(@) - Raf

Aşk, ölüm ve robotlar. Kaos, savaş, kara-mizah... Her bölümünde farklı bir konuya değinen animasyon serisinde bilim-kurguya başka bir açıdan bakıyoruz. Uzun zamandır izlemek istediğim fakat bir türlü izlemeye başlayamadığım -özek bir sebebi yoktu- bir diziydi. En sonunda tamam artık izleyeceğim…devamıAşk, ölüm ve robotlar. Kaos, savaş, kara-mizah... Her bölümünde farklı bir konuya değinen animasyon serisinde bilim-kurguya başka bir açıdan bakıyoruz. Uzun zamandır izlemek istediğim fakat bir türlü izlemeye başlayamadığım -özek bir sebebi yoktu- bir diziydi. En sonunda tamam artık izleyeceğim dedim ve oturdum başına. Bölümler kısa olduğu için bir çırpıda diyebileceğim bir zaman diliminde bitirdim. Tüm bölümlerin ilgi çekici eh buna bağlı olarak da akıcı olduğunu söyleyemem ama maks 18 dakikadan oluşan bir bölüm ne kadar ağır olabilir ki değil mi? Dizide aklımda kalan ve sevdiğim olarak nitelendirdiğim birkaç bölüm olsa da en sevdiklerim Tanık ve Yoğurt Dünyayı Ele Geçirdiğinde ve Alternatif Tarih bölümleri oldu. Tanık bölümü harika bir paradokstu. Hayranlıkla izledim, dizinin diğer hiçbir bölümünde Tanık'tan aldığım tadı alamadım. Yoğurt Dünya'ya Ele Geçirdiğinde bölümünde de mizahı ve anlatımı güzeldi işte. Alternatif Tarih bölümü de paralel evrenler konusuna değinen, 'acaba?' sorusuna tarihin en büyük diktatörlerinden biri olan Hitler üzerinden cevap veren mizahi eleştirisi güçlü bir bölümdü. İlk üçüme koyduğum bölümlerin ilk sezondan olması onu diğer sezonlara göre biraz daha iyi kılar mı? Evet. Peki bu diğer sezonları zayıf kılar mı? Hayır. Dizinin görsel tasarımına bayıldım. Görsel tasarım bölümün kaotik, mizahı, güçlü-zayıf her türlü etkisini yansıtmış. Bu konuda 10/10 diyebileceğim bir performans sergilemişler. Bilim-kurgunun ve o yaşanan tüm kaosun içerisinde evrensel bir kara-komedi yapmak zordur. Love,Death&Robots ekibi bunu başarmış. Dediğim gibi tüm bölümleri ilgi çekici değildi ama çoğu bölümünde mizah üst seviyedeydi. Mizahın olmadığı bölümlerde de kaos ve kaos ve savaştan doğan ölüm ön plandaydı. Çok küçük yaşta olanları etkileyebilecek korkutuculukta ve gerginlikte bölümlerin mevcut olduğunu da unutmadan hatırlatmak isterim. Tadına doyamadım şahsen. Bölüm süreleri çok kısaydı, ama mantıklı da düşününce uzun olursa gereksiz uzamış olacaktı. Zira 10 dakikada anlatabilecek konuyu 20 dakikada anlatmak onu ana konudan uzaklaştırır ve işleri daha da zorlaştırır. Sanırım ekip burada mümkün olan en kısa sürede en dikkat çekici anlatımı yapmak ve mesajını vurucu, net bir şekilde vermek istemişler. Bunu da başarmışlar. Hakkını veren ama çok da vaktinizi almayacak bir kara-komedi, bilim kurgu ve korku izlemek istiyorsanız aradığınız nimet.

