(@) - Raf

Nuri Bilge Ceylan'ın Taşra üçlemesinin son filmi. Daha önce ilk film olan Kasaba'yı izlemiştim. Nuri Bilge Ceylan'ın en azından bir filmini dâhi izlediyseniz filmin ağır olduğunu tahmin edebilirsiniz. Ağırlığının yanında biraz da durgun geçen bir film. Pek fazla diyalog olduğunu…devamıNuri Bilge Ceylan'ın Taşra üçlemesinin son filmi. Daha önce ilk film olan Kasaba'yı izlemiştim. Nuri Bilge Ceylan'ın en azından bir filmini dâhi izlediyseniz filmin ağır olduğunu tahmin edebilirsiniz. Ağırlığının yanında biraz da durgun geçen bir film. Pek fazla diyalog olduğunu söyleyemem. Varolan diyaloglarda genelde hayatın içinden, bizden hisettiren, hepimizin yaşayacağı-yaşadığı türde diyaloglar. Filmde konuşmalardan çok karakterlerin duruşlarına, mekana odaklanılmış. Bu tür durgun geçen senaryoları sevmiyorsanız, yoğun içine çeken bir hikâye istiyorsanız filmi tavsiye etmem. Televizyon izleme sahneleri ve bozuk kapılar pek fazlaydı filmde. Zeki Demirkubuz filmi izliyorum sandım bir an için. Acaba filmle bir alakası var mıdır yok mudur diye düşünürken final jeneriğine 'Teşekkürler' kısmında adını gördüm. Nuri Bilge Ceylan'ın tarzına pek yakıştıramadım. Televizyon karşısında öldürülen sahneleri. Onun yerine felsefik, anlamı olan, akla yatan diyaloglar olabilirdi. NBC'nin ilk filmlerinden sayılabileceği için ilklerin günahı olmaz diyebilirim. Evet, sanat filmi tarzına yakıştıramadım ama zaman geçtikçe kendini bu konuda nasıl geliştirdiğini de anlayabiliyoruz. Amatörlüğünü çok belli eden bir filmdi. NBC'nin durgun tarzına alışkın olsam da bu gerçekten çok boş bir filmdi. 'Boş' kelimesi film çok kötüydü olarak anlaşılmasın. Pek fazla diyalog olmadığı için böyle söylüyorum. Oyunculukları çok beğendim. Filmin durgunluğunu, o ağır havasını çok iyi taşımışlar Muzaffer Özdemir ve Mehmet Emin Toprak. Sadece duruşlarıyla bile karakterlerinin ruh hallerini yansıtabilmişler. Bu iyi oyunculuklarda onlara Cannes Film Festivali'nde en iyi erkek oyuncu ödülü kazandırmış. (Bu ödülü kazanan tek Türk oyuncular.) Mehmet Emin Toprak'ı Kasaba'da da beğeniyle izlemiştim, burada da aynı şekilde. Önü çok açık bir oyuncu imiş, maalsef ki ömrü yetmemiş. Filmin Ankara Film Festivali'nden dönerken kaza geçirip hayatını kaybetmiş. Cannes Film Festivali ödülü o öldükten sonra verildiği için yaşamında ulaşamamış bu ödüle.

