(@) - Raf

Blutv üzerinden ulaşılabilen güzel bir kısa film. Öncelikle filmin posterini çok beğendim. Filmin sanat yönetmeni ve poster tasarımlarını yapan kişi ile daha önce başka bir çalışmamız olmuştu, ben de kendisinin paylaşımlarından öğrendim sözkonusu filmi. Hazır yeni izlemişken yorum yapayım bari.…devamıBlutv üzerinden ulaşılabilen güzel bir kısa film. Öncelikle filmin posterini çok beğendim. Filmin sanat yönetmeni ve poster tasarımlarını yapan kişi ile daha önce başka bir çalışmamız olmuştu, ben de kendisinin paylaşımlarından öğrendim sözkonusu filmi. Hazır yeni izlemişken yorum yapayım bari. Evvela film, belli ki iki ayrı filmin, ortak bir tema birleştirilmesinden oluşmuş. Açılışta yönetmenin gerçek ve kendi hikayesini anlattığını söylüyor zaten. Yönetmen Burak Çevik i doğrudan tanımıyorum, manifold da bir iki yazısına denk gelmiştim, daha sonra da bahsettiğim gibi ortak çevremiz olduğunu öğrendim. Takip ettiğim kadarıyla bir şeyler denemekten heyecan duyan birisi. Filmin ilk yarısı bunu doğrular nitelikle. İlk bölümün deneyselliği sizi etkiliyor gerçekten. Ben tüm 1 saatin böyle geçeceğini sanmıştım fakat film aniden yön değiştiriyor; iki karakterin ilk tanışmalarını ve kahvaltılarını izliyoruz böylece. Sanırım film, aile arasındaki bir tabuyu yıkmak ya da en azından hesaplaşmak adına çekilmiş. Bu açıdan bakınca ilginç bir şeyler izliyormuş hissine kapılmamak elde değil. Sadece bazı yerlerde kurgu hataları dikkatimi çekti. Sanırım şöyle bakmak lazım; deneysel bir hikaye anlatımı ve montaj tekniğiyle birlikte kahramanların bir gününü göstererek masalsı bir atmosfer yaratmak hedeflenmiş. Gene de, ikinci yarı boyunca ne karakterlerin motivasyonlarını ne de ruhsal durumlarını anlayabiliyoruz. Evet kuvvetli bir melankoli hakim ama bu his nasıl sosyopatlığa varıyor emin değilim. Görüntü yönetmenliğini beğendim, ilginç açılara sahipti, cesur davranılmış. Dialoglar ise yer yer gerçeklikten kopmuş ve özellikle mesaj verme kaygısı olan sahneyi gereksiz buldum. Gelgelelim aidiyet üzerine bence çok ilginç ve heyecan verici bir hikaye daha iyi değerlendirilebilirmiş gibi geldi. Çok hoş bir malzeme var, kuvvetli bir damar yakalanmış; fakat sanki yetersiz. Bilemiyorum belki de ben kafamdaki formasyonu arıyorumdur. Gene de kullanılan teknikler çok hoş. İlk bölümde mekanların bir oyuncu gibi kullanılması; ikinci bölümde kahvaltı sofrasının sabit bir açıyla gösterilmesi, tüm hikayenin bilinenlerden çok duyumsananlar üzerine inşa edildiğinin güzel bir tasviri. Orman sekansındaki tüm o durağanlığın bir cinayete ve müebbet hapse varıyor olması kontrastı ve duyguyu arttırıyor. Posteri çok beğendiğimi tekrar söylemeliyim. Sanırım ikinci kısımdaki at hikayesinden esinlenilmiş. Aidiyet, teslim olma gibi insana korku veren bağımlılıkların varlığı ama ne yaparsak yapalım ait olmaktan da kurtulamamamızın melankolisi beni de tekrar üstüne düşünmeye itti. Filmde de Pelin'in hep baskınlığını vurgulayabileceği; birilerini veya bir şeyi yönetebileceği bir mesleği aradığını görüyoruz. Onun tam tersine Onur ise emir almaktan memnun; askerlikte çok rahat, ailesiyle şehir şehir gezerken sesini hiç çıkartmıyor. Pelin bir noktada Onur'un aidiyetini öyle bir teste sokuyor ki, bu da zaten bizim öykümüze dönüşüyor. Sonuç itibariyle belki bir Irvin Yalom alıntısı yapabiliriz; "hepimiz bazen birileriyle o kadar yakınlaşırız ki dostluğumuzu ya da kardeşliğimizi hiçbir şey engellemiyormuş gibi görünür; bizi ayıran küçük bir köprü vardır, hepsi o kadar. ama sen tam bu köprüye adım atacakken sana şu soruyu sorsam: bu köprüyü geçip bana gelir misin? işte o anda artık bunu istemeyiverirsin; sorumu tekrarlasam öylece suskun kalırsın. o andan itibaren aramıza dağlar ve azgın nehirler girer; bizi ayıran ve birbirimizden uzaklaştıran duvarlar örülüverir önümüzde ve bir araya gelmek istesek de artık yapamayız. ama o küçücük köprüyü düşündüğünde, sözcüklere sığmayacak kadar büyüyüverir gözünde; yutkunur ve şaşar kalırsın."

