Bugun bir iyi bir kötü haberim var,iyi haber iş buldum kötü haber aylardır ayarlamaya çalıştığım arkadaşımın yanına gitme planını işe gideceğim için 2 gun kala iptal etmek zorunda kaldım ve arkadaşım buna baya bozuldu
Max Payne Aksiyon Sinemasını Oyuna Çeviren Efsane: Max Payne Serisi Bilgi / Tanıtım: > 2001 yılında Remedy Entertainment tarafından geliştirilen ilk oyun, ailesini kaybeden acılı bir polisin intikam hikayesini Neo-Noir (karanlık dedektiflik) bir atmosferle ekranlarımıza taşıdı. > Sinema dünyasından (özellikle…devamıMax Payne
Aksiyon Sinemasını Oyuna Çeviren Efsane: Max Payne Serisi
Bilgi / Tanıtım:
> 2001 yılında Remedy Entertainment tarafından geliştirilen ilk oyun, ailesini kaybeden acılı bir polisin intikam hikayesini Neo-Noir (karanlık dedektiflik) bir atmosferle ekranlarımıza taşıdı.
> Sinema dünyasından (özellikle The Matrix filminden) esinlenen Bullet-Time (Zamanı Yavaşlatma) mekaniğini oyun dünyasına entegre eden ilk ve en başarılı yapımlardan biri oldu.
> Çizgi roman panelleriyle anlatılan derin hikayesi, Max'in unutulmaz felsefi monologları ve Sao Paulo'da geçen aksiyon dolu Max Payne 3 ile üçleme, oyun tarihinin en saygın serileri arasına adını yazdırdı.
> Güncel Not: Remedy ve Rockstar Games ortaklığında ilk iki oyunun baştan yapıldığı dev bir Remake projesi şu an aktif olarak geliştiriliyor.
🔥 Eleştiri & Yorum Köşesi:
> Sizce serinin en iyi oyunu, o karlı New York atmosferiyle ilk oyunlar mıydı, yoksa Rockstar'ın devralıp bambaşka bir havaya soktuğu Max Payne 3 müydü?
> Seride eleştirdiğiniz, "Keşke şu kısmı böyle olmasaydı" dediğiniz bir yön var mı?
> Gelecek olan Remake sürümünden beklentileriniz neler?
Yorumlarda buluşalım, acılı dedektifimizi birlikte analım! 👇🥃
🥀 Fakat Müzeyyen Bu Derin Bir Tutku İhsan Oktay Anar’ın, Hakan Günday’ın ya da başka bir yazarın kitaplarında olduğu gibi büyük olayların peşinden koşan bir anlatı beklemiyorsanız, burada daha farklı bir şey var: bir adamın kendi zihninin içinde kayboluşu. Bazı…devamı🥀 Fakat Müzeyyen Bu Derin Bir Tutku
İhsan Oktay Anar’ın, Hakan Günday’ın ya da başka bir yazarın kitaplarında olduğu gibi büyük olayların peşinden koşan bir anlatı beklemiyorsanız, burada daha farklı bir şey var: bir adamın kendi zihninin içinde kayboluşu.
Bazı kitaplar bitmez.
Kapağını kapatırsın ama cümleleri kafanın içinde devam eder.
Bu kitap da benim için öyleydi.
Müzeyyen’i seviyor muydu?
Yoksa yalnızlığını mı seviyordu onun üzerinden?
Çünkü bazen bir insana değil, o insanın içimizde uyandırdığı şeye bağlanırız.
Kitabı okurken aşk ile takıntı arasındaki çizginin ne kadar ince olduğunu düşündüm.
Birini sevmek nerede biter, ona sahip olmak istemek nerede başlar?
Ve daha kötüsü:
Birini gerçekten sevdiğimizi mi sanıyoruz, yoksa kendi eksikliğimizi onunla mı dolduruyoruz?
Müzeyyen’in kendisinden çok, anlatıcının zihninde büyüyen bir Müzeyyen var sanki.
Belki de kitabın asıl meselesi bu.
Çünkü bazı insanlar hayatımıza girmez.
Biz onları kafamızda yaratır, sonra da onlara âşık oluruz.
