Keşfet - Raf

Beklediğimden çok daha başarılı ve düşündüğümden çok daha derinlikli bir film çıktı karşıma. Elbette fazlasıyla korkutucu, vahşi ve yer yer gerçekten izlemekte zorlandığım sahnelere sahip. Özellikle çocuklara yönelik şiddetin bu kadar açık biçimde gösterilmesi benim için filmin en rahatsız edici…devamıBeklediğimden çok daha başarılı ve düşündüğümden çok daha derinlikli bir film çıktı karşıma. Elbette fazlasıyla korkutucu, vahşi ve yer yer gerçekten izlemekte zorlandığım sahnelere sahip. Özellikle çocuklara yönelik şiddetin bu kadar açık biçimde gösterilmesi benim için filmin en rahatsız edici tarafı. 1993'te böyle bir filmin bu kadarını gösterebilmiş olması bile başlı başına tartışmalı; bugün çekilse aynı şekilde yapılabileceğini, hatta yapılması gerektiğini hiç düşünmüyorum. Anthony Wong ise filmi bambaşka bir yere taşıyor. Katil Wong Chi Hang rolüne o kadar oturmuş ki, karakterin sessizliği, bakışları ve kontrolsüzlüğü filmin en güçlü taraflarından birine dönüşüyor. Bu performansıyla Hong Kong Film Awards'ta En İyi Erkek Oyuncu ödülünü alması da hiç şaşırtıcı değil. Filmin ilginç taraflarından biri de vahşetin yanında polisiyeyi ve kara mizahı kullanması. Polislerin zaman zaman neredeyse karikatürleşen hâlleri, filmin korkusuyla tuhaf bir tezat oluşturuyor. Üstelik kadın polis Bo üzerinden de eril bir çalışma ortamında var olabilmek için nasıl daha sert, daha “erkek” bir kimliğe bürünmek gerektiğini görüyoruz. Taciz, şiddet ve küçümsenme biçimleri filmin arka planında ayrıca dikkat çekiyor. Bir yandan da güzellik ve beden algısına dair küçük ama önemli dokunuşlar var. Yani film sadece “bir katil insanları öldürüyor” hikâyesinde kalmıyor; dönemin toplumsal yapısına, polis kültürüne ve erkeklik biçimlerine de bakıyor. Teknik olarak yılı düşünüldüğünde oldukça güçlü. Kirli görüntüsü, sert ışığı ve özellikle şiddeti saklamayan kamera kullanımı filmin gerçeklik hissini artırıyor. Zaten film, 1990'ların Hong Kong Category III sinemasının en bilinen örneklerinden biri hâline gelmiş durumda. Beni en çok düşündüren ise şu oldu: Bir film bu kadar rahatsız edici olabilirken aynı zamanda bu kadar çok şey söyleyebilir mi? The Untold Story için cevabım galiba evet. Ama bazı şeyleri göstermekle eleştirmek arasındaki çizgiyi de sürekli sorgulatan bir film. Kolay izlenen bir iş değil. Hatta bazı sahneleri gereğinden fazla. Ama bitirdiğimde aklımda kalan yalnızca vahşet olmadı; filmin kendisiyle kurduğu o tuhaf, karanlık dünya oldu.

berayy 3 months ago

Örümcek-Adam: Yepyeni Bir Gün

Destin Daniel Cretton

172 Gönderi

Spoiler içeriyor Bence uzun olan bir süredir Marvel filmi izlememiştim ve bu aranın üzerine bu film su gibi geldi yalan yok. İlk başta izlerken aşırı hayran kaldım ama sonradan filmin heyecanını atarak düşündüğümde birkaç şey gözümde eski güzelliğini yitirdi. Tom Holland yine…devamı

0haller 3 months ago

Young Washington

Jon Erwin

1 Gönderi

İyi bir senaryoyla, tanınmamış bir oyuncunun yüksek performansıyla ABD'nin kurucu liderinin gençlik dönemini anlatan, akılda kalıcı güzel bir film yapmışlar. İzlerken üzüldüm diyebilirim. Hikâye, Washington'ın babasını kaybetmesi ve annesiyle okula gidip gidememesinin tartışılmasıyla başlıyor. Sonra Washington, rütbeli asker olmak istiyor.…devamı