ertugrulerkan 6 years ago

Sil Baştan

Michel Gondry

317 Gönderi

"eğer bir gün, eğer bir gece, bir iblis senin en koyu inzivadaki yalnızlığına sızar da sana, "şimdi gördüğün ve yaşadığın bu yaşamı bu haliyle bir kez daha ve sayısız defa yaşamak zorunda kalacaksın; ve o yaşamda yeni hiçbir şey olmayacak,…devamı

ertugrulerkan 6 years ago

The Platform

Galder Gaztelu-Urrutia

472 Gönderi

“egemen sınıfın düşünceleri, her çağda toplumun egemen düşüncelerini oluşturur." marx eskiden sistem karşıtı film çekmenin bir ağırlığı vardı. her türde denendi ve hepsi bugün kültleştiler. meraklısı için zizek'in belgeselini öneririm, hem bu tip ne idüğü belirsiz filmlere karşı bir damak…devamı“egemen sınıfın düşünceleri, her çağda toplumun egemen düşüncelerini oluşturur." marx eskiden sistem karşıtı film çekmenin bir ağırlığı vardı. her türde denendi ve hepsi bugün kültleştiler. meraklısı için zizek'in belgeselini öneririm, hem bu tip ne idüğü belirsiz filmlere karşı bir damak tadı oluşturur hem de iyi film izlemiş olursunuz. son zamanlarda özellikle netflix gibi global ölçekte yayıncıların varlığı yüzünden bu tip popülist filmler iyice ayyuka çıktı. filmin toplumsal ilişkiler metaforu, sınıf alegorisi sunduğu iddiaları, kaynak tüketiminin eşitsizliğini vurgulaması gibi çıkarımları okurken ister istemez suratıma de niro gülümsemesi yerleşti. ki hiç yorum okumam normalde. bu karantina günlerinde önce ekşi sonra da burada cevap vermek isterim. öncelikle film kapitalizm karşıtlığı yapmıyor;çünkü kapitalizme ait hiçbir tespit yok orada. ne artı değerin sömürüsü ne de kapitalizmin aslında ileri toplum aşaması olduğundan bahsetmiyor.aksine filmin iddiaları çok daha primitif insan doğasına ilişkin. bu da durduğu yerden bakınca eksik ve hatalı. bize gösterilen şey insanın doyumsuz ve kötücül doğasına ilişkin birtakım varsayımlar. kapitalizmin bizzatihi kendisini bu varsayımlar üzerine inşa eder zaten. insan insanın kurdudur; dolayısıyla insan her durumda tüketmeye ve yönetilmeye mahkumdur. filmde bu paradigma hem psikanalizm açıdan hem de hilaye açısından tekrar edip duruyor.ilk koğuş arkadaşının televizyon yüzünden delirmesi ve bir bıçağı satın alması onun hem tüketici hem de yırtıcı olduğunu gösteriyor. aşağısı karanlığa gömülürken,yukarısı aydınlık. aslında goreng'de, trimagasi'de aynı insan;insanın iki doğasını eşitliyorlar. film bize tüm liberalliğiyle seçme hakkı tanıyor, hangisi olacağımıza biz karar vereceğiz. ya tüketip,hayatta kalmak için her şeyi meşrulaştıran birisi ya da kendini arayışın bir neferi;mesih olmak. normalleşmenin ütopikliğinden bahsetmek istemiyorum bile. herhangi bir sınıfsal eleştiri de yok filmde gördüğümüz,hiçbir şey üretmeyen, sadece tüketmeye odaklı bir grup lümpen proletarya. halbuse sınıf çatışması burjuvazi ile olur. sorular var: ortak bir payda için kendi faydalarından