kaptırıp sonuna dek izliyor. Kimileri bir çırpıda izleyip bitirirken kimileri de oyunu yavaşlatıp olabildiğince sindire sindire izlemeye çalışıyor. Ben sindire sindire izleyenlerden oldum bu devasa sahnedeki tiyatro oyununu. Kitabın ilk bölümünde Turgut Özben' i okuyoruz. Onun ailesinden, karısı Nermin'den, hayat görüşünden, yaşam kavgasından, hayata dair her şeyden bahsetmesini okuyoruz. Biz Turgut Özben'i iyice tanıdıktan sonra Turgut arkadaşı Selim Işık'ın öldüğünü kabullenmeye başlıyor ve bu andan sonra Turgut Özben Selim'in intiharını (Turgut'a göre bir cinayet, çünkü Selim'i intihara sürükleyen çevresindeki insanlardı) araştırıp çözmeye çalışmasını okuyoruz. Turgut Selim ile olan ilişkisi ve kendi insanlığıyla alakalı bir iç hesaplaşmasına girerken Selim'in hayatında yer edinmiş olan insanlara da olan konuşmalarına tanık oluyoruz. Bu konuşmalar bize kitapta yer edinen her karakteri azçok tanıtıyor. En çok da Selim'i tanıtıyor. Selim'i, Selim'in hayatını, dünyaya bakışını, etrafında olup bitenleri, bu kısacık yaşamda bir yerlere tutunma çabasını okurken ona karşı çok farklı duygular hissettim. Bazen onu kıskandım, bazen çok sevdim, bazen sevemedim, kızdım, acıdım, üzüldüm. Selim Işık bana o kadar farklı duygular yaşattı ki yanımda olsa sarılmak isterdim. Galiba şu ana dek hiçbir kitap karakteri bana bunu hissi yaşatmamıştı. İnsanı insana anlatan Oğuz Atay kitabındaki karakterlerin iç dünyalarını bizlere o kadar derin ve net bir şekilde açıyor ki kitabı okurken sanki her birini yakınen tanıyormuş gibi hissediyorsunuz. Benliğe dönüşün uzunca bir hikâyesi ve bu çok güzel. Selim'in, Turgut'un, Süleyman'ın, Metin'in ve diğerlerinin hayat görüşlerini, düşüncelerini, Selim'le ilgili anıları okurken bazenleri kendimizden parçada bulabiliyoruz. Çok ciddi konulardan bahsettiği de oldu kitabın, olabildiğince saçmaladığı da... İnsan zihnindeki tüm düşüncelerin kağıda dökülmüş hali diyebiliriz yani. Bu arada bu 'olabildiğince saçmalamalar' rahatsız etmiyor, tam aksine olup bitenleri daha iyi sindirmek konusunda yardımcı oluyor bizlere. Dinden, siyasetten, sanattan aklınıza gelebilecek her şeyden söz ediyor kitap. Okurken bazı şeyleri anlayamayıp keşke bu kitabı tamamen anlayacak kadar donanımlı olsaydım diyebilirsiniz. Lâkin kitabın size öğrettikleri ile de mutlu olursunuz. Uzun zamandır okuduğum en donanımlı, en çarpık, en daldan dala, en huzursuz edici ama aynı zamanda en çok huzur veren, en en ve en kitaptı. İçsel bir yolculuk. Hayal gücünün canlanması, bilinçaltındaki tüm kirli düşüncelerin gün yüzüne çıkması. Bu hikâye Tutunamayanlar'ın hikâyesi. Oğuz Atay yıllar önce açtı tiyatronun perdesini. Oyun hâlâ devam ediyor. Zira hepimiz birer Tutunamayan'ız...

