(@) - Raf

Dün gece Netflix'de Cem Yılmaz’ın yeni gösterisini izledim. Her gösterisini izlemiş biri olarak şunu söyleyebilirim; hâlâ bildiğimiz Cem Yılmaz ama bu kez daha oturaklı, daha dokunaklı. Eskisi gibi kahkaha attırıyor ama artık sadece güldürmekle yetinmiyor; toplumun nasıl değiştiğine, bizim nasıl…devamı

razaras 8 months ago

En Sevdiğim Pastam

Maryam Moghadam

43 Gönderi

My Favourite Cake, 70 yaşındaki Mahin’in Tahran’daki yalnızlığıyla açılıyor. Kocasını kaybetmiş, kızı Avrupa’ya göç etmiş; hayat sessiz, ev geniş, günler birbirinin aynısı. Öğleden sonra çayı için arkadaşlarıyla buluştuğunda, ondan beklenmeyecek bir şey fısıldanıyor kulağına: aşk. Yeniden. Bu fikir Mahin’i hem…devamıMy Favourite Cake, 70 yaşındaki Mahin’in Tahran’daki yalnızlığıyla açılıyor. Kocasını kaybetmiş, kızı Avrupa’ya göç etmiş; hayat sessiz, ev geniş, günler birbirinin aynısı. Öğleden sonra çayı için arkadaşlarıyla buluştuğunda, ondan beklenmeyecek bir şey fısıldanıyor kulağına: aşk. Yeniden. Bu fikir Mahin’i hem ürkütüyor hem de içini tuhaf bir umutla dolduruyor. Uzun süredir kapalı tuttuğu bir kapı aralanıyor sanki. Birine yeniden yer açma ihtimali, korkuyla karışık bir heyecan yaratıyor. Derken, şans eseri bir karşılaşma… Ve o karşılaşmanın, Mahin’in hayatında belki de unutamayacağı tek bir akşama dönüşmesi. Film, çok sade ama çok güçlü bir yerden söylüyor sözünü: Kadın her yaşta kadındır. Yakınlık ihtiyacı, sevilme arzusu, dokunulma isteği yetmiş yaşında da aynıdır. Ne eksik ne fazla. Yönetmen, izleyiciyi sona doğru adım adım hazırlıyor aslında. Adam eczanede “ilaç almam gerek” dediğinde, zihnin bir köşesinde o ihtimal beliriyor. Aldığı ilacın üzerinde sildenafil 50 mg yazıyor. Yanılmıyorsam Viagra türevi. Ardından gelen cümleler… “Ben yalnız ölmekten korkuyorum.” Bahçedeki nane sohbetinde söylenen o cümle: “Hiçbir şey sonsuza dek sürmez.” Daha ne desin? Film bağırmıyor ama fısıltıyla her şeyi söylüyor. Adamın tarafından bakınca, belki de hayatının en mutlu gecesi bu. Seviyor, seviliyor. Uzun zamandır özlediği ev yemeklerini yiyor, şarap içiyor, dans ediyor. Yıllar sonra bir evin içinde misafir değil, ev sahibi gibi hissediyor. Peki ya geride kalan? Mahin’in elinde ne var? Bulanık birkaç fotoğraf. Bahçesinde gömülü bir aşk. Bir gecelik bir Sindirella masalı gibi… Hayat ne kadar acımasız. Üstelik bu sadece bir film. Hem de bir İran filmi. Bazı filmler vardır; kendinizi onlara o kadar yakın hissedersiniz ki izlediğinizi unutursunuz. Sanki bir kurmacayı değil, birilerinin ev hayatını gizlice izliyormuş gibi olursunuz. My Favourite Cake benim için tam olarak öyleydi. İçten, gerçekçi, sade. Umut veriyor, sonra o umudu sessizce geri alıyor. “Hayatta hiçbir şey için geç değil” dedirtiyor; bir anda da “her şey için geç olabilir” duygusunu bırakıyor insanın içine. İran “devrimi” gibi: Mücadele etmek için geç değil belki ama sanki artık mücadele de yetmeyecekmiş gibi… Yine de sevgi varsa, umut hep var. Bu filmde sevgi çok. Sessiz, gösterişsiz ama derin. En çok da neye kahroldum biliyor musunuz? Mahin’in elinde o geceden doğru düzgün bir fotoğraf bile yok. Eli titremiş teyzenin çekerken. Üç dört tane çekmiş, hepsi bulanık. Hayatta bazı anlar vardır; yaşanır, kalbinizin en derinine kazınır ama geriye kanıt olarak hiçbir şey kalmaz. Sadece siz bilirsiniz. İşte bu film, tam da o anlar gibi. Uzun süre akıldan çıkmayan, bazı sahneleri gözünüzün önünden gitmeyen, ruhunuza sessizce bir şeyler ekleyen türden.

