(@) - Raf

Öncelikle film tam anlamıyla klişe geldi benim gözüme. Buram buram ne olacağı, neyin nasıl halledileceği ve olan her şey sanki izleyiciye altın tepsi ile sunulmuş gibiydi benim için. Klasik bir iblis gelir, olaylar gelişir, kutsal ruh ve İsa yardımı ile…devamıÖncelikle film tam anlamıyla klişe geldi benim gözüme. Buram buram ne olacağı, neyin nasıl halledileceği ve olan her şey sanki izleyiciye altın tepsi ile sunulmuş gibiydi benim için. Klasik bir iblis gelir, olaylar gelişir, kutsal ruh ve İsa yardımı ile kurtulurlar ve mutlu son ile biter her şey. Bu zaten beklediğim bir durumdu ama filmde ki bir çok mantık hatası gözümü kanattı diyebilirim. Abi öncelikle sen yüceler yücesi şeytansın değil mi? Düşmüş melek, bir çok güce sahip, kötü de olsan kutsal bir varlıksın değil mi? Senin vazifen veya görevin 15 yaşında ki ergenleri kovalayıp üstüne onları yakalayamamak mı? Daha 15 dakika önce ahkam kesip milleti oradan oraya savuran şeytan, onu bunu öldüren ve yakan şeytan, bir anda süt dökmüş kedi edasıyla sanki top peşinden koşuyordu filmde. Hadi onu da geçtim, her mite, her efsaneye veya destana, her dine ve neredeyse bulunmadık kalıp veya şekil kalmamış ve her şeyin içinde olan bir şeytan, cidden Hristiyanlık tarihinin en kötü figürü olan keçiye mi kaldı. Tamam, ona da kalsın. O da problem değil. Ya abi, iki üç ergenin seni oyuna getirip tokatlaması da artık saçmalığın en büyük noktası ya. Belli bir yere kadar sakin sakin izlemeye devam etmeye çalıştım ama artık bu noktalara geldiğinde olaylar dayanamadım. Neredeyse hiç bir filmde veya dizide iki üç "Kutsal ruh ve İsa" diyip de durdurulan bir iblis veya kötü varlık gördünüz mü? Yok. Ama burada anam babam kutsal mutsal diyince iblis süt dökmüş kediye dönüyor ya. Bu kadar da büyütülen bir olayı küçültmenin ve sürekli iyiler kazanır mantığı ile olay örgüsünün ve filmin sonuna sıçmayı acilen bırakması gerekiyor yönetmenlerin. Zaten ilk filmi de izlemiş birisi olarak giriş ve gelişme dahil olmak üzere ilk 40 dakika 1. Filmin birebir kopyasını izliyormuş hissi uyandırdı bende. İnsan az da olsa farklılık, biraz yorum katabilmeli filme. Açık konuşayım, senaryoyu ben yazsam çok daha iyi bir iş çıkarırdım diye düşünüyorum. En azından bu kadar klişelerde boğmazdım yapımı. Özellikle sonu ise benim için tam bir felaketti. Eee, erkek kızı kurtardı, şimdi de kız erkeği kurtardı ve bitti. Ulan klişelerden yakınıyorum ama bari sonu için klişe bir şey yapıp güzel bir sevgi ile kapatsaydınız filmi. Gerçekten filme çok doluyum arkadaşlar. Korku öğelerini geçtim, onlara lafım yok, iyiydi lakin bu kadar tezatlığın olduğu bir filmde korku öğelerini konuşmak mantıksız geliyor bana. Bu bütçe ile o korku öğelerini fareli köyün fülütçüsüde yapar bana göre. Neyse efenim, gitmenize ve izlemenize çok değecek bir yapım değil. Özellikle de sinema biletlerinin 100-150 arası olduğu bu dönemde hiç gitmeyin daha iyi. Film için tek olumlu konuşabileceğim taraf, sinema sektörünün tamamen ölü olması ile beraber salonun tamamen boş olması ve koskoca salonda tek başıma korkuyu bana iliklerime kadar hissettirmesi. Korku konusunda filme en ufak bir sözüm yok ama dediğim gibi bu kadar mantık hatası olduğunda korku öğelerinin pek bir önemi kalmıyor benim gözümde.

