(@) - Raf

Norveç’in sakin manzaralarıyla açılan film, ilk yarım saatinde oldukça sönük bir tempoya sahip. Lüks bir yatta geçen hikâye, başta sıradan bir davetin perde arkasına tanık oluyormuşuz hissi veriyor. Karakterler birbirine mesafeli, diyaloglar yavaş ve ölçülü. Ancak film ilerledikçe bu durağanlık…devamı

razaras 5 months ago

303

Hans Weingartner

66 Gönderi

“303” bana göre yol filmleri arasında özel bir yere sahip. Bir “aşk hikâyesi” anlatıyor ama klasik romantik filmlerdeki gibi değil — daha çok bir zihinsel ve duygusal keşif yolculuğu gibi. Jan ve Jule’un sohbetleri yüzeysel değil; kapitalizmden insan doğasına, ilişkilerden…devamı

razaras 5 months ago

Soluksuz

Régis Blondeau

7 Gönderi

2022 yapımı Fransız aksiyon-gerilim filmi Soluksuz (orijinal adıyla Sans Répit), izleyiciyi daha ilk dakikasında tempolu bir hikâyenin içine çekiyor. Yönetmen Régis Blondeau’nun yönettiği filmde, Thomas Blin adlı bir polis memurunun başına gelen beklenmedik olaylar konu ediliyor. Thomas, yolsuzluk iddialarıyla boğuşan…devamı

razaras 5 months ago

Parazit

Bong Joon Ho

406 Gönderi

Film bana göre çok akıcıydı ama insanı rahatsız eden bir tarafı da vardı. Zenginlerin hayatına gıpta ederken bir yandan da fakir ailenin zekâsına hayran kalıyorsun. Ama ilerledikçe fark ediyorsun ki bu hikâyede kimse gerçekten “iyi” değil. Herkes bir şekilde birbirinin…devamı

razaras 5 months ago

Yeni Baştan

Nicolas Bedos

51 Gönderi

Hayat bazen insana ikinci bir şans sunmaz ama Victor’un şansı biraz farklı. Artık yaş almış, çağın hızına yetişemeyen, eski değerlerine tutunmaya çalışan bir adam… Bir gün, geçmişini yeniden yaşamasına imkân veren bir deneyimle karşılaşıyor. Sadece nostalji değil bu; kaybolan aşkı,…devamı