feragat ederler mi?film duruşuyla bunun olmayacağını söylüyor zaten. yani eğer sistem karşıtıysa, en başta kendisini çürütüyor:edemez, çünkü insan doğası kötüdür. peki bu deney nasıl son bulacak? ikna etmek;sonu intiharla bitiyor. silah zoruyla;sürdürülebilir değil. bu durumda bulunan çözüm, filmde gerçekten üretim yapan tek kitleye yani aşçılara yani işçilere bir mesaj iletmek. sonra görüyoruz ki, sistemde varlığı bile unutulmuş bir grup daha var:çocuklar. bu mesaj yeterli gelecektir diyor. naifliğe bakar mısınız? sonuçta işçilerin payına, yani aslında hepimizin payına düşen "toplumsal dayanışma" dünyanın %1 dünyanın %10 una ve %10 da dünyanın geri kalanına eşit servete sahip her 5 saniyede bir çocuk açlıktan ölüyor türkiye de 16 milyon yoksul 25 milyon açlık sınırında ama olsun,dayanışmalıyız. payımıza düşene razı olalım, aynı gemideyiz. daha az plastik kullanın, daha az enerji harcayın, karbon ayak izinizi düşürün. çünkü suçlu biziz, dünyayı varlığımızla kötü bir yer haline getiriyoruz. kapitalist eylem; suçluluk duygusunu kitlelere yaymak. sistemin nedenselliğini görmezden gelmek. bütün arızaların faturalarının bireye kesilmesi. ekolojik felaket, gıda, göçmen krizi, ekonomik problemler sırasında sistemin sürdürülebilirliğini sorgulamak değil; bireyin harekete geçmesi için dayanışmacı vaazların başlaması. en başta bizi bu duruma düşüren formasyonların dönüştürülmesini değil; bu sistemin devam etmesi için hareket edilmesini isterler. film don kişot üzerinden sistem karşıtlığı yapar gibi davranıyor. delirmiş bir feodalin yel değirmenleriyle anlamsız savaşı kahraman üzerinden vurgulanıyor devamlı. en idealist karakterin aslında bir hayalperest olduğunu söylüyor. sistemin değiştirilmesi boş bir savaş; adaletsizliğin sebebi doğal diyor sanki tüm problem orta ve alt sınıfların arasındaki çatışmaymış gibi. eğer herkes eşit paylaşırsa kaynaklar yeterli olacaktır... peki emekçinin artı değerine çöken asalak burjuva sınıfı neden var? buna yorum yok, çünkü filmde burjuva yok. gelgelelim kapitalizm karşıtlığı iddiası her yerde. kaldı ki film istese bile gerçek bir devrimci mesaj veremez. insanın kötü olduğunu söyleyerek kapitalizmi olumluyor. şiddet ve yoksulluk arasındaki ilişki; şiddet ve varlık arasındaki ilişkiden farksızsa; insanı oluşturan sosyo-ekonomik şartların tamamını ortadan kaldırıp metafizik bir ahlak kültü sunmuş olursunuz. sınıf kavramına en yakın şey olan katlar arasında da hiçbir fark yok. sakinlerinin tamamı tüketici. dolayısıyla sınıf namına hatalı bir ilüzyon var sadece. ne platformu yöneten ve vareden kimseler/koşullar hakkında bir yorum ne de değişim hakkında bir mesaj. filmin kurmaya çalıştığı paradigma, liberal kapitalist literatürün sosyalizmi tanımladığı hatalı argümanlarla dolu. bizim payımıza ise sanki en başta dünyayı bu noktaya biz düşürmüşüz gibi dayanışmak kalıyor...

