Orwell’in Hindistan’da bulunduğu zamanlardan esinlenerek sömürgecilik karşıtlığı için yazdığı bir roman. Parazit bir yerel figür vs de koyarak salt sömürgecilere değil kendi ülkelerini sömürenlere yaranmaya çalışan asalak yerel tiplere de çatmak istemiş. Biraz aşk daha doğrusu vasıl olunamayan bir aşk…devamıOrwell’in Hindistan’da bulunduğu zamanlardan esinlenerek sömürgecilik karşıtlığı için yazdığı bir roman. Parazit bir yerel figür vs de koyarak salt sömürgecilere değil kendi ülkelerini sömürenlere yaranmaya çalışan asalak yerel tiplere de çatmak istemiş. Biraz aşk daha doğrusu vasıl olunamayan bir aşk hikayesi de ekleyip daha okunabilir hale getirmeye çalışmış yani salt politik bir roman olmanın ötesine da taşımaya bakmış. Bir Hacı Murat kadar olmasa da beğendiğim bir roman. Dönüp dönüp okuma isteği yaratıyor mu ama hayır. Benim için iyi romanın kıstası odur zira.
İşte koskoca evreni sırtlamak budur. Helal olsun Dan Trachtenberg! Ölmeye yüz tutmuş Predator film serisini 2022'de "Prey" ile canlandırmıştı ve şimdi Badlands ile yürütmeye devam ediyor. Prey, 1719'da oldukça eski bir zamanda geçiyordu. Badlands ise olayları uzak bir geleceğe taşıyor.…devamıİşte koskoca evreni sırtlamak budur. Helal olsun Dan Trachtenberg! Ölmeye yüz tutmuş Predator film serisini 2022'de "Prey" ile canlandırmıştı ve şimdi Badlands ile yürütmeye devam ediyor. Prey, 1719'da oldukça eski bir zamanda geçiyordu. Badlands ise olayları uzak bir geleceğe taşıyor. Muhtemelen 25. yy gibi bir zaman. Yönetmenin bunu tercih nedeni, filmi Alien Romulus ve Alien: Earth yapımlarından sıyırmak olabilir. Yani olayların bağını, sürekliliğini fazla bağdaştırmak ve izleyiciyi bu detaylarla boğmak istememiş diye düşünüyorum, akıllıca bir karar.
Alien ve Predator kardeş seriler arkadaşlar. Ayrı ayrı izlenebilir ama ikisinde de dünyanın gelişmiş teknolojisinin ardında Weyland-Yutani denilen bir şirket var. Ve bu şirket sentetikler üretmeyi başarıyor. Prometheus ve Covenant'ta (Alien filmleri) Michael Fassbender'i hatırlıyorsanız.. O sentetik bir karaktere hayat vermişti. Serinin ilk filmi Alien'da (1979) bu sentetikler ilk defa karşımıza çıkmıştı. Hatta insanmış gibi kandırıyordu Nostromo mürettabını. İkonik bir sentetikti ve şimdi yazarken bile deli gibi özlüyorum. 2024'te Fede Alverez bir Alien filmi çekmişti, Romulus... Andy adlı bir sentetikle karşılaşmıştık. Aliens (1986), yine bir sentetik vardı ve insan dostuydu. Alien 3, Alien Resurrection yine bu yapımlarda da bizleri yalnız bırakmamışlardı. Noah Havley de bir dizi çekerek (Alien Earth) sentetiklerin varlığına biraz daha derinlik katmıştı.
İşte Predator: Badlands'taysa sentetik Thia'ya Elle Fannig hayat veriyor. Önceki Predator filmlerini izleyen bilir, av avcı ilişkisi üzerine kurulu. Bir grup insanı avlamaya çalışan yaratık (Yautja) vardı. Bu sefer iş değişiyor. Bir Yautja ile sentetik (Elle Fannig) iş birliği yapıyor. Hayatta kalmak için dost olan varlıkları izliyoruz artık. Önceki filmlerde genelde teke tek bir mücadele izlerken artık konu başka yönlere evriliyor. Yautja, kendi kabilesinden dışlanmış bir yaratık olduğu için bu durum sentetik Thia ile olan ilişkilerine çok güzel yansıdı. Thia'nın bir android olmasına rağmen biz dünyalıların masum insaniyetini taşıması çok hoştu. Çünkü filmde bir tane bile insan yok ve dünyadan farklı bir gezegende geçiyor.