Kitabı kapattığımda aklımda Müzeyyen’den çok şu soru kaldı:
“Sevdiğimiz insanı mı özlüyoruz, yoksa onun yanındaki halimizi mi?”
Ve galiba bazı tutkuların derinliği, sevdiğimiz insandan değil;
içimizdeki boşluktan geliyor.
🌌 Ne olmuştu da, "seninle dünyanın her yerine gelirim," diyen Müzeyyen durduğu yerden çekip gitmeye başlamıştı.
Olağanüstü Bir Gece | Stefan Zweig 🌙 69 sayfalık olmasına rağmen anlatımı o kadar yoğundu ki gerçekten hayran kaldım. Varlıklı ve rahat bir hayat süren, fakat zamanla yaşamdan kopmuş ve kendi içinde melankolik, heyecansız bir hâle bürünmüş bir adamın yaşadığı…devamıOlağanüstü Bir Gece | Stefan Zweig 🌙
69 sayfalık olmasına rağmen anlatımı o kadar yoğundu ki gerçekten hayran kaldım. Varlıklı ve rahat bir hayat süren, fakat zamanla yaşamdan kopmuş ve kendi içinde melankolik, heyecansız bir hâle bürünmüş bir adamın yaşadığı sıra dışı bir geceyi anlatıyor.
Bence kitabın en etkileyici yanı, insanın kendi içindeki o boşluğu ve hayattan kopuş hâlini çok güzel yansıtmasıydı. Zweig, yalnızca birkaç sayfada bile karakterin iç dünyasını oldukça derin hissettirebiliyor.
Tek oturuşta bitecek kadar kısa ama üzerine düşündürecek kadar yoğun bir kitap. 🌙
⭐ 8/10
Okurken kendimi rahat hissetmedim. Zaten sanırım Hakan Günday’ın amacı da bu. Bana güzel bir hikâye anlatmak yerine, görmek istemediğim yerlere bakmamı sağladı. İnsan ne kadar kötüleşebilir? Bir insanın başına gelenler, onu yaptıklarından ne kadar sorumsuz kılar? Ve en önemlisi… Bir…devamıOkurken kendimi rahat hissetmedim. Zaten sanırım Hakan Günday’ın amacı da bu. Bana güzel bir hikâye anlatmak yerine, görmek istemediğim yerlere bakmamı sağladı.
İnsan ne kadar kötüleşebilir?
Bir insanın başına gelenler, onu yaptıklarından ne kadar sorumsuz kılar?
Ve en önemlisi… Bir insanı canavar yapan gerçekten kendisi midir, yoksa içinde büyüdüğü dünya mı?
Kitap ilerledikçe cevap aramayı bıraktım. Çünkü bazı soruların cevabı yoktu. Bazı şeylerin açıklaması vardı belki ama mazereti yoktu.
En rahatsız edici tarafı da buydu.
Çünkü kitapta yalnızca karakterlere bakmadım. İnsan doğasına baktım. Güce, şiddete, çaresizliğe, sömürüye ve insanın sınırlarının nasıl yavaş yavaş yok edilebildiğine baktım.
Ve bazı sayfalarda midem değil, vicdanım bulandı.
Az bana göre “iyi” hissettiren bir kitap değil.
Ama zaten her kitabın görevi iyi hissettirmek değil.
Ve kapattığımda hikâye bitmedi.
Çünkü bazı kitaplar son sayfada değil, insanın kafasının içinde devam eder.
⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️
🔖"Belki de hayat, yanlış anlayınca güzeldi. Sadece yanlış anlayınca, ama her şeyi.."
🔖"Ben ölüyüm. Bunu anlayabiliyor musun? Ölü! Sadece daha gömülmedim, o kadar."
Çevremdeki kişiler şehir dışı üniversite yazııyor ve sonra daha yeni başlamasına rağmen "ben orada kalamam, ben orada yapamam" Diyerek geri geliyorlar. Ailem zaten şehir dışına iyi bakmıyorken daha bir de bunlar ortaya çıkıyor. Bunlarda mı bir sorun var acaba yoksa…devamıÇevremdeki kişiler şehir dışı üniversite yazııyor ve sonra daha yeni başlamasına rağmen "ben orada kalamam, ben orada yapamam" Diyerek geri geliyorlar. Ailem zaten şehir dışına iyi bakmıyorken daha bir de bunlar ortaya çıkıyor. Bunlarda mı bir sorun var acaba yoksa şehir dışında mı anlayamadım.