ertugrulerkan 6 years ago

Forrest Gump

Robert Zemeckis

396 Gönderi

"deha sahibi insan, en azından iki şeye daha sahip değilse, hiç çekilmez; dünyayla barışık olmak ve saflık." nietzsche yahu bu filmde insanı rahatsız eden bir şeyler yok mudur gerçekten? sadece benim garipliğim midir? forrest, başına ne gelirse gelsin sedatif bir…devamı"deha sahibi insan, en azından iki şeye daha sahip değilse, hiç çekilmez; dünyayla barışık olmak ve saflık." nietzsche yahu bu filmde insanı rahatsız eden bir şeyler yok mudur gerçekten? sadece benim garipliğim midir? forrest, başına ne gelirse gelsin sedatif bir karakter gibi devam edebiliyor hayatına. mutlak bir itaat duyuyor hayatına, sisteme ve yaşama öyle inançlı ki, post-truth çağın ideal bir vatandaşının resmini çiziyor bize. sanki film tamamen onun dışında gerçekleşiyormuş da, biz yanlış tarafa bakıyormuş hissi baskın geliyor devamlı. film boyunca onlarca toplumsal karakter/olay yaşanıyor ve biz ancak forrestın dahil olduğu karikatürize anları izliyoruz... "hayatın bir çikolata" olduğunu benimsemiş, apolitik, chaplin'in modern times karakterleri gibi, başına ne gelirse gelsin sakin ve itaatkar bir karakter forrest. asla soru sormuyor ve sadece hayatın ona uzattığı şeylerle yetiniyor; çikolatalarla... kutudan olimpiyat oyuncusu olmak mı çıktı? çine gidiyor. bir yerlerde bir savaş mı var? forest adamınız. hiçbir zaman niyelerle vakit kaybetmiyor forest, onun tek ilgilendiği silahini ne kadar hızlı monte edebileceği. halbuse forrest'ın dışında gerçek bir hayat akıyor, onunla birlikte biz de kaçırıyoruz. jenny özgür olmak istiyor, yaşadığı baskıdan kurtulmak istiyor. ve tabi ki bu cezasız kalmıyor. bir ibreti alem olarak depresyon, anksiyete, intihar dolu yola giriyor artık. aile olmak, birine ait olmak istemediği, cinselliğini rahatça yaşamak istediği için aids oluyor. karikatürize edilmiş bir hippi yaşamı; politik aktivizm, uyuşturucu, anlamsız seks... ama forrest öyle mi? annesinden miras kalan muhafazakar değerlerin yılmaz bir savunucusu. 75 iq ile başarıdan başarıya koşuyor, milyoner oluyor. film böyle kalmıyor. neo-liberalizm hiçbir zaman bu kadarla yetinmez. karitatürize edilmiş bir vietnam savaşı var. kurallara uyduğun sürece her şey mükemmel olacak çünkü. ama bakıyoruz uymayan bir teğmen var. ne zaman emir komutatan kopuyor; o da jenny ile aynı akıbete kavuşuyor; uyuşturucu, depresyon... ancak forrest onu doğru yola sokabiliyor. uyduğu muhafazakar hayat sayesinde mutlu olup zenginleşiyor aniden. sizin izlediğiniz ise aslında bir apolitik olan forrest'ın hippilerin lideri durumuna dönüşmesi. çünkü koca bir kültür karikatürize edilirken, politik bir uzlaşı arayışı var. geçmiş geçmişte kaldı, artık çatışmalar bitmiştir, anlayışı hakim geliyor filme. tek bir gerçek vardır; o da sisteme uyumdur; kutudan ne çıkarsa ona razı gelmektir. ha forrest hata yapmıyor mu? film boyunca sadece bir kere, jenny ile yatıyor. ilk ve son kez muhafazakar değerlere karşı düşüyor. bunun cezası olarak da depresyonla mücadele ediyor, Amerika'yı baştan başa koşuyor. sisphos'un bir alegorisidir bu; amaçsızca bir dağa taş taşımaktadır. forrest için taş, jennyy ye olan aşkıdır. ama finalde, apolitikliğe, biat kültürüne, muhafazakarlığa bağlanıyor her şey. jenny günahının bedeli olarak ölecek ama, çocuklarının forrest yetiştirecektir. asla sorgulamayan, otoritelere bağlı, sağlıklı ve zengin bir çocuk olacak. çikolatadan o da yiyebilecektir...