lelouch 3 months ago

Otel

Eli Roth

30 Gönderi

Spoiler içeriyor Eli Roth'un 2000'li yılların başında internette gezinirken rastladığı garip bir ilan üzerine senaryosunu yazdığı ve yönettiği 2005 yapımı film. Kendisinin anlattığına göre ilanda "10.000 Dolar verin, Tayland'a gelin ve silahla canlı bir insanı kafasından vurun" yazıyormuş. Sitenin iddia ettiğine göre…devamıEli Roth'un 2000'li yılların başında internette gezinirken rastladığı garip bir ilan üzerine senaryosunu yazdığı ve yönettiği 2005 yapımı film. Kendisinin anlattığına göre ilanda "10.000 Dolar verin, Tayland'a gelin ve silahla canlı bir insanı kafasından vurun" yazıyormuş. Sitenin iddia ettiğine göre kurbanlar fakirliklerinden dolayı ailelerine kaynak sağlayabilmek için gönüllü olarak bu işe başvuruyorlarmış. Eli Roth bu fikri duyduktan sonra ilk olarak bunu bir belgesele dönüştürmeyi düşünmüş ancak fazla tehlikeli olduğundan ve sahte olma ihtimalinden dolayı bundan vazgeçmiş. Bu fikri Quentin Tarantino ile yaptığı sohbetlerinden birinde ona anlattığı zaman Tarantino fikri o kadar beğenmiş ki Eli Roth'a halihazırdaki tüm projelerini durdurup bu filmi yapmasını ve filmin yapımcısının bizzat kendisi olmak istediğini söylemiş. Tarantino'nun ismiyle de beraber ün kazanan film düşük bir bütçeyle çekilmiş olmasına rağmen oldukça yüksek bir hasılat yaparak korku türü içerisinde hatrı sayılır bir başarı yakalamış. Bu filmi çok seviyorum, en sevdiğim korku filmleri arasında ilk üçe girer. Hakkının yenildiğini, IMDb puanının gereksiz düşük olduğunu ve yapılan eleştirilerin çoğunun yersiz olduğunu düşünüyorum. Çünkü her ne kadar çoğu açıdan amatör bir film olarak görülse de aynı türdeki filmlerin çok büyük bir kısmından daha nitelikli bir yapım. Bir korku filmini ne kadar etkili olduğu, onun izleyen için ne kadar özdeşleştirilebilir olduğuyla ve korku ögelerinin kullanımındaki tansiyonun-ivmenin ne kadar doğru bir şekilde kullanıldığıyla alakalı. Bu film özelinde, bu iki konunun da ustalıkla sağlandığını söyleyebiliriz. Örneğin filmde insanların ölümünü pazarlayan mafyanın gerçek hayatta, oralarda bir yerlerde olma ihtimali gerçekten yüksek ki film gerçek olduğu düşünülen benzer bir oluşumdan yola çıkılarak oluşturuluyor. Buna bir de Doğu Bloku mimarisini, o bölgenin melankolik iklimini, özenle ayarlanmış mekanları, kostümleri, oyuncuları vs. ekleyince ortaya özdeşleştirilebilirlik açısından oldukça nitelikli bir film çıkmış. Bunun yanı sıra gerilimin temposu o kadar iyi ayarlanmış ki filmin son sahnesine kadar gerilim tırmanmaya devam ediyor, son sahnede bile insan tedirgin oluyor. Filmin senaryosunun ve genel havasının iyi bir son için fazla beklentiye giremeyeceğimiz bir yapıda olması da bu durumu destekliyor. Son olarak, pek çok gore tarzı film izledim ancak dehşet açısından hiçbirisi Hostel'in eline su dökemez. Dehşet hissinin saf şiddetten oluştuğunu değil, yani sadece fiziksel olduğunu değil, bir o kadar da psikolojik olduğunu düşünüyorum. Hostel bu dehşet hissini sadece içerdiği işkence sahneleriyle değil, aynı zamanda atmosferiyle de sağlayarak psikolojik olarak izleyiciyi etkisi altına alıyor. Buna örnek olarak filmdeki karakterlerden birinin sürüklenerek işkence binasının koridorundan geçirildiği esnada yanından geçtiği odaların içerisinde yapılan işkenceleri gördüğü sahneyi gösterebilirim. Spesifik olarak oradaki işkencelerden çok daha kötülerinin bulunduğu filmler olduğunu söylemek mümkün, ancak hiçbirisi bende bu sahnenin yarattığı etkiyi yaratmadı. Bu sahnede tam anlamıyla bir insan mezbahanesi içerisinde olduğumu hissetmiştim, sanırım bu hissi açıklamak için en iyi ifade bu.

sumeyyaocak 3 months ago

Rock Kampı 2

Paul Hoen

1 Gönderi

Kamp bitti mi yani ama daha yeni geldik Ama bu bizim bir şey yapamayacağımız anlamına gelmez… Hikayemizin kahramanları yaz tatilinde müzikle ilgilenmek için her yaz rock kampında bir araya gelirler ancak bazı nedenlerden ötürü bu kamp kapanma kararı alır kahramanlarımız…devamı