kalli 2 years ago

Çavdar Tarlasında Çocuklar

J. D. Salinger

100 Gönderi

Kitap ergenlik dönemlerinde olan bir gencin dünyaya bakış açısını okuyucuya sunurken aynı zamanda yetişkinlerin dünya düzenine karşı bir isyan da sunuyor. Kitap ismiyle pek de müstesna değil. Yani en azından okumadan önce ismine bakarak zihninizde ismine bakarak canlandırdıklarınızla okuduğunuz şeyler…devamıKitap ergenlik dönemlerinde olan bir gencin dünyaya bakış açısını okuyucuya sunurken aynı zamanda yetişkinlerin dünya düzenine karşı bir isyan da sunuyor. Kitap ismiyle pek de müstesna değil. Yani en azından okumadan önce ismine bakarak zihninizde ismine bakarak canlandırdıklarınızla okuduğunuz şeyler aynı değil. Roman boyunca ergenlik sürecindeki bir gencin büyümeye adım atarken yaşadığı problemleri, hayatı anlama sürecini, yaptığı isyanları, doğrularını, yanlışlarını, sosyalleşme çabasını ve toplumda yalnızlaşmasını, kendini bir şekilde yalnızlaştırmasını okuyoruz. Hemen hemen hepimize tanıdık gelebilecek şeyler. Holden'ın yaşadıklarıyla birebir şeyler yaşamasakta veyahut ergenlik dönemlerimizde tamamıyla onunla aynı şeyleri düşünmesekte benzer yollardan, sorgulamalardan, başkaldırı ve isyan etme süreçlerinden geçebiliyoruz. O yüzden okudukça anlatılanların tanıdık gelmesi ve kendinizden birer parça bulmanız muhtemel. Kitabın esprili ve basit bir dili var. Size pek bir şey katmasa da -belki katar- en azından eğlenebilirsiniz. Ayrıca anlatım tarzı ve dili bizlere oldukça kolay bir okuma sunuyor. Elinizde aldıktan sonra bir çırpıda bitirebilirsiniz. Ben sürekli aynı şeyleri okumaktan sıkıldığım için aynı anda başka kitaplarda takip ettim, o yüzden benim için vakit birazcık uzundu, ama siz bir kitaba uzun süre odaklanabiliyorsanız bir çırpıda bitirebileceğiniz bir eser. Kitabı kahraman anlatıcı bakış açısıyla okuduğumuz için Holden harici karakterleri Holden'ın anlattığı kadarıyla tanıyabiliyoruz. O yüzden karakterler konusunda pek analiz yapabileceğim bir eser değil. Sadece Holden'ı tanıyabiliyoruz. Holden'da zeki ama düşünmeden hareket eden, ağzı bozuk, sürekli bir şeylerden yakınan, yüzeysellikten hoşlanmayan, yeni maceralar arayan, kavga etmeyi seven ama aynı zamanda da kavgadan korkan, hoşnutsuz bir karakter. Kısacası bir ergenin sahip olabileceği tüm özellikleri taşıyan bir çocuk. Holden'ın cümlelerini okuyup, iç dünyasına indikçe kendi geçmişime de bir yolculuk yaptım. Onu tanıdıkça aslında kendi lise çağlarımı tanıdım, hatırladım diyebilirim. Tabii bu kadar isyankar, ağzı bozuk, aklı havada değildim ama bizimde ani kararlar verip çok yanlışlar yaptığımız, dünya düzenine karşı 'aq böle hayatın' dediğimiz zamanlar oldu. (Çaktırmayın hâlâ diyorum.) Kitap tam olarak direkt konu edindiği ergenlere ve henüz tam anlamıyla yetişkin olamamış ama bunun etkilerini hissetmeye başlayıp sorumluluklar almaya başlamış olan gençlere hitap ediyor bence. Yazımın en başlarında bahsettiğim gibi size muazzam bilgiler katmaz. Ya şuan aynı süreçlerden geçiyor olup empati kurma şansı yakalarsınız, ya da kendi geçmişinizi hatırlayıp bir süzgeçten geçirme fırsatı bulursunuz. Tüm bunların dışında da esprili tarzıyla da eğlendirdiğini söyleyebilirim. Samimi hissettirdi. Dertleşiyor gibi bir etki bıraktı üzerimde. Kendimizi kitaptaki bahsi geçen psikiyatristin yerine koyabiliriz bence. Çünkü sayfalar boyunca Holden bize kendini, çevresini ve isyanını bize anlatıyor. Biz de onu dinliyoruz. Kitabı bitirdikten sonra da belki böyle yazarak belki sadece düşünerek muhakemesini yapıyoruz. Kitap devam ediyor gibi bitiyor. Yani Holden konuşmaktan sıkıldığı için son veriyor sözlerine. Sıkılmasa daha devam eder. Böyle bir kitabın ''bitti'' etkisi vermesi beni rahatsız ederdi. Sonuçta hayat her şeye rağmen devam ediyor. Böyle açık uçlu olmasını sevdim.