ertugrulerkan 6 years ago

La casa de papel

Álex Pina

361 Gönderi

Bu dizi artık kanserojen sevgili gibi; birlikte imkansız, ayrılmak çok zor ve devamlı yok artık dedirtiyor...

ertugrulerkan 6 years ago

Sarmaşık

Tolga Karaçelik

81 Gönderi

Haha ben bu filme yorum yaptığımı sanıyordum. Zaman zaman buradaki yazdıklarıma başvurmam gerekiyor başka bir yere kaydetmediğim için, karantina zamanı bir muhabbete konu olunca nasıl olsa yazmışımdır diye geldim ama yokmuş, sıcağı sıcağına kısa bir şeyler yazıyım bari. Evvela yönetmen.…devamıHaha ben bu filme yorum yaptığımı sanıyordum. Zaman zaman buradaki yazdıklarıma başvurmam gerekiyor başka bir yere kaydetmediğim için, karantina zamanı bir muhabbete konu olunca nasıl olsa yazmışımdır diye geldim ama yokmuş, sıcağı sıcağına kısa bir şeyler yazıyım bari. Evvela yönetmen. Tolga Karaçelik'i genel olarak beğeniyorum. Hem yönetme biçimini ki buna görüntü ve sanat dahil; hem de mevzulara yaklaşım tarzını. Beğenmediğim şey ise, şöyle bir huyu var sanırım, -sebebini kestiremediğim nedenlerden dolayı- kurduğu hikayenin içerisindeki metaforlar fazlasıyla ucu açık. Hatta bana öyle geliyor ki bazen kendi kafası bile karışık. Bunun bir seviyesi olmalı. Murakami mesela; sonsuz bir metafor yağmuruna tutar okuyucuyu, hikaye bir noktadan sonra tamamen sürreal bir hal alır ve okuyucunun kendi hayal dünyasına bırakılır her şey. Fakat Karaçelik bunu yapmıyor ya da yapamıyor, tüm filmlerini izlemiş olmama rağmen kestiremiyorum bunu. Hikaye bütünlüğü size güven vermiyor. Lynch sineması da metaforlarla varolur; bazen bütün bir anlatı rüya veya sanrıdan ibaret olur. Fakat hikaye izleyiciye devamlı telkinde bulunur, her şey garip olduğu için garip değildir, izleyici sorularla ayık tutulur. Aslında bu konuyu uzun uzadıya tartışmak lazım, şimdilik kısa kesiyorum. Karaçelik sanırım biraz da büyülü gerçekçi bir atmosfer kurmaktan yana. Ama gene aynı durum var, Marquez in hikayelerinde biliriz ki olan her şey gerçeğin çarpıtılmış halidir, dolayısıyla hikaye bunu size olay örgüsüyle söyler zaten. Bu filmde ise aynı şekilde metafor yağmuruna tutulmamıza rağmen, neyin gerçek neyin hayal olduğu belirsiz, dolayısıyla metaforun ne anlama geldiği de belirsizleşiyor. Bu şu demek değil: "her metafor kesin bir anlama sahiptir". Tabi ki hayır, metaforun olayı maruz kalana göre şekillenmesidir. Fakat problem şu ki, metaforlar hizmet eder. Her metaforun özel bir yeri vardır. Hele özellikle de böyle bir anlatım benimseniyorsa. Karaçelik ise sanki isteyerek metaforların anlamlarını boşa çıkartıyor ve post modernizme güveniyor; "nasıl olsa bir anlam bulacaklar" Bunun ne kadar anlamsız bir tutum olduğunu anlamışsınızdır umarım. Kısa kesiyim dedim çok uzadı, filme geçelim bari. Ben bu filmi Tarkovsky nin stalker ına benzetiyorum. Benzer bir kurgu ve metaforlar var. Her karakterin temsil ettiği bir toplumsal sınıf, Türkiye siyasi deseniyle uygun iktidar çatışması, hem lanet hem de lütuf olan toplumsal bağlılık yanılsaması (sarmaşık) ve devamlı bir çürüme hali (salyangoz)... Muhalifleri Cenk, tüm azınlıkları Kürt, muhafazakarları İsmail, apolitikleri Alper, sağ/milliyetçileri Nadir ve tabi ki iktidar beybaba karakteri oldukça belirgin bir desen. Bütün onları birbirine bağlayan sarmaşık "toplumsal uzlaşı" devlet ve çürümüşlük olan salyangozlar ise destekleyici imgeler. Böyle bir çözüme gidince hikaye aniden klişeleşiyor gibi görünebilir, kısmen de haklılık payı var. Gene de iyi kotarıldığını düşünüyorum. Bir kere mekan kullanımları oldukça başarılı. Kurulan atmosfere hizmet ediyorlar. Fakat asıl ilgimi çeken sadece sosyolojik bir mesaj etrafında örgütlenmiyor film. Hikayenin ortasında kaybolan Kürt ve bir gölge halini alması, ve Cenk tarafından aranırken geminin deposunun gösterilmesi oldukça ustaca denemelerdi mesela. Şu soru güzel, neden Cenk, Cenk iken Kürt ün bir adı yok. Çünkü aslında ırkın fetiş haline getirilmesi ve sorunun çözülmek yerine basit imajlara indirilmesi problem. Cenk depoya inerken aynı zamanda bilinç altına iniyor; Kürt artık jungien ifadeyle bir gölge, ismen düşman sadece. Kaldı ki isteseler beybaba zaten devrilecek, fakat eylemler hep bir çeşit müsamereden ve imalardan ibaret. Finaldeki "gösteri toplumu" eleştirisini yerinde buluyorum. Hatta belki de sırf bu yüzden klişe olmaktan kurtuluyor benim nezdimde...

