(@) - Raf

Bir süre film izlemeye ara vermeyi düşünüyordum ama dün adaylar açıklanınca Oscar adaylarını incelemek istedim. %99.99 Oppenheimer kazanacak ama yine de rakiplerini tanımak istiyorum. Alexander Payne'nin daha önce Senden Bana Kalan filmini izlemiştim. Diğer filmlerinin de içeriklerini okudum kabataslak. Sanırım…devamıBir süre film izlemeye ara vermeyi düşünüyordum ama dün adaylar açıklanınca Oscar adaylarını incelemek istedim. %99.99 Oppenheimer kazanacak ama yine de rakiplerini tanımak istiyorum. Alexander Payne'nin daha önce Senden Bana Kalan filmini izlemiştim. Diğer filmlerinin de içeriklerini okudum kabataslak. Sanırım kendisi aile ilişkilerine, aile olmaya yönelik filmler yapıyor. The Holdovers'da da kan bağı olan bir aile ilişkisi olmasa da manevi anlamda bir aile olmayı izliyoruz, ki bence kan bağıyla kurulan aile ilişkisinden daha üstün bir bağ. Öncelikle film 70'lerin ruhunu - geçtiği zamanı- sahneye ve senaryoya pek güzel aktarmış. Akademi ödülü adayları adı altında izlemiş olmasam 2023'te çekildiğini düşünmezdim. ''Oppenheimer olmasa Oscar alırdı.'' diyemeyeceğim film bize naif, dramanın arasında ara ara eğlenceli bir hikâye sunuyor. Güzel bir bağın oluşumunu izliyoruz. Tabii bununla beraber olgunlaşmayı öğrenen bir ergen öğrenciyi ve kendi yaşamını, yaptıklarını içsel bir şekilde sorgulayan yaşı kemâle ermiş bir öğretmeni izliyoruz. İkisi de birbirlerini daha yakından tanıma fırsatı yakalayarak hem birbirlerini birbirlerinden daha çok da kendilerini tanıyorlar. İnsanın kendisini, eğitim hayatını, öğrenciliğini, eğer bir eğitimci ise eğitimciliğini sorgulayabileceği bir film. Kurulan ilişkiler naifti. Baba ve oğul samimiyeti göremiyoruz, ama karakterlerimiz birbirine yakınlaşıyorlar. Aradaki o sınırın aşılmamasını sevdim. Eğitimci ve öğrencisi arasında kurulabilecek dengeli bir ilişki. Oyunculukları çok sevdim. Fazlasıyla naif, fazlasıyla samimiydi. Zaten pek kalabalık br kadrosu olmadığı için oyuncuların birbirleri arasında kurduğu bağ ve uyum güzel olmuş. Bir sürprizi, heyecanı, yükselen bir sahnesi, beklentisi yok. Bir başı sonu yok. Sapsade bir hikâye. Bu sadeliğin arasında öğretici ve sorgulatıcı. Karşımıza klişelikler çıkıyor tabii. Bilmiyorum... farklı olmak zor galiba bu tarz yapımlarda. O farklılığı oluşturmaya çalışırken de uzaklaştırıyor biraz kendinden. Yakınlaştırdığı anlarda da sarmalıyor işte.