razaras 5 months ago

Don't Worry Darling

Olivia Wilde

67 Gönderi

Film aslında bir ütopya simülasyonu kisvesi altında modern toplumsal cinsiyet rollerini, kadın özgürlüğünü ve erkek egemen kontrol sistemlerini eleştiriyor. 1950’ler estetiği, bu yüzden özellikle seçilmiş: çünkü o dönem, kadınların “mükemmel ev hanımı” rolüne hapsedildiği, erkeklerin ise “geçim sağlayıcı” rolüyle yüceltildiği…devamıFilm aslında bir ütopya simülasyonu kisvesi altında modern toplumsal cinsiyet rollerini, kadın özgürlüğünü ve erkek egemen kontrol sistemlerini eleştiriyor. 1950’ler estetiği, bu yüzden özellikle seçilmiş: çünkü o dönem, kadınların “mükemmel ev hanımı” rolüne hapsedildiği, erkeklerin ise “geçim sağlayıcı” rolüyle yüceltildiği yıllardı. Bu retro dünya, günümüzün teknolojiyle kurulmuş yeni hapishanelerine bir ayna tutuyor. Victory Project; dışarıdan mükemmel, içeriden yozlaşmış bir mikro evren. Kadınlar mutluymuş gibi görünür, ama aslında onların rızası olmadan oluşturulmuş bir simülasyonda yaşamaktadırlar. Erkekler ise dış dünyada, bu sanal düzenin “teknik” kısmını idare eden, yani sistemin efendileridir. Filmde birçok metafor var. 1950’ler Teması: Kadınların “modern köleliğe” dönüştürülmüş ev içi rollerini temsil ediyor. Filmin renkleri, kıyafetleri ve mutlu aile havası aslında baskının makyajlı halidir. Çöl: Sonsuz ama boş bir alan — özgürlüğün görüntüsü ama içinde hiçbir yaşam yok. Erkeklerin her gün oraya gidip kaybolmaları, sistemin “boş” bir amaç uğruna çalıştığını simgeliyor. Bale Sahnesi: Kadınların senkronize biçimde aynı hareketleri yapması, bireyselliğin yok edilmesini ve toplumsal uyum baskısını temsil ediyor. Herkes aynı şekilde gülmeli, aynı ritimde dönmeli. Cam Kubbe (Victory Merkezi): Gerçek ile sahte arasındaki sınır. Alice’in cama dokunup gerçekleri görmeye başlaması, farkındalığın metaforu. O cam, hem görünür hem ulaşılamaz bir “gerçeklik perdesi.” Sarsıntılar (Deprem Etkisi): Gerçek dünyanın sistemle çakışması. Simülasyonda bir “glitch”, yani sistem hatası oluştuğunda, Victory dünyası sarsılıyor. Alice’in farkındalığı arttıkça bu hatalar sıklaşıyor. Uçak Kazası: Gerçekliğe “uyanma” çağrısı. Bir nevi Matrix’teki kırmızı hap gibi — sistemin dışındaki bir müdahalenin sembolü. Yumurta Sahnesi: Alice’in yumurtaları kırıp içinin boş olduğunu fark ettiği sahne, içinde yaşadığı dünyanın “içi boş mükemmelliğini” simgeliyor. Erkekler Çöle Nereye Gidiyordu? Erkekler her sabah aynı arabalarla çölün ortasına gidiyor, ancak aslında “gerçek dünyada” sistemin kontrol merkezine bağlanıyorlardı. Yani fiziksel olarak Victory kasabasında değil, bedenleri dış dünyada makinelerle simülasyona bağlıydı. Çöle gidiş sahneleri, simülasyonun görsel diliyle gösterilmiş bir “çıkış portalı.” Kadınlar evde simülasyonda pasif olarak tutulurken, erkekler o bağlantıyı her gün aktif şekilde kurup sürdürüyordu. Filmin Asıl Mesajı şuydu, film aslında bir “kadın özgürleşmesi” hikayesi. Alice’in “It was my life” (“O benim hayatımdı”) repliği, filmin felsefi merkezidir. Bir kadının mutsuz ya da yorgun olma hakkı bile, başkasının onun yerine “mutluluk tasarlama” hakkını vermez. Bu cümleyle film şunu söylüyor: Özgürlük, mutluluktan bile değerlidir.