memoliiy 2 years ago

Harry Potter ve Felsefe Taşı

J. K. Rowling

74 Gönderi

Uzun zaman önce başladı bu büyücülük sevdası. Elbette ki Harry Potter üstünden gelmemişti bu ama Harry Potter sayesinde uzun zamandır hala ilk sıcaklığı gibi koruyor beni. Bilmiyorum sizde de öyle mi ama bir çok fantastik evren okudum, izledim ve yorumladım…devamıUzun zaman önce başladı bu büyücülük sevdası. Elbette ki Harry Potter üstünden gelmemişti bu ama Harry Potter sayesinde uzun zamandır hala ilk sıcaklığı gibi koruyor beni. Bilmiyorum sizde de öyle mi ama bir çok fantastik evren okudum, izledim ve yorumladım fakat hiç bir evren bana bu kadar tatlı, minnoş ve huzurlu bir aile ortamı vermedi. Özellikle ilk 3, hatta zorlarsan 4. film ve kitap için geçerli bu durum. Bende her daim yerleri ayrı olan bu film ve kitaplar ne zaman sıkılsam, iki üç sayfa çevirip bi yarım saat izleme ile derdimi tasamı unutturuyor bana. İçim garip bir şekilde eskilere, huzurlu olduğum zamanlara gidiyor. Belki de hala anılarda yaşamanın verdiği o uyuşukluğu tekrardan almak ve bunu belli bir haza çevirmektir hislerimin sebebi ama bunu bilmiyorum. Her şekilde soğukta içilen ve içini yumuşatan güzel bir çorba gibidir benim için Harry Potter. Önceden çok fazla ön yargım vardı seriye karşı. "Ergen ve popüler kültür serisi yavv" dediğim dönemlerde Tolkien, G.R.R Martin, Ursula K. Le Guin gibi ağır abilerime ve ablalarıma dövdürüyordum seriyi. Yalın, anlamı olamayan ve alt yapı olarak diğer fantastik eserlerin yanında oyuncak gibi kaldığını ve bu şekli ile çok abartıldığını düşünüyordum. Gel zaman git zaman, yeni okumalar ve yeni bakış açıları derken zamanla evrene daha da bağlanmaya, tekrar okumalarına başladım. Bir yandan da izlemeyle beraber bu evrene kapağı iyice attım. Haliyle en sonunda "Asla olmam, bu ne ya" dediğim bir büyücü olup, kabul mektubu beklemeye başladım ve hala bekliyorum. Bunun bir çok sebebi var elbette ama benim için en büyük unsuru saf ve temiz arkadaşlık duygusu, yaratılan evrenin ister istemez çirkinlik ve kargaşadan uzak olması (En azından ilk 3 film ve kitap için). Uzun zamandır sade ve kendi yağında kavrulan şeylere bir ilgi ve özlem duymaya başladım, bu sebeple bilmiyorum ama evrenin yeri bende her daim ayrıdır. Neyse efenim, gel gelelim kitaba. Öncelikle kitap ve film arasında bir çok şey, hatta neredeyse her şey aynı. Bir çok uyarlamada bu kadar kitaba sadık bir film bulmak zor olur ama Harry Potter bu konuda belli bir kalıptan çıkmadan kitabı filme güzel uyarlamıştır. Elbette bunun sebebi J.K Rowling'in işin içinden hiç bir zaman çıkmaması. Bunun yanı sıra aktarmalar arasında en ufak bir sorun olmamasına rağmen karakterlerin davranışları ve filmlerde ki tavırları gözümü çok yordu. Kitap biraz daha çocuk tavırları sergileyen büyükler ile giderken filmde bu tam tersi. Elbette çocuk kitabı olarak çıkmasının ana temel sebeplerinden biride bu ama bu durumu da filme katmalarını, tamamen olmasa da biraz hissettirmelerini beklerdim. Bütün bunların dışında son olarak eklemek istediğim diğer ve son eksikliği ise bu kitapların baskı problemi. Aloooo, bu kitapların özel baskılarına noldu ya? Önceden ilk 4 kitabın muazzam bir ciltli ve özel baskısı vardı. Hevesle 5. Kitabını bekliyordum ama şimdi o ilk 4 kitaptan da mahrum bırakıldım. Bunun yanında özellikle Sihir Tarihi ve Sihir Tarihinde Bir yolculuk kitaplarını zaten bulmak hepten imkansız. En nefret ettiğim durum olan kitapların kara borsaya düşmesi durumundan hat safada yararlanıyor bu eserler. İlk 4 özel baskı ve Sihir Tarihinde Bir Yolculuk kitaplarına erişme şansına sahip oldum zamanında, koleksiyonuma eklemiştim lakin Sihir Tarihi ukte olarak kaldı. Umarım YKY basar diyeceğim ama uzun zamandır galiba pek de umursamıyorlar :)