razaras 8 months ago

Homeland

Howard Gordon

23 Gönderi

Homeland, İslam ve terör anlatısını kurarken iki farklı şeyi aynı anda yapmaya çalışan, bu yüzden de kaçınılmaz olarak problemli bir yere savrulan bir dizi. Bir yandan Amerikan dış politikasını, CIA’in kirli operasyonlarını, Ortadoğu’da yaratılan yıkımı eleştiriyor gibi duruyor; “bakın biz…devamıHomeland, İslam ve terör anlatısını kurarken iki farklı şeyi aynı anda yapmaya çalışan, bu yüzden de kaçınılmaz olarak problemli bir yere savrulan bir dizi. Bir yandan Amerikan dış politikasını, CIA’in kirli operasyonlarını, Ortadoğu’da yaratılan yıkımı eleştiriyor gibi duruyor; “bakın biz de masum değiliz” demeyi ihmal etmiyor. Ama öte yandan tehdit algısını sürekli ve sistematik biçimde Müslüman coğrafyada sabitliyor. Bu sabitleme çok bağırarak yapılmıyor; tam tersine, akıllıca, sakin ve ikna edici bir dille işleniyor. Sorun da tam olarak burada başlıyor. Dizideki Müslüman karakterler çoğunlukla üç role sıkışıyor: radikal, kurban ya da sessiz figür. İnanç, gündelik hayatın bir parçası, ahlaki bir arayış ya da insanı dönüştüren bir iç yolculuk olarak değil; travma üreten, şiddeti tetikleyen bir arka plan olarak var oluyor. Mesela Abu Nazir ilk bakışta derinlikli, hatta haklı gerekçeleri olan bir karakter gibi sunuluyor. Çocuğunu kaybetmiş, Amerika’nın müdahaleleriyle hayatı paramparça olmuş biri. Seyirci onun öfkesini “anlıyor” ama bu anlama hiçbir zaman gerçek bir meşruiyete dönüşmüyor. Çünkü Nazir, en nihayetinde “kaçınılmaz kötülük” konumuna yerleştiriliyor; onun dünyası bir alternatif olarak değil, bertaraf edilmesi gereken bir tehdit olarak çiziliyor. Buna karşılık Batılı karakterler –özellikle Amerikalılar– son derece katmanlı. Hatalı, vicdan azabı çeken, aşık olan, pişmanlık yaşayan, iç çatışmalarla boğuşan “insanlar” olarak resmediliyorlar. Carrie’nin deliliği bile insani bir derinlik kazanırken, Müslüman karakterlerin inancı çoğu zaman tek boyutlu ve tehlikeli bir motivasyona indirgeniyor. Böylece dizi, açık açık söylemeden şunu fısıldıyor: “Evet, Amerika yanlışlar yapıyor ama tehdit yine de oradan geliyor.” Bu bilinçaltı aktarım, Homeland’i hem çok etkileyici hem de çok rahatsız edici kılıyor. İzleyici kendini eleştirel bir hikâye izlediğine ikna ederken, farkında olmadan İslam–terör eşleşmesini yeniden ve yeniden içselleştiriyor.

