(@) - Raf

Jeffrey Dahmer ile tek ortak yönümüz doğum günlermizin aynı olması olmayabilir öhöm öhöm.🫢 Şaka şaka. Böyle sadistçe ve iğrenç fantazilerim yok, ama bazen insan hakedenlere karşın düşünmüyor değil. Neyse diziden bahsedeyim. Dizide zamanında ABD'yi kasıp kavurmuş, özellikle Asyalılara ve Afrolara…devamıJeffrey Dahmer ile tek ortak yönümüz doğum günlermizin aynı olması olmayabilir öhöm öhöm.🫢 Şaka şaka. Böyle sadistçe ve iğrenç fantazilerim yok, ama bazen insan hakedenlere karşın düşünmüyor değil. Neyse diziden bahsedeyim. Dizide zamanında ABD'yi kasıp kavurmuş, özellikle Asyalılara ve Afrolara korku salmış seri katil, yamyam Jeffrey Dahmer'in yaşamı anlatılıyor. Dizinin kurgusunun mükemmel, aşırı iyi olduğunu söyleyemem, fakat iyiydi. Yani seri katil konulu bir dizi izleme beklentimi ve isteğimi tatmin etti. Jeffrey'in çocukluğunu, onu psikopatlığa iten sebepleri -elbette bir bahanesi olamaz-, nasıl büyüdüğünü, cinayetleri nasıl işlendiğini, sonrasında neler yaptığını ve nasıl yakalandığını, yargılanma sürecini ve ölümünü başarıyla işlemiş dizi. Hem vahşeti açık açık gösterip birazcık hassas izleyicilerini itmiyor, hem de birçok olayın üstünü kapatıp, tozpembe dünya yaratıp beklentilerin ve as olanın dışına çıkmıyor. (Vahşeti açıkca gösterseydi de yanlış bulmazdım. Rahatsız olan da seri katil dizisi izlemesin kardeşim zorla mı?) Tabii aşırı hassas olanlar kaçınmalı. Sonra vay efendim izlemezdim önerini okudum, izledim, psikolojim bozuldu gibi mesuliyetler kabul etmiyorum(z). Zamansal kurgu biraz kafa yorucuydu aslında. Sürekli geçmiş ve gelecek arasında gidip geldik. Tabii tempoya alışınca olağan gelmeye başlıyor. O psikopatlık ve soğukkanlılık olması gerektiği gibi yansıtılmış. Ne eksik ne fazla. Oyuncunun gözlerinde ve davranışlarında Dahmer'in hem yaptığı şeyden aldığı zevki hem de bunları yaparken duyduğu korkuyu görebiliyorsunuz. O sebeple Evan Peters'in doğru bir seçim olduğunu söyleyebilirim. Dizinin gerilimini yakaladım. Bazen o hava bana geçmeyebiliyor fakat bunda geçti. Gerilimi hissedince de sıkılmadan izleyebildim diziyi. Karanlık bir atmosferinin olmasını da beğendim. Aydınlık bir atmosfer uymazdı zaten konuya. Bazenleri akmayan, içimde ileri sarma isteği uyandıran -bir şey kaçırırım diye sarmadım elbette- sahneler de oldu. Ama yine kendini çabuk toparlayıp ilgimi çekmeyi başardı. Heyecan dozajı bence tam da olması gerektiği gibiydi. Ne bi' aksiyon dizisi gibi yüksekti, ne de dram dizisi gibi alt seviyedelerdi. Bir gerilim filminin vereceği heyecan ve tempo nasılsa bunun da -her zaman olmasa da- öyleydi. Katili şirin gösterme çabaları -vaftiz sahnesindeki- çaba bana da saçma geldi. (Belki gerçekte olmuştur bu, tüm günahlardan arınma adına. Sonuçta inançları bu.) Ayrıca bazı yorumlardaki eğitimsizlik, aile, çevre baskısı vs. girip Jeffrey'i masumlaştırmaya çalışan kişileri de anlayamadım. Birine zarar vermenin -nefsi müdafa olmadığı sürece- bir bahanesi, o'su bu'su olamaz bence. Ama 'seri katil hoşuma gitmedi, rahatsız oldum, yok eşcinsellik var, yok yamyamlık var, adam insanlara hayvanlara zarar veriyor, ayyy iğrençççç.' tepkilerini de anlayamıyorum. Seri katil dizisi olduğu belli, konusunu okuyup Jeffrey Dahmer'i şöyle bi-iki dakika araştırsanız dizide hemen hemen izleyeceğiniz şeyler belli bunu bile bile izleyip rahatsız olacağınızın bilincinde olup neden konusunun ve içeriğinin üstünden diziyi bokluyorsunuz? Neyse meraklısı olan, hassas olmayan, ''offf çok rahatsız edici ya midem bulandı, rüyalarıma girecek nesini izliyor bunun.'' demeyecekler izlesin. Diyecekler için de pembe, hoş, sevimli diziler vardır elbette.