kalli 2 years ago

Loş Sohbet

Caner Özyurtlu

2 Gönderi

Bu Youtube programı hakkında yazmayı düşünmüyordum, fakat sonra Raf ahalisinin de Loş Sohbet'i keşfetmesi gerektiğini, kimsenin bu muhabbetten geri kalmaması gerektiğine karar verip yazmaya karar verdim. Yılın başından takip ediyorum programı. Bölümleri -hepsi olmasa da- böyle kafanın dolu olduğu, hiçbir…devamıBu Youtube programı hakkında yazmayı düşünmüyordum, fakat sonra Raf ahalisinin de Loş Sohbet'i keşfetmesi gerektiğini, kimsenin bu muhabbetten geri kalmaması gerektiğine karar verip yazmaya karar verdim. Yılın başından takip ediyorum programı. Bölümleri -hepsi olmasa da- böyle kafanın dolu olduğu, hiçbir şey yapmanın istenilmediği zamanlarda açılıp izlenecek daha doğrusu dinlenecek bölümler. Aslında izleyicileri eğlendirme amacı gütmüyor, bir şeyler öğretme amacı da yok. Katarsis gibi insanların psikolojisini deşelemiyor. 2 arkadaş -grup olarak katıldıkları istisna bölümler var- kahve ya da bira eşliğinde, loş ışıkta sohbet ediyor, siz de o sohbeti çay ya da kahve, belki de bira eşliğinde dinleyip keyfini çıkartıyorsunuz. Bence konuk olan kişiler kendileri gibi davranmışlar. Caner abinin -abi denmesini sevmiyor kendisine yine de diyeceğim ben, çünkü abi gibi hisettim kendisini ahajaha- karakter zaten rol kesmeye izin verecek bir karakter değil. İnsan Caner abinin karşısında rol kesemez sanırım ya. Bu sayede program size farkında olmadan -program farkında olmadan- önyargılı olduğunuz kişileri yakından tanıyıp ön yargılarınızın kırılmasına önayak olabiliyor. Veyahut hiç tanımadığınız bir ismi keşfetmenizi sağlıyor. Tüm konukları dinlemekten zevk aldığımı söyleyemem, bazı isimlerin enerjisi bana çok geçmedi. Tabii öyle hissettiğim konuklar bir elin parmağını geçmeyecek sayıdaydı. Çoğunlukla samimi ve dinlemesi zevkli olan bölümlerdi. Her ne kadar eğlendirmek, öğretmek için kendini kasmasa da eğlenip bir şeyler kapabilirsiniz Loş Sohbet'ten. Zira her hayatın içinde öğrenebilecek bir şeyler vardır. Bazen Caner abi dertlerini konuklara açtı, bazen de konuklar dertlerini Caner abiye. Ortak hisettiğim dertleri, sorunları daha iyi bir ilgiyle izledim. Bu arada Caner abimin kafasını çok sevdim. Çoğu şeyde aynı düşüncelere sahibiz ve her onu dinlediğimde bunu daha net farkettim. Örneğin daha geçen gün filmi çekilse diye düşündüğüm olayın filmini çekmeyi Caner ağabeyim düşünmüş. Tabii bazı sebeplerden ötürü çekememiş ama bunun gibi aynı düşünceler denizinde dolaştığımıza dair örnekler var. (Ayak İşleri'ni izlemek için sabırsızlanıyorum.) Dinlemekten en çok zevk ve sohbetlerine doyamadığım konuklardan bahsetmek isterim. Erkan Kolçak; en sevdiğim oyuncu, samimi bir sohbet olmuş. Bu adam saatlerce konuşsa dinlerim. Her konuda yetenekli bence. Evet konuşmakta bile. Janset Paçal; küçüklüğümde Janset'e hayrandım, yıllar sonra ilk kez izledim kendisini. Enerjisi harikaydı. ''İnsan hissettiği yaştadır.'' düşüncesinin ete kemiğe bürünmüş hali bence. Güven Murat Akpınar; herhalde ilk defa bu kadar utangaç bir ünlü gördüm, aşırı samimi ve tatlı geldi mahcubiyeti. Fırat Albayram'da hep utangaç olduğunu söyler ama Güven'in utangaçlığı buram buram geçti bana. Bu çekingenlikte samimi bir sohbete ortam açmış. Ceyda Kasabalı&Fırat Albayram; Nazar değmesin maşallah. En sevdiğim çift. Hayalimdeki ilişkiyi yaşıyorlar ve ben bunu izlemeyi çok seviyorum. Doğal ve samimi hissettirdi. Ali Biçim&Mesut Can Tomay; bu ikiliyi izleyen biri değilim ama başkasının kanalında seviyorum kendilerini. Ali Biçim'in abiliği ve öğreticisi zekâsı karşısında Mesut'un uçarılığı kaçarılığı samimi hissettiriyor. Bunlar dışında Tolga Çevik, İbrahim Büyükak, Kalben, İlker Ayrık, Chaby, Hasibe Eren, Salih Bademci, Alper Kul, Sinan Mıhçı'yı falan dinlemeyi de sevdim. Mert Baykal'ın konuk olduğu bölümü sevemedim. Yani bu kadar enerjisiz bir konuğu izlemek kötü hissettirdi. Elbette kendince bir sebepleri vardır, o sıralar sanırım Sıcak Kafa'nın çekim süreciymiş, ya da sonrası. Belki yorulmuştur, ama yine de beni ruhsuzluğu rahatsız etti. Mert Baykal dışında Mesut Süre, Kaan Yıldırım, Bora Akkaş'ın falan muhabbetleri sarmadı. Bunu yazmadan önce adını ilk defa duyduğum Hedonutopia grubunun katıldığı bölümü dinlemiştim. Beynimden çıkan dumanları yeni söndürdüm. İlk defa Caner abimden çok konuşan -bu çok konuşmak da değil artık bambaşka bir seviye, 56 dakikalık programda nefes bile almadan konuştu- bir konuk gördüm. Caner bey abinin lafa girmeye çalışıp bir türlü girememesi, tepkileri çok komikti. Beynimden duman çıkarıp, son nefesimi verecek gibi hissettirse de eğlenceliydi. Eğer hızlı videolardan bir şey anlıyorsanız 2x'de dinlemesi daha zevkli bu bölümü. Neyse ben de çok konuştum sanırım. Öyle pek bir amacı olmayan ama kafa dağıtacak, geceleri uyumadan önce izleyecek veyahut podcast tadında dinleyecek bir şeyler arıyorsanız Loş Sohbet ile tanışmanızı can-ı gönülden tavsiye ederim.

