(@) - Raf

Kalbim Unut Bu Şiiri Uğuldayan ve hep uğuldayan bir orman kadar üşüyorum şimdi yanlış rüzgârlar esiyor dallarımda yanlış ve zehirli çiçekler açıyor Kanımda kocaman gözleriyle bir çığlık Su ve ses kadar beklediğim ne kaldı geride, bilmiyorum uzanıp uyumak istiyorum gölgeme…devamı

levieden 8 months ago

Disclaimer

Alfonso Cuarón

11 Gönderi

Cate Blenchett, Kevin Kline efsane zaten. Bunun yanında da dizi fena sarıyor ve izletiyor kendini ama bence çok tahmin edilebilir bir hikayesi vardı o yüzden puanını abartı buldum. Polisiye / Gizem / Gerilim türünde kitaplar okumayı seven biriyseniz size hitap…devamı

levieden 8 months ago

Undine

Christian Petzold

20 Gönderi

Çeşitli mitolojik karakterlerin modern bir masal tadında anlatılması ilginizi çeken ya da çekecek bir konseptse bu filme bir bakabilirsiniz.

levieden 8 months ago

Hemme'nin Öldüğü Günlerden Biri

Murat Firatoglu

17 Gönderi

Nuri Bilge’nin üstten üstten Anadolu insanı anlatılarından sıkıldıysanız bu filme bakabilirsiniz bence ama beklentiniz çok da yüksek olmasın. Konusundan bahsetmeyeceğim çünkü var birçok yerde. Onun yerine başka şeylerden bahsetmek istiyorum: 1. Bana çokça İran sinemasını hatırlattı bu film; özellikle Kiarostemi’yi.…devamıNuri Bilge’nin üstten üstten Anadolu insanı anlatılarından sıkıldıysanız bu filme bakabilirsiniz bence ama beklentiniz çok da yüksek olmasın. Konusundan bahsetmeyeceğim çünkü var birçok yerde. Onun yerine başka şeylerden bahsetmek istiyorum: 1. Bana çokça İran sinemasını hatırlattı bu film; özellikle Kiarostemi’yi. (Eyüp’ün motorla dar sokaklar arasında dönüp durduğu kısımlar özellikle) 2. Ses çok kötüydü diyenler olmuş. Evet, harikalar yarattığı söylenemez (kulağımızda patlayan motor sesleri ya da duymakta zorlandığımız diyaloglar vs.) ama beni rahatsız etmedi. Daha doğrusu yönetmenin böyle bir kaygısı olmadığını düşündürttü. Yine de herkesin kendi zevki, bir şey diyemem. Beni rahatsız etmedi dediğim gibi. 3. Hikayenin çok Eyüp üzerinden döndüğünü söyleyenler olmuş, yan karakterler zayıf kalmış denmiş. Ona da katılmıyorum. Aşağıda da yazacağım gibi Eyüp birey olarak var olamayan bir karakter zaten. Toplum yönetiyor tüm kararlarını. Onun iç sesine yönelik tek bir şey duyamıyoruz tüm film boyunca (İşveren adam eleştirmek için neredeyse bir ton şey söylüyor ona ya da diğer karakterler. O hep sessiz ama. Ne düşündüğü ya da hissettiği -baskı hariç- gösterilmiyor.) Gülleri seven adamın bile hayat hikayesine daha çok şahit oluyoruz. Kızıyla olan konuşmalarını dinliyoruz. Bu sebeple bunun sadece Eyüp’ün hikayesi olduğunu düşünmüyorum. 4. Sıkıcı bir film denmiş. Yer yer katılıyorum. Sinemada izlemeseydim atlayacağım yerler çok olurdu. Ama ilginç bir şekilde 4-5 kezden fazla güldüm filmi izlerken - ki bu hiç beklediğim bir şey değildi. 5. Diğer insanlar gibi ben de bir climax bekledim açıkçası filmin isminden de kaynaklı olarak. Onu size pek vermiyor film. Bu konuda beni şaşırttı ve ilk düşündüğümde hayal kırıklığına uğrattı ama sonra düşündüğümde son yıllarda yapılan bu tarz filmlerde hep bu pattern’ın uygulandığını fark ettim ve olduğu şekliyle bitmesini beğendim açıkçası. Daha doğal ve olası geldi bana. Gerçek hayatta ne kadar çok insanın nelere tahammül ettiğini / ettiğimizi unutuyoruz bazen. 