memoliiy 2 years ago

Kavgam

Adolf Hitler

1 Gönderi

Öncelikle Adolf Hitler dediğimizde hepimizin aklına sadece ve sadece "Yahudi katili, Irkçı, faşist, dünya üzerinde bulunan en büyük katil" gibi sözler geliyor. Elbette bu kişiden kişiye değişmekle beraber büyük bir çoğunluk bu şekilde düşündüğü için artık bir nevi kalıplaşmış bir…devamıÖncelikle Adolf Hitler dediğimizde hepimizin aklına sadece ve sadece "Yahudi katili, Irkçı, faşist, dünya üzerinde bulunan en büyük katil" gibi sözler geliyor. Elbette bu kişiden kişiye değişmekle beraber büyük bir çoğunluk bu şekilde düşündüğü için artık bir nevi kalıplaşmış bir ifade diyebilirim bu sözlere. Peki ya gerçekler? Öncelikle bu yorumun tamamen öznel bir ifade içerdiğini söylemem gerekiyor. Bunun yanında ne ırkçılıkla en ufak bir alakam var, ne de nazi propagandası yapacağım burada ama abi, Hitler haklı. Hiç unutmuyorum, bundan bir sene önce yine bu kitap gönderisinin (ama başka arkadaşımızın yazdığı..) altına bir yorum yazmışım ve Kavgam'ı bir daha okuduğumda, fikirlerimin ne denli değiştiğini gördüm. Bu sebeple bir gönderi yazmaya karar verdim. Aradan neredeyse bir sene geçmişti ve bu kadar fikir ayrılığının nasıl oluştuğunu düşündüğümde kendimin de kısmi bir ırkçı olduğunu kabul ederek iç hesaplaşmamı sonlandırmıştım jsbxjdndjd Üstteki ırkçılık ile bir alakamın olmaması sözü de tamamen dozumu korumak şartıyla olduğunu söylemem gerekir sjdnkdjdjd Neyse efenim, kitaba geçelim. Öncelikle o zaman ki Almanya, gelen hiç bir politikacı tarafından bir gül bahçesi istemiyordu ve bunda da pek tabi haklılardı. O dönem Almanya'da bir çok problem mevcuttu ve halk tükenmişti. İntikam ve bir kurtuluş isteniyordu. Elbette her şeyi sil baştan yapacak bir kahraman için canlarını vermeye hazırlardı ve bu kahraman da Adolf Hitler'di. Öncelikle Hitler dediğimiz adam tam anlamıyla milliyetçi bir yapıya sahip, vatan millet aşkıyla yanıp tutuşan birisi. Yani kısacası senden benden bir insan. Cephede olanları yaşamış ve bunları kendine bir hedef olarak çizmiş, kendi bakış açısıyla da hayata bir yemin etmişti. Bu da "nazi katliamı" veya "soykırım" değil, güçlü bir Alman imparatorluğuydu... Kısacası tek vatan, tek bayrak, dünya hakimiyeti gibi kavramlar içeren bu bakış açısını yapmayan hangi büyük imlaratorluk veya devlet var ki? Kimse. Osmanlı'dan tutun da Çin'e, oradan da Rusya'ya, Rusya'dan Moğollar'a kadar giden ve bir çok milletin katıldığı bu durum kimse için yabancı değil. Ama arada ki tek fark bence Nazi olaylarını çok sağlam bir şekilde, istedikleri gibi anlattılar. Her devlet milyonlarca insanı göz göre göre öldürdü, her devlet milyonlarca insana işkence etti. Her devlet kendi sınırlarını genişletmek için milyonlarca insana zulüm yaptı ve o insanları üstüne katletti. Bu ister gaz odalarında boğulmak olsun, ister kafalarına sıkılarak öldürülmek olsun. Kısacası her devlet, bir Nazi İmparatorluğuydu... Aslında Hitler'de kitabında bundan söz ediyor bazı alanlarda. Ailevi yaşantısı bir yana, askeri başarısı ve hikayesi şahsen etkileyici bir kişilik. Kitabı okurken bazı yerlerde yöntemlerine hak vermesem bile çoğu konuda ki görüşleri ve yöntemleri o zamanın şartlarında olması gerekenden de iyi bir seçenek. Ama toplumda maalesef ki "Yahudiler işkence gördü yav" zırvalığı bitmiyor arkadaşlar. Bir ülke, bir millet, kendi kurtuluşu için, kendi sınırlarını büyütmek adına yapmayacağı şey yoktur. O dönem şartları da böyleydi ve Adolf Hitler'de bana göre bunu yaptı. Yine o dönemin Amerika'sı, Rusya'sı ve Japonya'sı, isim olarakta Stalin veya Mao Zedong gibi bir çok devlet veya devlet adamı da aynı politikayı işliyor ama yöntemlerini bu kadar sert göstermiyordu. O zamanların bu büyük devletleri sizce Nazilerin yaptığını yapmıyor muydu? "Yapmıyor" diyorsanız Klaus P. Fischer'in "Nazi Almanyası: Yeni Bir Tarih" ve Jane Caplan'ın, "1933-1945 Hitler Almanyası" kitaplarını okumaya davet ediyorum. Kısacası Nazilerin o şanlı Amerika gruhu veya Sovyetlerden en ufak bir farkı yoktu. Sadece Joseph Goebbels her ne kadar milliyetçi propagandayı mükemmel yönetmiş olsa da bu konularda diğer ülkelere oranla başarısız olmuştu. Bu da Nazi toplumunu bir lekeymiş gibi gösterdi tarih boyunca. Anlatım şekli olarak bu durum bir çok tarihçide de böyleydi. Bunu Akdeniz Üniversitesine gelen ve o zamanda da yanlış hatırlamıyorsam ODTÜ ya da Ankara Üniversitelerinden birinde öğretim üyesi olan bir profesöre sorduğum soru ile netleştirmiştim. Kendisinin de Tarih alanında ki özel çalışmaları "I.ve II. Dünya Savaşı Tarihi" üzerine olduğunu belirteyim. Kısaca kendisi "Okuduğunuz kaynak, sizin görüşünüzü benimser. İster Nazi Propagandası okuyun, ister Yahudi güzellemesi, eninde sonunda binlerce kaynak bitirseniz dahi karar ve yöntem sizin aklınızdan geçenlerdir. Tarih dediğimiz şey, herkesin belirttiği gibi tarafsız veya objektif değildir, olamazdır. Kısacası Nazilerin haklılığı senin düşüncene, yaşadığın olaylara ve okuduğun şeylere bağlıdır" demişti. Böyle bir cevap beklemiyordum ve üstüne baya bir düşünmüştüm. Haklı buldum şahsen. O dönem Türkiye'si göz önünde bulundurulduğunda ve şahsen aynı yöntemleri biz yapmış olsak bence bütün bunlar ile gururlanırdık ama şuan Hitler bir günah keçisinden başka bir şey değil herkesin gözünde. Neyse efenim, öznel yorumları bir kenara bırakalım ve kitabımıza devam edelim. Anlatım tarzı ve edebi kalem olarak Hitler'in yazım tarzı, üslubu ve anlatım şekli gayet yeterli. O dönemin siyasetçi tavrından çok bir yazar havası ile yazdığını söylemem gerekiyor ama bazı yerlerde ki o coşku çok fazla göz yoruyor diyebilirim. Bir tık anlatımsal uçmalar çok fazla kitapta. Bunun yanı sıra Aile ilişkilerinde ki duygusallığı ve hayal kırıklıklarını okurken insan üzülüyor, sinirleniyor ve bir yandan Adolf'un alt yapısının nerelerden ve nasıl geldiğini görmek sevindiriyordu okurken beni. Çoğu yer garip bir şekilde, üstüne benim şaşırdığım bir şekilde bağlantılıydı ve Adolf Hitler'in bu kadar da özenli ve düzenli bir anlatım yapacağını düşünmüyordum. Bunun yanı sıra Modern ve üst ırk Alman toplumu hakkında ki yöntemleri, siyasi ideolojisinin nelere dayandığı ve bu dayanakların nasıl savunulduğunu hem topluma, hemde okuyucuya güzel anlatıyor. "Ben bugün yalnız şu anlayışa göre hareket ediyorum: Kaybedilen topraklar yaygaracı parlamenterlerin keskin dilleri ile geri alınmaz, bu topraklar ancak keskin kılıçlarla, kanlı kavgalarla geri alınabilir." Bana göre Hitler sağlam bir devlet adamı. Hemde tarihin görüp görebileceği en sağlam zekaya ve kabileyete sahip devlet adamlarından. Bunun bilincinde olmak zor bir iş ve bunu da dizginlemediği için bu kadar kötü imaja sahip. Yok olmuş bir milleti küllerinden yeniden yaratmadı Churchill veya Stalin, bütün bir toplumu tek bir yürek altında şuan ki ileri bir devlet anlayışına sürüklemedi Mussolini veya Roosevelt. Bunu sadece Hitler başardı. Sıfır, bitmiş bir altyapı ile bu noktaya getirdi. Savaşın sonu kötü de bitmiş olsa o atılan sağlam temeller sayesinde şuan ki Almanya bu durumda ama kimse kabul etmek istemiyor. Neden? Herkesin yaptığını Hitler sağlam bir propaganda ile kapatamadı diye. Bana göre yeri ve zamanı geldiğine her devlete bir tane ressam atanması gerekiyor.

