(@) - Raf

Kitabın arka yazısından bir alıntıyla başlamak istiyorum çünkü çok hoşuma gitti. "İnsanlığımı Yitirirken, Osamu Dazai'nin uzun yıllara yayılan edebi intihar mektubunun son bölümü." Bu kitabın yeri bende ayrı. Dazai'ın hayat hikayesini ve bu kitabın hayatındaki yerini öğrendiğimden beri bu kitabı…devamıKitabın arka yazısından bir alıntıyla başlamak istiyorum çünkü çok hoşuma gitti. "İnsanlığımı Yitirirken, Osamu Dazai'nin uzun yıllara yayılan edebi intihar mektubunun son bölümü." Bu kitabın yeri bende ayrı. Dazai'ın hayat hikayesini ve bu kitabın hayatındaki yerini öğrendiğimden beri bu kitabı okumak için doğru zamanı bekliyordum. Daha öncesinde yazdığı tüm kitaplarını bitirmek, böylece hayatını ve yazma serüvenini maksimum derecede anlamak, olabildiğince çok anlattıklarını hissetmek, empati kurabilmek istiyordum. Bu yüzden depresifleştiğim ve tabiri caizse intihara en yakın olduğum bu zamanlarım bu kitabı okumak için en iyi zamandı. Gözüme takıldı ve dedim ki zamanı gelmiş :) Zaten elimde olan diğer tüm kitaplarını da bitirmiştim. Başladım ve tek oturuşta bitirdim. Çok beğendim ve etkilendim. Sonsözünü de ayrıca beğendim. Bence çok bilgilendirici, düşündürücü bir sonsöz olmuş. Kitap "insanlığını yitiren" bir adamı anlatıyor. Zaten kendisini doğduğundan beri pek de insan gibi hissetmemiş bir adamı. Ona yabancı gelen bir toplumla, insanlarla nasıl hayatta kalmaya çalıştığını, uyum sağlamak için takındığı soytarı maskesini... Bence her insan illa kendisinden bir şeyler bulacaktır. Hepimiz uyum sağlamak için o soytarı maskesini takıyoruz. Yozo'nun yaşadıklarına, düştüğü umutsuzluklara ve yabancılaşmalara bir şekilde düşüyoruz. Benim de bu depresif zamanlarımda kendimden çok şey gördüğüm bir roman oldu. Ben böyle bir zamanda okursam beni daha da depresifliğe sürükler diye düşünmüştüm ama aksine uzaklaştım. Sanki aynı dertleri görünce kendi kendimi anlamış ve duygularımı ortaya çıkardığından dolayı rahatlamış hissettim. Bu kitap okumak için bu kadar hazırlık yaptığım, beklediğim ilk kitaptı. Çok beğendiğim bir kitap oldu, okumak için girdiğim onca çabaya değdi. Çok akıcıydı, tek oturuşta bitirdim. Bende duygusal olarak iz bırakan kitaplar arasına girdi. Tavsiye ederim. (Kitap Raf'ta ve genel olarak bayağı popülermiş, ilk defa bu kadar gönderili bir kitaba yorum yazdım. Bu kadar popüler olduğunu bilmiyordum.) "Mutluluk fikrimin diğer herkesin mutluluk fikriyle tamamen çelişmesinden korkuyorum." "Görünürde her zaman gülümsüyor olsam da içeride çaresiz bir mücadeleyle debeleniyordum, bir ipte yürüyordum, ter içindeydim, onları eğlendirdikçe felaket ihtimali her an yaklaşıyordu." "İnsanlara karşı her zaman korku dolu bir ürperme hissettiğim ve insan gibi konuşma, insan gibi davranma yeteneğime hiçbir şekilde güvenmediğim için tüm korku ve endişelerimi toplayıp göğsümün derinliklerinde bir kutuya sakladım. Melankolimi ve öfkemi gizlemek için büyük çaba sarf ettim ve bunun yerine kendimi masum bir neşe havası geliştirmeye adadim. Böylece yavaş yavaş eksantrik bir soytarıya dönüştüm. İnsanları güldürdüğü sürece ne olduğu fark etmeksizin her şeyi yapabilirdim. Onları güldürebilirsem, onların 'hayatlarına' gerçekten uymamamı önemsemezler diye düşündüm. Her şeyden önce, dışarı çıkmaktan kaçınmam gerekiyordu. O insanların gözüne batmaktan kaçınmalıydım. Ben bir hiçim, rüzgârım, gökyüzüyüm." "Ne istediğim sorulduğu anda hiçbir şey istemez olurdum. Ne olursa fark etmez, nasıl olsa beni mutlu edecek bir şey yok düşüncesi hâsıl olurdu. Aynı zamanda, bir şeyi ne kadar az istesem de bana sunulan hiçbir şeye hayır diyemezdim. Sevmesem bile hiçbir şeyi reddedemezdim. Gerçekten istediğim bir şey teklif edilseydi, ona ancak çekine çekine el