kalli 2 years ago

The Sandman

Neil Gaiman

79 Gönderi

Dizinin konusunu herkes yazmış. O yüzden ondan söz etmeyeceğim. İlk bölüm giriş açısından çekiciydi, beni diziye bağladı. İlk bölümle beraber neler anlatacağını merak edip diziye baya yükseldim. Çünkü bir çizgi romandan uyarlanan bu dizide farklı bir evren yaratılmıştı. Böyle farklı…devamıDizinin konusunu herkes yazmış. O yüzden ondan söz etmeyeceğim. İlk bölüm giriş açısından çekiciydi, beni diziye bağladı. İlk bölümle beraber neler anlatacağını merak edip diziye baya yükseldim. Çünkü bir çizgi romandan uyarlanan bu dizide farklı bir evren yaratılmıştı. Böyle farklı evrenleri, gizemleri, gerilimleri seviyorum. Kum, miğfer ve yakutun aranma sürecinde araya başka hikâyeler, meseleler, gizemler, kaoslar, kavgalar karıştırarak o eşya arama sürecini heyecanlı kılmaya çalışmışlar ama biraz sıkıcı olmuş. Yani uzun zamandır bu kadar heyecanlı başlayıp, o şekilde devam edip beni yükselten fakat aniden düşen ve sıkan bir dizi izlememiştim. En beğendiğim bölüm yakutun gücünü elinde tutan John'un yalansız bir dünyanın nasıl olacağını test ettiği bölümdü. Bölümün felsefesi, kaosu, neler olacak heyecanı, gerilimi çok güzeldi. Beni en çok yükselten bölüm oldu diziye dair. Tabii Morpheus'un arka plana atılması hoşuma gitmese de yine adrenalini yüksek bir bölümdü. Cehennemde yapılan savaş bölümü de güzel ve heyecanlıydı. Hangi kelimelerle saldıracaklarını beklemek, tahmin etmek güzeldi. Bu arada Lucifer'in kadın olması başlı başına bir saçmalıktı. Ama tamam buna takılmayacağım. Ölüm beni tatmin etmedi. Çok güçlü, heybetli, korkutucu ama hayranlık uyandırıcı bir görüntü canlanmıştı gözümde ama Ölüm'ü görünce 'bu mu yani?' dedim. İhtiras ve Kader'i de tanıyamadık. Gördük, duyduk ama tanıyamadık. Eğer 2. sezon gelecekse -duyuruldu zaten gelecek %99'' Kader ve İhtiras'a odaklanmasını isterim. Onları izlemeyi dört gözle bekliyorum. Dizinin çok yükseldiği kısımlarda oldu, düştüğü kısımlarda. Son bölümlere doğru o düşme daha belirleyici bir şekilde yaşandığı için bir an önce bitirme isteği uyandırdı içimde. Yani aslında tam bir düşme diyemem ama beklediğim yere giremedi bir türlü dizi. Ne beklediğimi nasıl bir hikâye umduğumu da anlatamam ama aradığımı bulamama hissini birazcık da olsa yaşadım. Sanırım bunun sebebi insanlara daha çok odaklanıp asıl görmek istediğim karakterleri -buna Düşler Kralı da dahil- geri plana atmasıydı. İnsanların olmaması gerektiğini söyleyemem zira insanlık olmasa Düş'te olmaz, Kader'de olmaz, İhtiras'da, Ölüm'de. Ama bu karakterlerin hikâyesi içerisinde insanları izlemek daha tatmin edici olurdu. Bir insanın yaşamı içerisinde Düş'ü değil. Ne anlatmak istediğimi anlatmışımdır umarım. Oyunculardan en çok Düş'ü canlandıran Tom Sturridge'yi sevdim. Adeta bu rol için yaratılmış. Onun dışında sevdiklerimde oldu, bu dizi için fazla abes durduğunu düşündüklerim de. İhtiras'ı canlandıran oyuncuyu da beğeneceğimi düşünüyorum. Kendisini pek izleyemediğimiz için şuanlık düşünüyorum. Son bölümden önceki kısa animasyon kısmını sevdim. Bir Kedinin Rüyası bölümü güzeldi, hem de Sandman hikâyesinden kopmamıştı. Zaten o hikâyeyi koparan bir şey tasarlasalardı sevmezdim. Final bölümünde adımı görmek bi' gururumu okşadı. Yıllar önce Orphe filmini izlerken hoşuma giden ve kullanıcı adı olarak seçtiğim ``Kalliope'yi`` bir dizide görmek hoşuma gitti. İkinci sezona dair umutlarım, beklentilerim... 1. Sandman'ın asıl gücünü görebilmek. 2. Kader ve İhtiras'ı izleyebilmek. 3. Ölüm'ün daha heybetli, çekici ve korkutucu bir karakter olarak tasarlanması. 4. İlk sezondaki felsefesini yükseltip daha heyecanlı, gizemli ve gerilimli bir hikâye sunması.