memoliiy 2 years ago

Prens

Çagdas Onur Öztürk

347 Gönderi

Aşırı kararlı bir insan olarak bir hafta öncesinde ani bir sebep sonuç ilişkisi sebebiyle bıraktığım Raf'a tekrardan geri dönme kararı aldım ve haliyle bir şeyler yazmadan da durmak istemedim. Umarım burası, dizi ve film izleme isteği, bir şeyler okuyup yazma…devamıAşırı kararlı bir insan olarak bir hafta öncesinde ani bir sebep sonuç ilişkisi sebebiyle bıraktığım Raf'a tekrardan geri dönme kararı aldım ve haliyle bir şeyler yazmadan da durmak istemedim. Umarım burası, dizi ve film izleme isteği, bir şeyler okuyup yazma hevesi çalışma azmimi söndürmez diyelim ve yorumumuza geçelim :) Öncelikle "Türk Yapımı" sözü geçtiğinde, bir yerlerde okuduğumda veya duyduğumda mutlaka ve mutlaka bir şeylerin kötü olacağını düşünüyorum. Daha doğrusu düşünüyordum. Çünkü açık konuşmak gerekirse millet olarak 'bana göre' kaliteli yapımlarımız iki elin parmak sayısını belki zor geçer, belki geçmez. Çoğu yapımımız çok klişe, kalitesiz ve buram buram vasatlık kokuyor. Elbet istisnaları var ama bunlar kaideyi değiştirmiyor. Açık konuşmak gerekirse, benim dizi ve film anlayışımda, hatta belli başlı yazarlar dışında ki kitaplarda Türk ırkcılığım mevcut. Elbet bunu keyfi veya isteyerek yapmıyorum ama bir türlü o diğer şeylerden aldığım tat, birikim, haz ve heves bu Anadolu toprağından gelmiyor. (Bu arada Batı'nın da köpeği değilim, orası ayrı bir konu nsndkdnkdkd) Uzun zamandır bu düşüncelere sahip, olabildiğince bu tarz yapımlardan kaçan bir insan olarak Prens dizisi beni benden aldı diyebilirim. Şu zamana kadar klişe olmuş, TV ekranlarında yüzlerce bölüme giden yapımların güya efsaneleşmiş şeylerinin yanında bu dizi bence şaheser kaldı diyebilirim. Konu olarak zaten bu tarzda bir şeyler çıkartmıyoruz. Bunun yanında çıkartsak dahi belli bir kalitenin üstüne asla çıkamıyor ama Prens kesinlikle bu kalıplaşmış hislerimi ve düşüncelerimi yıktı geçti. Çok net bir biçimde benim gibi düşünen bir insanı bile içine cektiyse bu dizi, şahsi fikrim kesinlikle izlenmesinden yana. Üstüne bir de hafif bir tarih ve ortaçağ merakınız var ise yemede yanında yat kıvamında oturup bölümden bölüme geçebilirsiniz. Absürt komedisi bence çok yerindeydi. Hatta belli başlı yerlerinde dönem ile alakasız olmasına rağmen Game Of Thornes'a bile gönderme yapıldığında şaştım kaldım. Çok fazla ince espiriye sahip, bol bol absürt mizahın yer aldığı, tarihi ister sevin ister sevmeyin ama herkesin beğenerek izleyebileceği bir yapım Prens.