Filmin ilk yarısında Thia'nın bacaklarının olmaması harika düşünülmüş. Aklıma hiç gelmezdi bir Predator'un sırtında bacaksız bir sentetik taşıyacağı. Düşünmesi bile komik. Ama filmde çok tatlı bir hale gelmiş bu durum. Badlands, hep bir katil ve avcı olarak izlediğimiz Yautja yani Predator'ın perspektifinden izlediğimiz bir filmdi ve böyle olması seriye derinlik katmış. Hani uzaydan geliyor, insanları avlıyor, en sonda da geri gidiyor hikâyesinin daha farklı bir noktaya gelmesi beni çok mutlu etti. Elle Fannig, role çok uyumlu olmuş. Ayrıca yönetmenin Weyland- Yutani şirketi ve sentetiklerle birlikte Alien'ın temellerine dokunması da çok başarılıydı.
Yeni bir Alien filmi için de çok heyecanlıyım. Seri birbirinden bağımsız izlenebilir deyip gönderimde ikisine de yer verdiğimi biliyorum bu arada ahshsha Çooook güzeldi.
Spoiler içeriyor
"Sen yarattığım en muhteşem sanat eserisin." Başyapıt kdramalardan biridir. Rahatsız edici atmosferi sayesinde gerilim arayanları asla üzmeyen ve abartmaksızın her dekorunda, repliğinde ve eylemde ayrı bir anlam ve sembol içeren bir seri. Bunlardan biri ve en barizi tüm dizi boyunca…devamı"Sen yarattığım en muhteşem sanat eserisin."
Başyapıt kdramalardan biridir. Rahatsız edici atmosferi sayesinde gerilim arayanları asla üzmeyen ve abartmaksızın her dekorunda, repliğinde ve eylemde ayrı bir anlam ve sembol içeren bir seri.
Bunlardan biri ve en barizi tüm dizi boyunca dizinin asıl adı ve aynı zamanda Sartre'ın bir sözü olan "Hell is Other People" yani "Cehennem Başkalarıdır"ın Jongwoo için (ve aslında diğer karakterler için de) tekrar tekrar yaratılması.
Etrafındaki -Moonjo hariç- istisnasız herkes Jongwoo için onu anlamayan, sıkıntıya düşüren kişiler. Endişelerini abartı gören ve onu yalnızlığa iten kız arkadaş, kendisini küçümseyen ve sinirini bozan iş arkadaşları, paranoyasını tetikleyen ve alanını ihlal eden ürkünç Eden goshiwon sakinleri. Bunların hepsi Jongwoo için dizinin başlığını mütemadiyen ona hatırlatan ve Jongwoo'nun "asıl benliğini" ortaya çıkaran unsurlardı. Asıl benliğini dedim çünkü zannımca son bölümde sadece delirmeye sürüklenmiş değildi, kendiydi de. Dizi boyunca Jongwoo'nun şiddet dürtülerine sahip olduğunu görüyorduk. Bunu hem kurduğu şiddet fantezilerinden, hem de askerlik anılarından anlayabiliyoruz. En sonunda ise tüm dizginleri bıraktı, dizide kendini en çok anlayan ve belki de kendine en çok benzeyen kişiye dönüştü, yani Moonjo'ya, ya da Moonjo'nun en büyük sanat eserine. Moonjo'nun, kurbanlarının dişlerinden yaptığı bileziği Jongwoo'ya vermesi sanki bir halefiyet sembolü gibiydi. Genel kanının aksine gittikçe deliren değil, asıl benliğinin kilidini açan bir insanı izliyorduk.
Dizideki anlatılmak istenen asıl mesele bu diye düşünüyorum -yine de farklı yorumlara da açık ve bence diziyi keyifli yapan şeylerden biri de bu-. Ancak başka pek çok sembol ve anlam ile dolu, o yüzden üzerine analiz okuyup izlemek ve düşünmek aşırı keyifli. Bir daha izlediğimde daha bilinçli bir şekilde her noktasına dikkat ederek izlemek istiyorum.