razaras 9 months ago

The Beast in Me

Gabe Rotter

12 Gönderi

Dizi aslında bir katil hikâyesi değil, bir yas, suçluluk ve “birini canavarlaştırma” hikâyesi. Dizi, “Nile katil mi?” sorusunu bilinçli olarak arka planda tutuyor; asıl mesele Aggie’nin kendi içindeki boşluğu neyle doldurduğu. Aggie’nin çocuğunu kaybettikten sonra yas tutamaması çok belirleyici. Yas…devamıDizi aslında bir katil hikâyesi değil, bir yas, suçluluk ve “birini canavarlaştırma” hikâyesi. Dizi, “Nile katil mi?” sorusunu bilinçli olarak arka planda tutuyor; asıl mesele Aggie’nin kendi içindeki boşluğu neyle doldurduğu. Aggie’nin çocuğunu kaybettikten sonra yas tutamaması çok belirleyici. Yas tutulamadığında acı dışarıya yönelir. Aggie de bunu yapıyor: – Kazaya sebep olan genci taciz ediyor – Sonra bu öfkeyi Nile’a yönlendiriyor Yani Nile, Aggie için bir insan değil; acısını taşıyabileceği bir kap. Onu “katil” olarak görmeye ihtiyacı var, çünkü. Eğer Nile canavarsa, dünyada hâlâ bir düzen ve anlam vardır. Kötülük bir yere aittir. Bu yüzden Aggie yazarlığını da bir hakikat arayışı değil, neredeyse bir psikolojik savunma mekanizması olarak kullanıyor. Nile karakteri özellikle gri yazılmış. Zengin, mesafeli, soğuk, güç sahibi. Toplumun “şüphe etmeyi sevdiği” profil. Dizi burada şunu çok net söylüyor. Bazı insanlar suçlu ilan edilmeye, bazıları ise masum kabul edilmeye daha uygundur. Nile’ın gerçekten katil olup olmamasından bağımsız olarak, toplum onu zaten suça hazır görüyor. Bu da Breaking Bad ve Better Call Saul’daki ahlaki gri alanlara bilinçli bir selam gibi duruyor. Bence dizinin sorduğu soru şuydu; Bir insanı canavar yapan şey, işlediği suç mu; yoksa başkalarının ona yüklediği anlam mı? Aggie’nin gözünde Nile, kocasını kaybetmiş bir adam değil; kendi yasını anlamlandırmak için kullandığı bir ayna. Dizi bu fikri çok iyi kuruyor ama her zaman derinleştiremiyor. Netflix refleksiyle bazı temalar (ilişki biçimleri, temsil tercihleri) hikâyeye hizmet etmekten çok vitrinde duruyor. Bu da anlatının psikolojik ağırlığını zaman zaman hafifletiyor. Katilin kim olduğu ile değil, İnsanın neden bir katile ihtiyaç duyduğuyla ilgilenen bir dizi. Ve en rahatsız edici tarafı şu, Belki de hepimiz, kendi acımızı taşımamak için birilerini “canavar” ilan etmeye hazırız.