memoliiy 2 years ago

Bizans İmparatorluğu Tarihi

Alexander A. Vasiliev

1 Gönderi

Bu kitabı ilk olarak Antalya'da bulunan ve en nefret ettiğim kütüphane olan Doğan Hızlan'da görmüştüm. Ciltli olmasının yanında suratına bakılacak bir hali bile yoktu. Üzülmüştüm, "tozlu rafların arasında yitip giden bir eser daha" diye düşündüm kendimce ve fotoğrafını çektim. Kim…devamıBu kitabı ilk olarak Antalya'da bulunan ve en nefret ettiğim kütüphane olan Doğan Hızlan'da görmüştüm. Ciltli olmasının yanında suratına bakılacak bir hali bile yoktu. Üzülmüştüm, "tozlu rafların arasında yitip giden bir eser daha" diye düşündüm kendimce ve fotoğrafını çektim. Kim bilir belki okurum düşünceleri ile çıkmıştım kütüphaneden. Galerimi karıştırırken fark ettim ve çektiğim fotoğrafın üstünden tam olarak bir sene geçmiş. Bunun üzerine bir hafta önce de sipariş verdim ve en nihayetinde geçte olsa buluştuk kendisiyle. Tabi hasarlı gelmesi, BKM'ye sövmeler eşliğinde paketi açıp direkt başladım okumaya. Öncelikle basit bir "Bizans Dünyası" edebiyatı yok kitapta. O kültürü direkt okuyucuya aktarmak yerine kitaba yavaş yavaş dahil oluyorsunuz. Kronolojik bir şekilde sosyal hayattan yaşam tarzına, oradan evrilip savaş meydanlarına, oradan da saray entrikalarının bulunduğu ana kısıma kadar her şey güzel ilerliyor kitapta. Fakat tek sıkıntısı bu güzelim eserin dilinin ağır olması ve o kadar detayın içinde okuyucuyu boğması. Bunun dışında bir diğer eleştireceğim konu her sayfada yeni bir şey öğrenmenin hazzı bir yana, diğer sayfada öyle bir olay anlatılıyor ki, "Abi bu eleman ne alaka, sen kimsin" oluyoruz. Evet bir çok olay dönüyor kitapta, olaylar tarihsel bir şekilde aktarılıyor ama bunun alt yapısı okuyucuya asla verilmiyor. En basitinden bir örnek vermek istiyorum. Klasik saray hayatında ki imparatoriçe anlatılıyor. Şaşalı, bilgili, görmüş ve geçirmiş bir hanım. Bir kaç satır aşağı iniyorsun ve bir bakmışsın nereden geldiği bile belli olmayan bir eleman koskoca Bizans imparatoriçesini atmış yatağa ve fanfinfon yapıyorlar. Ve bu olay okuyucuya "adam içeri girdi, bir anda imparatoriçe ile yakınlaşmaya başladı" ile başlıyor. O adam kim, ne halta yarıyor, ne yapıyor, mevkisi ne ki imparatoriçe ile beraber diye soran yok. Hiç bir bilgi yok. Bilgiyi geçtim, Wikipedia'dan bakarım diye düşünüyorsunuz değil mi? Evet doğru, haklısınız. Fakat şöyle bir durum var ki adamın ismi veya en ufak bir cismi bile daha sonra anlatılmıyor. Ya tamam, olayı yaşa ve anlat okuyucuya ama elinde sonunda kim olduğunu asla öğrenememek pek bir şey ifade etmiyor. O yüzden kitabı okurken o kadar kafam karşıtı ki anlatamam. Bir şeyler oluyor ama isim yok, bilemiyorsun. Birisini farklı bir kişi saray içinde canice kesiyor ve biçiyor ama "o adam yaptı ve kapıdan çıktı" diye cümle bitiyor. Koskoca imparatoriçe düdükleniyor ve Bizans'ı bir noktada büyük bir sıkıntıya sokuyor ama "o adam girdi, düdükledi ve gitti" okuyorsunuz sadece. Çoğu olayda böyle. Evet bir şeyler anlatılıyor lakin Bizans kaynaklarının yetersizliği sebebiyle bir çok konu havada kalıyor ve bir noktada artık o kadar garip gelmeye başladı ki kitabın akışı, okuduklarımdan bir şeyler öğrenmek yerine gülmeye bıraktım kendimi çünkü mevzu bahis konular aşırı derecede saçma ve komik gelmeye başladı. Her yeni sayfada "aaa bu kişi gelmiş, bakalım kim ölür veya bıçaklanır, hiç olmadı birisi arada düdüklenir de kellesi gider" diye gülerek okudum. O kişilerin ismi olmadığı için artık Aykut Elmas repliklerini kafamda döndürüp o şekilde kendimce hayali isim ve ruh verdim karakterlere jdbfjdndjffn Tabi bu kısımlar kitabın tamamı boyunca değil, neredeyse 150 sayfa civarını kapsıyor ve bu da soğumaya yetiyor ama ben biraz daha şans vermeyi düşünüyorum. Şuan her ne kadar yarısından çoğu bitmiş olsa da detaylar havuzunda yüzmek bir yandan keyif veriyor, bir yandan da bıktırıyor. Neyse efenim, kitabı alıp okumanızı önermem şahsen ama "Ben deli gibi Bizans hayranıyım" diyorsanız bir şans vermenizi de önerebilirim.