kalli 2 years ago

Koku

Patrick Süskind

39 Gönderi

Koku kitabını 4-5 ay önce okumuştum, fakat o zamanlarda filmler hakkında eleştiri yazmaya yöneldiğim için kitap hakkında yazmamıştım. Bugün okuduğum kitapların listesini düzenlerken uzun zamandır kitap yorumu yazmadığımı farkettim ve Koku hakkında konuşmak istedim. Öncelikle gerçekten de sıradışı bir kitap.…devamıKoku kitabını 4-5 ay önce okumuştum, fakat o zamanlarda filmler hakkında eleştiri yazmaya yöneldiğim için kitap hakkında yazmamıştım. Bugün okuduğum kitapların listesini düzenlerken uzun zamandır kitap yorumu yazmadığımı farkettim ve Koku hakkında konuşmak istedim. Öncelikle gerçekten de sıradışı bir kitap. Kokuların Tanrısı olarak tanımlayacağımız baş karakterimiz Jean-Baptiste Grenouille tüm kokuları duyabilen biraz tuhaf, hatta baya tuhaf bir çocuktur. Bir gün kendisinin bir kokusu olmadığını farkeder ve kendi kokusunu kazanmak için başkalarının kokularını saplantı haline getirir. Bu onu geri dönülemez, şeytani bir yola sokar. Kitabın adını ve konusunu ilk kez duyduğumda heyecanlanmıştım. Kitabı okurken de her yeni bir sayfada, yeni bir bölümde bu heyecanım daha da arttı. Kitabın ilk başları daha çok karakterin iç dünyasını, kim olduğunu geldiği noktaya nereden geldiğini tanımak, anlamak için daha sakin. Karakter büyüyüp genç bir adam olduktan sonra korku-gerilim teması ortaya çıkıyor. Bir kitaptan bu kadar etkileyen korku-gerilim teması beklemezdim doğrusu. Harika bir karakter tasviri vardı. Ana karakterle bağ kurmak imkansız gibi bir şey olsa da tanımayı başardık, tabii bir yandan da gizemini koruyan yönleri vardı karakterin. Yan karakterleri de yabana atmamış. Onları da gerektiği kadar, gereken ayrıntılarla tanıtmış, kimiyle bağ kurmamızı, kimini de sadece tanımamızı sağlamış. Karakterleri bu kadar derin anlatır da betimlemeleri kötü olur mu hiç? Asla. Betimlemeleri o kadar güçlüydü ki kitabın içerisinde hissettim kendimi. Kitabın psikolojisine girdim diyebilirim. Hatta bazı yerlerde bu betimlemeler ve tasvirler o kadar ağırdı ki okumakta zorlanıp kitabı bıraktığım, birkaç gün ara verdiğim zamanlarda oldu. Ara ara zorlanmış olsam da bazen çok heyecanlanıp bazen çok şaşırsam da sonuna dek zevkle okuduğum bir kitaptı. Hatta finalini daha bi' zevkle okudum. Finalinde tüm kozunu, verebileceği tüm gerilimi kullanmış kitap. Ortaya da psikolojiyi etkileyecek harika bir final çıkmış. Eğer hâlâ okumadıysanız ve bu tür kitaplara ilginiz varsa hiç vakit kaybetmeyin.

kalli 2 years ago

Toradora!

Yuyuko Takemiya

10 Gönderi