kalli 2 years ago

Bir Düşüşün Anatomisi

Justine Triet

46 Gönderi

Devam ediyorum Oscar adaylarını değerlendirmeye. Bugünkü konuğumuz Cannes'te ödülle ayrılmış bir film. Eşi Samuel ve görme engelli Daniel ile birlikte dağlarda herkesten uzak bir yaşam sürdüren Sandra'nın hayatı eşi Samuel'in ölümüyle altüst olur. Eşinin ölümünün baş şüphelisi olarak yargılanırken olayın…devamıDevam ediyorum Oscar adaylarını değerlendirmeye. Bugünkü konuğumuz Cannes'te ödülle ayrılmış bir film. Eşi Samuel ve görme engelli Daniel ile birlikte dağlarda herkesten uzak bir yaşam sürdüren Sandra'nın hayatı eşi Samuel'in ölümüyle altüst olur. Eşinin ölümünün baş şüphelisi olarak yargılanırken olayın tek tanığı da 11 yaşındaki Daniel'dir. Böyle araştırmalı, soruşturmalı konular ilgimi çekiyor. Dedektif hikâyelerini seviyorum. Dedektiflerle, soruşturmacılarla beraber kendimce kanıtları değerlendirmek ve de eğer varsa suçlunun kim olduğunu tahmin edip olağan şüphelileri analiz etmek hoşuma gidiyor. Bu filmden aldığım tadın aynısını 12 Kızgın Adam'da almıştım. Uzun zamandır bu kadar detaylara dikkat eden, kişilerin psikolojisini de derinlemesine analiz eden bir film izlememiştim. Ağır ağır süregelen bir anlatıma sahip. Olay yaşandıktan sonra -Samuel'in ölümü- anlatım biraz hızlanıyor ve aynı anda karmaşıklaşıyor. Çünkü kendimizi bir soruşturmanın içerisinde buluyoruz. Uzun mahkeme sahneleri var. Böyle şeyleri sevmeyenler için sıkıcı olabilir. Zira filmin büyük bir kısmı bu sahnelerle geçiyor. Samuel'i sadece Sandra'nın anlattıkları kadarıyla biliyoruz bu da biz izleyicileri olayın cinayet mi intihar mı olduğunu tahmin etmesini zorlaştırıyor. Sanırım filmim böyle bir amacı da yok. Amaç kişilik analizi yapmak ve olaylar karşısında suçlu veya suçsuz olsun bir kişinim verebileceği olağan tepkileri göstermek. Filmin karakter analizi, konuyu anlatım şekli, şüphelinin (Sandra), tanığın (Daniel) ve avukatların tepkileri, değerlendirmeleri güzeldi. Beni bu konuda etkiledi ve kendine çekti. Zaten film uzun konuşmalarla ve karşılıklı tezler ve antitezlerle geçiyorsa konuşmaların ve değerlendirmelerin etkileyici olması gerekir. Bu filmde bunu başarmış. Eğer gerilim ve suçun verdiği bir aksiyon beklentisiyle izlerseniz beklediğinizi alamazsınız, heyecanlı bir tarafı var ama aksiyon yok filmde. Dediğim gibi büyük bir kısmı karşılıklı konuşmalarla ve mahkeme sahnelerindeki savunmayla geçiyor. Yaşanan olayın geriye dönüt sahnelerle canlandırması da yapılmadı. O sebeple de konuşmaları analiz etmesi heyecanlı olsa da canlandırma olmadığı için suç ve gerilim konusunda tatmin edici değil. Yani aradığı bu olanlar hiç girişmesin. Filmin müzik seçimi güzel olsa da biraz da rahatsız ediciydi. Fazlasıyla gürültülü. Özellikle ilk başta Samuel'in gazeteci kadını kaçırmak için çaldığı müzik baya rahatsız ediciydi. Gazeteci ve Darcia ile beraber ben de rahatsız oldum. Fakat bu olumsuz bir şey değil. Seyirciye 'bunda ne var?' dedirtmemek ve mantıklı gelmesini sağlamak için olabildiğince rahatsız edici şekilde kullanmışlar müziği. Bu kadar abartmasalardı iyiydi. Sürekli konuşmalarla geçen bir film için uzun bir süresi var. Eğer cinayet işlendi mi işlenmedi mi, olay nasıl gerçekleşti gibi merak uyandıran soruları sordurmasa ve de soruşturma ilerleyip bir şeyler anlatıldıkça daha çok dikkat çekmese sıkabilirdi. Yani konuşmayla geçen filmleri sevmeyenleri de biraz da olsun bu yönüyle bağlar bence. Sandra karakterine hayat veren Sandra Hüller'in oyunculuğu baya iyiydi. Ondan daha çok şu karşıt avukatın -Sandra'nın suçlu olduğunu düşünen- oyunculuğunu beğendim. Genel olarak filmdeki oyunculuklar dikkat çekiciydi ama bu iki isim öne çıktı gözümde. Final filme göre epey zayıf kalmış. Beni hiç tatmin etmedi. Ters köşe falan beklemiyordum, zaten buna açık bir film değil ama yine de daha akılda kalıcı bir final beklerdim. Bir de bence net bir cevap vermedi sorulan sorular hakkında. Neler olduğunu, olayları, yaşananları bütünüyle anlatıp takdiri seyirciye bıraktılar. Eğer 12 Kızgın Adam, Beklenmeyen Şahit gibi mahkemede geçen filmleri seviyorsanız izlenir.