memoliiy 2 years ago

A'dan Z'ye Dinler Tarihi - Yahudilik'ten Şitoizm'e

John Renard

1 Gönderi

Öncelikle 1000Kitap tarzı yerlere, Kitapyurdu gibi bilindik alışveriş sitelerine baksam bile çok nadir incelemesini bulabildiğim bu kitap, (Zaten burada da sadece tek bir kişi okumuş. Bu üzdü..) dinler tarihine giriş için mükemmel bir seçim olabilir okuyacak olan arkadaşlarımız için. Dili…devamıÖncelikle 1000Kitap tarzı yerlere, Kitapyurdu gibi bilindik alışveriş sitelerine baksam bile çok nadir incelemesini bulabildiğim bu kitap, (Zaten burada da sadece tek bir kişi okumuş. Bu üzdü..) dinler tarihine giriş için mükemmel bir seçim olabilir okuyacak olan arkadaşlarımız için. Dili hafif, çok detaya girmeden, aslında çoğu kişinin yüzeysel olarak bildiği şeyleri bir kaç derin konularla birleştirip ne zor ve okuması sıkıcı, ne de basit ve yüzeysel yapıda bırakılmış bir kitap. Yazım tarzı olarak biraz da Umberto Eco havası hissettim, yer yer cümlelerde onun sözlerini okudum ve bir çok güzel alıntı çıkardım. Tabi Umberto Eco havası olması bir yana, yazarımız tabiki de Umberto Eco'dan daha görmüş geçirmiş, daha eski nesil bir yazar. Bu yüzden tam tersi kronolojik olarak ama olsun, ilk olarak Umberto Eco'dan girdiğim için, pek fazla kronolojik sıralamaya takılmayacağım. Öncelikle kitabı tam olarak anlamamız için John Renard'ı biraz tanımamız gerekiyor. Kendisi bizzat Hristiyanların bilindik bir cemaati veya tarikatı olan Cizvit Tarikatına katılıp zamanla rahip olmuş, daha sonra İncil ve Hristiyanlık tarihi alanında yüksek lisans yapmış ama bir yandan da diğer bütün dinlerin eğitimini almaya çalışmış ve bunu da başarmış, görmüş, gezmiş ve yaşamış bir abimiz. Kısacası Dinler Tarihi için yetkin bir eleman. Türkiye'de her ne kadar sadece bu kitabı ile çıkış yapmış olsa da aslında bir çok kitabı ve bilimsel makalesi bulunan yazarımız, bu kitapta harika bir bilgi şelalesi sunuyor bize. Tabi bu ne seviyede dinler tarihi ile ilgili olduğunuza bağlı. Giriş ve orta seviyesi için kesinlikle önerebilirim. Her ne kadar papaz olarak görev yapsa da, ana dalı Hristiyanlık tarihi olsa da kitapta bunun en ufak bir yansımasını görmüyorsunuz. Hatta tam aksine, bu tarz bir yaşamı okuduktan sonra nasıl olurda bu kadar objektif bir yaklaşım sergiler diye şaşırmıştım. Bir insan inançsız olmadıktan sonra kolay kolay objektif olabileceğini düşünmüyorum şahsen ama John abimiz yanılttı beni. Kitap yorumu dışında Say Yayınları'nın diğer A'dan Z'ye serisini öneririm herkese. Umarım serinin Felsefe ve Psikoloji kitapları beklediğimden iyi çıkar...