01ilayda 3 months ago

Olağan Şüpheliler

Bryan Singer

105 Gönderi

Katili, film bitmeden bulduğum için kendimi zeki olduğuma inandırırken şunu farkettim. Süreç o kadar iyiydi ki önemli olan katili bulmak değil -5te1 ihtimalle bulmak çok da zor olmasa gerek hem de film içerisinde birkaç defa kararımı değiştirip aaa buldum demek…devamı

leftover 3 months ago

Lise dönemimden beri dinlediğim öyle bir soundtrack müzik var ki, zamanı hem hüzünle hissettiriyor hem de onun kaçınılmazlığına teslimiyetimi hatırlatıyor, bu da kaslarımı gevşetiyor, huzurlu hissettiriyor. Hans Zimmer/Time adlı parçadan bahsediyorum. Bestelendiği filmden apayrı bir yeri var bende, nedenlerini uzun…devamıLise dönemimden beri dinlediğim öyle bir soundtrack müzik var ki, zamanı hem hüzünle hissettiriyor hem de onun kaçınılmazlığına teslimiyetimi hatırlatıyor, bu da kaslarımı gevşetiyor, huzurlu hissettiriyor. Hans Zimmer/Time adlı parçadan bahsediyorum. Bestelendiği filmden apayrı bir yeri var bende, nedenlerini uzun uzun bir günlük edasıyla yazacağım. Parça piyano ile başlıyor ve belli notaları müzik yükselse de devamlı tekrar ediyor. Bu bana zaman hakkındaki unutkanlığımızı hatırlatıyor, hep öyle oldu. Son zamanlarda yarım bıraktığım kitaplardan biri olan Tim Maudlin'in Fizik Felsefesi/Uzay ve Zaman kitabı'nda dikkatimi çeken bir şey okumuştum zaman hakkında. Zamanın aslında olmadığını ve her şeyin çürüdüğü, bir nevi entropiye teslim olduğu bu evrende bizim buna anlam atfetme gereksinimimiz olarak zaman kavramını yarattığımız yazıyordu. Aslında tuhaf ama olabilir. Akrep ve Yelkovanı aynı şaşmaz hızla hareket eden saat de insan icadı neticede. Zaman algısı da onun ürünü. Zaman ne hissedilir ne gösterilebilir. Zaman bence insanlığın kavrayamayacağı hakikatlerden birisi olarak kalacak hep. Konu uzadı ama bunu yazmalıydım. Parçanın ilerleyişindeki yükseliş çok kademeli. Birden yükselmek yerine birkaç enstrünmanın katılması ile yükselme var. Zirve noktası bana hep yetişkinliğin doruk noktasını hatırlatırken zirveden sonraki ani çöküş birden gelen yaşlılığı acımasız olarak gösteriyor. Başlangıçtaki piyano ritimlerini tekrar net olarak duyabiliyoruz bu son kısımlarda. Çocukluk ve yaşlılık bir nevi aynı ağır tonda hissettiriyor. Bitişteki kesilme hissi ise düpedüz ölüm. Ölümün sesi olsa benim için böyle olurdu sanırım. O sesin işitilen son ses olması ve evet, şimdi ne olacak hissiyatı...tabii o hissiyatı "yaşayan" bir insan artık yok. O sesle kelimeler de bitiyor. Time'ı lisede iken sinemaya ve felsefeye merak saldığım o yıllar keşfetmiştim. Aynı zamanlarda büyük bir şey keşfettiğimi düşünüyordum: soundtrack müzik. Sonra sanırım birkaç yıl bu müzik türüne sardım. Filmlerini ise sonra izledim ama filmleri sanki büyüyü bozuyordu. En az Time kadar etki yapan başka bir parçası ise Chevaliers de Sangreal'di. Da Vinci's Code filminin müziğiydi o da. İntrosu mükemmeldi.Bir The Last Samurai müziği olan A Way Of Life ise apayrı bir dinginlik veriyordu. Bu ve daha nice parça ile sınavlara çalıştığım yıllardı. Ama Time eseri, apayrı bir büyü ile, yaklaşık 10 yıldır istikrarlı bir şekilde dinlediğim en müthiş eseri. Ve farkına varıyorum ki hiç sıkılmayacağım çünkü belli nota dizilimleri olan bir eser değil salt, bana özel bir zaman algısı.

vangogh23 3 months ago

Hizmetçi

Freida Mcfadden

50 Gönderi

Hayatımda okuduğum en iyi kitaptı diyebilirim.Artık en sevdiğim kitaba sahibim.Kurgusu o kadar iyi ki Freida McFadden'a aşık oldum.Mükemmel mükemmel aklımı çıldırıyorum şu an.Seriyi bitirdikten sonra bunu baştan okuyacağım böyle sindire sindire.

nil.han 3 months ago

Kurtuluş Projesi

Phil Lord

95 Gönderi

Aynen kanka. Bilim öğretmenisin , Ryan Gosling ‘sin yakışıklısın ,en zeki sensin bu yüzden dünyayı sen kurtarıcaksın. Gemiye de bir sürü ekran tuş koymuşsunuz özenmişsiniz 🤣 Bir saattir izliyorum çocuk filmi gibi ilerliyor 🤣 sıfır derinlik pes cidden. Film resmen…devamı

baliknemo 3 months ago

nasi birisin, beni böyle üzebilirsin sanki her şeyi denedin kalabilirsin, pekala gidebilirsin daha değersiz hissettiremezdin az önce bu şarkı beni öldürmeye çalıştı