6. Son olarak filmin başlangıcı, sonu, Eyüp karakteri üzerinden kolektif yaşam ve bunun getirileri üzerine birkaç bir şey yazdım aşağıya. Bu kısmı filme girilen farklı bir gönderinin altında da bulabilirsiniz. Önce oraya yazdım çünkü. Sonra film üzerine söylemek istediğim başka şeyler de olduğu için bu postu oluşturmaya karar verdim. Aşağıdaki kısmı başka bir postun altında yorum olarak görürseniz şaşırmayın yani. Ben yazdım. Bu tarz küçük yerlerde ya da toplumsal hayatın büyük ölçüde insanların birbirine bağlı (adeta bağımlı) olduğu yerlerde diyeyim çok fazla bastırılmışlık söz konusu. Film boyunca da bunu görüyoruz zaten: Karpuzuyla eve gitmeye çalışan dede, gülleri çok seven bahçe sahibi adam, kırtasiyeci, işveren vs vs. “Bağlı / bağımlı olmak”la neyi kastediyorum peki onu anlatayım: Ben ana karakterimiz Eyüp’ün öyle inanılmaz iyi / beyaz bir karakter olduğunu düşünmüyorum (herkes gibi). Karpuz taşıyan dedeye neden yardım etti onca işi gücünün arasında? Bence tüm o insanlarla her gün yüz yüze baktığı ve o insanları tanıdığı için. Büyük şehirde böyle bir şey mümkün değil çünkü . Kırtasiyeci adamın yerine dükkanına baktı adam namaza gidecek diye. Benzer şekilde Eyüp’e de iyilikler yapıldı: • Motoru bozulunca kenara çekip oradaki insanlarla sohbet ederken -istemeden de olsa- ikram edilen ya da teklif edilen yemek ve çay, • işveren adamın arabayla gideceğin yere kadar bırakayım demesi (karakterimizin işine çok yaramasa da) ve iş / para teklif etmesi ısrarla, • gülleri seven adamın üzüm ikramı falan filan. Küçük şeyler, Anadolu insanının özellikleri ama yine de bu küçük toplulukta karşılıklı bir dayanışma söz konusu. Bu durum da aslında yukarda bahsettiğim “bastırılmışlık”a sebep oluyor. Filmi izlerken birçok yerde kendime bu soruyu sormuştum çünkü (dediğin gibi fazla uzun kısımlar var ve ben de zaman zaman sıkıldım gerçekten) neden Eyüp hayır demiyor bu insanlara ya da diyor ama bir şekilde hep pasif kalıyor ve istemediği o şeyi yaparken buluyoruz kendisini? Ve bu durum TÜM film boyunca mevcut. İstemediği bir işte -çünkü İzmir’de borca batmış, geri dönmek zorunda kalmış- istemediği bir ücrete ve istemediği şartlar altında çalışıyor. Yine toplum baskısı onu işe devam etmeye zorluyor. (Ali’nin ve telefonda sadece sesini duyduğumuz bir adamın boşverip işe devam etmesini söylemelerini, arayı bulmaya çalışmalarını görüyoruz.) Tüm film boyunca Eyüp kendi isteğiyle tek bir şey dahi yapmıyor. Belki Hemme’yi öldürmek için yola çıkmış olması olabilir ama bunun arkasındaki motif de yine toplum. Sebebi “Anama küfür etti” çünkü. Ali de aynı şeyi dile getiriyor zaten: “Napacaksın, küfür etti diye adamı mı vuracaksın?”. Toplumun beklentisi bu yönde: Anana karına küfür edilirse vurursun (Burada filmdeki düşünce şeklini anlatmak için böyle yazdım, yanlış anlaşılmasın). Dediğim gibi Eyüp bir birey olarak yok filmde. Uzun zaman önce kaybetmiş o özelliğini (Kırtasiyede karşılaştığı ilkokul arkadaşıyla aralarında geçen konuşmadan da bunu anlıyoruz) Bu sebeple ilk ve son sahne de anlam kazanıyor fikrimce. Giriş sahnesinde Eyüp’ü halay çekerken görmüyoruz. Sadece bir grup insan, bir düğün falan var herhalde diye düşünüyoruz ama başlıktan dolayı da bir şeyler olacak diyoruz, o silah patlayacak (ya da her neyse). Son sahnede ise Eyüp’ü Hemme’yle omuz omuza halay çekerken görüyoruz. İçinde bulunduğu durum ve toplum sebebiyle sıkışmış, adeta büzüşmüş bir halde (o yörenin halayı da dip dibe bir şekilde çünkü, bu iki durum paralellik gösteriyor) ve en istemediği kişinin yanında. İşte o zaman filmin ismi sonunda anlam kazanıyor (çünkü filmin sonuna geldiğimizin bilincindeyiz artık). Bu gün de Hemme’nin Öldüğü Günlerden Biri. Her gün aynı sıkışmışlık ve bir şeyleri değiştirememenin ama yaşamak zorunda olmanın çaresizliği. Film başyapıt olmamakla birlikte 5 küsür bir puanı da hak etmiyor bence. Benim puanım: 7.2 / 10