memoliiy 2 years ago

Aziz Matyas'a Göre İncil

Pier Paolo Pasolini

5 Gönderi

Öncelikle Hristiyanlık tarihine ilginiz mi var, kutsal kitaplara mı dalmak istiyorsunuz? Eh, tam sizlere göre bir film karşınızda o zaman. Bir nevi İncil özeti de diyebileceğimiz bu yapım, İsa'nın doğumundan alıp ölümüne, daha sonra da göğe yükselişine kadar süren hayat…devamı

memoliiy 2 years ago

Gecenin bu saatinde buraya bir şeyler yazmak pek huyum ve tarzım değildir ama konuşabileceğim, derdimi anlatabileceğim ne bir dostum kaldı, ne de bir arkadaşım. Şöyle bir geçmişe bakınca, birer sene arayla yazmış olduğum iki yazının ne kadar da acınası olduğunu…devamıGecenin bu saatinde buraya bir şeyler yazmak pek huyum ve tarzım değildir ama konuşabileceğim, derdimi anlatabileceğim ne bir dostum kaldı, ne de bir arkadaşım. Şöyle bir geçmişe bakınca, birer sene arayla yazmış olduğum iki yazının ne kadar da acınası olduğunu fark ettim. İnsanoğlu gerçekten zayıf ve besleyip büyüttüğümüz ruh aslında bir paçavradan ibaret. Bilmiyorum, ya da bu şekilde değil. En son ne zaman içten bir "Nasılsın?" duymayalı aylar oldu. Hissizleştim, kendimi olmak istediğim gibi görememeye başladım. Ne kendime yardım edebiliyorum, ne de başkasına. Eh, ne de bana bir el uzatılıyor. Her gece uyumadan önce, içimdeki o kin ve nefret yeniden ortaya çıkıyor. Zihnim durmuyor, düşünmek acı veriyor. Barış ya da savaşın arasında dalgalanıp kül oluyorum. Belli bir yaşa geldiğinde, bazı şeylerin anlamını yitirdiğini düşünüyorsun ama tam aksine, gün ve gün artıyor. Umutsuzluğa düştüğünde sığınacak tek bir mağara bile bulamamak, aldığın her nefeste bir adım daha kaybolup gitmek ve daha hayatının çeyreğini bile yaşamamış iken almış olduğum kararların ağırlığında kimsesiz kalıp o çukurun içinde boğulmak... Takatim, gücüm ve hislerim eskisi gibi değil. Yorgun, bitmiş ve son damlalarını tek bir kurşun için harcamış vaziyette. Belki de başka bir yaşamda başka bir mutlu son, kim bilir? Her şey yaşanır ve biter. Bu kadar, basit bir şey. Bir kendime, bir de hayatıma bakıyorum, arkada sözler, kulağımın içinde ve zihnimde dolaşıyor sesler. Taşan bir bardakta, her şeyi bitiren ve en sonunda tüm suç üstüne kalan o son damla oldum ben. Yaşamıma kırgınım. Samimiyetle yaklaştığım her şey beni sadece ucu dipsiz bir kara deliğe sürükledi. Gerçekten bu hisleri yaşamak ve böyle bir hayatın içinde kaybolmak kötü bir şey. Umarım bunu okuyan kişilerin hayatları, her daim eşsiz olur. Bizler, bir kaç insan bunları başaramadık. Çoktan ölmüş olmayı diliyorum bazen. Fakat içimi o insanoğlunun çözemediği tek ve yegane soru kaplıyor. "Ya sonra?" Hiçlik içinde yüzmek istemiyorum bir yandan. Diğer bir yandan ne burada yaşamak istiyorum, ne de yaşlanmak. En iyisi düşünmemek diyorum, "kaçmak". Nereye, nasıl, kiminle sorusu yanıtsız... Yarayı açıp tedavi etmek istersin, açarsın ama açık bırakırsın. Acır. Kapatmak istersin, kapatırsın. İzi kalır. İp geçmez, iğne dikmez ve bazı insanlar seni bunlarla yaşamak zorunda bırakır. Pek tabi yine en sonunda sorun siz olursunuz. Gülerken bile içten içte ölmek sinir bozucu. Hayatım son bulmadan anlaşılmayı çok isterdim. Sahte bir hayattan çıkıp, gerçekten tanıştığım kişilerin gerçek birer kişilik olduğunu bilerek onlarla geçirdiğim vaktin ne kadar önemsiz olduğunu daha önce bilseydim veya bilseydik, yine de bu şekilde mi davranırdık merak ediyorum. Düşünüyorum, düşünüyorum ve düşünüyorum ama yanıt bulamıyorum. Keşke böyle bir hayatım olmasaydı. Ya da en azından bu düşüncelere sahip olmasaydım. Kendi hayatıma bir türlü yetemedim, denedim, çabaladım ama yapamadım. Her şeyi verdiğin zaman sana sırtını dönen tek varlık galiba bizleriz. Bir köpek, bir at, bir bitki, hatta ve hatta nankör bir kedi bile her şeyini verdiğinde sadık kalır. Peki ya bizler? Daha da küstahlaşıp, memnuniyetsiz tavırlarla yolumuza bakarız. Gerçekten, bu dünya için fazla benciliz. Fazla kötüyüz ve bir çok şeyi hak etmiyoruz. En azından kendim için diyebilirim. Her neyse, buraya kadar okunacacağını zerre kadar düşünmüyorum, böyle bir hayata sahip olan veya olmayıp bile yine de anlamaya çalışacak birilerinin çıkacağını da düşünmüyorum. Kendinize çok iyi bakın, geleceği umutla, neşeyle karşılayın. Bazı kişilerin buna gücü kalmadı artık. Sonunu bildiğim bir hayatı yaşamak çok mantıksız gelmeye başladı.