uzatabilirdim tıpkı bir hırsızın yakalanmaktan korkması gibi, ağzımda acı bir tat ve tarifsiz bir korkuyla." "İnsan hayatı karşılıklı olarak kandırılıp hiçbir şeyin farkına varmadan birbirlerini incittiği ve bu tuhaflığın bariz bir şekilde ortada olduğu örneklerle dolu. Ancak benim karşılıklı kandırılmaya bir ilgim yok. Ben soytarımla birlikte sabahtan akşama kadar insanlara rol yapıyorum." "Gerçek korkak mutluluktan bile korkar. Pamuk yün bile yaralar onu. Neşeden bile incinir. Panikledim, yara almadan önce hızlıca kaçmak istedim, bu yüzden kendimi o tanıdık soytarı sis perdesiyle sarmaladım." "O gece biz Kamakura'da kendimizi denize attık...Kadın öldü. Ben ise kurtuldum." "Dil Balığı'nın o anda nasıl göründüğünü asla unutmayacağım - gülerken boynu kırıştı, yüzünde sinsi bir gölge vardı. Alaycı ama aynı zamanda değil. Bunu denize benzetecek olsam, sanırım suların en derin yerlerinde süzülen o tuhaf, hareketli gölgeye benzerdi. Gülüşünde, yetişkin yaşamının özünü bir saliseliğine görebildiğimi düşündüm." "Başkaları tarafından çok sevildim ama görünüşe göre onları sevme yeteneği bende yoktu." "'Babacığım. Dua ettiğinde Tanrı'nın tüm dileklerimizi yerine getirdiği doğru mu?' Eğer doğruysa benim dua etmem gerek, diye düşündüm. Ah, bana sağlam bir irade bahşet. 'İnsan'ın doğasını anlamamı sağla. Bir insan, bir insanı ittiğinde günahkâr olmuyor. Bana öfkenin maskesini bahşet." "Benim için 'insanlar âlemi' denen yer, her şeye karşın korkunç bir yerdi. Kesinlikle, her şeyin tek bir hamleyle neticelendiği sevimli bir yer değildi." "Tanrı'ya soruyorum. Güvenmek bir suç mudur?" "Masum güven, nihayetinde, suçun özü müydü?" "Hüzünlü küçük bir kızın söylediği şarkıyı yanılsama misali uzaklardan duyuyordum ve kulaklarım bana oyun oynuyor sandım. Mutsuzluk. Bu dünyada birçok mutsuz insan... hayır, bu dünya mutsuz insanlarla dolu desem abartmış olmam herhalde. Yine de utanç duymadan 'topluma' gösterebilecekleri sefaletlere sahiplerdi. 'Toplum' ise onların bu gösterisini hemen anlar ve onlara sempati duyardı. Öte yandan benim mutsuzluğum tamamen kendi suçluluğumun ürünüydü, bu yüzden başvurabileceğim kimse yoktu." "Acı çekenler başkalarının acı çektiğini hissederler." "Ölmek istiyorum. Şimdi her zamankinden daha çok ölmek istiyorum. Artık dönüş yok. Yapabileceğim bir şey yok. Hiçbir şey yardımcı olamaz. Utançlarımın üstüne daha fazla utanç ekleyebilirim sadece. Bisiklete binme ve orman şelaleleri hayalleri bana göre değil. Bana düşen, her zamankinden daha şiddetli istirap çekmek için bir pis, aşağılık suçu diğerinin üstüne koymak. Ölmek istiyorum. Ölmek zorundayım. Hayatın kendisi tüm suçların kaynağı." "Benimki, hayır diyemeyen birinin ıstırabıydı." "Ben artık bir suçlu değil, bir deliydim. Ama hayır, kesinlikle delirmemiştim. Bir an için bile aklımı kaybetmemiştim. Ah ama galiba delirmiş insanlar böyle söylerler hep. Yani eğer seni bu hastaneye koyuyorlarsa deliydin ve bu hastanenin dışındaysan deli değildin. Tanrı'ya soruyorum. Direnmemek suç mu? Horiki'nin o gizem dolu mutlu gülüşüne ağlamıştım. Tüm muhakememi de, karşı koymayı da bir kenara bırakıp Japonya için alışilmadık bir sıcaklığı olan kaplı o arabaya bindirilmiş, bu hastaneye getirilmiş ve deli olmuştum. Artık oradan çıksam da deli olarak damgalanacaktım. Hayır. Deli değil. Bir sakat. Arızalı bir insan. Artık tam anlamıyla insanlığımı yitirmiştim." "Tüm motivasyonum yitip gitti. Acı duyma yetimi bile kaybetmiştim." "Artık ne mutlu ne de mutsuzum. Her şey geçip gidiyor. Bu zamana kadar yaşadığım, soğuk bir cehennemi andıran sözde 'insan' dünyasında tek gerçek şey bu. Her şey geçip gidiyor. Bu yıl yirmi yedi yaşına gireceğim. Saçlarım beyazladı diye insanlar genelde kırkımı geçtiğimi sanıyor."