kalli 2 years ago

Ekşi Elmalar

Yılmaz Erdoğan

81 Gönderi

Yılmaz Erdoğan'dan samimi ve gerçekçi bir hikâye. Zaten Yılmaz Erdoğan'ın hikâyeleri hep samimi, hep gerçekçi oluyor. ÇGH'de de ara ara dediği gibi 'komedinin bir derdi olmalı.' Eh komedinin derdi olmalı, dramanın da kendisi dert zaten... Evet film komedi ve dramayı…devamı

kalli 2 years ago

Pi'nin Yaşamı

Ang Lee

91 Gönderi

Bir gemi kazası meydana gelir, 17 yaşındaki Pi, bir orangutan, bir sırtlan, yaralı bir zebra ve kaplanla okyanusun ortasında bir filikada mahsur kalır. Sırtlan, zebra ve orangutan ölür ve Pi'nin 300 kiloluk bir Bengal kaplanıyla yaşam mücadelesi başlar. Hindistan filmlerindeki…devamıBir gemi kazası meydana gelir, 17 yaşındaki Pi, bir orangutan, bir sırtlan, yaralı bir zebra ve kaplanla okyanusun ortasında bir filikada mahsur kalır. Sırtlan, zebra ve orangutan ölür ve Pi'nin 300 kiloluk bir Bengal kaplanıyla yaşam mücadelesi başlar. Hindistan filmlerindeki ya da Hindistan temalı filmlerdeki tüm dinlere saygı olayını çok seviyorum. Bence inanıp inanmaman ya da neye inanıp inanmadığının pek önemi yok. Önemli olan insanların düşüncelerine ve kutsallarına saygı duyabilmek. Filmde Tanrı'ya ulaşma çabası var aslında. Tüm zorlukların arasında Pi, umutla Allah'ın kendisini göstermesini bekliyor. Onu ayakta tutan hem kaplana karşı duyduğu korku hem de Tanrı'yı görme arzusu bence. İzlerken insan düşünmeden edemiyor; ''Bir kaplanla okyanusun ortasında yalnız kalsaydım, ne kadae hayatta kalabilirdim?'' Ne yapardım değil, ne kadar hayatta kalabilirdim. Galiba birçoğumuz Pi gibi soğukkanlı olamazdık, o panikle de analitik düşünemezdik. Hayatta kalma temalı çok fazla yapım izlemedim, ama izlediklerim ya da az çok hatırladıklarım arasında Pi'nin Yaşamı en iyilerden biri. En felsefik ve en zekice olanı. Nasıl kurtulacak acaba diye beklemek -kurtulacağını bilerek izliyoruz, o yüzden spoiler değil bu- neler yaşayacağını bu kadar zor bir durumla edeceği mücadeleyi izlemek efsanevi. Geminin batış kısmına kadar olan yeri biraz sıkıcıydı yalan değil, merakla filikada kaplanla başbaşa kalmasını bekledim. O kısma gelene kadar baya sıkıldım. Fakat Pi ve kaplanın filikadakı yaşam mücadelesi ilk kısım ne kadar sıkıcıysa bu kısım o kadar heyecanlıydı. Görsel efektleri biraz abartılı bulsam da bir yandan da göz doldurucu olduğunu da söylemek isterim. Gelelim oyunculuklara. Genç Pi'yi canlandıran Suraj Sharma'da, yetişkin Pi'yi canlandıran Irfan Khan'da rollerini tam da olması gerektiği gibi canlandırmışlar. Suraj Sharma karakterinin çaresizliğini, korkusunu ama umudunu mimiklerine, davranışlara gerçekçi şekilde aktarmış. Irfan Khan'da bu hikâyeyi yeniden yaşıyormuşcasına anlatmış. ***SPOİLERİMSİ*** ``Genç Pi filikada ayağı kırılmış bi' zebra, yavrusunu kaybetmiş orangutan, vahşi bi' sırtlan ve kocaman bi' kaplanla başbaşa kalır. Sırtlan ayağı kırılmış zebrayı öldürür. Orangutan sırtlana saldırır, sırtlan orangutanı öldürür ve sonunda kaplan vahşi sırtlanı öldürür.`` ``Gemiden sadece 4 kişi kurtulur. Bacağı kırılmış bir denizci, kötü niyetli bir aşçı, Pi ve Pi'nin annesi. Kötü niyetli aşçı yaşamlarını devam ettirmek için kendilerine fazlalık olan yaralı denizciyi öldürür. Pi'nin annesi öfkelenip aşçıya saldırır. Aşçı anneyi öldürür. Pi kötü niyetli aşçıyı öldürür.`` Siz hangi hikâyeye inanır ya da inanmak isterdiniz? Hem mantık hem de duygusal olarak düşünün.