memoliiy 2 years ago

The Last of Us

Neil Druckmann

146 Gönderi

Uzun zamandır ertelediğim bir diziydi. Sebebi ise bir türlü ayarlayıp da oyununu alamamış olmam. Zaten Ps4 veya 5 sahibi olamadım, PC tarafına gelmesini bekledim, izlemedim, spoiler yemedim bu zamana kadar ama ne yapıp ne edip de yine de alamadım oyunu.…devamıUzun zamandır ertelediğim bir diziydi. Sebebi ise bir türlü ayarlayıp da oyununu alamamış olmam. Zaten Ps4 veya 5 sahibi olamadım, PC tarafına gelmesini bekledim, izlemedim, spoiler yemedim bu zamana kadar ama ne yapıp ne edip de yine de alamadım oyunu. Eh almadık ya Steam kur güncellemesi sayesinde de zam yediğini görünce ve pek tabi her ne kadar mükemmel de olsa bir oyuna 1100 TL vermek istemediğimden, inatçılığı bırakıp izleme kararı aldım. Oyunların hikayesini izlemesem ve oynamasam bile spoiler yemeden az buçuk biliyordum. Bildiğim kadarıyla da pek fazla sapma olmadığı yönündeyim. Fakat bana göre bu dizinin asıl meselesi çok daha farklı. Hepimizin bildiği üzere genelde filmler ve diziler ya gerçek bir olaydan, ya tarihten, ya da kitap üzerinden esinlenerek yapılan işlerdir. The Last Of Us ise tam aksine, bu sektörde zor görülen ve sektör olarak birbirinden bence çok uzak olan iki kategorinin ürünü. Oyunların diziye dönüşmesi aslında oyun sektörü bazında bence çok büyük bir olay ama bu durumun handikap olarak nitelendirilen bir durumu da var. O da bu tarz kaliteli oyunların sırf yapmak için yapmak denilen rezil durum sayesinde beyaz perdeye aktarılmak istenmesi. Çünkü oyun sektörü, özellikle de konsol alanı çok büyük bir pazar ve öyle bir durum var ki, tutmuş bir oyunu kötü bir şekilde bile beyaz perdeye aktarsanız, bir şekilde mutlaka ekmeği yenilir. İşte bu durumu sanat eseri tarzında olan oyunlar için sıkıntılı bir durum olarak görüyorum. Umarım ilerleyen dönemlerde bu durum artmaz... Dizi olarak baktığımızda ise hikaye bazında klişe olarak gözüken çok yer vardı benim için ama oyun bazında çok da dikkat çekmiyordu bu durum. Onun dışında haliyle çok tartışılmıştı zamanında Ellie'yi oynayacak kişiyi. O konuda ise ben şahsen oyunculuk açısından beğendim ama anlamlandıramadığım, pek içime sinmeyen bir tarafı vardı. O da bu tarz baba kız ilişkisi gibi gözüken ama öyle olmayan hikayelerdeki o masum kız yerine çok daha farklı bir tarz olarak gördüm, izledim ve bu durum çok rahatsız etti açıkçası. Joel için ise tam tersi, Pascal abimiz işini hakkıyla vermiş. Ben senin baban değilim ama senin için dünyayı yakarım havasını her durumda hissettiriyordu. Kısacası bir kaç eksiği dışında beğendiğim, almış olduğu puan için ise (şahsi düşüncem) oyun fanları tarafından, oyuna sadık kalınması sebebiyle verildiğini düşünüyorum. En azından ne bileyim, Yüzüklerin Efendisi serisindeki siyahi Elf gibi leş bir kadro seçimi görsek bile yine de sağlam bir puan alırdı ama işte ne derece objektif olurdu o tartışılır? Kendimi bildim bileli küçük yaşta oyunların içinde büyüyen bir kişi olarak söyleyebilirim ki, oyuncular tarafından şişirilmiş bir balon olarak düşünüyorum. Bu dizi için elbette, oyun olarak hak ettiği değerde. Dizi çok ama çok daha iyi olabilirmiş... The Last Of Us ismi ve oyunun güzelliği adına 10/8'lik bir yapım diyebilirim benim için.

memoliiy 2 years ago

Batı Cephesinde Yeni Bir Şey Yok

Edward Berger

117 Gönderi

Ufak bir araştırmayla kitabının daha yeni olduğunu öğrendiğim ve o zamanlarda da baya bir damga vurmuş olduğu gerçeğiyle beraber önceden izlemiş olduğum, Netflix'in "eh işte" seviyesinin bir tık üstünde olan filmdir kendileri. Hatta bazı kişilerin dediğine göre Atatürk'ün bizzat bu…devamı