kalli 2 years ago

Yaratılan

Çağan Irmak

108 Gönderi

İtiraf etmek gerekirse bu diziye başlamamdaki en büyük etken Erkan Kolçak Köstendil'in olmasıydı. Çok bi' beklentim yoktu, çok çok beğendim. Dizi Frankestein öyküsünden uyarlanmış. Tabii olduğu gibi alıp çekmemişler. Frankestein öyküsünü Türk ve müslüman kültürüne uyarlamışlar. Çok da başarılı bir…devamıİtiraf etmek gerekirse bu diziye başlamamdaki en büyük etken Erkan Kolçak Köstendil'in olmasıydı. Çok bi' beklentim yoktu, çok çok beğendim. Dizi Frankestein öyküsünden uyarlanmış. Tabii olduğu gibi alıp çekmemişler. Frankestein öyküsünü Türk ve müslüman kültürüne uyarlamışlar. Çok da başarılı bir uyarlama olmuş. İlk 2 bölüm merak uyandırıcı olsa da durgundu. Daha çok ne izleyeceğimizi göstermek Ziya karakterini, İhsan Hoca'yı tanıtmak amacı güdüyorlardı sanki. 'Diziye alışacak mıyım alışmayacak mıyım?' diye düşünürken 3. bölüm beni fena hâlde yükseltti. Sonrası ise vicdan arayışı, insanın insan oluşunu sorgulayışı, iyiliğin ve kötülüğün ölçütü, beden ve ruhun birliği üzerine anlamlı bir sorgulama. Senaryo güzel yazılmış. Hem heyecanlandırıyor, yükseltiyor, geriyor, hem de sorgulatıyor, öğretiyor, düşündürüyor. Tabii fazlalık olarak gördüğüm kısımlarda vardı. Dizinin önüne geçmese de romantizme bağlanan kısımları sevemedim. Böyle bir hikâyeye romantik bir anlatım yakışmamış. Çağan Irmak ve ekibi görselliği de güzel kullanmışlar. Çekim açıları ve teknikleri dizinin anlatısına çok uygundu. Nerede uzaklaşacağını nerede yakınlaşacağını çok iyi ayarlamış. Kamera açılarıyla oyuncuların duygusunu, dizinin atmosferini hissedebildim. Ayrıca dizi için seçilen ortamda güzeldi. Dönemi olması gerektiği gibi göstermişler. Bu konuda bi' hata, eksiklik göremedim. Frankestein hikâyesini Türk kültürüne bu kadar iyi bir şekilde uyarlamalarını beklememiştim doğrusu. Ya fazla Avrupai bize uymayan bir anlatı sunmuştur, ya da tam tersi uyarlarken orijinali bozmuştur diye düşündüm ama bence aradaki denge çok güzel kurulmuş. Hem Frankestein öyküsünden uzak değil, hem de kültürümüzden. Biraz oyunculuklardan konuşmak gerek. Şifa Nur'u görmekten bıkkınlık geldi artık. İyi bir oyuncu da değil neden her dizide anlamıyorum. Şifa Nur'un sahnelerini atladığımı da belirtmek isterim. Çünkü daha iyi genç kadın oyuncular varken her dizide bu vasıfsızın rol alması can sıkıcı. Tamam konservatuar okuyor olabilir, yine de gitsin biraz tiyatro, kısa film yapsın kendini geliştirip gelsin. Her dizide aynı tip karakterle oynuyor. Farklı tiplemelerle yazılmış karakteri Şifa'nın muazzam (!) oyunculuğuyla aynı tiplerde izliyoruz. Bu kadar Şifa Nur'u gömdüğüm yeter, azıcık da Taner Ölmez'den bahsedelim. Taner Ölmez'i ilk kez Mucize Doktor dizisiyle tanımıştım. Rolünü başlarda abartılı oynuyor gibi gelse de sonrasında Ali Vefa karakterine alışıp Taner Ölmez'in oyunculuğunu sevmiştim. Hah işte burada Ali Vefa karakterini üstünden atamamış sanki, yani ben onu gördüm. Her iki diziyi de izleyip benim gibi hisseden var mı acaba? İyi bir dizide başarılı bir performans sergileyebilecekken üstünden atamadığı eski karakteri Ziya karakterinin ve onun anlam arayışının önüne geçmiş. Kötü bir performans diyemiyorum ama başrolden çok daha iyi bir oyunculu beklerdim, vasat kalmış bu dizi için sergilediği performans. Gelelim diziyi izleme sebebime. Erkan Kolçak Köstendil'e. Ne kadar övsem az. Hiçbir dizisinde hayal kırıklığına uğratmıyor. Elinden geleni değil, elinden gelenin çok daha iyisini ortaya koyuyor. İhsan Hoca karakteri muazzam yazılmış bir karakter. Onu izlerken ister istemez bir şeyleri sorgulamaya, düşünmeye başlıyorsunuz. Erkan Kolçak'ta bu ağır rolü pek iyi taşımış. Her bir davranışına yansıtmış İhsan Hoca'yı ve düşündüklerini, düşündürtmek istediklerini. Erkan Kolçak o kadar iyi bir oyuncu ki mafya babası rolünü de vur kafasına al ekmeğini rolünü de delirmiş bilge adam rolünü de zirvede oynuyor. Muazzam yetenek yahu. Boşuna en favorilerimden değil. Yeri geldi çok yükseldi, yeri geldi düştü. Bazen öğretti, bazen düşündürttü, bazen de bir anlam arayışına götürdü. Sevabıyla günahıyla, iyisiyle kötüsüyle başarılı bir diziydi. Kesinlikle vaktimi ayırmama değdi.