levieden 8 months ago

Yaz Çılgınlığı

Truman Capote

1 Gönderi

Capote’nin (evet Tiffany’de Kahvaltı’nın yazarı) ölümünden sonra şans eseri keşfedilen ve yayımlanan kitabı. Üstelik “Kabul Edilen Dualar” isimli romanını ararlarken bu kitabı buluyorlar: Truman’ın 1950’lerde bodrum katında oturduğu Brooklyn Tepeleri’ndeki apartmanda, amcasının yıllarca kapıcılık yaptığı yerde. İddiaya göre, Truman bir…devamıCapote’nin (evet Tiffany’de Kahvaltı’nın yazarı) ölümünden sonra şans eseri keşfedilen ve yayımlanan kitabı. Üstelik “Kabul Edilen Dualar” isimli romanını ararlarken bu kitabı buluyorlar: Truman’ın 1950’lerde bodrum katında oturduğu Brooklyn Tepeleri’ndeki apartmanda, amcasının yıllarca kapıcılık yaptığı yerde. İddiaya göre, Truman bir ara seyahate çıkmış, bir daha dönmeyeceğini bildirip geride kalan tüm eşyalarını çöpçülerin alması için sokağa bırakma talimatı vermiş. İçi elvermeyen kapıcı ise hepsini saklamış. Kapıcı öldükten sonra bu eşyalar bir akrabasına kalmış, o da bunları satmak istemiş; bu sayede de bu romana ulaşılmış. [Kabul Edilen Dualar isimli romansa hiçbir zaman bulunamamış çünkü Capote onu tamamlamamış, editörünü ve avukatını yaşadığı süreç boyunca “Bitirdim, son düzeltmeleri yapıyorum.” diyerek oyalamış.] Gelelim Yaz Çılgınlığı’na: Adı gibi tam da yazın okunulacak bir kitap. New York’ta yaşayan, burjuvazi kesime mensup McNeil ailesi yaz tatili için gemiyle Fransa’ya gidecektir. Fakat evin küçük kızı Grady ailesiyle gitmek istemez ve yazı evde tek başına geçirmek istemektedir (sebebi tahmin edebileceğiniz üzere bir aşığının olmasıdır.). Ailesinin bu seyahati, özgürlüğünün kapılarını Grady’ye aralar. Hoş; kendisi zaten başına buyruk, ele avuca sığmayan, istediğini yapan, başkalarını pek de takmayan, ailesinin de ondan biraz çekindiği bir kızdır zaten. [Bu sebeplerden ötürü annesinin ondan çekindiğini -deyim yerindeyse korktuğunu-, ablasınınsa onu kıskandığını söyleyebiliriz. Tüm bu temalar romanı derinleştiren unsurlardan.] Aslında çok kısa bir roman, novella bile diyebiliriz belki fakat karakterler özelinde çok derine inebileceğiniz bir kitap olmuş. (Baba karakteri hariç, o çok silik kalmış, figüran gibi). Peter, Clyde, Grady’nin bu ikisiyle ayrı ayrı ilişkisi, Anne, Apple.. Hepsi çok canlı karakterlerdi gerçekten; bu da kitabın Truman’ın