razaras 9 months ago

Son Kelime

Mark Pellington

7 Gönderi

Ölümünü değil, hayatını düzeltmeye çalışan bir kadının hikâyesi. Film, Harriet adında kibirli, kontrolcü, herkesle kavgalı bir karakter üzerinden bize önemli bir aynayı tutuyor. İlk bakışta itici gelen bu kadın, aslında yıllarca kimseye gösteremediği yaralarını saklayan biri. Onu tanıdıkça fark ediyoruz…devamıÖlümünü değil, hayatını düzeltmeye çalışan bir kadının hikâyesi. Film, Harriet adında kibirli, kontrolcü, herkesle kavgalı bir karakter üzerinden bize önemli bir aynayı tutuyor. İlk bakışta itici gelen bu kadın, aslında yıllarca kimseye gösteremediği yaralarını saklayan biri. Onu tanıdıkça fark ediyoruz ki öfkenin ardında çoğu zaman yarım kalmışlık, anlaşılmamışlık ve değer görme arzusu vardır. Harriet, hayatında hiçbir şeyin tesadüfe bırakılmasını istemiyor. Ölüm ilanını bile kendisi yazdırmak istiyor. Çünkü psikolojide “kontrol” çoğu zaman bir savunma mekanizmasıdır. Kendi duygularına hâkim olamayan kişi, çevreyi yönetmeye çalışır. Anlamlı ilişkiler kuramadıkça, başarılarını bir “zırh” gibi taşır. “Kimseye muhtaç olmadan yaşamak”… Ama bunun bedeli kimsenin kalbinde yer edememek olunca, insanın içi soğur. Harriet’in kızıyla ilişkisi kopmuştur. Sevilmekten çok saygı duyulmayı seçmiş, mesafe onun konfor alanı olmuştur. Ancak filmin ilerleyen bölümlerinde şunu hissederiz: Bazı insanlar sevgiyi gösteremediği için yalnız kalır, ama yalnız kaldığı için sevgiyi daha da gösteremez… Bu bir kısır döngüdür. Harriet’in hayatına giren Anne ve küçük Brenda, onun için bir dönüşümün başlangıcıdır. Çünkü insan en çok başkalarında kendini gördüğünde değişir. Harriet, kendi yarım bıraktığı taraflarını bu iki genç kadının gözlerinde görür: Cesareti Anne’de Kırılganlığı ise Brenda’da... Ve hayatla yeniden pazarlık etmeye başlar: İyi bir insan olabilir miyim? Hâlâ iz bırakabilir miyim? Cevap, şaşırtıcı bir şekilde evet olur. Film bize şu gerçeği hatırlatıyor; İnsan ölmekten değil, hayatının boşa gitmesinden korkar. Harriet’in korkusu ölüm değil, kimsenin onu hatırlamayacak olmasıdır. Bu, hepimizin içindeki en derin kaygılardan biridir: Yok olup gitme, anlamsızlık, iz bırakamamak. Filmin finalinde Harriet gerçekten değişmiştir… Ama zaman hızlıdır. Affetmek, sevmek ve bağ kurmak için hep “sonra” demiştir. Ve “sonra” dediğimiz her şey bir gün hiç olmuyor. Bu film, hayatın sonsuz bir prova olmadığını hatırlatıyor. Sahnedeyiz. Şimdi. Tam burada. O yüzden belki hepimizin sorması gereken soru şudur: Bu hayatta nasıl hatırlanmak istiyorum?

razaras 9 months ago

Geliş

Denis Villeneuve

146 Gönderi

Uzaylılar dünyaya indiğinde genelde korku, savaş ve felaket bekleriz. “Arrival” ise tam tersini yapıyor: Dünyaya gelen varlıklarla kavga etmiyoruz; anlamaya çalışıyoruz. Bu filmde silahların değil kelimelerin gücünü görüyoruz. Dilbilimci Louise Banks’in gözünden izliyoruz her şeyi. O, onların sesini, yazısını çözmeye…devamı

razaras 9 months ago

Tren Düşleri

Clint Bentley

55 Gönderi

20. yüzyıl başı Amerika’sında geçen, ileriye giden dünyanın kıyısında kalmış bir adamın hayatını anlatan sessiz bir ağıt. Joel Edgerton’ın minimal ama çok güçlü performansıyla Robert Grainier, sevgiye geç kavuşan; ama onu da bir yangında kaybedip ömrünün geri kalanını yalnızlıkla konuşarak…devamı