kalli 2 years ago

Oppenheimer

Christopher Nolan

257 Gönderi

Spoiler içeriyor Oscar adaylarına adaylar arasında en ses getiren ve ödülü alacağına garanti gözüyle bakılan bir isimle devam ediyoruz; Oppenheimer. Tarihin dengelerini altüst eden bir konuyu ele alıp Christopher Nolan'ın zaten yüksekte olan konumunu daha da yükseğe taşıyan ve hayatında tek bir…devamıOscar adaylarına adaylar arasında en ses getiren ve ödülü alacağına garanti gözüyle bakılan bir isimle devam ediyoruz; Oppenheimer. Tarihin dengelerini altüst eden bir konuyu ele alıp Christopher Nolan'ın zaten yüksekte olan konumunu daha da yükseğe taşıyan ve hayatında tek bir Nolan filmi izlememiş kişinin bile ''Nolan kimmiş acaba?'' diye düşündüren bir yapım. Evet film sadece Julius Robert Oppenheimer'ı değil, Christopher Nolan'ı da dünyaya duyurdu. Filmin konusunu herkes biliyordur, herhalde mağarada yaşamıyorsak bu kadar adını duyuran, pr yapan bir filmin ne anlattığını bilmemek mümkün değil. Nolan her detayı anlatmak istemiş sanırım, filmde Oppenheimer'in atom bombasını icat etmeye karar verişi, icat edişi, kullanılmasına karar verme süreci, kullanılması, kullanıldıktan sonra olanlar, sorgulanması... kısacası film hiçbir detayı atlamamaya özen göstermiş. Eksikleri yok diyemem ama tam'a oldukça yakın. Neyse bir yandan da yaşanan olayı 'masum' gösterme çabasından da geri durmamış. Masum derken olması gereken buydu temasıyla anlatılınmış filmde. Bu savunmayı sevmesem de detayların derinlerine inilmesini sevdim. Filmi izlemeden önce aklımda duygusal yönden etkileneceğime yönelik bir düşünce olmuştu. Fakat duygusal bir etkiden ziyade film bilimsel olarak zihnimi baya doldurdu, doyurdu. Temposu yavaş yavaş arttı filmin. İlk başlarda daha bilimsel ve durgunken 2 saatten sonra temposunu arttırıyor ve heyecan açısından epey yükseltip tatmin ediyor. Film başından itibaren kendine bağlayıp çekse de asıl ilgimin yükselmesi bombanın atılma sahnesinden sonra oldu. Dehşet bir yükselme, hız artışı, adrenalin yükselimi yaşandı. Sanırım başlarında temposu yüksek olup sonradan düşseydi kopabilirdim filmden. Fakat o heyecanı yavaş yavaş arttıra arttıra vermesi kendine bağladı. Görsel açıdan çok doyurucu bir filmdi. Bombanın patlama sahnesini sinemada izlemeyi isterdim. (ama sırf o sahne içinde 3 saat o ortama dayanamazdım) Siyah-beyaz sahneler filme daha gerçekçi bir hava vermiş. Tamamının siyah-beyaz olmasını ister miydim? Eğer öyle olsaydı galiba görsel açıdan şuanki verdiği etkiyi veremezdi sanırım. Filmde en çok oyunculuğunu beğendiğim isim Robert Downey Jr. oldu, düşüşü de yükselişi de mükemmeldi. Tüm oyuncuları, karakterleri ayrı ayrı değerlendirmem mümkün değil. Genel olarak bir değerlendirme yapmam gerekirse çoğunluğunu rolüne yakıştırdım. Tempoya ayak uydurabilmişler. İtiraf etmek gerekirse Cillian Murphy'nin oyunculuğunu pek sevemedim. Oppenheimer'i canlandırmak için yanlış bir cast seçimi olduğunu söyleyemem, çok kötü oynadı da diyemem ama böyle bir filme karşı oyunculuğu vasat kalmış. Beni pek yükseltmedi ve duygusunu geçiremedi. 3 saat... Korkutucu derecede uzun bir film. Lâkin kısa olsaydı birçok detayı atlardı. Tarihi biyografi filmlerinde uzunluk eğer senaryo da güzel ve tempolu yazılmışsa beni rahatsız etmiyor. Zaten film de temposunu yavaş yavaş yükseltip bu yükselimlerde tatmin edici bir bilgi sunduğu için kendine bağlıyor ve süresine dikkat bile etmiyorsunuz. Film kendi anlatmadıklarını da araştırmaya teşvik ediyor. Film oldukça anlamlı bir finalle bize veda ediyor. Son sahnede Albert Einstein'i ve Robert Oppenheimer'ı konuşurken görüyoruz. Savaşın her zaman devam edeceğine bir atıf yapılıyor bu diyalogda ve Albert Einstein'in uzaklaşıp Oppenheimer'in gözlerini kapattığı anda asıl sahne kapanıyor, gerçeklik başlıyor. Savaşın her zaman varolacağı bir gerçeklik...