Toradora anime dizisine ilk kez başladığımda, bir romantik dram-komedisinin üzerimde bu şekilde etki bırakacağını düşünmemiştim. Özellikle bir karakterin benim için unutulmaz olacağını. Evet Taiga. Diziyi bitirdikten sonra Taiga karakterine veda etmiş olmak içimde bir burukluk yarattı. Gelelim dizi hakkında düşüncelerime.…devamıToradora anime dizisine ilk kez başladığımda, bir romantik dram-komedisinin üzerimde bu şekilde etki bırakacağını düşünmemiştim. Özellikle bir karakterin benim için unutulmaz olacağını. Evet Taiga. Diziyi bitirdikten sonra Taiga karakterine veda etmiş olmak içimde bir burukluk yarattı. Gelelim dizi hakkında düşüncelerime. Bu kadar olumlu bir giriş yaptığım içib neler söyleyeceğimi de tahmib edersiniz. Yine de bir şeyler yazacağım. 25 bölümden oluşan anime, yaklaşık 25 dakikalık bölümlerden oluştuğu için kolayca bitirebilirsiniz. Her ne kadar romantik dram komedisi olsa da sahneler akıcı ilerliyor. Tabii bazı sahnelerinde dramatik anlara çok fazla odaklanıyor. Bu da diziyi biraz ağırlaştırıyor. Fakat dramatik yönü pek fazla olmadığı için dramayı sevmiyorsanız bile sıkılmadan izleyebilirsiniz. Dizinin muhteşem bir mizah anlayışı var. Kahkahalara boğmuyor, ama çoğu yerde gülümsetmeyi başarıyor. Romantik komedi olmanın da romantik drama olmanın da pek güzel hakkını veriyor. Karakterler arasındaki uyumsuz uyumda diziyi ayrıca güzel kılan ayrıntılardan. Ryuji karakteri sakin, disiplinli, düzenli halleri ile dikkat çekerken Taiga ise hırçın, düzensiz kişiliği dikkat çekiyor. Böylece aralarında uyumsuz bir çekim olmasına neden olup aralarındaki tuhaf çatışmanın dizinin mizahi tarafını güçlendirmesine sebep oluyor. Taiga karakteri olmasaydı da bu diziyi severdim ama bu kadar aklımda kalmazdı. Benim için diziyi üstlere taşıyan tüm halleriyle Taiga oldu. Ana karakterlerden bahsetmişken yan karakterlere değinmemek olmaz. Yan karakterlerden en sevdiğim karakter Minori oldu. Neşeli ve enerjik halleriyle diziye renk katan bir karakterdi. Fakat bu kadar çok işte çalışırken bir yandan da spor faaliyetleri yürütmesi, diğer yandan arkadaşlarına ve okuluna vakit ayırabilmesi beni yordu vallahi izlerken. Ami karakterinin gelişimi diziye olduğundan daha ilgi çekici olaylar kattığı için dizinin kilit isimlerinden biriydi. İtici karakterlerden biri olsa da ben Ami'yi sevdim. Diziyi izlerken gidişatın nasıl ilerleyeceğini tahmin etmek pek zor değil. Finali başından belli olan bir diziydi. Sahneler açık olsa da çok eğlendiğim, duygulandığım, karakterlerle bağ kurduğum bir dizi oldu. İlişkiler silsilesi çok güzel anlatılmıştı, biraz karmaşık olsa da rahatsız edici değil. Onun dışında aralarındaki çatışma harikaydı. Tatlı bir rekabet vardı, ben buna bayıldım! İzledikten sonra aklınızda kalacak romantik komedi animesi arayışındaysanız uğrayacağınız yer Toradora olmalı.