kalli 2 years ago

Frozen Planet

Alastair Fothergill

2 Gönderi

Bir süre deli gibi dizilere ve kitaplara sarmak istiyorum. O yüzden bu arada belgesel izlemeye falan ara vereceğim. Kapanışı iyi bir şeyle yaptığım için mutluyum. (Zaten David Attenborough amcamızın içinde bulunduğu bir belgesel kötü olabilir mi?) Belgesel iki seriden oluşuyor.…devamı

kalli 2 years ago

Suskunlar

Çağrı Lostuvalı

57 Gönderi

Spoiler içeriyor Türk dizi tarihinin en iyilerinden biri. Hem en iyisi hem de en anlamlısı. Tabii eksiği, yanlışı olan da bir dizi. Tüm eksiklerine rağmen anlamını hiç yitirmiyor ve her izleyişimde -heyecanını kaybetse de- duygusallığını yitirmiyor. Ahmet Kaya'yla da ilk kez bu…devamıTürk dizi tarihinin en iyilerinden biri. Hem en iyisi hem de en anlamlısı. Tabii eksiği, yanlışı olan da bir dizi. Tüm eksiklerine rağmen anlamını hiç yitirmiyor ve her izleyişimde -heyecanını kaybetse de- duygusallığını yitirmiyor. Ahmet Kaya'yla da ilk kez bu diziyle tanışmıştım. Adını duyardım ama hiç dinlememişti Bu açıdan da benim için yeri baya ayrı Suskunlar'ın. Hikâyeyi herhalde hepiniz biliyorsunuz. İlk kez izleyecekseniz heyecanlı, adrenalini yüksek, sürprizleri fazla bir dizi. Bol bol da gözyaşı dökmek garantili. Dizinin zaman birleşimi baya iyiydi. Çocuklarına tam dönülmesi gerekilen yerlerde dönüldü. Bu zaman geçişleri bazı dizi ya da filmlerde kafa karıştırıcı olabiliyor Suskunlar'da bunu yaşamadım. Çocuk oyuncuların cast seçimi de baya iyiydi. Hele İrfan'ın çocukluğunu oynayan... Yani baya iyi bir performans. Ne denilebilir ki... Ahu olmasa bence daha iyi olurdu. Ahu bana bu dizide hep bir fazlalık, hep bir sorun olarak geldi. Yani belki senaryo gidişatı gereği olması gereken kişiydi, o olmadan bazı sahneler yazılamazdı belki ama yine de fazlalık olarak gördüm. Bu arada Aslı Enver'in oyunculuğunu da beğenemedim yani. Onun dışında iyisi, kötüsü -karakter olarak iyi, kötü- herkes iyi ve senaryoyu besleyen oyunculardı. Biri olmasa bile bir şeyler eksik kalırdı bence. Ahu hariç. Ahu aradan çekileydin de Evevit'le Bilal aşklarını yaşasaydı lanet kadın! Ara ara Ferhat'ın diziye ilk geldiği sahneyi, Ahmet Kaya'yı ilk kez duyduğum o kısmı açar kendimi ağlatırım. İnsanın bazen ağlamaya ihtiyacı oluyor. O duygusallığı, o heyecanı, birliktelikleri, birbiri ile olan uyumları, sevinçleri, gözyaşları, 'hasss be vay anasını' dedirten sahneleriyle Türk dram-suç dizilerinin mihenk taşı. Eksikleri vardı. Mesela bazı şeylerin cevabını hiç alamadık. Özcan neden hiç geceleri uyumuyordu? Hasan ve İrfan'ın ilişkisi neydi? Başka yarım kalan cevabı verilmeyen sorular da vardı ama onlar spoilere girebilir. Bir de İrfan'ın Sait'le yaşıt gibi görünmesi saçmaydı. Aralarında en azından bi' 20 yaş fark var. Aynılar gibi. Ya da İrfan Bilal'lerden en fazla 5-6 yaş büyük ama büyük hâli amcaları gibi duruyordu. İrfan demişken İrfan'ın konuşmasına ve küfürlerine hastaydım yav. Böyle bi' karakteri romantikleştirmiyorum elbette. Ama Mehmet Özgür kendisinden nefret ettirecek kadar iyi bir oyunculuk sergilemiş. Gazanfer karakteri dizinin en farklı karakteriydi. Bu karaktere bi' spin-off çekilse(ydi) izler(d)im yani bayıla bayıla. Son kez bir şiirle yazımı bitirmek istiyorum; Ne hasta bekler sabahı Ne taze ölüyü mezar. Ne de şeytan bir günahı Gazanfer'in iyi olmasını beklediğim kadar...