kitapkatili 2 years ago

Cimri

Molière

34 Gönderi

Çok güzel, okuması eğlenceli bir tiyatroydu. Yer yer gülümsetti. Gerçekten beğendim.Sadece küçük bir uyarı, okumadan önce tiyatro karakterlerinin tanıtıldığı kişiler kısmını sakın okumayın. Kitabın son sayfasına kadar ortaya çıkmayan şeyleri bayağı büyük spoiler veriyor. "Vermek öylesine zoruna gider ki, selam…devamı

kitapkatili 2 years ago

Çin Masalları

Frederick Herman Martens

1 Gönderi

Okuması akıcı ve genel olarak keyifli olsa da ben bu masallar serisinden pek beklediğimi bulamadım. Masallar okuma zevki için değil de Çin masal kültürünü tanıtmak için toplanmış gibiydi. Çoğunun anlamlı bir giriş, gelişme, sonucu; verdiği bir mesajı yoktu. Bu pek…devamı

kitapkatili 2 years ago

Dünyalılar

Sayaka Murata

3 Gönderi

Önceki kitapları yorumladığım gibi kitap okuru olarak yorumlamak, ne anlatmak istediğine odaklanmak vesaire isterdim ama yok yapamıyorum. Gerçekten bu kitap hakkında "olgun" davranamayacağım. Midem bulandı, tiksindim. Tüm duygularımı altüst etti ve gerçekten neredeyse kusacağım. Hayatımda okuduğum en rahatsız edici kitaptı.…devamıÖnceki kitapları yorumladığım gibi kitap okuru olarak yorumlamak, ne anlatmak istediğine odaklanmak vesaire isterdim ama yok yapamıyorum. Gerçekten bu kitap hakkında "olgun" davranamayacağım. Midem bulandı, tiksindim. Tüm duygularımı altüst etti ve gerçekten neredeyse kusacağım. Hayatımda okuduğum en rahatsız edici kitaptı. İçinde ayrıntılarıyla çocuk istismarı anlatılıyor. Ana karakter bu istismar sonrasında iyice ağır psikolojik hasta oluyor ve kitap bu şekilde çok ağır psikolojik hasta bir insanın yaşamını anlatıyor. Ve bu kesinlikle kaldırılabilecek bir derecede değil. Aynı çocuk istismarının kitapta ayrıntılarıyla anlatılması gibi bu şekilde aşırı rahatsız edici sağlıksız çok durum anlatılıyor. Ben bu kötü olaylara dikkat çekmenin doğru yönteminin bu olduğuna asla inanmıyorum. Sonlara doğru iyice zıvanadan çıkıyor. Gönderi atarak insanların karşısına çıkarmalı mıyım diye bile bayağı düşündüm zaten. Kapağına bakarak alayım diye düşünmeyin. Kesinlikle tavsiye etmiyorum, bu kitap eksik kalsa da olurmuş. Keşke okumasaydım. Made in Abyss animesini ve İnsan Kırkayak filmini izledikten sonra hissettiklerimle aynılarını hissediyorum. Yani iğrenç. "Evin içinde bir çöp tenekesinin olması, herkesin hayatını kolaylaştırır. Ben galiba bu evin çöp tenekesiyim. Babam da annem de ablam da kalpleri kötü duygularla şiştiğinde onları bana doğru atıyorlar." "Beni evde pek onaylamazlardı, övgüye biraz aç kalmışım. Neden bilmem, o an içimden ağlamak geldi." "Edepsizlik yapmıştım. Haklıydı, ben beceriksizdim. Ailem için olumlu bir şey yapmaya kalkışmam falan şımarıklıktan ibaret olmalıydı. En azından zararlı olmamak için, bir "sıfır" olarak kalmalıydım: Elimden tüm gelen, bu kadardı." "Kendi kabuğuma çekilip, toprağın içindeki bir zaman kapsülü gibi sessizce bekliyorum. Böylece hayatım, kıl payı da olsa, geleceğe ulaşabilecek. Ne kadar ilerideki bir geleceğe erişirsem, hayata tutunabilirim acaba?" "'Çocukların hayatları asla onlara ait değildir,' dedi. 'Onları yetişkinler kontrol eder. Anneleri onları sokağa atarsa yemek bulamazlar, yetişkinler yardım etmezse hiçbir yere gidemezler. Çocuklar hep böyledir.' Elini çiçek tarhına uzattı. 'O yüzden büyüyene kadar, elimizden geleni yapıp, hayatta kalmak zorundayız.'" "Ben ise artık bir sihirbaz değilim. Kalan yıllarımı, uzayı yitirmiş sıradan bir Pohapipinpobopya'lı olarak yaşıyorum. Gezegenime dönemediğim bu günlerde, Pohapipinpobopya'lı olarak yaşarken çok yalnızım. Dünyalıların benim beynimi güzelce yıkaması tek umudum." "Yu gögüs geçirdi. 'Natsuki'cigim, Biz artık çocuk değiliz. O deli fişek düşünme tarzı artık işlemez. Kendine gelmek zorundasın. Yetişkin olarak, sorunlarla dosdoğru yüzleşmen gerek.' 'Sorun, neymiş? Dosdoğru da neyin nesiymiş? Ben, sana dosdoğru açıkladım, Yu. Benim ve Tomomi'nin nasıl bir hayatımızın olduğunu sana anlattım. Sen beni duyamadın, o kadar. Dünyanın sesini dinlemekle meşgulsün çünkü. Biz ne kadar konuşursak konuşalım, hepsi sana zırva gibi geliyor, anlam ifade etmiyor.' Yu'ya baktım. Artık benden biraz daha uzundu: 'Ne güzel! Senin güzelce beynini yıkamışlar. Keşke ben de hemen senin gibi olabilsem. Ben Tomomi gibi, uzaylı gözüne sahip olmak istemiyorum. Bir an önce dünyalı gözünü elde etmek istiyorum. Eğer öyle yaparsam, sanırım müthiş bir rahatliga kavuşacağım."' "'Kaybettiğin şeyleri geri almak zorundasın.' Miho bana hep böyle diyordu. İstemediğim bir şeyi neden geri almalıydım, işte bunu anlamayı başaramıyordum."