ertugrulerkan 6 years ago

Milyonluk Bebek

Clint Eastwood

50 Gönderi

Mitosların belli bir mekaniği vardır, her şeyden önce bir antagonist vardır (çünkü kaos öncedir) daha sonra kahramanımız çıkar, kapışırlar önce yeniyor gibi görünür ama sonra yenilir; bu yenilme aslında kendine karşıdır, ders çıkartır ve antagonisti yener. Nereye, hangi ilkel hikayeye…devamı

ertugrulerkan 6 years ago

Mad Men

Matthew Weiner

7 Gönderi

Her yıl 600 milyar dolar reklam sektörüne harcanıyor. BM raporuna göre insanlığın tüm açlık sorununu ortadan kaldırmak için toplamda yıllık 7 / 250 milyon dolarlık bir yatırım yeterli. ABD Kara cuma kampanyasında tek günde yapılan alışveriş miktarı 7.2 milyar dolar.…devamıHer yıl 600 milyar dolar reklam sektörüne harcanıyor. BM raporuna göre insanlığın tüm açlık sorununu ortadan kaldırmak için toplamda yıllık 7 / 250 milyon dolarlık bir yatırım yeterli. ABD Kara cuma kampanyasında tek günde yapılan alışveriş miktarı 7.2 milyar dolar. Mad men benim için apayrı bir yerde. Vasiyetimden faydalanmak isteyen aile üyelerimin izlemesi/okuması/dinlemesi gereken eserlerden biri. Oyunculuklar, hikaye, atmosfer bambaşka. Yıllar boyunca birkaç kez mad men üzerine yazmak istedim aslında, birkaç kez baştan izledim sanki başka bir ömrüm daha olacakmış gibi, final sahnesiyle hep kalakaldım. İnsan bir şeyi çok sevince üzerine konuşması zor oluyor ilginç bir şekilde. Oturun izleyin işte, ne diyebilirim... Ama bugün bir şeyler diyeceğim sanırım. Zor bir gün geçirdim, duygularımdan kaçmam gerekiyor aklımı oyalamış olayım... Olayımız reklam. Bütün bir dizi, bütün bir senaryo, bütün karakterler, hikayedeki en ufak olaylar bile ona hizmet ediyor. 1960 lar Amerika'sı, Rosevelt sonrası ciddi bir liberalleşme, Nixon öncülüğünde savaş sonrası elde kalmış ciddi bir sanayi ve üretim gücü; Kennedy e kadar sürecek bir Amerikan Rüyası propagandası, banliyöler, emlak balonu, otomotiv sanayi, soğuk savaş kaynaklı düşük enflasyon ve güçlü sosyal politikalar, boomer kuşağı... Dizinin atmosferi bunlardan ibaret. Yükselen ve başarılı (ayrıca yetenekli) bir kariyer izliyoruz; Donald Draper ve onun kadınları. Savaştan kaçmak için üstlenilmiş sahte bir kimlik, reklam kariyeri, geçmişten delicesine korku, doymak bilmez bir kadın açlığı, yalnızlık... Onun hikayesi de bu; aynı zamanda Amerika nın hikayesi bu. Draper tüketmek üzerine yaratılmış bir karakter, onun varlığı sadece ama sadece tüketmeye hizmet ediyor. İstediğini almak için her şeyi yapabilir; sadece gerçekten kim olduğunun bilinmesini istemiyor. Draper bir Amerika alegorisi. Berbat bir geçmişten gelen (koloniler), kurtulmak için savaş yaşamış (bağımsızlık savaşı? Hayır iç savaş) ve sonrasında kendi kendini inşa etmiş bir karakter. Eğitimli değil ama inançlı, istediğini alabiliyor. Öyle ki, artık kendisine bile yabancılaşmış. Bambaşka bir insanı yaşıyor, Draper çok başarılı bir reklamcı çünkü reklamın kendisi o. Kökeni olmayan ve devamlı tüketmeye güdümlü bir sahte kimlik. Eşine karşı ikiyüzlü ama para konusunda çok doğrucu. Muhafazakar ama liberal. Gaddar ama korkak. Sonra final geliyor, Draper delicesine sakladığı sırrını bilen herkesten kurtuluyor; yalan bir gerçek oluyor böylece. Ormanda bir ağaç düşmüş müdür gerçekten? Sonra outro geliyor; Donald ın magnum opus unu görüyoruz; "Dünyaya bir kola ısmarla." Hippiler bir şarkı söylüyor, Vietnam'la, Kore'yle, Küba'yla rezil olmuş o karanlık ülkenin imajını düzeltiyor Draper; dünyaya kola ısmarlıyor, bu bir manifesto, artık sıcak savaş yok, ekonomik ve kültürel bir savaş var. Sovyetler dağılınca yapılan ilk anlaşma, mc donalds... Mad men bir Amerikan masalı, sonu korkunç biten bir hikaye aslında, o finaldeki sırıtış da bunu işaret ediyor bize; her şey metadır.