kalli 2 years ago

Batıya Doğru Akan Nehir

N/A

3 Gönderi

Mezopotamya Uygarlığı'ndan başlayıp günümüze dek uzanan bir yolculuk hikayesi. Asırlardır akan, akmaya da devam edecek olan bir nehir. Tarihin nehri. Geçmişimizin, kültürümüzün/kültürlerin, bugünümüzün ve geleceğimizin nehri. İzlediğim en dolu belgesellerden biriydi. Alanında uzman kişiler tarihin tozlu sayfalarını aralayıp, gizleri, bilinmeyenleri,…devamı

kalli 2 years ago

Görünen Adam

Onur Ünlü

14 Gönderi

*Unutulanları hortlatma zamanı* İzlediğim ilk internet dizisi. O sebeple bende yeri çok ayrı Görünen Adam'ın. Normal olanın 'görünmezlik' olduğu bir evrende yanlışlıkla görünür hâle gelen Kurtuluş'un hikâyesi. Dizideki karakterlerin sadece aksesuarlarını görebiliyoruz, ya da onları herhangi bir yansımadan görüyoruz. Böyle…devamı*Unutulanları hortlatma zamanı* İzlediğim ilk internet dizisi. O sebeple bende yeri çok ayrı Görünen Adam'ın. Normal olanın 'görünmezlik' olduğu bir evrende yanlışlıkla görünür hâle gelen Kurtuluş'un hikâyesi. Dizideki karakterlerin sadece aksesuarlarını görebiliyoruz, ya da onları herhangi bir yansımadan görüyoruz. Böyle bir dünyada baş karakterimiz Kurtuluş bir kaza sonucu biz izleyicilere görünür hâle geliyor. Eh ondan sonrasını da izleyin artık. Onur Ünlü'nün bu delice zekasını seviyorum. Normal olmayanı normale o kadar güzel bir şekilde uyarlıyor ki izlediğimiz fantastik ve aşırı absürt şeyler doğalmış gibi geliyor. Görünen Adam dizisinde de aşırı absürt ve fantastik bir olayın hayatın bir parçası imiş gibi anlatılmasını izliyoruz. Tabii dizide absürt komedi ve fantastik türün yanında bilim-kurgu ve romantizmde var. Tüm bu anormaller ve normaller iyi bir şekilde kurgulanmış ve yazılmış. Ortaya da kısa ama akılda kalıcı eğlenceli ve heyecanlı mini dizi çıkmış. Kurtuluş Sher-teq pazarlamada çalışan saf, iyi niyetli, otoriteye boyun eğmiş, derdini türkülerle anlatan Özay Gönlüm'e, Neşet Ertaş'a hayran bir adamdır. Biz de bu dizide sıradan bi' adamın hiç de sıradan olmayan macerasını izliyoruz. Kurtuluş ve dizinin manyak deli kötü adamı Sher-teq ceosu Eşref Şerif'in çatışmaları aşırı eğlenceliydi. Bazen heyecanlı, bazen eğlenceli bazen de anlamlı, aslında çoğu zaman anlamlı bir dizi. Toplumun baskısına boyun eğmeye alışmış, örselenmiş, enseye tokat yaşayan, kimsenin görmediği ya da görmek istemediği Kurtuluş'un kurtuluşunun hikâyesi. Anlayabilene tüm bu absürt ve heyecanlı olayların yanında güzel de bir mesaj var dizide. Sher-teq pazarlama tarafından tanıtımı yapılan ürünlerin bile güldürdüğünü söylesem yalan olmaz. Her an güldürmeyi düşünmüş(ler) sanırım Onur Ünlü ve ekibi. Burası Kurtuluş Göreli'nin dünyası. Ama bizimkinden biraz farklı..