razaras 6 months ago

When Life Gives You Tangerines

Im Sang-choon

196 Gönderi

Bazen bir dizi izlersin, bölüm biter ama ekrana bakmaya devam edersin. İçin doludur, bir şey diyemezsin. When Life Gives You Tangerines bende tam öyle oldu. Ne abartılı kötülükler ne de gereksiz “şovlar” var; hayatın içinden, mandalina kokulu, sade bir hikâye.…devamıBazen bir dizi izlersin, bölüm biter ama ekrana bakmaya devam edersin. İçin doludur, bir şey diyemezsin. When Life Gives You Tangerines bende tam öyle oldu. Ne abartılı kötülükler ne de gereksiz “şovlar” var; hayatın içinden, mandalina kokulu, sade bir hikâye. Aileyle birlikte gönül rahatlığıyla izlenebilecek nadir yapımlardan. Şiddet, gösterişçi romantizm, “sırf konuşulsun” diye konan sahneler… hiçbiri yok. Buna rağmen — hatta tam da bu yüzden — etkisi çok güçlü. 16 bölüm uzun mu? Bazen evet. Ama “boş” değil. Hatta yavaşladığı yerler, sahiciliğini büyütüyor. Jeju Adası’nın tarlaları, rüzgârın sesi, bir evin içindeki küçük telaşlar… hepsi birer sahne olmaktan çıkıp hatıraya dönüşüyor. Merkezde Oh Ae-sun var. Küçük yaşta anne babasını kaybetmiş, çocukluğunu yaşayamadığı için erken büyümek zorunda kalmış bir kız çocuğu… sonra genç kız, sonra eş, anne, sonra da anneanne. Hayatın yükü değişiyor ama acının izi aynı kalıyor. Ae-sun bu izi saklamıyor; üstüne şiir yazarak bakıyor. “Şair ruhlu” demek boş laf değil burada; gerçekten kelimelerle nefes alan bir kadın. Gwan-sik ise “çelik yürekli” ama gürültüsüz. Onu 9 yaşından beri sarmalayan o koruma içgüdüsü, yıllar geçse de eksilmiyor. İkisi arasındaki ilişki “büyük aşk” diye bağırmıyor; el birliği, sabır ve sadakatle büyüyor. Aç kaldıkları günler, ağladıkları geceler var; ama birbirlerini suçlamıyorlar. İlk evlerini ve o küçük balıkçı teknesini aldıklarında kendilerini dünyanın en zengin insanları gibi hissetmeleri… işte tam da bu yüzden çok dokundu bana. Emekle kurulan bir yuvanın sevinci bambaşka. Aklımda kazınan sahnelerden bazıları: Ae-sun sığındığı evde kıza balık yedirmediklerinde, Gwan-sik’in küçücük aklıyla ona fazladan balık taşıması. Pazarda kız kitap okurken, okumasını bölmemek için onun yerine lahanaları satması. Ve en ağır sahne: Gwan-sik hastayken, Ae-sun “Sen gidersen ben ne yaparım?” diye ağlarken, ölümü yaklaşan adamın eşini sırtını sıvazlayıp “çaraan çaraan” diye ninniyle teselli etmesi. İnsan sevdiğini teselli ederek mi gider bu dünyadan? Meğer gidermiş. Dizinin sevdiğim bir başka yanı: üç kuşağı da “insan gibi” göstermesi. Anne-kız çatışmaları var; bazen kız bağırıyor, biz de sinir oluyoruz. Ama içten içe onun sevgisini de hissediyoruz. Yazar burada psikolojiyi iyi kullanmış. Kimse “tek renk” değil; pişmanlık, gurur, inat, şefkat… hepsi bir arada ve çok tanıdık. Hikâye akarken ülkenin değişimine de küçük küçük değiniyorlar. Ekonomik zorluklar, toplumsal dönüşüm, 2000’lerin ruhu… ama hepsi fonda, hikâyeyi ezmeden. Jeju’nun mandalina tarlaları sadece manzara değil; hatıraları saklayan bir defter gibi. Bazen sanki bir şiirin içinde yürüyormuşum gibi hissettim. “Bu dizi kimlere?” dersen, bence özellikle genç kızlara. Birinin hayatının üç evresinde izlenebilecek bir dizi: gençken, evlenince, anne olunca. Her izleyişte başka bir yerinden yakalayacağını düşündüğüm türden. Çünkü aşkı, evliliği, ebeveynliği “ders verir gibi” değil; hayatın içinden, alnının teriyle anlatıyor. Aklımda kalan replikler (kendi defterime böyle not almışım): “Ebeveynler veremediklerine takılır, evlatlar da alamadıklarına.” “Birlikte geçirdiğimiz hayat güzel miydi?” — “Daha muhteşem olamazdı.” “Sevdiğinin her gün sabah çıktığı kapıdan geri geldiğini görmek, her gün bir mucizeydi.” “Ebeveynlerin öldüğünde onları öbür dünyaya gönderirsin; çocukların öldüğünde onları kalbinde yaşatırsın.” “Senin sayende bir gün bile yalnız kalmadım.” Özetle: Konu basit görünüyor; iki gencin birbirine tutunuşu, yoksulluğa rağmen kurdukları yuva… Ama anlatım o kadar duru ve doğal ki insanın içine işliyor. Oyuncuların uyumu da çok etkili; gözlerinin içinden konuşuyorlar resmen. “Dizi bitti, hayatıma döneyim” demiyorsun; onunla biraz daha yaşıyorsun. Ben çok sevdim. Uzun süre aklımdan çıkmayacak. Son bir cümle: Asıl zenginlik, ev gibi hissettiren birinin her akşam kapıdan içeri girmesidir

razaras 6 months ago

İyi Bir Yalan

Philippe Falardeau

11 Gönderi

Filmi tesadüfen açtım ama başından itibaren içime oturdu diyebilirim. Sudan’daki iç savaşta ailelerini kaybeden bir grup çocuğun, hayatta kalmak için kilometrelerce yürüyüşüyle başlıyor. Yolda açlık, susuzluk, ölüm… her şey var ama yine de birbirlerine tutunarak devam ediyorlar. En büyükleri Theo,…devamı