İnönü ve Halide Edip'ten bu kadar çok bahsettiğini hatırlamıyordum. Arada İnönü'ye de giydirmiş Kemal Tahir ahahaha. Sf. 390-391. ------ Büyük Arslan çetesi efradiyle buradaki milisler arasında gizliden gizliye çekememezlik vardı. Birisi İstanbul'a, yani tehlikeye daha yakın olduğu için öğünür, ötekiler…devamıİnönü ve Halide Edip'ten bu kadar çok bahsettiğini hatırlamıyordum. Arada İnönü'ye de giydirmiş Kemal Tahir ahahaha. Sf. 390-391.
------
Büyük Arslan çetesi efradiyle buradaki milisler arasında gizliden gizliye çekememezlik vardı. Birisi İstanbul'a, yani tehlikeye daha yakın olduğu için öğünür, ötekiler Rum çeteleriyle üç defa müsademeye tutuşup, üç defa galip geldikleriyle böbürlenirlerdi. Yayalar köylü İbrahim nefretle gülümsedi:
— Bu bir karı işi canım! dedi, geçenlerde bizi rezil ettiler.
— Neden?
— Karı dedim ya... Karı ile arkadaşlarını buraya getirdik. Yanımda bizim uşaklardan biri daha var. Yolcuları misafir odasına buyur ettiler. Yattık. Sabahleyin yola çıkacağız. Misafirlerden birisinin kunduraları yok. Yeni potinleri almışlar da, yerine eski çapulaları bırakıvermişler.
— Sakın karının kunduraları olmasın?
— Değil. Yanlarında ufak tefek bir herif vardı. Adı neydi bakalım! İsmet bey... Binbaşı mıymış. Kaymakam mıymış... Sivil roba giymiş ama zabit kendisi... Kulağı da ağır işitiyor fıkaranın. Çalındı sağa, çalındı sola... Kunduralar uçmuş birader, gitti, gider. Deli gönül ««Ulan reziller!»» diye ortaya dikil diyor. Marazanın sırası değil. Düşündüm kaldım bir vakit... Gene herif terbiyeli bir adammış. Güldü de, «O arkadaşa daha lâzımmış. Zarar yok. Bunlar bize elverir!» dedi. Eski çapulaları ayaklarına çekiverdi. Yolda mutlak paralanmıştır. Yalınayak Ankara'yı tuttu Binbaşı İsmet bey... Daha neler göreceğiz?
— Tam çarıklı Erkânıharp olmuş desene...
— Lâf aramızda... Haline baktım da... Eski çarık bile çok... Nasıl zabit olmuş şaşarsın. Bir işe yaramaz ya... İşte bakmış ki alem gidiyor, ben de gideyim! demiş, yola düşmüş. Alem gidiyor ama, sen nereye gidiyorsun efendi?
— Varsın gitsin. Adam adamdır. Adamın bu sıra kötüsü olmaz.
— Yoksa kendisini tanır mısın?
— Nerde oturuyormuş?
— Bilmem...
— Koca İstanbul... Kim kime... İsmet bey mi dedin? Hayır duymadım.
— Duymadığın iyi... Eller konuştu. O, hocanın hindisi gibi düşündü, kaldı. Zaten karının yanında birinin de konuşmak ne haddine... Karı İngilizden açıyor, Fransızdan açıyor. Yerin altından üstünden haber veriyor.
Gördügüm bir duyuru var. Buranın ilgisini çeker diye söylemek istedim. Eylül ayı boyunca her yerde sinema biletlerinde indirim olucak 180 çarşamba günleri 160 26-27 eylülde 90 olcakmıs ben sinemaya gidicem . Ondan sinemaya gitmek isteyenler içinde paylasmak istedim.