kalli 2 years ago

Altın Hazineleri

John Huston

4 Gönderi

Western filmlerini seviyor ve pek duyulmamış bir yapım arayışındaysanız aradığınız film Altın Hazineleri olabilir. Fred ve Curtin adındaki genç ve tecrübesiz iki adam onlardan daha yaşlı ve tecrübeli Howards ile beraber altın aramak için yola çıkarlar. Üçlü bu macerada hem…devamıWestern filmlerini seviyor ve pek duyulmamış bir yapım arayışındaysanız aradığınız film Altın Hazineleri olabilir. Fred ve Curtin adındaki genç ve tecrübesiz iki adam onlardan daha yaşlı ve tecrübeli Howards ile beraber altın aramak için yola çıkarlar. Üçlü bu macerada hem kendi benliklerini hem de dostluklarını gözden geçirme şansı yakalar. Filmin verdiği o macera duygusu, western tarzı baya iyiydi. Çok fazla haydutlara, polislerle çatışma sahnesi vs. yoktu. Hatta sadece bir taneydi çatışma sahnesi, zaten film bunun üzerine değil. Doğrunun, yanlışın, etik ve ahlaki değerlerin sorgulanması üzerine bir film. Filmde olay gelişimi ve buna bağlı olarak karakter gelişimi baya iyiydi. Kim ne yapacak neler olacak hazineye ulaşacaklar mı, başlarına bir bela gelecek mi? gibi gibi düşüncelerle izledim hep. O 'neler olacak?' heyecanını kaybetmiyor film için. Karakter gelişiminin de iyi olduğunu söyledim. Özellikle Fred karakterinin paranın verdiği hırsla açgözlülüğünü daha da ön plana çıkartması, korkunç ve sinir bozucu bir karakter olması iyi bir gelişimdi. Casablanca filminde Rick karakteri ile tanıdığımız Humphrey Bogart bu rolü o kadar güzel oynamış ki izlerken nefret etmeniz, sinirden bi-iki küfretmeniz muhtemel. Karakterlerin üçü de Fred gibi olsaydı -açgözlü, gözünü zengin olma hırsı bürümüş, gözükara- aradaki çatışma kuru gürültüden ibaret olurdu. Yani o etik ve ahlaki değerleri sorgulama felsefesini göremezdik. Fred açgözlüyken, Curtis tam tersine sadık biriydi. Herkesin hakkını gözetme peşindeydi. Howards ise yaşından ötürü fazla paranın peşinde değildi. Tüm paranoyakça düşünceleri Fred'den dinledik. Çünkü kendi düşünceleri aynı zamanda korkusu oldu. Bize de izlerken sorgulama fırsatı doğdu. Bu altın savaşının kazananı kaybedeni var mı? Kim ne kaybetmiş ne kazanmış bilmek isterseniz izleyin. Not: Artık şu eski dönem filmlere dair önyargılarınızı yıkmalısınız. Bence gayet iyi eserler, hem de birçok konuda ilkler. Sırf siyah-beyaz diye bu önyargıların olması anlamsız geliyor. Bir kere izleseniz seveceksiniz aslında. Neyse.