en iyi işlerinden gibi görülmemesine rağmen neden bu kadar iyi bir yazar olduğuna dair bir kanıt bence. Püren Özgören çevirisi olmasının da büyük katkıları vardır elbette. Eğer Püren Özgören çevirmişse yazarına bile bakmadan okurum çoğu kitabı. Hakim anlatıcı bakış açısıyla anlatılmış kitap ama sayfa 74’ten sonra yine aynı anlatıcıyla fakat kameranın açısı değişiyor gibi diğer karakterlerin iç dünyasına da hakim oluyoruz. Garip bir şekilde bu sayfaya kadar 3. tekil ağzından dinlesek de hikayeyi sanki hep Grady’nin (1. tekil) ağzından dinlemişiz gibi bir his. Çok hoşuma gitti böyle olması, anlatabildim mi bilmiyorum. Ben kitabı ihtiyacım olan bir anda okuduğum için çok beğendim. Eksiklerine rağmen. Sonu eminim birçok okuyucuyu tatmin etmeyecektir çünkü. Ben sonunu da beğendim. Grady’nin karakterine çok uygun bir son olmuş bence. Antipatik karakterler sevmiyorsanız bu kitabı sevmezsiniz bence, onu da söylemiş olayım. Capote’yle iyi ki tanıştık bu kitapla, anlatımını ÇOK beğendim. Elimde başka bir kitabı daha var onunla devam etmek istiyorum arayı çok açmadan. Alıntı bırakayım: “Yaşamın büyük bir bölümü öylesine yavan, sönüktür ki, tartışmaya bile değmez; üstelik her yaşta öyledir. İçtiğimiz sigaranın markasını değiştirdiğimizde, yeni bir mahalleye taşındığımızda, başka bir gazeteye abone olduğumuzda, aşık olup aşktan soğuduğumuzda, günbegün yaşamanın yeknesaklığına karışıp erimeye çeşitli yollarla itiraz etmekte, hem anlamsızca hem de şiddetle direnmekteyizdir. Ne yazık ki, her ayna diğerleri kadar haindir, her serüvenin belli bir noktasında aynı beyhude, tatmin olmamış yüzü yansıtır; dolayısıyla Grady, ben ne yaptım? diye sorarken, gerçekte, ben ne yapıyorum? diye sormaktaydı - çoğu insan gibi.” - syf 115,116 Sayfa 113’ten itibaren Radiohead - No Surprises ile okursanız efsane bir şeye dönüşüyor kalan kısımlar. Bir de bu yazdığım alıntı bana Stoner’ın amfide avuç içlerini dakikalarca izlediği kısmı hatırlattı. Martin Eden ve Stoner kitaplarını sevenlerin de bu kitabı seveceğini düşünüyorum ayrıca. Bu ikisi kadar iyi bir kitap mı Yaz Çılgınlığı? Bilmiyorum gerçekten. Bana benzer şeyleri hissettirdiler bazı açılardan. Ama kitap hakkında bu kadar uzun yazmam ve hala yazmak istemem de kitabın iyi bir kitap olduğuna kanıt bence - diğer ikisi kadar olmasa da…