kalli 2 years ago

The Holdovers

Alexander Payne

31 Gönderi

Bir süre film izlemeye ara vermeyi düşünüyordum ama dün adaylar açıklanınca Oscar adaylarını incelemek istedim. %99.99 Oppenheimer kazanacak ama yine de rakiplerini tanımak istiyorum. Alexander Payne'nin daha önce Senden Bana Kalan filmini izlemiştim. Diğer filmlerinin de içeriklerini okudum kabataslak. Sanırım…devamıBir süre film izlemeye ara vermeyi düşünüyordum ama dün adaylar açıklanınca Oscar adaylarını incelemek istedim. %99.99 Oppenheimer kazanacak ama yine de rakiplerini tanımak istiyorum. Alexander Payne'nin daha önce Senden Bana Kalan filmini izlemiştim. Diğer filmlerinin de içeriklerini okudum kabataslak. Sanırım kendisi aile ilişkilerine, aile olmaya yönelik filmler yapıyor. The Holdovers'da da kan bağı olan bir aile ilişkisi olmasa da manevi anlamda bir aile olmayı izliyoruz, ki bence kan bağıyla kurulan aile ilişkisinden daha üstün bir bağ. Öncelikle film 70'lerin ruhunu - geçtiği zamanı- sahneye ve senaryoya pek güzel aktarmış. Akademi ödülü adayları adı altında izlemiş olmasam 2023'te çekildiğini düşünmezdim. ''Oppenheimer olmasa Oscar alırdı.'' diyemeyeceğim film bize naif, dramanın arasında ara ara eğlenceli bir hikâye sunuyor. Güzel bir bağın oluşumunu izliyoruz. Tabii bununla beraber olgunlaşmayı öğrenen bir ergen öğrenciyi ve kendi yaşamını, yaptıklarını içsel bir şekilde sorgulayan yaşı kemâle ermiş bir öğretmeni izliyoruz. İkisi de birbirlerini daha yakından tanıma fırsatı yakalayarak hem birbirlerini birbirlerinden daha çok da kendilerini tanıyorlar. İnsanın kendisini, eğitim hayatını, öğrenciliğini, eğer bir eğitimci ise eğitimciliğini sorgulayabileceği bir film. Kurulan ilişkiler naifti. Baba ve oğul samimiyeti göremiyoruz, ama karakterlerimiz birbirine yakınlaşıyorlar. Aradaki o sınırın aşılmamasını sevdim. Eğitimci ve öğrencisi arasında kurulabilecek dengeli bir ilişki. Oyunculukları çok sevdim. Fazlasıyla naif, fazlasıyla samimiydi. Zaten pek kalabalık br kadrosu olmadığı için oyuncuların birbirleri arasında kurduğu bağ ve uyum güzel olmuş. Bir sürprizi, heyecanı, yükselen bir sahnesi, beklentisi yok. Bir başı sonu yok. Sapsade bir hikâye. Bu sadeliğin arasında öğretici ve sorgulatıcı. Karşımıza klişelikler çıkıyor tabii. Bilmiyorum... farklı olmak zor galiba bu tarz yapımlarda. O farklılığı oluşturmaya çalışırken de uzaklaştırıyor biraz kendinden. Yakınlaştırdığı anlarda da sarmalıyor işte.