kalli 2 years ago

The End of the F***ing World

Charlie Covell

209 Gönderi

Aksi, havalı ve popüler olan fakat kendini yaşadığı yere ait hissetmeyen ergen bir kızla, psikopat olduğuna inanan, silik ergen bir erkek bir araya gelirse en fazla ne olabilir ki? Cevabı bu dizide. Konusunu okuduğumda çok ilgimi çekmemişti, ayrıca dizinin kapağı…devamıAksi, havalı ve popüler olan fakat kendini yaşadığı yere ait hissetmeyen ergen bir kızla, psikopat olduğuna inanan, silik ergen bir erkek bir araya gelirse en fazla ne olabilir ki? Cevabı bu dizide. Konusunu okuduğumda çok ilgimi çekmemişti, ayrıca dizinin kapağı bana klişe bir ergen dizisi olduğunu düşündürtmüştü. (Klişe sahneleri olsa da farklı bir yapım. Neyse buna daha sonra geleceğim.) Fakat izlediğim olumlu yorumlar diziyi izlemek konusunda beni teşvik etti ve işte şuan buradayım. Çok akıcı bir dizi. Eğer vaktiniz varsa 1 günde bile rahatlıkla bitirebilir. Hem bölümler kısa hem de olaylar pek durgunlaşmadığı için boğmuyor. Bu da biz izleyicilere akıcı bir keyife ortak olma şansı sunuyor. İlk sezonu mu 2. sezonu mu daha çok sevdiğimi düşündüm ve iki sezonunda gözümde eşit olduğuna karar verdim. İlk sezonda da yanlış kısımlar vardı, 2'de de. İlk sezonda da heyecanın doruğa ulaştığı kısımlar vardı, ikide de. Yazımın başında söylediğim gibi dizide her gençlik kurgusunda karşımıza çıkacak klişelikler yer alıyordu, ama bu durum çok rahatsız etmedi. Müzik seçimlerini çok beğendim. Dizinin ruhunu yansıtacak ve o havaya sokacak müziklere yer vermişler. Bayıldım buna. Dizinin heyecanını yakalasam da olaylar hızlı ilerlediği için o merak etme duygusunu yaşayamadım. Çünkü ne olup bitecekse şipşak yaşanmıştı. Galiba yerinde duramayan genç tayfaya hitap ettiği için anlatacaklarını uzatmak istememişler. Eğer böyle biriyseniz bu dizi tam da size göre. Bu arada kara mizahı da pek iyi. En azından İngiliz mizahını sevenler için. Oyunculuklar idealdi. Yani hepsine yükselmedim. Yükselmediğim gibi beni düşüren bir oyunculuk performansı da yoktu. Oyuncular karakterlerine uygun bir performansa imza atmışlar. Alyssa karakterini sevdim. Bir yandan da ayar olurdum. James karakterinin ezikliğini hisettim. İkisi de güzel oynamışlar yani. Süre olarak çok kısa bir dizi. Bölümler 20-25 dakika falan. Her şey çok hızlı. Çok da gereksiz yerlerle uğraşmadan, girişmeden anlatacaklarını anlatıp bitirmişler. İlk sezonun finali 2. sezonda neler izleyeceğime dair beni meraklandırmış ve heyecanlandırmış olsa da 2. sezonun finali, yani dizinin finali tatmin etmedi. Eksik kalan bir şeyler olduğunu söyleyemem, fakat tatminkar olmayan bir finale imza atmıştı. Çok boş vaktiniz yoksa ya da yerinizde duramıyorsanız farklı denilebilecek gençlik kurgusu istiyorsanız izleyebilirsiniz.