levieden 8 months ago

Clarissa

Stefan Zweig

30 Gönderi

Kitabın tamamlanmamış / yarım bir kitap olduğunu biliyordum da BU KADAR olduğunu bilmiyordum… Şimdi taze taze bitirdim ve normalde sırf olay örgüsü için kitap okuyan biri olmamama rağmen devamını okumak istedim gerçekten ve merak ettim. Bir de ben Zweig okumayı…devamı

levieden 8 months ago

Şarküteri

Marc Caro

15 Gönderi

Beyoğlu Sineması’nda gösterimi vardı bugün ve geç kalmıştım 15 dk kadar. Çok tereddüt ettim o yüzden ama iyi ki gitmişim gerçekten. Yani bu filmin bu kadar eğlenceli olduğunu niye kimse söylemedi daha önce. Kikir kikir güldüm birçok yerinde post apokaliptik…devamı

levieden 8 months ago

Küçük Balık

Chad Hartigan

12 Gönderi

when your disaster is everyone’s disaster, how do you grieve?

levieden 8 months ago

Gökyüzüne Baktığımızda Ne Görüyoruz?

Aleksandre Koberidze

3 Gönderi

“What Do We See When We Look at the Sky” 2 kısımdan oluşan, farklı anlatım tekniklerini deneyen ve kullanan uzun bir Gürcü filmi. Alışkın olduğumuzun aksine bir anlatıcı var film boyu bize eşlik eden. Kimi zaman sesiyle, kimi zaman yazıyla…devamı

levieden 8 months ago

Korku

Gerald Kargl

3 Gönderi

Bugün Atlas’ta izledim bu filmi bir arkadaşımla ve iyi ki tek gitmemişim dedim çünkü tek başına izlemesi biraz zor olurdu. Her türden şeyi kolaylıkla okuyabilir ya da izleyebilirim. Öyle kolay kolay midem bulanmaz ya da korkmam (özellikle bir şeyler izlerken).…devamıBugün Atlas’ta izledim bu filmi bir arkadaşımla ve iyi ki tek gitmemişim dedim çünkü tek başına izlemesi biraz zor olurdu. Her türden şeyi kolaylıkla okuyabilir ya da izleyebilirim. Öyle kolay kolay midem bulanmaz ya da korkmam (özellikle bir şeyler izlerken). Ama bu filmde gerim gerim gerildim gerçekten. Giriş sahnesinden itibaren filmdeki her şey inanılmaz rahatsız ediciydi (kasıtlı olarak elbette çünkü bir seri katilin düşünceleri ve eylemleri üzerine bir film): • titrek kamera açıları, • ses kullanımı (ayak sesi, hapishane kapılarının açılıp kapanışı, soluk alıp verme, yemek yerkenki çıkan ses vs.). yani aslında normalde ses çıkmayacağını düşündüğümüz her şeyden inanılmaz bir sesin çıkması fakat bir camın / pencerenin kırılması gibi sahnelerde sesin çok çok daha az olması… • müzik kullanımı (filmin müziklerini yapan kişi sadece senaryoyu okuyup yapmış. filmi izlemeden). zaman zaman çok tempolu, zaman zaman durağan ama izleyiciyi yönlendirme gayesiyle yapılmamış gibi geldi bana. filmlerde müzik kullanımını çok sevmiyorum (darren aronofsky tarzında olursa güzel bence) • neredeyse sıfıra yakın diyalog olması (iç monologla ilerliyor), buna rağmen hiç sıkmaması aksine seyirciyi sürekli tetikte tutması bu durumun • bahsi geçen seri katilimizin deyim yerindeyse beceriksizliği… Tüm bu unsurlar filmin rahatsız ediciliğini ve etkililiğini katlamış da katlamış. Filmde anlatılanlar gerçek bir hikaye. Yönetmenimiz Gerald Kargl, bir gazete haberi üzerine bu filmi çekiyor: Avusturyada hapis yatan insanların 1 günlüğüne dışarı salındığı oluyormuş. O gün içerisinde de mahkumlardan tahliye sonrasında kendilerine bir hayat kurabilmeleri için iş bulmaları / bakmaları bekleniyormuş. Bu sebeple salınıyorlarmış. Filmde; bu şekilde salınan karakterimizin o gün içerisinde öldürdüğü insanları ve nasıl öldürdüğünü, aklından nelerin geçtiğini, neler hissettiğini izliyoruz. Çoğu zaman midemiz bulanıyor ya da dehşete kapılıyoruz. Gerçekten abartmıyorum. Çok seri katil podcasti vs. dinlemiş bi insanım ve hiçbiri beni bu kadar etkilemedi. Belki de bu rahatsız ediciliği sebebiyle film büyük başarılara ulaşamamış. Filmin yönetmeni ve yapımcısı 400.000 € bütçeyle çekmişler filmi ve ona rağmen borçlarını ödeyebilmek için yönetmenimiz sonrasında çoğunlukla reklam filmi çekmiş. Bu da Angst’ı yönetmenin ilk ve son uzun metrajlı filmi yapıyor. Ben çok ama çok beğendim. Düşük puanına da anlam veremedim. Sanırım kıyıda köşede kalmış bir film olduğu için. 250 kişiden fazla insanın salonu terk etmesini bekledim filmi sindirebilmek için. Atlas’ta film öncesi yapılan söyleşi de kısa ama çok keyifliydi. Neyse, ilginizi çektiyse mutlaka bakın derim ben.