kalli 2 years ago

Monsters

Ian Brennan

115 Gönderi

Jeffrey Dahmer ile tek ortak yönümüz doğum günlermizin aynı olması olmayabilir öhöm öhöm.🫢 Şaka şaka. Böyle sadistçe ve iğrenç fantazilerim yok, ama bazen insan hakedenlere karşın düşünmüyor değil. Neyse diziden bahsedeyim. Dizide zamanında ABD'yi kasıp kavurmuş, özellikle Asyalılara ve Afrolara…devamıJeffrey Dahmer ile tek ortak yönümüz doğum günlermizin aynı olması olmayabilir öhöm öhöm.🫢 Şaka şaka. Böyle sadistçe ve iğrenç fantazilerim yok, ama bazen insan hakedenlere karşın düşünmüyor değil. Neyse diziden bahsedeyim. Dizide zamanında ABD'yi kasıp kavurmuş, özellikle Asyalılara ve Afrolara korku salmış seri katil, yamyam Jeffrey Dahmer'in yaşamı anlatılıyor. Dizinin kurgusunun mükemmel, aşırı iyi olduğunu söyleyemem, fakat iyiydi. Yani seri katil konulu bir dizi izleme beklentimi ve isteğimi tatmin etti. Jeffrey'in çocukluğunu, onu psikopatlığa iten sebepleri -elbette bir bahanesi olamaz-, nasıl büyüdüğünü, cinayetleri nasıl işlendiğini, sonrasında neler yaptığını ve nasıl yakalandığını, yargılanma sürecini ve ölümünü başarıyla işlemiş dizi. Hem vahşeti açık açık gösterip birazcık hassas izleyicilerini itmiyor, hem de birçok olayın üstünü kapatıp, tozpembe dünya yaratıp beklentilerin ve as olanın dışına çıkmıyor. (Vahşeti açıkca gösterseydi de yanlış bulmazdım. Rahatsız olan da seri katil dizisi izlemesin kardeşim zorla mı?) Tabii aşırı hassas olanlar kaçınmalı. Sonra vay efendim izlemezdim önerini okudum, izledim, psikolojim bozuldu gibi mesuliyetler kabul etmiyorum(z). Zamansal kurgu biraz kafa yorucuydu aslında. Sürekli geçmiş ve gelecek arasında gidip geldik. Tabii tempoya alışınca olağan gelmeye başlıyor. O psikopatlık ve soğukkanlılık olması gerektiği gibi yansıtılmış. Ne eksik ne fazla. Oyuncunun gözlerinde ve davranışlarında Dahmer'in hem yaptığı şeyden aldığı zevki hem de bunları yaparken duyduğu korkuyu görebiliyorsunuz. O sebeple Evan Peters'in doğru bir seçim olduğunu söyleyebilirim. Dizinin gerilimini yakaladım. Bazen o hava bana geçmeyebiliyor fakat bunda geçti. Gerilimi hissedince de sıkılmadan izleyebildim diziyi. Karanlık bir atmosferinin olmasını da beğendim. Aydınlık bir atmosfer uymazdı zaten konuya. Bazenleri akmayan, içimde ileri sarma isteği uyandıran -bir şey kaçırırım diye sarmadım elbette- sahneler de oldu. Ama yine kendini çabuk toparlayıp ilgimi çekmeyi başardı. Heyecan dozajı bence tam da olması gerektiği gibiydi. Ne bi' aksiyon dizisi gibi yüksekti, ne de dram dizisi gibi alt seviyedelerdi. Bir gerilim filminin vereceği heyecan ve tempo nasılsa bunun da -her zaman olmasa da- öyleydi. Katili şirin gösterme çabaları -vaftiz sahnesindeki- çaba bana da saçma geldi. (Belki gerçekte olmuştur bu, tüm günahlardan arınma adına. Sonuçta inançları bu.) Ayrıca bazı yorumlardaki eğitimsizlik, aile, çevre baskısı vs. girip Jeffrey'i masumlaştırmaya çalışan kişileri de anlayamadım. Birine zarar vermenin -nefsi müdafa olmadığı sürece- bir bahanesi, o'su bu'su olamaz bence. Ama 'seri katil hoşuma gitmedi, rahatsız oldum, yok eşcinsellik var, yok yamyamlık var, adam insanlara hayvanlara zarar veriyor, ayyy iğrençççç.' tepkilerini de anlayamıyorum. Seri katil dizisi olduğu belli, konusunu okuyup Jeffrey Dahmer'i şöyle bi-iki dakika araştırsanız dizide hemen hemen izleyeceğiniz şeyler belli bunu bile bile izleyip rahatsız olacağınızın bilincinde olup neden konusunun ve içeriğinin üstünden diziyi bokluyorsunuz? Neyse meraklısı olan, hassas olmayan, ''offf çok rahatsız edici ya midem bulandı, rüyalarıma girecek nesini izliyor bunun.'' demeyecekler izlesin. Diyecekler için de pembe, hoş, sevimli diziler vardır elbette.