kalli 2 years ago

Aşk

Michael Haneke

18 Gönderi

George ve Anne birbirlerini çok seven 80 yaşlarında bir çifttir. Bir gün Anne'nin sağ tarafına felç iner. Onun hastalığı ilerledikçe George kendi sevgisini sorgular. Yaş aldıkça hastalanmak, en azından çiftlerden birinin sağlığını yitirmesi biraz kaçınılmaz bir şeydir. Haneke'nin anlatımıyla filmde…devamıGeorge ve Anne birbirlerini çok seven 80 yaşlarında bir çifttir. Bir gün Anne'nin sağ tarafına felç iner. Onun hastalığı ilerledikçe George kendi sevgisini sorgular. Yaş aldıkça hastalanmak, en azından çiftlerden birinin sağlığını yitirmesi biraz kaçınılmaz bir şeydir. Haneke'nin anlatımıyla filmde yaşlanmanın ve hastalığın insanlar üzerindeki etkisi anlatılır. Tabii bu etkiyi bir hastane ya da bakımevi ortamında birden fazla hasta üzerinden göstermek isteseydi bu kadar etkili olmazdı. Zira biri hasta rolünde biri de bakıcı rolünde iki karakterin ilişkisine odaklanınca çok daha etkili oluyor. Aşkı değil de yılların verdiği alışkanlıkla gelen bağlılığı izliyoruz bence filmde. Ağır bir drama. Çünkü derdi büyük olan bir film. Eh derdi büyük olunca da bunu yavaş yavaş işlemek istemiş, beni izlerken sıkmadı ama herkese de hitap etmeyeceğini söylemek isterim. Karakter tiplerini çok beğendim. Özellikle George karakterini. Hiçbir tavrında abartı, yapmacıklık yoktu. Karakterin bu kadar güzel yazılmasının yanında Jean-Louis'in tecrübeli oyunculuğunun da etkisi büyüktü tabii. Film için hem rolüne hem ekrana çok yakışmış. Jean-Louis'i ilk kez Üç Renk üçlemesinin Kırmızı filminde tanımıştım. Kendisini o filmde çok beğenmiştim. Bu filmde de düşüncelerim değişmedi. Anne karakteri de hastalık sürecini, hastalığın yavaş yavaş kendisini nasıl etkilediğini pek iyi bir şekilde yansıtmış ekrana. Sanki gerçekten hasta olmuş gibi. Emmanuelle Riva'yı da takdir etmemek olmaz. Hem Riva hem de Jean Louis ikisi de rollerinin hakkını vermişler ve filmi taşımışlar. Filmin içindeki sessiz çatışma gerçekten çok iyiydi. George karakterinin kendisiyle bir çatışması var. George karakterine hem kızacağımız hem hayran kalacağımız sahneler var. Kendi düşüncelerimize filme nereden baktığımıza bağlı. Aşk, fedakarlık, sevgi, saygı, anlayış gibi birçok duyguyu hissederken bir yandan da felsefik açıdan bu kavramların sorgulanmasını izliyoruz. Hem duygusal bağlamda, hem eleştirel anlamda harika bir yapım. Sürprizi olmayan, neler olabileceğini tahmin edebileceğimiz filmlerden. O yüzden George'nin tepkisi beni pek şaşırtmadı, böyle bir sahne bekliyordum. Final sahnesi biraz kafamı karıştırsa da üzerinde tekrar düşününce film boyunca yaşadığı içsel çatışmaları izlediğimiz George'nin hayalindeki sonu izledik diyebilirim. O böyle hatırlamak istedi evini, o şekilde terk etti. Biz de hatırasındaki gibi baktık. Filmde birçok metafor var. Güvercin metaforuna herkes dikkat etmiştir ve bir şekilde anlam çıkarmıştır. Ben diğer metaforlara değineceğim. Mesela filmde kapılar hep kapalı, karakter odaya girerken kapıyı kapatmayı ihmal etmiyor. Bu da kendilerini bile isteye kapattıkları izole yaşamı temsil ediyor. Bir sahnede George'nin kurduğu kısa bir hayali izliyoruz. Anne piyano çalıyor. Bu da George'nin geçmişe duyduğu özlemi anlatıyor. Metaforlarla dolu, ağır bir draması olan ama aynı zamanda da birçok duyguyu, düşünceyi sorgulatan aşk kavramının çok ötesinde bir film.