ertugrulerkan 6 years ago

Joker

Todd Phillips

389 Gönderi

Film iyice soğuduğuna göre ben de bir şeyler söylemek isterim. Halihazırda ekşide de yazdıklarımı sadeleştireyim. Spoiler olabilitesi mümkün fakat olmaz belki bi başlayayım yazmaya... Evvela, oyunculuk ve sinematografiği mükemmele yakın bir film. Method oyunculuğunda gelinebilecek en iyi yerlerden biri; kentin…devamıFilm iyice soğuduğuna göre ben de bir şeyler söylemek isterim. Halihazırda ekşide de yazdıklarımı sadeleştireyim. Spoiler olabilitesi mümkün fakat olmaz belki bi başlayayım yazmaya... Evvela, oyunculuk ve sinematografiği mükemmele yakın bir film. Method oyunculuğunda gelinebilecek en iyi yerlerden biri; kentin kullanımı ve ışığın bu kadar ustaca ayarlanması bir görüntü yönetmenliği ustalığı. Bu açıdan kısaca değerlendirecek olursak, filmin atmosfer kurma açısından çok başarılı olduğunu rahatça söyleyebiliriz. fakat ben genelde bunlar yerine daha çok senaryo ve karakter, özellikle de karakterin psikolojisi üzerine yazmayı severim... Batman&joker hikayesine daha derinlemesine bakmamız gerekiyor; Batman düzen (ing order) bir karakter ise, joker bir karmaşa (ing chaos) karakter. Çizgi romanlardan itibaren tam olarak birbirlerine zıt yaratılmışlar; Batman kare çeneli, joker sivri, Batman tek renkli, joker rengarenk, Batman ciddi ve tok sesli, joker laubali ve ince sesli, Batman yapılı, joker cılız. Yaratılıcıların aklında bir ying ve yang olduğunu görmek çok kolay. Ve gerçekten de öyle, Batman in varlığı ancak Joker ile mümkün. Batman, jokersiz varolamaz, fakat bir laf oyunu yapmıyorum, joker, Batman siz varolabilir. Aralarında bir statüko yok. Tim Burton ın çektiği Batman filmi bir Reagan dolayısıyla da neo liberal propagandası yapıyordu, Nolan ın filmleri ise 2000 ler Bush güzellemesi. Onları da tek tek açıklamak lazım aslında başka başlıklar altında. Hiç yoksa Bane karakterinin Fransız sosyalist devrimcilerini andıran kıyafetleri, Batman in belini kırması ama öldürememesi bile bir alegoriydi. Bu filmde ne görüyoruz mevzu biraz orada. Kitle iletişim araçlarının artışı, neo-liberalizmin 25 yıllık pratikleri ve sermayenin giderek tek elde toplanması, artan yalnızlık ve fakirlik... Joker karakteri her zaman için irrasyonel ve gerçek dışıdır. Başına gelen her şey için toplumu suçlar, kendi