kalli 2 years ago

Ekşi Elmalar

Yılmaz Erdoğan

78 Gönderi

Yılmaz Erdoğan'dan samimi ve gerçekçi bir hikâye. Zaten Yılmaz Erdoğan'ın hikâyeleri hep samimi, hep gerçekçi oluyor. ÇGH'de de ara ara dediği gibi 'komedinin bir derdi olmalı.' Eh komedinin derdi olmalı, dramanın da kendisi dert zaten... Evet film komedi ve dramayı…devamı

kalli 2 years ago

Pi'nin Yaşamı

Ang Lee

92 Gönderi

Bir gemi kazası meydana gelir, 17 yaşındaki Pi, bir orangutan, bir sırtlan, yaralı bir zebra ve kaplanla okyanusun ortasında bir filikada mahsur kalır. Sırtlan, zebra ve orangutan ölür ve Pi'nin 300 kiloluk bir Bengal kaplanıyla yaşam mücadelesi başlar. Hindistan filmlerindeki…devamıBir gemi kazası meydana gelir, 17 yaşındaki Pi, bir orangutan, bir sırtlan, yaralı bir zebra ve kaplanla okyanusun ortasında bir filikada mahsur kalır. Sırtlan, zebra ve orangutan ölür ve Pi'nin 300 kiloluk bir Bengal kaplanıyla yaşam mücadelesi başlar. Hindistan filmlerindeki ya da Hindistan temalı filmlerdeki tüm dinlere saygı olayını çok seviyorum. Bence inanıp inanmaman ya da neye inanıp inanmadığının pek önemi yok. Önemli olan insanların düşüncelerine ve kutsallarına saygı duyabilmek. Filmde Tanrı'ya ulaşma çabası var aslında. Tüm zorlukların arasında Pi, umutla Allah'ın kendisini göstermesini bekliyor. Onu ayakta tutan hem kaplana karşı duyduğu korku hem de Tanrı'yı görme arzusu bence. İzlerken insan düşünmeden edemiyor; ''Bir kaplanla okyanusun ortasında yalnız kalsaydım, ne kadae hayatta kalabilirdim?'' Ne yapardım değil, ne kadar hayatta kalabilirdim. Galiba birçoğumuz Pi gibi soğukkanlı olamazdık, o panikle de analitik düşünemezdik. Hayatta kalma temalı çok fazla yapım izlemedim, ama izlediklerim ya da az çok hatırladıklarım arasında Pi'nin Yaşamı en iyilerden biri. En felsefik ve en zekice olanı. Nasıl kurtulacak acaba diye beklemek -kurtulacağını bilerek izliyoruz, o yüzden spoiler değil bu- neler yaşayacağını bu kadar zor bir durumla edeceği mücadeleyi izlemek efsanevi. Geminin batış kısmına kadar olan yeri biraz sıkıcıydı yalan değil, merakla filikada kaplanla başbaşa kalmasını bekledim. O kısma gelene kadar baya sıkıldım. Fakat Pi ve kaplanın filikadakı yaşam mücadelesi ilk kısım ne kadar sıkıcıysa bu kısım o kadar heyecanlıydı. Görsel efektleri biraz abartılı bulsam da bir yandan da göz doldurucu olduğunu da söylemek isterim. Gelelim oyunculuklara. Genç Pi'yi canlandıran Suraj Sharma'da, yetişkin Pi'yi canlandıran Irfan Khan'da rollerini tam da olması gerektiği gibi canlandırmışlar. Suraj Sharma karakterinin çaresizliğini, korkusunu ama umudunu mimiklerine, davranışlara gerçekçi şekilde aktarmış. Irfan Khan'da bu hikâyeyi yeniden yaşıyormuşcasına anlatmış. ***SPOİLERİMSİ*** ``Genç Pi filikada ayağı kırılmış bi' zebra, yavrusunu kaybetmiş orangutan, vahşi bi' sırtlan ve kocaman bi' kaplanla başbaşa kalır. Sırtlan ayağı kırılmış zebrayı öldürür. Orangutan sırtlana saldırır, sırtlan orangutanı öldürür ve sonunda kaplan vahşi sırtlanı öldürür.`` ``Gemiden sadece 4 kişi kurtulur. Bacağı kırılmış bir denizci, kötü niyetli bir aşçı, Pi ve Pi'nin annesi. Kötü niyetli aşçı yaşamlarını devam ettirmek için kendilerine fazlalık olan yaralı denizciyi öldürür. Pi'nin annesi öfkelenip aşçıya saldırır. Aşçı anneyi öldürür. Pi kötü niyetli aşçıyı öldürür.`` Siz hangi hikâyeye inanır ya da inanmak isterdiniz? Hem mantık hem de duygusal olarak düşünün.