kalli 2 years ago

Love, Death & Robots

David Fincher

171 Gönderi

Aşk, ölüm ve robotlar. Kaos, savaş, kara-mizah... Her bölümünde farklı bir konuya değinen animasyon serisinde bilim-kurguya başka bir açıdan bakıyoruz. Uzun zamandır izlemek istediğim fakat bir türlü izlemeye başlayamadığım -özek bir sebebi yoktu- bir diziydi. En sonunda tamam artık izleyeceğim…devamıAşk, ölüm ve robotlar. Kaos, savaş, kara-mizah... Her bölümünde farklı bir konuya değinen animasyon serisinde bilim-kurguya başka bir açıdan bakıyoruz. Uzun zamandır izlemek istediğim fakat bir türlü izlemeye başlayamadığım -özek bir sebebi yoktu- bir diziydi. En sonunda tamam artık izleyeceğim dedim ve oturdum başına. Bölümler kısa olduğu için bir çırpıda diyebileceğim bir zaman diliminde bitirdim. Tüm bölümlerin ilgi çekici eh buna bağlı olarak da akıcı olduğunu söyleyemem ama maks 18 dakikadan oluşan bir bölüm ne kadar ağır olabilir ki değil mi? Dizide aklımda kalan ve sevdiğim olarak nitelendirdiğim birkaç bölüm olsa da en sevdiklerim Tanık ve Yoğurt Dünyayı Ele Geçirdiğinde ve Alternatif Tarih bölümleri oldu. Tanık bölümü harika bir paradokstu. Hayranlıkla izledim, dizinin diğer hiçbir bölümünde Tanık'tan aldığım tadı alamadım. Yoğurt Dünya'ya Ele Geçirdiğinde bölümünde de mizahı ve anlatımı güzeldi işte. Alternatif Tarih bölümü de paralel evrenler konusuna değinen, 'acaba?' sorusuna tarihin en büyük diktatörlerinden biri olan Hitler üzerinden cevap veren mizahi eleştirisi güçlü bir bölümdü. İlk üçüme koyduğum bölümlerin ilk sezondan olması onu diğer sezonlara göre biraz daha iyi kılar mı? Evet. Peki bu diğer sezonları zayıf kılar mı? Hayır. Dizinin görsel tasarımına bayıldım. Görsel tasarım bölümün kaotik, mizahı, güçlü-zayıf her türlü etkisini yansıtmış. Bu konuda 10/10 diyebileceğim bir performans sergilemişler. Bilim-kurgunun ve o yaşanan tüm kaosun içerisinde evrensel bir kara-komedi yapmak zordur. Love,Death&Robots ekibi bunu başarmış. Dediğim gibi tüm bölümleri ilgi çekici değildi ama çoğu bölümünde mizah üst seviyedeydi. Mizahın olmadığı bölümlerde de kaos ve kaos ve savaştan doğan ölüm ön plandaydı. Çok küçük yaşta olanları etkileyebilecek korkutuculukta ve gerginlikte bölümlerin mevcut olduğunu da unutmadan hatırlatmak isterim. Tadına doyamadım şahsen. Bölüm süreleri çok kısaydı, ama mantıklı da düşününce uzun olursa gereksiz uzamış olacaktı. Zira 10 dakikada anlatabilecek konuyu 20 dakikada anlatmak onu ana konudan uzaklaştırır ve işleri daha da zorlaştırır. Sanırım ekip burada mümkün olan en kısa sürede en dikkat çekici anlatımı yapmak ve mesajını vurucu, net bir şekilde vermek istemişler. Bunu da başarmışlar. Hakkını veren ama çok da vaktinizi almayacak bir kara-komedi, bilim kurgu ve korku izlemek istiyorsanız aradığınız nimet.