kalli 2 years ago

Birdman

Alejandro González Iñárritu

45 Gönderi

Spoiler içeriyor Anlaşılması ilk anda zor, kavraması daha da zor ama kesinlikle izlenmesi gereken bir yapım. Filmde eski sinema yıldızı Birdman rolüyle ortalığı kasup kavurmuş olan Riggan'ı izliyoruz. Riggan gözden düşmüş olan 'eski' bir yıldızdır. Eski şöhretini kazanmak için bir tiyatro oyunu…devamıAnlaşılması ilk anda zor, kavraması daha da zor ama kesinlikle izlenmesi gereken bir yapım. Filmde eski sinema yıldızı Birdman rolüyle ortalığı kasup kavurmuş olan Riggan'ı izliyoruz. Riggan gözden düşmüş olan 'eski' bir yıldızdır. Eski şöhretini kazanmak için bir tiyatro oyunu yazıp, yönetmeye karar verir. Oyunun provaları sırasında yaşadıkları kendi içinde bir savaş vermesine sebep olur. Riggan filmde sadece gözden düşmesiyle değil birçok şeyle mücadele ediyor. Eski karısı, kızı, sevgilisi, beğenmemek üzere kendini progralamış bir eleştirmen, ekibin diğer üyeleri... En önemlisi de kendi egosuyla, Birdman karakteriyle bir savaş veriyor. Varoluşsal sancılar çeken bir film olsa da felsefe anlatılarıyla boğmuyor. Aslına bakarsanız herhangi bir türe tamamıyla atfedebileceğim bir film değil. Bazı yerlerinde hoş bir gerilim var. Fazla korkutmayan ama gerilim olmanın hakkını veren bir gerilim. Bazı sahnelerinde dram var fakat üzücü olanlardan değil, kendini toparlayan bir drama. Çok nadir de olsa komedi var. Kahkahalara boğan esprileri olmasa da ince dengeli bir mizahı var, ki böyle bir filmde ucunu kaçıran bir komedi olsaydı pek anlamsız olurdu galiba. Tutkulu bir romantizm var. O da diğerleri gibi ucunu kaçırmıyor, olması gereken yerde olması gerektiği sürede yaşanıyor. Riggan karakterine -doğal olarak- daha fazla ağırlık vermiş olsa da diğer karakterleri de yabana atmamış. Her karakter kendine has özellikleri ile belli yerlerde öne çıkıyorlar ve bu filmin iyi yönlerinden biri. Karakterlere girmişken oyunculardan bahsetmemek olmaz sanırım. Her oyuncu rolüne çok yakışmıştı ve gerçekten harika iş çıkarmışlardı. Tabii başrole ayrı bir pencere açmak gerekir. Micheal Keaton karakterin hem o sakin yönünü hem de egoist tarafını çok güzel aktarmış kameraya. Yapmacıklıktan uzak bir oyunculuk sergilemiş. Edward Norton. Bu isimden bahsetmeden geçersem haksızlık yapmış olurum. Mike karakterinin o umursamaz, hafif egolu, baya çapkın hallerini o kadar iyi oynamış ki... Edward Norton'a hayran olurken karaktere sinirlenmeden edemiyorsunuz. Riggan Birdman karakteriyle tamamen özdeşleştiği için, bazı zamanlarda kim olduğunu unutup kendini o sandığı için biz de onu Birdman olarak izliyoruz. Özel güçlerinin olduğunu, telekineziyle cisimleri hareket ettirebildiğini, uçabildiğini görüyoruz. Tabii aynı zamanda da bütün bunların bir yanılsama olduğunu da görüyoruz. Aynı sahneyi ardıardına hem Riggan'ın hem de baş karakterin zihninden farklı şekilde göstermek gerçekten harika düşünülmüş bir fikir. Film sadece senaryosuyla, karakter kullanımıyla, konuyu işlemesiyle vs. önemli değil. En iyi çekim tekniklerinden birine sahip. Tek plan çekim. 2 saat boyunca kamera hiç kesilmiyor, sanki kameraman bizmişiz gibi durmadan oyuncuları takip ediyoruz. Bu yöntemle çekilen filmler biraz yorucu gelse de daha gerçekçi hissettiriyor, daha oradaymış gibi... Filmi birçok kişinin gözünden izliyoruz. Fantastik sayılabilecek sahnelerde Riggan'ın gözünden. Riggan'ın zihninde olanların bir yanılsama olduğunu farkettiğimiz anlarda Jake'nin, taksicinin gözünden, tek plan çekimi sayesinde kameramanın gözünden. Ve tabii en önemlisi yönetmenin ve senaristin gözünden. Hepsinin toplamıyla kendi gözümüzden. Kimin zihniyle, gözüyle bakarsak bakalım mükemmel bir film.