razaras 6 months ago

Wayward

Mae Martin

14 Gönderi

Aslında Netflix'in içine LGBT temasını mutlaka ekleyerek içine ettiği diziler yüzünden 3-4 yıldır uzak duruyordum. Bir arkadaş üyelik hediye edince bir göz atayım dedim bu dizi karşıma çıktı. Netflix yine yapmış yapacağını. Dizinin senaristi ve başrolü meğer “trans birey” miş.…devamı

razaras 6 months ago

Flow

Gints Zilbalodis

36 Gönderi

Flow'da, diyalog yoktu ama kelimelerden daha fazlasını anlatan bir filmdi. İlk bakışta sadece sular altında kalmış bir dünyada hayatta kalmaya çalışan bir kedinin hikayesi gibi görünse de, izledikçe bunun doğa, yaşam ve varoluş üzerine kurulu bir deneyim olduğunu fark ediyorsun.…devamıFlow'da, diyalog yoktu ama kelimelerden daha fazlasını anlatan bir filmdi. İlk bakışta sadece sular altında kalmış bir dünyada hayatta kalmaya çalışan bir kedinin hikayesi gibi görünse de, izledikçe bunun doğa, yaşam ve varoluş üzerine kurulu bir deneyim olduğunu fark ediyorsun. Her kare, bir tablo gibi. Su, gökyüzü, ışık, rüzgâr… her şeyin kendi ritmi var. Film ilerledikçe sen de o ritme dahil oluyorsun; bir noktadan sonra konuşma olmamasını fark etmiyorsun bile. Yönetmen Gints Zilbalodis’in elinden çıkan bu film tamamen Blender ile, yani açık kaynaklı bir yazılımla yapılmış. Bu da sinema dünyasında oldukça cesur bir tercih. Hissiyat olarak büyük bir stüdyonun ürünü gibi dursa da, aslında son derece bağımsız bir ruhu var. Yönetmen, geleneksel storyboard çizimleri bile kullanmamış; sahneleri doğrudan 3D ortamda kurmuş. Bu yüzden film boyunca kameranın hareketleri biraz sezgisel, sanki sen de oradaymışsın gibi bir doğallık hissi veriyor. Filmin en büyüleyici yanı, farklı hayvanların bir araya gelişini izlemek. Başta birbirine yabancı, hatta temkinli olan canlılar, zamanla birlikte hayatta kalmayı öğreniyor. Kedi, köpek, kuş, balık, kapibara… Her biri başka bir yaşam biçimini temsil ediyor. Özellikle kedinin balıkla olan sahneleri çok etkileyiciydi — hayatta kalma içgüdüsüyle merhamet arasındaki çizgiyi o kadar zarif anlatıyor ki, hiçbir kelimeye ihtiyaç kalmıyor. Su, filmde neredeyse bir karakter gibi davranıyor. Her şeyi yıkıyor, sonra yeniden kuruyor. Yıkımın içinde bir güzellik, bir dinginlik var. Kedi bazen savaşıyor, bazen bırakıyor kendini akıntıya. Bu yönüyle “akış” kelimesi, sadece suyun değil, yaşamın kendisinin de metaforu oluyor. Film aynı zamanda teknik açıdan da büyüleyici. Işık kullanımı, gölgeler, yansımalar o kadar özenli ki, çoğu zaman bir tabloya bakıyormuş hissi veriyor. Özellikle su altı sahneleri inanılmaz. Gerçek hayvan hareketlerini inceleyip modelledikleri belli; kedinin tüyleri, kuşun kanat çırpışı, kaplumbağanın ağır hareketleri bile son derece gerçekçi. Sessiz sinema geleneğini hatırlatan Flow, hem minimalist hem de duygusal bir yolculuk. Yönetmen, doğayı bir felaketin fonu olarak değil, döngüsel bir varlık olarak sunuyor. Yıkım da yaşam kadar doğal, hatta belki gerekli. Ve o kedinin bakışlarında, insanın doğaya, zamana ve kendine bakışı gizli. Kapanış sahnesinde hissettiğim şey şuydu: hayat bazen sadece suyun akışına karışabilmeyi gerektiriyor. Flow, tam da bunu hatırlatan, sessiz ama yankısı uzun süren bir film.