kalli 2 years ago

The Sandman

Neil Gaiman

80 Gönderi

Dizinin konusunu herkes yazmış. O yüzden ondan söz etmeyeceğim. İlk bölüm giriş açısından çekiciydi, beni diziye bağladı. İlk bölümle beraber neler anlatacağını merak edip diziye baya yükseldim. Çünkü bir çizgi romandan uyarlanan bu dizide farklı bir evren yaratılmıştı. Böyle farklı…devamıDizinin konusunu herkes yazmış. O yüzden ondan söz etmeyeceğim. İlk bölüm giriş açısından çekiciydi, beni diziye bağladı. İlk bölümle beraber neler anlatacağını merak edip diziye baya yükseldim. Çünkü bir çizgi romandan uyarlanan bu dizide farklı bir evren yaratılmıştı. Böyle farklı evrenleri, gizemleri, gerilimleri seviyorum. Kum, miğfer ve yakutun aranma sürecinde araya başka hikâyeler, meseleler, gizemler, kaoslar, kavgalar karıştırarak o eşya arama sürecini heyecanlı kılmaya çalışmışlar ama biraz sıkıcı olmuş. Yani uzun zamandır bu kadar heyecanlı başlayıp, o şekilde devam edip beni yükselten fakat aniden düşen ve sıkan bir dizi izlememiştim. En beğendiğim bölüm yakutun gücünü elinde tutan John'un yalansız bir dünyanın nasıl olacağını test ettiği bölümdü. Bölümün felsefesi, kaosu, neler olacak heyecanı, gerilimi çok güzeldi. Beni en çok yükselten bölüm oldu diziye dair. Tabii Morpheus'un arka plana atılması hoşuma gitmese de yine adrenalini yüksek bir bölümdü. Cehennemde yapılan savaş bölümü de güzel ve heyecanlıydı. Hangi kelimelerle saldıracaklarını beklemek, tahmin etmek güzeldi. Bu arada Lucifer'in kadın olması başlı başına bir saçmalıktı. Ama tamam buna takılmayacağım. Ölüm beni tatmin etmedi. Çok güçlü, heybetli, korkutucu ama hayranlık uyandırıcı bir görüntü canlanmıştı gözümde ama Ölüm'ü görünce 'bu mu yani?' dedim. İhtiras ve Kader'i de tanıyamadık. Gördük, duyduk ama tanıyamadık. Eğer 2. sezon gelecekse -duyuruldu zaten gelecek %99'' Kader ve İhtiras'a odaklanmasını isterim. Onları izlemeyi dört gözle bekliyorum. Dizinin çok yükseldiği kısımlarda oldu, düştüğü kısımlarda. Son bölümlere doğru o düşme daha belirleyici bir şekilde yaşandığı için bir an önce bitirme isteği uyandırdı içimde. Yani aslında tam bir düşme diyemem ama beklediğim yere giremedi bir türlü dizi. Ne beklediğimi nasıl bir hikâye umduğumu da anlatamam ama aradığımı bulamama hissini birazcık da olsa yaşadım. Sanırım bunun sebebi insanlara daha çok odaklanıp asıl görmek istediğim karakterleri -buna Düşler Kralı da dahil- geri plana atmasıydı. İnsanların olmaması gerektiğini söyleyemem zira insanlık olmasa Düş'te olmaz, Kader'de olmaz, İhtiras'da, Ölüm'de. Ama bu karakterlerin hikâyesi içerisinde insanları izlemek daha tatmin edici olurdu. Bir insanın yaşamı içerisinde Düş'ü değil. Ne anlatmak istediğimi anlatmışımdır umarım. Oyunculardan en çok Düş'ü canlandıran Tom Sturridge'yi sevdim. Adeta bu rol için yaratılmış. Onun dışında sevdiklerimde oldu, bu dizi için fazla abes durduğunu düşündüklerim de. İhtiras'ı canlandıran oyuncuyu da beğeneceğimi düşünüyorum. Kendisini pek izleyemediğimiz için şuanlık düşünüyorum. Son bölümden önceki kısa animasyon kısmını sevdim. Bir Kedinin Rüyası bölümü güzeldi, hem de Sandman hikâyesinden kopmamıştı. Zaten o hikâyeyi koparan bir şey tasarlasalardı sevmezdim. Final bölümünde adımı görmek bi' gururumu okşadı. Yıllar önce Orphe filmini izlerken hoşuma giden ve kullanıcı adı olarak seçtiğim ``Kalliope'yi`` bir dizide görmek hoşuma gitti. İkinci sezona dair umutlarım, beklentilerim... 1. Sandman'ın asıl gücünü görebilmek. 2. Kader ve İhtiras'ı izleyebilmek. 3. Ölüm'ün daha heybetli, çekici ve korkutucu bir karakter olarak tasarlanması. 4. İlk sezondaki felsefesini yükseltip daha heyecanlı, gizemli ve gerilimli bir hikâye sunması.