kitapkatili 2 years ago

Yunan Masalları

Kolektif

1 Gönderi

Hepsi peri odaklı kısa kısa çok tatlı masallardı. Ama çok da beklenti içinde olmamak lazım çünkü hepsi aynı temalı masallar. Masal sevenler çerezlik okuyabilir. Ben çok keyif alarak okudum.

kitapkatili 2 years ago

Efsuncu Baba

Hüseyin Rahmi Gürpınar

17 Gönderi

Hüseyin Rahmi Gürpınar'ın kendine özgü üslubunu, tarzını seviyorum. Bu kitabını da keyifle okudum. Sonunda kendi düşüncelerini de ekleyerek anlatmak istediklerini güzelce toparlamış. Kitapla birlikte vermek istediği mesajı gayet etkili bir şekilde vermiş. Okuması akıcı ve güzeldi. Tavsiye ederim. "-Asıl iman…devamı

kitapkatili 2 years ago

Kim Jiyeong - Doğum: 1982

Cho Nam Joo

9 Gönderi

Okumaya başlarken kapağının pek de uymadığını düşünmüştüm ama bitirdiğimde hislerimi birebir yansıtıyordu. Uzun süre göğsüm sıkıştı, gerçekten kötü hissettim. Kitaba bir kere başladıktan sonra elimden bırakamadım, tek oturuşta bitirdim. Çok akıcı ve anlatmak istediklerini anlatma yönünden çok başarılıydı. Kitap kadınların,…devamıOkumaya başlarken kapağının pek de uymadığını düşünmüştüm ama bitirdiğimde hislerimi birebir yansıtıyordu. Uzun süre göğsüm sıkıştı, gerçekten kötü hissettim. Kitaba bir kere başladıktan sonra elimden bırakamadım, tek oturuşta bitirdim. Çok akıcı ve anlatmak istediklerini anlatma yönünden çok başarılıydı. Kitap kadınların, çalışan kadınların, özellikle de çalışan annelerin "modern" dünyada yaşadığı zorlukları anlatıyor. Başlamadan önce henüz genç olduğumdan pek empati kuramayacağımı düşünmüştüm ama o kadar kurdum ki... İçten içe gerçekten gelecek kaygımın içinde bu endişelerden de büyük bir parça varmış. Gerçekten kadınlar bu yeni dünyada bir denge oturtmaya çalışırken çok zorlanıyor. Bazı yerlerde kadınlara (bazen yine kadınlar tarafından) çok yükleniliyor, eşitlik pahasına adalet göz ardı ediliyor. Ve biz de bile isteye bu sisteme ayak uydurmak zorunda hissediyoruz, hatta bunu bile elde ettiğimiz için memnun kalıyoruz. Bu dönemde sanki kadın, erkek; her insan aşırı güçlü olmaya zorlanıyor gibi geliyor bana. İnsanlar birbirlerini sürekli daha bağımsız ol, daha güçlü ol, daha özgüvenli ol diyerek gittikçe daha da zorlaşan ama gelinen noktada asla herkesin tatmin olmadığı bir yere itiyor. Hangi noktaya ulaşırsak ulaşalım her zaman eleştiren, beğenmeyen birileri çıkıyor. Her zaman karşımıza bizden daha iyisini yapan biri çıkıyor; tüm dünya nüfusuyla, 