razaras 10 months ago

Güller

Jay Roach

19 Gönderi

Spoiler içeriyor Film izleyiciyi daha ilk sahnede ilişkinin enkazına bırakıyor. Theo Rose ile Ivy Rose, evlilik terapistinin odasında birbirlerine iltifat gibi görünen ama alttan alta iğneleyen sözler söyleyen, iletişim becerisi gelişmiş ama duygusal olarak çürümüş bir çift olarak karşımıza çıkıyor. Terapistin “umutsuz…devamıFilm izleyiciyi daha ilk sahnede ilişkinin enkazına bırakıyor. Theo Rose ile Ivy Rose, evlilik terapistinin odasında birbirlerine iltifat gibi görünen ama alttan alta iğneleyen sözler söyleyen, iletişim becerisi gelişmiş ama duygusal olarak çürümüş bir çift olarak karşımıza çıkıyor. Terapistin “umutsuz vakasınız” diyerek onları kibarca kapı dışarı edişi, aslında evliliklerinin geldiği noktayı net bir şekilde özetliyor. Film, bu kaotik sahnenin ardından zamanın geri sardığı bir anlatımla tanıştıkları döneme gidiyor. Birbirlerine yıldırım gibi vurulan Theo ve Ivy, kısa sürede evlenip iki çocuk sahibi oluyor. İlk yıllar sıcak, tutkulu ve umut dolu. İyi bir şef olan Ivy, evinin ve çocuklarının bakımını üstlenmek için kariyerini bırakırken; büyük idealleri olan mimar Theo, dev Yelkenli Deniz Müzesi projesiyle yükselişine hazırlanıyor. Fakat açılış gecesi yaşanan tsunami felaketi her şeyi altüst ediyor: müze yıkılıyor, Theo hem işini kaybediyor hem de kariyeri dibe vuruyor. Bu çöküşün ardından Ivy, Theo'nun desteğiyle yeniden iş hayatına dönüyor. Açtığı restoran, yine o tsunami gecesi gelen ünlü gurmenin övgüsüyle büyük çıkış yakalıyor. Kısa sürede zincir restoranlara doğru büyüyen başarı, Ivy’yi ailenin ekonomik yükünü tamamen üstlenen kişi haline getiriyor. Bu sırada Theo, evde çocuklarla ilgilenen bir babaya dönüşüyor. Onları her gün antrenmanlarla Miami’deki prestijli spor okuluna hazırlıyor ve sonunda çocuklar burs kazanıyor. Tabi bu süreçte yıllar geçiyor; Ivy kariyer basamaklarını tırmanırken, Theo kendi potansiyelinin geriye düştüğünü hissediyor. Güç dengesi sessizce değişiyor. Ivy çocuklarının büyümesini kaçırıyor, Theo ise kariyerinden uzaklaşıyor. Ivy kazandığı parayla okyanusa nazır bir ev yaptırmak istiyor ve finansmanı üstleniyor. Theo ise bu evi kusursuz bir şekilde inşa ediyor. Fakat çocuklar Miami’ye gidince evde baş başa kalan çift, yılların biriktirdiği kızgınlığı artık saklayamaz hale geliyor. Rekabet güçleniyor; ego, kırgınlık ve alttan alta bir savaşa dönüşüyor. Theo boşanmaya karar verip bir avukat tutuyor. İş dağıtımına gelince işler çığırından çıkıyor: Theo evi istiyor, çünkü “ben yaptım”. Ivy vermiyor, çünkü “parasını ben verdim”. Bu noktadan sonra film adeta kara komediye dönüşüyor. Yapay zekâdan yardım alarak birbirlerine hakaret dolu deepfake videolar hazırlıyorlar, hatta fiziksel olarak birbirlerini yok etmeye kalkışıyorlar. Son yarım saat hem eğlenceli hem delirti derecede kaotik. Bundan sonrasını anlatmayayım sizler izleyip keyifli anlar geçirin. Muhteşem bir filmdi herkese en kısa sürede rafına ekleyip izlemesini öneriyorum Puanım 8/10 İzleme Tarihim 15 Kasım 2025

razaras 10 months ago

İkiz

Taneli Mustonen

6 Gönderi

İlginç ama eksikleri olan bir filmdi. Atmosfer olarak çok başarılıydı; o kasvetli ormanlar, sessiz kasaba, annenin iç dünyasındaki karanlıkla birebir uyum içindeydi. Filmin ilk yarısı gizemli bir şekilde ilerliyor, izleyici olarak “Acaba doğaüstü bir şey mi oluyor, yoksa annenin aklı…devamı

razaras 10 months ago

10 Numaralı Kamara

Simon Stone

31 Gönderi

Norveç’in sakin manzaralarıyla açılan film, ilk yarım saatinde oldukça sönük bir tempoya sahip. Lüks bir yatta geçen hikâye, başta sıradan bir davetin perde arkasına tanık oluyormuşuz hissi veriyor. Karakterler birbirine mesafeli, diyaloglar yavaş ve ölçülü. Ancak film ilerledikçe bu durağanlık…devamı