kalli 2 years ago

Frozen Planet

Alastair Fothergill

2 Gönderi

Bir süre deli gibi dizilere ve kitaplara sarmak istiyorum. O yüzden bu arada belgesel izlemeye falan ara vereceğim. Kapanışı iyi bir şeyle yaptığım için mutluyum. (Zaten David Attenborough amcamızın içinde bulunduğu bir belgesel kötü olabilir mi?) Belgesel iki seriden oluşuyor.…devamı

kalli 2 years ago

Suskunlar

Çağrı Lostuvalı

57 Gönderi

Spoiler içeriyor Türk dizi tarihinin en iyilerinden biri. Hem en iyisi hem de en anlamlısı. Tabii eksiği, yanlışı olan da bir dizi. Tüm eksiklerine rağmen anlamını hiç yitirmiyor ve her izleyişimde -heyecanını kaybetse de- duygusallığını yitirmiyor. Ahmet Kaya'yla da ilk kez bu…devamıTürk dizi tarihinin en iyilerinden biri. Hem en iyisi hem de en anlamlısı. Tabii eksiği, yanlışı olan da bir dizi. Tüm eksiklerine rağmen anlamını hiç yitirmiyor ve her izleyişimde -heyecanını kaybetse de- duygusallığını yitirmiyor. Ahmet Kaya'yla da ilk kez bu diziyle tanışmıştım. Adını duyardım ama hiç dinlememişti Bu açıdan da benim için yeri baya ayrı Suskunlar'ın. Hikâyeyi herhalde hepiniz biliyorsunuz. İlk kez izleyecekseniz heyecanlı, adrenalini yüksek, sürprizleri fazla bir dizi. Bol bol da gözyaşı dökmek garantili. Dizinin zaman birleşimi baya iyiydi. Çocuklarına tam dönülmesi gerekilen yerlerde dönüldü. Bu zaman geçişleri bazı dizi ya da filmlerde kafa karıştırıcı olabiliyor Suskunlar'da bunu yaşamadım. Çocuk oyuncuların cast seçimi de baya iyiydi. Hele İrfan'ın çocukluğunu oynayan... Yani baya iyi bir performans. Ne denilebilir ki... Ahu olmasa bence daha iyi olurdu. Ahu bana bu dizide hep bir fazlalık, hep bir sorun olarak geldi. Yani belki senaryo gidişatı gereği olması gereken kişiydi, o olmadan bazı sahneler yazılamazdı belki ama yine de fazlalık olarak gördüm. Bu arada Aslı Enver'in oyunculuğunu da beğenemedim yani. Onun dışında iyisi, kötüsü -karakter olarak iyi, kötü- herkes iyi ve senaryoyu besleyen oyunculardı. Biri olmasa bile bir şeyler eksik kalırdı bence. Ahu hariç. Ahu aradan çekileydin de Evevit'le Bilal aşklarını yaşasaydı lanet kadın! Ara ara Ferhat'ın diziye ilk geldiği sahneyi, Ahmet Kaya'yı ilk kez duyduğum o kısmı açar kendimi ağlatırım. İnsanın bazen ağlamaya ihtiyacı oluyor. O duygusallığı, o heyecanı, birliktelikleri, birbiri ile olan uyumları, sevinçleri, gözyaşları, 'hasss be vay anasını' dedirten sahneleriyle Türk dram-suç dizilerinin mihenk taşı. Eksikleri vardı. Mesela bazı şeylerin cevabını hiç alamadık. Özcan neden hiç geceleri uyumuyordu? Hasan ve İrfan'ın ilişkisi neydi? Başka yarım kalan cevabı verilmeyen sorular da vardı ama onlar spoilere girebilir. Bir de İrfan'ın Sait'le yaşıt gibi görünmesi saçmaydı. Aralarında en azından bi' 20 yaş fark var. Aynılar gibi. Ya da İrfan Bilal'lerden en fazla 5-6 yaş büyük ama büyük hâli amcaları gibi duruyordu. İrfan demişken İrfan'ın konuşmasına ve küfürlerine hastaydım yav. Böyle bi' karakteri romantikleştirmiyorum elbette. Ama Mehmet Özgür kendisinden nefret ettirecek kadar iyi bir oyunculuk sergilemiş. Gazanfer karakteri dizinin en farklı karakteriydi. Bu karaktere bi' spin-off çekilse(ydi) izler(d)im yani bayıla bayıla. Son kez bir şiirle yazımı bitirmek istiyorum; Ne hasta bekler sabahı Ne taze ölüyü mezar. Ne de şeytan bir günahı Gazanfer'in iyi olmasını beklediğim kadar...