8 milyarla yarışıyoruz ne de olsa. İmkansıza ulaşmaya çalışıyoruz bir bakıma. Bu güçlü olma mevzusu kadınlara da çok dayatılıyor haliyle. Sanki güçlü olacağız diye kendimizden geriye başka bir şey kalmıyor gibi geliyor bazen. İş hayatında ortalama olmamız yetmiyor, daha üstü olmamız gerekiyor ki hak ettiğimizi ancak o zaman tam anlamıyla kanıtlanmış olur gibi bir davranış biçimiyle yaşıyoruz sanki. Sürekli hak ettiğimizi kanıtlamak zorundayız. Tüm bu öğrenilmiş, alışılmış davranış biçimlerinden sıyrılıp kendini bulmak, sonrasında da kendini gerçekleştirmek de bir hayli zor. Toplum baskısı da bunu daha da zorlaştırıyor. Umarım tüm insanlar tüm kargaşanın içinde kendi yolunu bulabilir. Eveet, bayağı bir paragraf yazdım. Bu kitap bana tüm bunları ve daha fazlasını düşündürdü gerçekten. Tüm dünyada, tüm coğrafyalarda kadınların yaşadığı benzer zorlukları görmek içimi burktu. Hele de bunların bir kısır döngüye sıkışması ve genel olarak çözümsüz kalması beni daha da üzdü. Bir kadın olarak çocuk büyütmek gerçekten neredeyse tüm hayatı elden alan bir şey. Çalışan bir kadın olarak daha da zorlaşıyor her şey. Henüz yeni dünyada buna uygun bir denge kurulmuş da değil. Bu yüzden birçok hayal çocuklarla birlikte gömülüp gidiyor. Umarım bir an önce yeni dengeler kurulur, toplum bilinçlenir ve her şey herkes için daha da kolaylaşır. Kadınların hayalleri baskılarla gömülüp gitmez... "Jiyeong kalbinin kar taneleriyle dolduğunu hissetti; hem dopdolu hem bomboş, hem sıcacık hem buz gibi." "Aslında Eunshil Hanım da hem korkuyordu hem de yılmıştı. O da Hyesu da diğer kadınlar da olayın bir an önce sonuçlanmasını ve hayatlarına dönebilmeyi istiyordu. Faillerin kendilerine tanınmış ayrıcalıkların ufacık bir parçasını kaybetmekten ödleri koparken, olayın mağdurları her şeylerini kaybetmeyi göze almışlardı." "Jiyeong her seferinde başka biri oldu. Bazen halen hayatta olan biri, bazen çoktan ölmüş biri. Tek ortak noktaları hepsinin de Jiyeong'un tanıdığı kadınlar olmasıydı. Ne şaka yapıyordu ne de insanları kandırıyordu. Gerçekten, baştan ayağa, kusursuz bir şekilde, o kişi oluyordu."

kitapkatili 2 years ago

Viy

Nikolay Vasilievich Gogol

2 Gönderi

Bir türlü Gogol'a tam anlamıyla ısınamadım. İlk iki hikayeyi ortalama bir keyifle okudum ama son hikaye benim için gerçekten akmadı. Neredeyse 40 sayfa daha okuyamayıp bırakıyordum, sırf kısa olduğu için tamamladım. Pek zevkli geçmedi. Bana hitap etmedi.