kalli 2 years ago

Bir Düşüşün Anatomisi

Justine Triet

46 Gönderi

Devam ediyorum Oscar adaylarını değerlendirmeye. Bugünkü konuğumuz Cannes'te ödülle ayrılmış bir film. Eşi Samuel ve görme engelli Daniel ile birlikte dağlarda herkesten uzak bir yaşam sürdüren Sandra'nın hayatı eşi Samuel'in ölümüyle altüst olur. Eşinin ölümünün baş şüphelisi olarak yargılanırken olayın…devamıDevam ediyorum Oscar adaylarını değerlendirmeye. Bugünkü konuğumuz Cannes'te ödülle ayrılmış bir film. Eşi Samuel ve görme engelli Daniel ile birlikte dağlarda herkesten uzak bir yaşam sürdüren Sandra'nın hayatı eşi Samuel'in ölümüyle altüst olur. Eşinin ölümünün baş şüphelisi olarak yargılanırken olayın tek tanığı da 11 yaşındaki Daniel'dir. Böyle araştırmalı, soruşturmalı konular ilgimi çekiyor. Dedektif hikâyelerini seviyorum. Dedektiflerle, soruşturmacılarla beraber kendimce kanıtları değerlendirmek ve de eğer varsa suçlunun kim olduğunu tahmin edip olağan şüphelileri analiz etmek hoşuma gidiyor. Bu filmden aldığım tadın aynısını 12 Kızgın Adam'da almıştım. Uzun zamandır bu kadar detaylara dikkat eden, kişilerin psikolojisini de derinlemesine analiz eden bir film izlememiştim. Ağır ağır süregelen bir anlatıma sahip. Olay yaşandıktan sonra -Samuel'in ölümü- anlatım biraz hızlanıyor ve aynı anda karmaşıklaşıyor. Çünkü kendimizi bir soruşturmanın içerisinde buluyoruz. Uzun mahkeme sahneleri var. Böyle şeyleri sevmeyenler için sıkıcı olabilir. Zira filmin büyük bir kısmı bu sahnelerle geçiyor. Samuel'i sadece Sandra'nın anlattıkları kadarıyla biliyoruz bu da biz izleyicileri olayın cinayet mi intihar mı olduğunu tahmin etmesini zorlaştırıyor. Sanırım filmim böyle bir amacı da yok. Amaç kişilik analizi yapmak ve olaylar karşısında suçlu veya suçsuz olsun bir kişinim verebileceği olağan tepkileri göstermek. Filmin karakter analizi, konuyu anlatım şekli, şüphelinin (Sandra), tanığın (Daniel) ve avukatların tepkileri, değerlendirmeleri güzeldi. Beni bu konuda etkiledi ve kendine çekti. Zaten film uzun konuşmalarla ve karşılıklı tezler ve antitezlerle geçiyorsa konuşmaların ve değerlendirmelerin etkileyici olması gerekir. Bu filmde bunu başarmış. Eğer gerilim ve suçun verdiği bir aksiyon beklentisiyle izlerseniz beklediğinizi alamazsınız, heyecanlı bir tarafı var ama aksiyon yok filmde. Dediğim gibi büyük bir kısmı karşılıklı konuşmalarla ve mahkeme sahnelerindeki savunmayla geçiyor. Yaşanan olayın geriye dönüt sahnelerle canlandırması da yapılmadı. O sebeple de konuşmaları analiz etmesi heyecanlı olsa da canlandırma olmadığı için suç ve gerilim konusunda tatmin edici değil. Yani aradığı bu olanlar hiç girişmesin. Filmin müzik seçimi güzel olsa da biraz da rahatsız ediciydi. Fazlasıyla gürültülü. Özellikle ilk başta Samuel'in gazeteci kadını kaçırmak için çaldığı müzik baya rahatsız ediciydi. Gazeteci ve Darcia ile beraber ben de rahatsız oldum. Fakat bu olumsuz bir şey değil. Seyirciye 'bunda ne var?' dedirtmemek ve mantıklı gelmesini sağlamak için olabildiğince rahatsız edici şekilde kullanmışlar müziği. Bu kadar abartmasalardı iyiydi. Sürekli konuşmalarla geçen bir film için uzun bir süresi var. Eğer cinayet işlendi mi işlenmedi mi, olay nasıl gerçekleşti gibi merak uyandıran soruları sordurmasa ve de soruşturma ilerleyip bir şeyler anlatıldıkça daha çok dikkat çekmese sıkabilirdi. Yani konuşmayla geçen filmleri sevmeyenleri de biraz da olsun bu yönüyle bağlar bence. Sandra karakterine hayat veren Sandra Hüller'in oyunculuğu baya iyiydi. Ondan daha çok şu karşıt avukatın -Sandra'nın suçlu olduğunu düşünen- oyunculuğunu beğendim. Genel olarak filmdeki oyunculuklar dikkat çekiciydi ama bu iki isim öne çıktı gözümde. Final filme göre epey zayıf kalmış. Beni hiç tatmin etmedi. Ters köşe falan beklemiyordum, zaten buna açık bir film değil ama yine de daha akılda kalıcı bir final beklerdim. Bir de bence net bir cevap vermedi sorulan sorular hakkında. Neler olduğunu, olayları, yaşananları bütünüyle anlatıp takdiri seyirciye bıraktılar. Eğer 12 Kızgın Adam, Beklenmeyen Şahit gibi mahkemede geçen filmleri seviyorsanız izlenir.