kalli 2 years ago

Batıya Doğru Akan Nehir

N/A

3 Gönderi

Mezopotamya Uygarlığı'ndan başlayıp günümüze dek uzanan bir yolculuk hikayesi. Asırlardır akan, akmaya da devam edecek olan bir nehir. Tarihin nehri. Geçmişimizin, kültürümüzün/kültürlerin, bugünümüzün ve geleceğimizin nehri. İzlediğim en dolu belgesellerden biriydi. Alanında uzman kişiler tarihin tozlu sayfalarını aralayıp, gizleri, bilinmeyenleri,…devamı

kalli 2 years ago

Görünen Adam

Onur Ünlü

15 Gönderi

*Unutulanları hortlatma zamanı* İzlediğim ilk internet dizisi. O sebeple bende yeri çok ayrı Görünen Adam'ın. Normal olanın 'görünmezlik' olduğu bir evrende yanlışlıkla görünür hâle gelen Kurtuluş'un hikâyesi. Dizideki karakterlerin sadece aksesuarlarını görebiliyoruz, ya da onları herhangi bir yansımadan görüyoruz. Böyle…devamı*Unutulanları hortlatma zamanı* İzlediğim ilk internet dizisi. O sebeple bende yeri çok ayrı Görünen Adam'ın. Normal olanın 'görünmezlik' olduğu bir evrende yanlışlıkla görünür hâle gelen Kurtuluş'un hikâyesi. Dizideki karakterlerin sadece aksesuarlarını görebiliyoruz, ya da onları herhangi bir yansımadan görüyoruz. Böyle bir dünyada baş karakterimiz Kurtuluş bir kaza sonucu biz izleyicilere görünür hâle geliyor. Eh ondan sonrasını da izleyin artık. Onur Ünlü'nün bu delice zekasını seviyorum. Normal olmayanı normale o kadar güzel bir şekilde uyarlıyor ki izlediğimiz fantastik ve aşırı absürt şeyler doğalmış gibi geliyor. Görünen Adam dizisinde de aşırı absürt ve fantastik bir olayın hayatın bir parçası imiş gibi anlatılmasını izliyoruz. Tabii dizide absürt komedi ve fantastik türün yanında bilim-kurgu ve romantizmde var. Tüm bu anormaller ve normaller iyi bir şekilde kurgulanmış ve yazılmış. Ortaya da kısa ama akılda kalıcı eğlenceli ve heyecanlı mini dizi çıkmış. Kurtuluş Sher-teq pazarlamada çalışan saf, iyi niyetli, otoriteye boyun eğmiş, derdini türkülerle anlatan Özay Gönlüm'e, Neşet Ertaş'a hayran bir adamdır. Biz de bu dizide sıradan bi' adamın hiç de sıradan olmayan macerasını izliyoruz. Kurtuluş ve dizinin manyak deli kötü adamı Sher-teq ceosu Eşref Şerif'in çatışmaları aşırı eğlenceliydi. Bazen heyecanlı, bazen eğlenceli bazen de anlamlı, aslında çoğu zaman anlamlı bir dizi. Toplumun baskısına boyun eğmeye alışmış, örselenmiş, enseye tokat yaşayan, kimsenin görmediği ya da görmek istemediği Kurtuluş'un kurtuluşunun hikâyesi. Anlayabilene tüm bu absürt ve heyecanlı olayların yanında güzel de bir mesaj var dizide. Sher-teq pazarlama tarafından tanıtımı yapılan ürünlerin bile güldürdüğünü söylesem yalan olmaz. Her an güldürmeyi düşünmüş(ler) sanırım Onur Ünlü ve ekibi. Burası Kurtuluş Göreli'nin dünyası. Ama bizimkinden biraz farklı..