kitapkatili 2 years ago

Pandora'nın Kutusu

Osamu Dazai

25 Gönderi

Yine çok güzel bir Dazai eseri. Dazai'den ilk kitabımı okuduktan sonra o kadar sevmiş, ayrıca biyografisine de öyle ilgi duymuştum ki çıkardığı tüm kitapları İnsanlığımı Yitirirken'e kadar sırasıyla okumaya karar vermiştim. Ben okudukça İthaki yeni kitaplarını basıyor ben bir türlü…devamıYine çok güzel bir Dazai eseri. Dazai'den ilk kitabımı okuduktan sonra o kadar sevmiş, ayrıca biyografisine de öyle ilgi duymuştum ki çıkardığı tüm kitapları İnsanlığımı Yitirirken'e kadar sırasıyla okumaya karar vermiştim. Ben okudukça İthaki yeni kitaplarını basıyor ben bir türlü İnsanlığımı Yitirirken'e yetişemiyorum, o ayrı bir mesele. (Okuyabilirsem...) Bu kadar ön hazırlık yaparak okuduğum ilk kitap olacak. Bu kitabına gelirsem sanatoryumda kalan Tarlakuşu lakaplı gencin arkadaşına mektuplarından oluşuyordu. Savaş ve atom bombası zamanında geçtiği için bunların ana karakterimiz ve ülke üstündeki etkileri de tüm kitap boyunca hissediliyordu. Ben bu etkinin yansıtılış biçimini gerçekten beğendim. Atom bombasının Japon halkı üzerinde bıraktığı etki hakkında dolaylı biçimde biraz fikrim oluştu. Tüm kitap çok akıcı bir şekilde bitti. Ana karakterin yavaş yavaş kişiliği ve hayatında izleyeceği yol hakkında daha fazla bilgi edinmesini, adım adım ilerlemesini zevkle okudum. 20 yaşında bir gencin fikirlerinin ve hayat hakkındaki görüşlerinin zamanla değişimi ve her yeni fikriyle birlikte nasıl da karakterinin daha da oturduğunu Dazai çok iyi işlemiş. Ben de Tarlakuşu'nun yakın yaşlarında olduğum için buna çok empati kurdum. Şimdiye kadar okuduğum çoğu Japon edebiyatından kitapta olduğu gibi bu kitapta da aşk olabildiğince sade ve gizemliydi. Bu edebiyatta Japon kültürünün bu yansımasına bayılıyorum. Abartılı ve her şeyin bağıra bağıra yaşandığı ve tüm ana olayın aşk olduğu aşk hikayelerini sevmiyorum. Pandora'nın Kutusu'nun ana odağı aşk değildi, aksine bu neredeyse yan konuydu. Aynı hayatın da çeşitli parçalarının hep birlikte karışık olarak ilerlemesi gibi aşk da diğer hayatın parçaları gibi hikayeyle birlikte yavaşça ilerledi,gelişti. Bu bana çok daha hoş ve diğer klasik aşk hikayelerine kıyasla çok daha gerçekçi geliyor. Kitabı genel olarak beğendim. Finalde tüm konu güzelce toparlandı. Çok akıcıydı ve okuması çok zevkliydi. Dazai'ın üslubunu, dilinin sadeliğini çok seviyorum. Bu kitabı da hayal kırıklığına uğratmadı. Tavsiye ederim. Spoiler!!! Finale doğru Tarlakuşu Take Hanım'a aşık olduğunu itiraf edene kadar ona aşık olduğunu anlamamıştım. İtiraf ettiğinde o ikisini gerçekten yakıştırdım ve birlikte olmalarını istedim ama finalde Ma-bo'yla olunca pek de ısınamadım. Take Hanım için de gerçekten üzüldüm. "Bir insanın her bir hareketine anlam yüklemek, zaten eskimiş 'düşüncenin' hatası değil mi? Zoraki açıklamalar sıkça yalanların çarpıtılmasıyla sonuçlanır." "O günden beri kendimi yeni yapılmış, büyük bir gemideymişim gibi hissediyorum. Bu gemi nereye gidiyor acaba? Bunu ben bile bilmiyorum. Hâlâ, sanki düşten bir sahne gibi geliyor. Gemi usulca kıyıdan ayrılıyor. Bu rotanın dünyada hiç kimsenin tecrübe etmediği, tamamen yeni, bakir bir rota olduğuna dair belli belirsiz bir önsezi duyuyorum. Ancak şimdilik yeni, büyük gemiyle karşılanıp cennetteki bir rotanın insafına kendimi bırakarak usulca ilerliyorum." "Ne yapmalıyım? Hiçbir yol yokmuş gibi sanki, hiçbir şey. Benim böyle umarsızca yaşamamın sadece insanları rahatsız ettiğini ve tamamen anlamsız olduğunu düşününce daha da katlanılmaz geliyor. Senin gibi yetenekli biri anlar mi bilmiyorum ama dünyada 'Benim yaşıyor olmam insanlara rahatsızlık veriyor. Ben lüzumsuz bir adamım,' farkındalığı kadar acı veren bir düşünce yok." "Çok gülen bir insan, aynı zamanda çok ağlayan değil midir?" "Yaşarken, herkes eksiktir. Böcekler ve küçük kuşlar, hayatta oldukları ve hareket ettikleri sürece mükemmeldirler; ancak öldükleri anda sadece birer ceset olurlar. Ne tamamlanır ne de eksilirler, sadece hiçliğe dönerler. İnsanlar içinse durum tam tersidir. Bu noktada, insanın öldükten sonra en insani hâline dönüştüğü paradoksu da geçerli oluyor herhalde." "Ölmenin ya da yaşamanın, bir insanın mutluluğunu ya da üzüntüsünü belirleyen kilit nokta olmadığını anlamaya başladım. Ölüler tamamlanmış bir hâlde ve yaşayanlarsa ellerini birleştirmiş, yelken açmak üzere geminin güvertesinde duruyor. Gemi iskeleden ayrılıyor." "Sevmek ve sevilmek, tıpkı mayıs esintisinde hışırdayan ağaç yaprakları gibi." (Bu benzetmeye bayıldım.) "Dürüst insanlar iyidir. Basit insanlar kıymetlidir." "Bu yol nereye gidiyor? Bunu büyüyen bir asmaya sormalısın. Asma sana cevap verecektir: 'Hiç bilmiyorum. Ama güneşe doğru büyüyorum.'"