kalli 2 years ago

Solo Leveling 01

Chugong

9 Gönderi

Evet animesi daha çiçeği burnundayken -çok merak ediyorum ama izlemek için sezon sonunu bekleyeceğim, ölmez sağ kalırsak izleriz- ben de daha taze taze bitirdiğim webtoon'unu yorumlamak istedim. Öncelikle şunu belirtmeliyim ki benim için asla bir Uzumaki olamayacak ama okuduğum tüm…devamıEvet animesi daha çiçeği burnundayken -çok merak ediyorum ama izlemek için sezon sonunu bekleyeceğim, ölmez sağ kalırsak izleriz- ben de daha taze taze bitirdiğim webtoon'unu yorumlamak istedim. Öncelikle şunu belirtmeliyim ki benim için asla bir Uzumaki olamayacak ama okuduğum tüm çizgi romanlar arasında en iyi ikincisi idi. Tadını ala ala okumak için baya vaktimi aldı, tabii bu çizgi roman için harcadığım zamana memnun kaldım. Animesine bi' baktıysanız ya da yapılan yorumlardan merak edip baktıysanız konusunu biliyorsunuzdur. Ben kısaca bahsedeyim. Baş karakterimiz Sung Jin-Woo E seviye bir avcıdır. Dünyanın en zayıf avcısı olarak bilinir. Avcılar nedir peki? E seviyeden S seviyeye kadar güç sınıflarına sahip olan bu avcılar -şifacılar da var- dünya dışı varlıkları canavarlarla savaşan ve canavar kapılarını yok eden birlik -bu birlikler birden fazla, her birliğin kendine has özellikleri var- askerleri. Çizgi romanda da E seviye Sung Jin Woo'nun en güçlü olmak için savaşmasını okuyoruz. Bunu spoiler vermeden nasıl anlatacağımı bilmiyorum ama anlatmaya çalışacağım. Çizgi romandaki gelişim süreci ilk başlarda yavaş sonrasında hızlanmış olsa da baştan sona -ilk çizerin yaptığı final kısmına kadar- harika bir denge içerisindeydi. Her okuduğum bölümde daha ne kadar yükselebilir derken bir sonraki bölümde daha da yükseldi. Tabii ara ara sakin geçen bölümlerde vardı, ama bu denli aksiyon ve yüksek adrenalin dolu çizgi romanda böyle bölümlere de ihtiyaç vardır. Çizimleri aşırı iyiydi, savaş ortamını yakınen hissettirdi. Hikâyenin gidişatı, verilen görevler, yapılan çatışmalar ve kurulan ilişkiler kısacası tüm atmosfer bunu hissettirdi. İlk başlarda olumlu yorumları -beğenmiş olsam da- abartılı bulmuştum. Fakat okudukça o yorumların haklı olduğunu anladım. Kesinlikle abartılmaya, daha da abartılmaya değer. Özellikle böyle aksiyonlu, karakter gelişimli çizgi romanları okumayı severler için biçilmiş kaftan. Finali güzeldi ama tam da tatmin ettiğini söyleyemem, ben başka bir şekilde final beklerdim. (Bahsettiğim final orijinal finali.) Çizgi romanın çizeri ölüyor ve 2 sene sonra öğrencisi ek bölümler çiziyor. Bu ek bölümlerde ana serinin tadını almasam da eğlenceli ve heyecanlı olduğunu söyleyebilirim. Tabii ana seri 9 puan falansa ek bölümler 7 puanlıktır. Ek serinin ana seriden ayrışmasını ama tam anlamıyla kopmamasını beğendim. Zaten o finalden sonra hiç ayrışmadan bir şey olmamış gibi devam etmesi anlamsız olurdu. Ek bölümün finali ve finaline yakın bölümleri azıcık duygulandırdı. Okuduğum ilk zamanları hatırlatıp 'vay be nereden nereye' dedirtti. Çok fazla karakter var. Her birini tam anlamıyla tanımak mümkün değil. Tanıdığımız karakterlerden sevdiklerim oldu sevmediklerim oldu. Sinir olduklarım oldu, gereksiz bulduklarım oldu. Hikâyeyi yükseltenler oldu, düşürünler olurdu. Tüm bunlar arasında favori karakterim canım Beru'm oldu. Bence tüm serinin en eğlenceli, en iyi karakteri. Canım Beru'm için bile bu seri okunmaya değer.