[Analiz konusunda "her noktası sembol ile dolu" demem reddit'te oluşturulmuş, dizinin sonunu ve genel anlamda diziyi analiz eden bir paylaşım dizisine de dayanıyor. Diziyi daha iyi anlamak istiyorsanız okumanızı çok tavsiye ederim!! Daha çok sevmeme sebep olduğunu söyleyebilirim.]
Son nokta olarak, buradaki yorumlardan gördüğüm kadarıyla dizi ilk bakışta bazıları için saçma ya da anlamsız gelebilir ancak saçma deyip geçilemeyecek kadar ince işlenmiş bir kurgusu var. Pek çok parça, ilk bölümler dahil, anlatılmak istenenler için gerekliydi. Temposu ve atmosferi de herkese hitap etmeyebilir elbette, ancak benim için şaheser bir psikolojik gerilim dizisi olarak kalacak.
"Bir şeyler yapıyorum, yürüyorum, konuşuyorum, yemek yiyorum yani her zaman yaptığım işleri sürdürüyorum ama nasıl anlatsam, bir boşluk duygusu içinde. Sanki içimde bir hiçlik var." 📖Zülfü Livaneli ~ Huzursuzluk
"Ben sende bir şey gördüm, güzellik. Ama altında muazzam bir üzüntü var. Çok genç ama bir o kadar da yaşlısın" Kısa olmasına rağmen müthiş bir animasyon. Susmayan iç sesler, anlaşılmamak ve hayatın maladaptive daydreaming ile kaçırılması. Bazen iç ses sandığımız…devamı"Ben sende bir şey gördüm, güzellik. Ama altında muazzam bir üzüntü var. Çok genç ama bir o kadar da yaşlısın"
Kısa olmasına rağmen müthiş bir animasyon. Susmayan iç sesler, anlaşılmamak ve hayatın maladaptive daydreaming ile kaçırılması.
Bazen iç ses sandığımız başkalarının gücümüze giden kötü eleştirileri olabiliyor. Ama yine de pes etmemek en iyisi. Film harika bir temada geçiyor. Bir zamanlar (belki halen) yaşadığım şeyleri anlatmasın da ayrı yer etti bende. İzleyin.
(Film bitince 30 dk boş duvarı izledim öyle böyle etkilemedi)
öncelikle duvarların klasikteki gibi bir şeyi hapsetmek yerine çocuklara yeni dünya için bir yol olması çok güzel bir kullanım olmuş. ne duvarın ardında ne de içindeler, tam sınırda. ayrıca dünyayı keşif için yaptıkları gezilerin bile çoktan dünyaya yabancılaşmış ruhlar için…devamıöncelikle duvarların klasikteki gibi bir şeyi hapsetmek yerine çocuklara yeni dünya için bir yol olması çok güzel bir kullanım olmuş. ne duvarın ardında ne de içindeler, tam sınırda. ayrıca dünyayı keşif için yaptıkları gezilerin bile çoktan dünyaya yabancılaşmış ruhlar için sadece dünyadan daha da kaçmak adına yapılan bir aktivite olması, kıyametinse onlar için bir son değil kurtuluş olması karakterlerin perspektiflerine daha da aşina olmamız adına yapılan güzel bir atıf. son sahnede coconun tüylerinin havaya uçuşmasıysa maddesel dünyadan nihai olarak özgürleşmesinin metaforu. kanatların siyah olması zaten bilindik melek tanımına ters olarak bünyesinde barındırdığı suçluluk ve vicdan azabının getirdiği günahkarlık içgüdüsüne karşı bir “lanetli” etiketi coconun gözünde. kendisine ateş edince tüyleri, yani içindeki suçluluk ve günahlar havaya uçuyor. tsumujiyse otorite figürüne yaptıklarının affedilemeyeceğini düşünüyor. bir yandan hocasının hayaletinin onu takip edip sürekli tetiklemesi ne kadar bastırılmış ve içsel terazi bağlamından onu öldürmesiyle barışamamış oluşunu ifade etse de zannımca tsumujinin bu kadar korktuğu şey otorite figürüne dönüşmesi.
gerçekten beni anlam ve sembolize açısından doyuran bir film oldu. oldukça güzeldi. kaçırdığım noktalar mutlaka olmuştur fark ettiyseniz yazabilirsiniz merak ederim görüşlerinizi, izlenmesi gerek bence 🙌🏻