kitapkatili 2 years ago

Çavdar Tarlasında Çocuklar

J. D. Salinger

98 Gönderi

Bir kitap ergen bir çocuğu, büyümeye ve dünyada bir yer edinmeye çalışırken yaşadıklarını ancak bu kadar iyi anlatabilirdi. Başladığı andan itibaren diliyle 16 yaşında bir erkek çocuğunun yaşadıklarını insana öyle güzel geçiriyor ki... Ben bir ergenin yaşadıklarını bu kitaptan daha…devamıBir kitap ergen bir çocuğu, büyümeye ve dünyada bir yer edinmeye çalışırken yaşadıklarını ancak bu kadar iyi anlatabilirdi. Başladığı andan itibaren diliyle 16 yaşında bir erkek çocuğunun yaşadıklarını insana öyle güzel geçiriyor ki... Ben bir ergenin yaşadıklarını bu kitaptan daha güzel anlatacak bir kitap okuyacağımı şimdilik düşünmüyorum. Tüm kitap ana karakterin ağzından anlatılıyor. Bu yüzden üslubu ergen bir erkeğinki gibi hiçbir şeyi ciddiye almayan, lakayt, duygularının çok üstünde durmayan, hayatın akışıyla yaşayıp giden biraz da kaba bir dil. Zaten bence ana karakterin yaşadıklarını aşırı iyi bir şekilde yansıtabilmesi de tam da bu dil yüzünden. Mesela aşırı üzgün olduğu, hayatını etkileyen bir konuyu nerdeyse hiç aklına getirmiyor, aynı bir ergen bir erkeğin yapacağı gibi bunun üstünde durmaktan kaçıyor ya da aslında kendisini çok etkilediği halde sanki etkilenmemiş, bu onda çok da hasar bırakmamış gibi davranıyor. Ama yaşadıklarının etkileri de yaptıkları üzerinden açıkça görülüyor. Zaten bence bu gerçekçi özelliği yüzünden bu kadar inandırıcı. Kitap büyüyen bir çocuğu anlatıyor aslında. Ana karakter dünyaya alışmaya, bir yandan da bu dünyada kendi yerini bulmaya çalışıyor. Beni en çok da bu kısmı üzdü. Daha ne kadar yıprandığını kendisine bile itiraf edemeyen çok yorgun ergen bir çocuğun bir yandan da dünyanın acımasızlığıyla yavaş yavaş tanışması ve daha da yıpranması, çevresindeki herkesin de bu süreci çok olağan bir şeymiş gibi atlatmasını beklemesi... Bir noktada hepimiz dünyanın kötülüğüne alışıyoruz ve ilk duyduğumuzda inanamadığımız kötülükleri ne yazık ki kanıksıyoruz; zaman geçtikçe daha az tepki veriyoruz, daha az duygu hissediyoruz. Daha sonra çocukların büyürken bunları aynı bizim gibi kanıksamasını bekliyoruz ve sanki doğru, olağan olan buymuş gibi davranıyoruz. Oysa doğru ve doğal olan aslında çocukların tepkisi... Dünyanın kötü tarafına hızlı bir şekilde uyum sağlayamayan ve kanıksamayan çocuklara anormal gözüyle bakıyoruz. Oysa dünyanın bu kötülüğü karşısında çocukların umutsuzluğa düşmesi o kadar normal ki... İşte bu kitap bana bunları çok düşündürdü. Önce ergenlerden bu dünyanın düzenini, acımasızlığını kolayca kabul etmeleri ve bir yandan da sanki kolay bir şeymiş gibi dünyadaki yerlerini bulmaları beklendiği için üzüldüm. Daha sonra da kendimin ve neredeyse herkesin çoktan bunu kanıksamış olmasına... Daha önce de dediğim gibi Holden'ın diliyle tüm kitap boyunca yaşadıklarının duyguları bana çok geçti ve yaşadığı zorluklar gerçekten içimi acıttı. Ben bu kitabı gerçekten çok sevdim. Anlatmaya çalıştığı şeyi gerçekten aşırı iyi bir şekilde anlatan bir kitap. Ancak bu kadar iyi bir şekilde