kalli 2 years ago

Babil

Alejandro González Iñárritu

13 Gönderi

Bu bir üçlemeymiş, üçleme olduğunu yorumlamak için sayfasına girdiğimde farkettim. Paramparça Aşklar Köpekler listemde olan bir filmdi. 21 Gram'ı da izlerim belki. Birbirleriyle bağıntılı filmler olmadığı için izleme sırasının bir önemi olduğunu düşünmüyorum. Her neyse filme geçelim. Birbirinden farklı 4…devamı

kalli 2 years ago

Saatleri Ayarlama Enstitüsü

Ahmet Hamdi Tanpınar

58 Gönderi

Saat burada gerçek anlamda da kullanılmış olsa da kitabın bütününe baktığımızda önemli bi' metafordur. Zira Ahmet Hamdi Tanpınar'ın bu eseri soyut anlamda zamanı ayarlıyor, karakterlere, toplumsal ve bireysel olaylara ayar çekiyor. Kitap o dönemin -aslında şimdinin de, çünkü geleneksel ve…devamı

kalli 2 years ago

Çarpışma

Paul Haggis

16 Gönderi

Daha önce 1996 yapımı olan Çarpışma filmini izlemiştim yanlışlıkla. Niyetim aslında bunu izlemekti. Neyse 1 haftalık bir aradan sonra asıl hedefim olan Çarpışma'yı izlemeyi başardım. Filmin düşük bütçeli olmasına rağmen akademi ödülünü kazandığını görünce meraklanmış ama çok da beklentimi yükseltmemiştim.…devamı