kalli 2 years ago

Oppenheimer

Christopher Nolan

254 Gönderi

Spoiler içeriyor Oscar adaylarına adaylar arasında en ses getiren ve ödülü alacağına garanti gözüyle bakılan bir isimle devam ediyoruz; Oppenheimer. Tarihin dengelerini altüst eden bir konuyu ele alıp Christopher Nolan'ın zaten yüksekte olan konumunu daha da yükseğe taşıyan ve hayatında tek bir…devamıOscar adaylarına adaylar arasında en ses getiren ve ödülü alacağına garanti gözüyle bakılan bir isimle devam ediyoruz; Oppenheimer. Tarihin dengelerini altüst eden bir konuyu ele alıp Christopher Nolan'ın zaten yüksekte olan konumunu daha da yükseğe taşıyan ve hayatında tek bir Nolan filmi izlememiş kişinin bile ''Nolan kimmiş acaba?'' diye düşündüren bir yapım. Evet film sadece Julius Robert Oppenheimer'ı değil, Christopher Nolan'ı da dünyaya duyurdu. Filmin konusunu herkes biliyordur, herhalde mağarada yaşamıyorsak bu kadar adını duyuran, pr yapan bir filmin ne anlattığını bilmemek mümkün değil. Nolan her detayı anlatmak istemiş sanırım, filmde Oppenheimer'in atom bombasını icat etmeye karar verişi, icat edişi, kullanılmasına karar verme süreci, kullanılması, kullanıldıktan sonra olanlar, sorgulanması... kısacası film hiçbir detayı atlamamaya özen göstermiş. Eksikleri yok diyemem ama tam'a oldukça yakın. Neyse bir yandan da yaşanan olayı 'masum' gösterme çabasından da geri durmamış. Masum derken olması gereken buydu temasıyla anlatılınmış filmde. Bu savunmayı sevmesem de detayların derinlerine inilmesini sevdim. Filmi izlemeden önce aklımda duygusal yönden etkileneceğime yönelik bir düşünce olmuştu. Fakat duygusal bir etkiden ziyade film bilimsel olarak zihnimi baya doldurdu, doyurdu. Temposu yavaş yavaş arttı filmin. İlk başlarda daha bilimsel ve durgunken 2 saatten sonra temposunu arttırıyor ve heyecan açısından epey yükseltip tatmin ediyor. Film başından itibaren kendine bağlayıp çekse de asıl ilgimin yükselmesi bombanın atılma sahnesinden sonra oldu. Dehşet bir yükselme, hız artışı, adrenalin yükselimi yaşandı. Sanırım başlarında temposu yüksek olup sonradan düşseydi kopabilirdim filmden. Fakat o heyecanı yavaş yavaş arttıra arttıra vermesi kendine bağladı. Görsel açıdan çok doyurucu bir filmdi. Bombanın patlama sahnesini sinemada izlemeyi isterdim. (ama sırf o sahne içinde 3 saat o ortama dayanamazdım) Siyah-beyaz sahneler filme daha gerçekçi bir hava vermiş. Tamamının siyah-beyaz olmasını ister miydim? Eğer öyle olsaydı galiba görsel açıdan şuanki verdiği etkiyi veremezdi sanırım. Filmde en çok oyunculuğunu beğendiğim isim Robert Downey Jr. oldu, düşüşü de yükselişi de mükemmeldi. Tüm oyuncuları, karakterleri ayrı ayrı değerlendirmem mümkün değil. Genel olarak bir değerlendirme yapmam gerekirse çoğunluğunu rolüne yakıştırdım. Tempoya ayak uydurabilmişler. İtiraf etmek gerekirse Cillian Murphy'nin oyunculuğunu pek sevemedim. Oppenheimer'i canlandırmak için yanlış bir cast seçimi olduğunu söyleyemem, çok kötü oynadı da diyemem ama böyle bir filme karşı oyunculuğu vasat kalmış. Beni pek yükseltmedi ve duygusunu geçiremedi. 3 saat... Korkutucu derecede uzun bir film. Lâkin kısa olsaydı birçok detayı atlardı. Tarihi biyografi filmlerinde uzunluk eğer senaryo da güzel ve tempolu yazılmışsa beni rahatsız etmiyor. Zaten film de temposunu yavaş yavaş yükseltip bu yükselimlerde tatmin edici bir bilgi sunduğu için kendine bağlıyor ve süresine dikkat bile etmiyorsunuz. Film kendi anlatmadıklarını da araştırmaya teşvik ediyor. Film oldukça anlamlı bir finalle bize veda ediyor. Son sahnede Albert Einstein'i ve Robert Oppenheimer'ı konuşurken görüyoruz. Savaşın her zaman devam edeceğine bir atıf yapılıyor bu diyalogda ve Albert Einstein'in uzaklaşıp Oppenheimer'in gözlerini kapattığı anda asıl sahne kapanıyor, gerçeklik başlıyor. Savaşın her zaman varolacağı bir gerçeklik...