bunlar ifade edilebilirdi. Kitap boyunca doğal olarak kabul ettiğim çok şeyi bir daha sorguladım. İlk cümlesinden son cümlesine kadar çok akıcıydı ve bir çırpıda bitti. Ama ayırdığım zamandan çok daha uzun bir süre etkisinde kaldım. "Birçok okuldan, birçok yerden ayrıldım, ayrıldığımı anlayamadım. Bundan nefret ediyorum. Ayrılışlarım acıklı, hatta kötü olabilir, ama bir yerden artık ayrılıyorsam bunu anlamak istiyorum. Bunu anlamadığınız zaman kendinizi daha kötü hissediyorsunuz." "Ne istedim ama, canıma kıymak geçti aklımdan. Pencereden atlayıvereyim dedim. Yere indikten hemen üstümü örteceklerinden emin olsaydım, atlardım da. Bir sürü meraklı turşucu salağın beni kanlar içinde seyretmelerini istemiyordum." "Eskiden onu pek akıllı sanırdım, o aptallığımla tabii. Öyle sanmamın nedeni; tiyatro, edebiyat ve bütün bu zırvalıklar üzerine çok şey bilmesiydi. Birisi bu konularda pek çok şey biliyorsa, onun aptal olup olmadığını anlayabilmeniz epey zaman alıyor." "Her neyse, atom bombasını keşfettiklerine çok memnunum bir bakıma. Yeni bir savaş olursa, gider bombanın tepesine otururum. Bunun için gönüllü giderim, yemin ediyorum." "Havanın güzel olduğu zamanlar annem babam Allie'nin mezarını ziyaret edip bir sürü çiçek filan bırakırlar. Bir iki kez ben de gittim onlarla, ama kestim sonra gitmeyi. Her şeyden önce, onu o çılgın mezarlıkta görmekten hiç hoşlanmıyorum. Ölmüş heriflerle, mezar taşlarıyla filan çevrili bir halde. Hava güneşliyse durum pek de kötü sayılmazdı, ama iki kez -tam iki kez-biz mezarlıktayken yağmur başladı. Korkunçtu. Yağmur yağıyordu çocuğun başındaki mezar taşına, karnının üstündeki çimlere. Her yer sırılsıklam olmuştu. Mezarlığı ziyarete gelen herkes deli gibi arabalarına koşmaya başladı. İşte bunu görünce deliriyor-dum neredeyse. Bütün ziyaretçiler arabalarına atlayıp, radyolarını açabilirler, yemeğe bir yerlere gidebilirlerdi; Allie dışındaki herkes." "Bak, ne diyor: 'Olgunlaşmamış insanın özelliği, bir dava uğruna soylu bir biçimde ölmek istemesidir, olgun insanın özelliği ise bir dava uğruna gösterişsiz bir biçimde yaşamak istemesidir."" "Bir kez, tüm bu Bay Vinson'ları atlattıktan sonra, gönlünde yatan türden bilgiye adım adım yaklaşmaya başlayacaksın; yani, istiyorsan, arıyorsan ve bekliyorsan onu. Diğer pek çok şeyin yanında, insanların davranışları karşısında aklı karışan, korkuya kapılan, hatta hasta olan ilk kişinin sen olmadığını anlayacaksın o zaman. Bu konuda hiç de yalnız değilsin. Heyecan ve dürtüyle öğrenmek isteyeceksin. Aynı senin şimdiki durumunda, pek çok, pek çok insan ahlaksal ve ruhsal sorunlarla karşılaşmış. Ne mutlu ki, bazıları bu sorunları yazmışlar. Onlardan öğreneceksin bunları; eğer istersen. Aynı biçimde, bir gün senin önereceğin bazı şeyleri başka birinin gelip senden öğrenmesi gibi. Ne güzel bir düzen bu, sırayla, karşılıklı. Ve, eğitim de değil bu. Tarih bu. Şiir bu." "Kimse beni tanımasın, ben kimseyi tanımayayım, bu yeterdi." "Tanrım, birisi arkamdan, 'İyi şanslar!' diye bağırdığında çok kızıyorum. Çok moral bozucu bir şey bu."