kalli 2 years ago

Babil

Damien Chazelle

39 Gönderi

2 seferdir isim benzerliği nedeniyle hedeflediğim filmden başka bir film izliyorum. 2 gün önce Çarpışma filminde bunu yaşamıştım, bugün de Babil'de aynısı oldu. Altın Küre ödüllü 2006 yapımı Babil filmini izlemek istemiştim. Siteye girdim, filmi açtım. Babil (2022) yazısına dikkat…devamı2 seferdir isim benzerliği nedeniyle hedeflediğim filmden başka bir film izliyorum. 2 gün önce Çarpışma filminde bunu yaşamıştım, bugün de Babil'de aynısı oldu. Altın Küre ödüllü 2006 yapımı Babil filmini izlemek istemiştim. Siteye girdim, filmi açtım. Babil (2022) yazısına dikkat etmemiştim. Diğer film için 2 buçuk saat yazarken bunun 3 saat olması beni düşündürse de 'belki süresi yanlış yazılmıştır' diyerek pek takılmadım ve izlemeye başladım. Filmin 30. dakikalarında aslında yanlış filmi izlediğimi farketsem de film beni çektiği için -başladığımı yarım bırakmayı sevmem zaten- izlemeye devam ettim. Film sesin sinemaya girdiği dönemde Hollywood sinemasını, kamera önünü ve arkasını, sektörün genç ve güzel oyuncusu Neille'yi ve tecrübeli bir isim olan Jack sayesinde sinema sektöründe -kamera arkası- yükselişini anlatıyor. Sinemaya sesin girdiği dönemi anlatan bir film olarak bir kaç ay önce Artist filmini izlemiştim. İki filmi birbirinden ayıran nokta Babil'in tek bir meseleye odaklanmayıp olayı birçok açıdan anlatması. Zaten sadece sinemaya sesin girmesine odaklansaydı Artist filminin taklidi olduğunu düşünebilirdim. Karakterlerin sorunları ön plana çıkartılıp bir çatışma ortamı yaratılarak bi' heyecan oluşturulmaya çalışılmış. Çatışma ortamı etkili olsa da bi' eksiklik vardı. Sanırım 3 saat olmasının ve bazı şeylerin uzun ve de karmaşık olması bu eksikliğe sebep oldu. Bazı insanlar vardır o kadar konuşur çok şey anlatır ama aynı zamanda hiçbir şey anlatmaz ya bu filmde onlardan biriydi. Damien Chazelle'nin sadece 2 filmini izledim -bununla beraber 3- o yüzden tarzı hakkında net bir fikrim yok. Bu filmin sert mizacı olduğunu söylemeden geçemeyeceğim ama. Aynı sert mizacı Whiplash'da görmüştüm daha önce. Elbette birbirinden çok çok ayrı filmler ama o filmindeki gibi karmaşıklığa yol açmadan aklındakileri daha net açıklasaydı Damien Chazelle film daha çarpıcı olurdu. Vermek istediği mesaj neyse açık bir şekilde verebilirdi. Filmin başlangıcı beni kendine çekti demiştim, bu çekim başlangıçta kaldı. Zira saçma sapan tavırlar, karmaşık olaylar beni itti. Filmin yükselen sahnelerinde tekrar çekilsem de bu uzun sürmediği için izlerke süresini takip etme hatta ilk 1 buçuk saatini izledikten sonra bi' 15-20 dakika kadar hiçbir şey yapmadan durma isteği duydum. Zira film çok yorucuydu. Filmin ortamını sevdim. Film ortamı yani sahne dekoru, karakterlerin kostümleri, çekim açıları, görüntü yönetimi vs. filmin biraz olsun yukarıya tırmanmasında etkili olsa da senaryonun karmaşıklığı ve yoruculuğu da aynı şekilde aşağıya çekmiş. En beğendiğim sahneler parti sahneleri oldu. Coşkuyu hissettim. Damien Chazelle filmlerinde -bence- müziklere çok dikkat ediyor. Bu filmin de müzik seçimleri mükemmeldi. Sahnelerdeki o vurucu etkiyi veren de müzikleriydi.

kalli 2 years ago

Veronika Ölmek İstiyor

Paulo Coelho

242 Gönderi

2023 yılının kapanışı yaptığım kitap oldu Paulo Coelho'nun Veronika Ölmek İstiyor eseri. Bazı eserlerin okunması için doğru bir vakit vardır. Bu doğru vakit her insan için değişkenlik gösterir. Ben tam doğru anda okuduğumu düşünüyorum. Çünkü 2 yıl önce düşüncelerimin sağlıklı…devamı2023 yılının kapanışı yaptığım kitap oldu Paulo Coelho'nun Veronika Ölmek İstiyor eseri. Bazı eserlerin okunması için doğru bir vakit vardır. Bu doğru vakit her insan için değişkenlik gösterir. Ben tam doğru anda okuduğumu düşünüyorum. Çünkü 2 yıl önce düşüncelerimin sağlıklı olmadığı, en ufak şeyden tetiklenebileceğim, hayatın benim için zor olduğu bir anda okusaydım bu kitap bana pek de doğru hisler uyandırmazdı. Fakat artık meseleleri meseleyi etmeyi bırakıp mesele olmaktan çıkardığım şu zamanda okuduğum için daha sağlıklı bir şekilde anlamdırdım kitabı. Kitap anlayacağınız üzere bi' intihar öyküsünü anlatıyor. Yaşadığı sorunlar sebebiyle hayatına son vermek için ilaç içen ve sonucunda psikiyatri kliniğe yatırılan Veronika'nın kalan birkaç günlük kısa ömründe hayatı ve ölümü anlamdırma çabasını konu ediniyor. Kitabın tasvirleri çok etkileyici idi. Özellikle intihar betimlemesi korkunç derecede muazzamdı. Kitapta karakterlerin günlük yaşamlarından ya da geçmişlerinden ufak tefek kesintiler olsa da genel anlamda karakterlerin iç dünyalarının bir tasvirini yapıyor. Okurken Veronika'nın, Eduard'ın, Mari'nin, Zedka'nın düşüncelerinde sürükleniyoruz. Kitap çok uzun değil, hatta kısa bile sayılabilir. Fakat hissettirdikleri çok yoğun, anlatımı fazlasıyla derin olduğu için okuması biraz vakit alan bir eser. Zaten bir çırpıda okuyunca pek bi' anlamı da olmaz. Her ne kadar Veronika ve onun düşünceleri, sorunları, geçmişi etrafında dönse de ben Eduard karakterini ve hikâyesini daha çok sevdim. Kitabın tek bir karakter üzerinde durmayıp birden fazla karakterin problemine değinip bu sorunları birbirine karıştırmadan birleştirmesi çok güzeldi. Yorumlamaya her yönden açık bir kitap. Her izleyenin aklında ve kalbinde başka düşünceler oluşturur. Lâkin kesinlikle bu kitap için harcanacak vakte değer.