kalli 2 years ago

Altın Hazineleri

John Huston

4 Gönderi

Western filmlerini seviyor ve pek duyulmamış bir yapım arayışındaysanız aradığınız film Altın Hazineleri olabilir. Fred ve Curtin adındaki genç ve tecrübesiz iki adam onlardan daha yaşlı ve tecrübeli Howards ile beraber altın aramak için yola çıkarlar. Üçlü bu macerada hem…devamıWestern filmlerini seviyor ve pek duyulmamış bir yapım arayışındaysanız aradığınız film Altın Hazineleri olabilir. Fred ve Curtin adındaki genç ve tecrübesiz iki adam onlardan daha yaşlı ve tecrübeli Howards ile beraber altın aramak için yola çıkarlar. Üçlü bu macerada hem kendi benliklerini hem de dostluklarını gözden geçirme şansı yakalar. Filmin verdiği o macera duygusu, western tarzı baya iyiydi. Çok fazla haydutlara, polislerle çatışma sahnesi vs. yoktu. Hatta sadece bir taneydi çatışma sahnesi, zaten film bunun üzerine değil. Doğrunun, yanlışın, etik ve ahlaki değerlerin sorgulanması üzerine bir film. Filmde olay gelişimi ve buna bağlı olarak karakter gelişimi baya iyiydi. Kim ne yapacak neler olacak hazineye ulaşacaklar mı, başlarına bir bela gelecek mi? gibi gibi düşüncelerle izledim hep. O 'neler olacak?' heyecanını kaybetmiyor film için. Karakter gelişiminin de iyi olduğunu söyledim. Özellikle Fred karakterinin paranın verdiği hırsla açgözlülüğünü daha da ön plana çıkartması, korkunç ve sinir bozucu bir karakter olması iyi bir gelişimdi. Casablanca filminde Rick karakteri ile tanıdığımız Humphrey Bogart bu rolü o kadar güzel oynamış ki izlerken nefret etmeniz, sinirden bi-iki küfretmeniz muhtemel. Karakterlerin üçü de Fred gibi olsaydı -açgözlü, gözünü zengin olma hırsı bürümüş, gözükara- aradaki çatışma kuru gürültüden ibaret olurdu. Yani o etik ve ahlaki değerleri sorgulama felsefesini göremezdik. Fred açgözlüyken, Curtis tam tersine sadık biriydi. Herkesin hakkını gözetme peşindeydi. Howards ise yaşından ötürü fazla paranın peşinde değildi. Tüm paranoyakça düşünceleri Fred'den dinledik. Çünkü kendi düşünceleri aynı zamanda korkusu oldu. Bize de izlerken sorgulama fırsatı doğdu. Bu altın savaşının kazananı kaybedeni var mı? Kim ne kaybetmiş ne kazanmış bilmek isterseniz izleyin. Not: Artık şu eski dönem filmlere dair önyargılarınızı yıkmalısınız. Bence gayet iyi eserler, hem de birçok konuda ilkler. Sırf siyah-beyaz diye bu önyargıların olması anlamsız geliyor. Bir kere izleseniz seveceksiniz aslında. Neyse.