Başlangıç 8.8/10 Cobb, insanların rüyalarına girerek onların zihnindeki bilgileri çalabilen bir hırsızdır. Bu kez kendisinden çok daha zor bir şey istenir. Bir düşünceyi, kişinin zihnine rüya yoluyla yerleştirmek. Film ilerledikçe rüya ile gerçek arasındaki sınır giderek bulanıklaşır.Bazı filmler izlenir, bazıları…devamıBaşlangıç 8.8/10
Cobb, insanların rüyalarına girerek onların zihnindeki bilgileri çalabilen bir hırsızdır. Bu kez kendisinden çok daha zor bir şey istenir.
Bir düşünceyi, kişinin zihnine rüya yoluyla yerleştirmek.
Film ilerledikçe rüya ile gerçek arasındaki sınır giderek bulanıklaşır.Bazı filmler izlenir, bazıları zihinde dönmeye devam eder.
Fikir, bir virüs gibidir. Bulaşıcıdır ve bir kez zihne yerleşti mi büyür
Spoiler içeriyor
2003 yapımı olduğu her sahnesinden belli olan, mantığı bir kenara bırakıp keyfine bakmanız gereken filmlerden. Hikâyede 60 yıldır ölümsüzlük veren parşömeni koruyan bir keşiş var, Nazi geçmişi olan Struker var, dünyanın kaderini belirleyecek seçilmiş kişi var… Bir de bütün bunların…devamı2003 yapımı olduğu her sahnesinden belli olan, mantığı bir kenara bırakıp keyfine bakmanız gereken filmlerden. Hikâyede 60 yıldır ölümsüzlük veren parşömeni koruyan bir keşiş var, Nazi geçmişi olan Struker var, dünyanın kaderini belirleyecek seçilmiş kişi var… Bir de bütün bunların ortasında hayatını yankesicilik yaparak geçiren Kar var. Seçilmiş kişi olarak neden bu adamı seçtiklerini filmin sonunda bile tam olarak sorgulamamaya karar verdim.
Chow Yun-fat'ın İsimsiz Keşiş'i filmin açık ara en karizmatik tarafı. Karakterin 60 yıl boyunca aynı görevi taşıması ve sonunda görevini devretmeye çalışması güzel bir fikir. Özellikle Kar'ı eğitirken aralarındaki usta-öğrenci ilişkisini sevdim. Kar başlangıçta tamamen bencil, çıkarcı ve biraz da baş belası biri; zamanla gerçekten başkalarını önemsemeye başlaması filmin en düzgün karakter gelişimi.
Jade de klasik “kötü adamın yanında ama aslında kötü değil” karakteri gibi başlıyor. Bir noktada Kar'la birbirlerine güvenmeye başlamaları beklenen bir gelişme olsa da, ikilinin ilişkisi filmin aksiyonunun arasında biraz hızlı geçiliyor. Yine de Jade'in kendi başına hareket edebilmesi ve sadece kurtarılmayı bekleyen kadın karakter olmaması hoşuma gitti.
Struker ise tam bir çizgi roman kötüsü. Adam 60 yıldır aynı parşömenin peşinde ve hâlâ “bir gün kesin benim olacak” diye dolaşıyor. 😭 Nina'nın da işin içinde olması ve geçmişte yaşananların ortaya çıkmasıyla kötü adam tarafına biraz daha arka plan veriliyor ama karakter hiçbir zaman özellikle derinleşmiyor.
Finalde Kar'ın gerçekten keşişin yerini alabilecek kişi olduğunu kanıtlaması ve keşişin görevi ona devretmesi filmin bütün “seçilmiş kişi” meselesini tamamlıyor. Keşişin sonunda ortadan kaybolması da biraz hüzünlüydü; çünkü film boyunca en eğlenceli ve en gizemli karakter oydu.
Genel olarak çok derin bir film değil. Hatta bazı yerlerde “senaryo bunu açıklamaya üşenmiş” hissi veriyor. Ama 2000'lerin başı aksiyon-fantastik filmlerinin o garip, ciddi ama aynı zamanda komik havasını taşıyor. Dövüş sahneleri, Chow Yun-fat'ın karizması ve Kar'ın zamanla değişmesi sayesinde sıkılmadan izledim.
6/10.
İzlerken çok sorgulamazsanız daha iyi. Zaten film de size “lütfen mantık hatalarımı incelemeyin, şu adamın havada takla atarak beş kişiyi dövmesini izleyin” diyor.