kalli 2 years ago

Potemkin Zırhlısı

Sergei M. Eisenstein

13 Gönderi

Aklımdaki bilgileri teyit edip gerekli notları toparlayıp şu yazıyı yazmam 1 buçuk saatimi aldı, okumadan geçerseniz ayıp edersiniz.*** Sessiz sinema döneminin en ses getiren filmlerinden biridir Potemkin Zırhlısı. Her ne kadar günümüzde eski filmlere dair -hele ki sinemanın ilk yıllarına-…devamıAklımdaki bilgileri teyit edip gerekli notları toparlayıp şu yazıyı yazmam 1 buçuk saatimi aldı, okumadan geçerseniz ayıp edersiniz.*** Sessiz sinema döneminin en ses getiren filmlerinden biridir Potemkin Zırhlısı. Her ne kadar günümüzde eski filmlere dair -hele ki sinemanın ilk yıllarına- bir önyargı oluştuğu için çok kimse tarafından bilinmiyor, bilinse de izlenmemiş olmasına karşın sinemanın gelişimine katkı sağladığı için adını sinema tarihine altın harflerle yazdırmayı başarmıştır ve montaj veya kurgu denilince örnek gösterilen ilk filmlerden biridir. Sinema tarihinin yapı taşlarından olan bu filmi 'çok iyiydi, çok etkiledi.' diye bir açıklama yapıp bırakmayacağım. Biraz teknik detaylara gireceğim, çünkü kesinlikle konuşmaya değecek bir film. Potemkin Zırhlısı filmi 1905 yılında savaş gemisinde mürettebatın subaylara karşı çıkardığı ayaklanmayı anlatan bir propoganda filmidir. Sergei Eisenstein olayı kendi teknikleriyle ve bakış açısıyla yorumlayarak basit bir propoganda filmi olmaktan çıkarmış, halkı da etkilemeyi başarmıştır. Potemkin Zırhlısı 1925 yılında Sovyet Rusya tarafından ısmarlanmış ve Sergei Eisenstein'de bu filmle beraber kurgu/montaj yeteneklerini test etme fırsatı da bulmuştur. Zira kendisi sinemada montajın önemine değinen ve montajın filmin etkisini arttırmakta önemli bir yer tuttuğunu savunan sinemacılardan biridir. Bu noktada Lev Kuleşov'un 1910'lu yıllarda keşfedip ortaya attığı ''Kuleşov Etkisi'' adı verilen montaj tekniğine değinmek isterim. Çünkü bu filmde de belki farkında olmadan belki de farkında olarak bu tekniği izleme şansı yakalıyoruz. Kuleşov'un keşfettiği bu tekniğe göre birbirini takip eden iki çekimlik bir sekanstan, tek bir çekime kıyasla daha fazla anlam çıkar. Bu anlamı veren şey ise iki aynı sekans arasına konulan başka bir sekanstır. Şu şekilde örnekleyebiliriz: Aynı yüz ifadesine sahip adamın 2 sekanslı görüntüsünün arasına bir tabak yemek koyarsanız seyirci adamın aç olduğunu algılar, güzel bir kadın resmi koyarsanız da izleyici adamın tutkulu olduğunu anlayacaktır. İki görüntünün arasına ölü bir çocuk fotoğrafı koyarsanız da izleyici de hüzün ve acıma duygusu uyanır. Kuleşov'un sinemaya kazandırdığı veyahut farkedip yorumladığı bu tekniğe bu filmde de rastlarız. Bu şekilde de Rus propogandası olmaktan çıkar ve duygularımızı etkiler. Film 5 bölümden oluşmaktadır. İlk bölüm ''İnsanlar ve Kurtçuklar''dır. Bu bölümde Çarlık subayları tarafından kurtlu yemek yemeye zorlanan mürettebatı gösterir. Bu bölümle beraber isyanın sebebini, ayaklanmanın nasıl başladığını görmüş oluruz. İkinci bölüm ise ''Limandaki Dram''dır. Artık ayaklanma başlamıştır. Bu bölümde ise gemide bir kargaşa hakimdir. Ayrıca sahneler (filmin tüm bölümleri için