işlediği suçları safsata argümanlar ve popülist ifadelerle meşrulaştırmaya çalışır, kapitalizmi umursamaz. Yukarıda bahsi geçen film sırasına göre; suç şebekesi yönetiyor olabilir, kökensiz bir vandallıkla terör uygulayabilir veya toplumu cezalandırabilir. Guy debort un dediği gibi; "imajların gerçekliğin yerini almasıyla sahtelik de yeni gerçekliğin yerini alır". Joker bir bahanedir; gerçek değildir ve olamaz fakat Batman in ortaya çıkması için sebeptir. Sistem joker i yaratmaz, aksine Batman i yaratır. Batman bir faşist gölgedir; tüm kanunların üstünde davranır, güvenlik gerekçeleriyle insanları izleyebilir, Demokles'in kılıcı gibi toplumun üzerinde sallanır. Bütün bunları da Gotham'ı joker ve joker gibi irrasyonel terör korkusuyla meşrulaştırır. O Gotham korunur ki kentin sermayesi gene Wayne Endüstriye ve o endüstrinin durmadan ürettiği silahlara akabilsin. Bu filmde de aynı gerçekdışılığı görmek mümkün. Toplumun dışına itilmiş bir karakter olan Arthur, kendi irrasyonalitesi içinde onlardan intikam alıyor. Film sizi durmadan "toplum bizi deli ediyor" mesajıyla dövüp duruyor, bu deliliğe katılmaya, bir çeşit "anarşizme" davet ediyor. Halbuse Arthur un eylemlerinin hiçbirinin haklılık payı yok, insanları öldürüyor ve hala empati yerine kendini acındırmaya devam ediyor. Sistem onu yaratmıyor; aksine sistem ondan çoktan vazgeçti, Joker sermayenin istediği bir bahanedir sadece, gerçek olmasını kimse istemez. Ama aksine sistem Batman i yaratıyor, çünkü sistemin bir göze ihtiyacı var. Her şey mükemmel olsa bile Joker varolabilir, çünkü kaynağı mantık dışındadır, bir bug gibidir. Fakat her şey yolunda olursa bir Batman ortaya çıkmaz. Eğer jung un ifadesiyle bakacak olursak; Batman karakteri Bruce Wayne için bir persona ise, joker onun gölgesidir. Bu korku unsuru onu legalleştirir ve haklı kılar. Hasılı kelam, "tarihte her şey iki kere gerçekleşir, ilki trajedi, ikincisi komedidir..." marx

ertugrulerkan 6 years ago

Bir Paris Semtinin Tüketilme Denemesi

Georges Perec

1 Gönderi

Raf da olması şaşırttı gerçekten. Oldukça underground bir eserdir, pek fazla kişi de bilmez ama bir şeyler yazalım belki merak edip okuyanlar çıkar... Öncelikle kitap, yazarın bir süre boyunca gözlemlediği bir Paris semtini tüketme amacıyla ortaya çıkmış. Oldukça bir hoş…devamı