geçerli) birçok açıdan ve plandan çekilerek izleyicideki etkiyi arttırmak amaçlanmıştır. Sergei Eisenstein'in bu amacında başarılı olduğunu belirtmek isterim. ''Ölü Bir Adam Adalet Arıyor.'' bölümünde ise Vakulinçuk'un cenazesinin başında halkın yas tutmasını izleriz. Bu bölümde ise anlaşılacağı üzere dramatik bir hava hâkimdir. Gelelim 4. bölüme. Benim en çok etkilendiğim bölüm oldu ki filmin en çarpıcı ve en çok konuşulan bölümü de ''Odessa Merdivenleri'' bölümü olmuştur. Sahnede Çar'ın Kazak askerlerinin isyan eden halkı katletmesi gösterilmiştir. Bir yanda engelli bi gencin kaçmaya çalışması, bir annenin ölen çocuğunun ezilişini acıyla izlemesi, vurulan insanlar, merdivenlerden aşağı kontrolsüzce düşen bebek arabası tüm açılardan çekilmiş, tüm detaylarıyla gösterilmiş ve izleyici üzerinde oldukça büyük bir etki bırakmıştır. Odessa Merdivenleri bölümünde korkuyu, gerilimi, hüznü, ölümü, kaybı, acıyı hissederiz. Hatta bazı ülkelerde -sanırım İngiltere veya Almanya- film bu şiddet dolu sahnelerinden ötürü yasaklanmış veyahut sansüre uğramıştır. Sergei Eisenstein'in kurgu yeteneklerini en net biçimde gördüğümüz bölümde burasıdır. Halkın isyanını ve katledilişini hem uzak plandan alır. Böylelikle ayaklanmanın boyutunu ve kargaşayı göstermek ister. Hem de yakın plandan alarak gözlerindeki acıyı ve korku duygusunu gösterip duygusallığını da arttırır. Ayrıca hem askerler tarafından göstererek katliamı yapan kişi tarafında görünüp izleyicide suçluluk duygusu uyandırır, hem de halk tarafından göstererek katledilen kişiler tarafındaymış gibi görünüp bu sefer de izleyici de ölüm korkusu duygusunu uyandırır. Not: Aslında Potemkin Ayaklanması zamanında veya öncesinde ya da sonrasında böyle bir katliam hiç yaşanmamıştır. Sergei Eisenstein'in filmin etkisini arttırmak ve çıkan isyanı daha etkili kılmak propogandayı güçlendirmek için kurguladığı bu sahne bazı kesimler tarafından katliamın gerçekten yaşandığının sanılmasına sebebiyet vermiştir. Her ne kadar sessiz sinemanın yapı taşlarından biri olsa da filmde ses oldukça etkili biçimde kullanılmıştır. Film için seçilen müzikler de görüntüler kadar etkiili olmuştur. Filmin tek renkli sahnesi olan göndere çekilen 'kırmızı bayrak' savaş ve tehlikenin yaklaştığının bir anlatısıdır. Film şeridinde elle renklendirilen bayrak sahnesinde Sergei Eisenstein yaklaşan tehlikeye vurgu yapmak istemiştir. Herhalde son zamanlarda yaptığım en uzun ve en detaylı film yorumlaması oldu. İzleyin ya da izlemeyin diyebileceğim bir film değil. Eski filmlerin değerini bilen biri olarak sinemamıza yeni kurgu/montaj teknikleri kazandıran ve bir propoganda aracı olmaktan çıkıp izleyicinin birçok duygusunu etkilemeyi başarmış olan Potemkin Zırhlısı filmini ben çok sevdim. (5 yıl önce üniversitede izlemiştim, ama ilk defa tek başıma detaylara dikkat ederek izledim.) Eski dönem sinemasını merak ediyor, giriş yapmak istiyorsanız ya da sessiz sinemaya dair önyargılarınızın kırılmasına ihtiyacınız var ise öneririm. Dikkatli izlenilmesi, her sahnesine dikkat edilmesi gereken bir yapım. 75 dakikada o kadar çok şey anlatıyor ki...