kalli 3 years ago

Perde Açılıyor

Joseph L. Mankiewicz

4 Gönderi

İzleyecek bir şeylere karar vermeye çalışırken elimdeki IMDB listesini açtım, 'bunu izledim, bunu izledim' diye diye geçip sonunda Perde Açılıyor filminde karar kıldım. Öncelikle şunu belirtmek isterim ki aldığı tüm ödülleri, olduğu konumu hatta daha fazla yükseltilmeyi hakeden bir yapım.…devamıİzleyecek bir şeylere karar vermeye çalışırken elimdeki IMDB listesini açtım, 'bunu izledim, bunu izledim' diye diye geçip sonunda Perde Açılıyor filminde karar kıldım. Öncelikle şunu belirtmek isterim ki aldığı tüm ödülleri, olduğu konumu hatta daha fazla yükseltilmeyi hakeden bir yapım. Fakat her sinemasevere de hitap etmeyeceğini, hatta raf bünyesinin zevklerini az çok anlayabildiysem çoğunluğa hitap etmeyeceğini de söylemek isterim. Yine de izlenmesinin bu kadar az olmasının şaşkınlığı içinde filmi önereceğim. Filmi kısaca şöyle özetleyip hakkında konuşmaya devam edebilirim. Margo Channing dönemin en başarılı, en sevilen kadın tiyatro oyuncularındandır. Bir gün hiç beklemediği anda hayatına büyük hayranı Eve Harrington girer. Bu genç kız 40'ına gelmiş, olgunlaşmanın sendromuna girmiş Margo Channing'in hayatında birçok şeyi değiştirir. Ağır bir film değil. Çok olay yok ama akıcı olduğunu söyleyebilirim. En azından benim bakış açıma göre akıcıydı. Fakat çok fazla konuşma sevmeyen, görsel aksiyon arayan birini tatmin etmez. Filmlerdeki bol konuşmaları, -tabii altı dolu, bir hissiyatı olan diyalogları- seven biri olarak bu filmi de sevdim. ''Ne söylersem spoiler olur.'' diyecektim fakat filmin açılışını, yazılı olan konusunu görünce soöyeyeceklerimin spoiler olmayacağında karar kıldım. Açılış sahnesini Eve'nin ödül aldığı sahne ile yapıyor. Daha sonra zamanda biraz geriye gidip bu noktaya nereden gelindiğini izletiyor. Hiç bitmek bilmeyen konuşmaların arasında konu o kadar iyi işlenmiş ki bir izleyici olarak -her ne kadar başından neler olduğu belli olsa da- sinsi planlarını bazen benim bile farkedemediğim etkileyici bir senaryosu vardı. O yükselişi çok farkettirmeden, yavaş yavaş verdi. Sanki Margo ile aynı hisleri yaşıyor gibi hissettim izlerken. Neler olacağının farkındasın ama bir yandan da farkında değilsin gibi. Hem müthiş, hem harika. Filmin oyuncuları bir efsaneydi. Karen rolüne hayat veren Celeste Holm ve çok kısa bir süre kendisini gördüğümüz Marliyn Monroe haricinde hiçbir oyuncuyu daha önce izlemedim, fakat efsane olduklarını anlamak için tek bir rollerini görmek yetti. Özellikle Eve karakterini canlandıran Anne Baxter'i çok beğendim. O masum, çekingen genç kızı da dönüştüğü kadını da olabileceğinin en iyi şekilde canlandırdı. Anne Baxter'e parantez açmışken Margo karakterine hayat veren Bette Davis'ten bahsetmemek olmaz. Kendine has bir tavrı vardı. İzlerken o tatlı, göze batmayan rahatsız etmeyen egosuna hayran kaldım. Filmde kadın oyuncuların özel bir havası vardı. İzlerken iyi kötü tüm enerjilerinin kendime geçtiğini hisettim. Daha fazlasını yazmak isterim, ama kelimeler birbirine karışır, cümleler dolanır. O yüzden yavaş yavaş noktalamak istiyorum. Sanat dünyasının arka tarafına ufak bir delik açıp biz seyircilere anlatan bir film. Her bi' şeyiyle zihin dolduruyor. Yılına bakmadan, ya da tam da izlendiği yıla bakaraktan izlenmeyi hakeden bir yapım.

kalli 3 years ago

Senden Bana Kalan

Alexander Payne

5 Gönderi

Zengin bir adam olan Matt King karısının geçirdiği tekne kazasından sonra ilgisiz bir baba olduğunu fark eder. Karısının komada olduğu süreçte vaktinin neredeyse tamamını 2 kızına ayırmak isterken bir yandan kızlarının sorunlarıyla yüzleşir, bir yandan da hoşuna gitmeyecek gerçeklerle. Filmi…devamı

kalli 3 years ago

Muhteşem Güzellik

Paolo Sorrentino

10 Gönderi

Filmin aldığı ödüller ve olumlu eleştiriler beklentimin çok yüksek olmasını sağlamıştı. Fakat izleyince zihnimde oluşturduğu mükemmelik hissiyatını filmde göremedim. Açılışını mükemmel bir parti sahnesiyle yapıyor. Bu sahne yaklaşık 10 dakika boyunca sürüyor. 10 dakika boyunca süren coşkulu parti bana neşeli,…devamı

kalli 3 years ago

Terzi

Cem Karcı

76 Gönderi

1. SEZON: Adı 'Terzi' olan bir dizinin bu kadar sert ve acımasız olacağına ummazdım. Fakat daha ilk bölümden itibaren o acımasızlığını gösterdi. İlk bölümde bi' ''neler oluyor? bu ne saçma senaryo'' dedirtince öylesine başladığım diziyi bir merakla izlemeye başladım. Sezonun…devamı1. SEZON: Adı 'Terzi' olan bir dizinin bu kadar sert ve acımasız olacağına ummazdım. Fakat daha ilk bölümden itibaren o acımasızlığını gösterdi. İlk bölümde bi' ''neler oluyor? bu ne saçma senaryo'' dedirtince öylesine başladığım diziyi bir merakla izlemeye başladım. Sezonun neredeyse tüm bölümlerinde o acımasızlığını korudu. İlk bölümde ''bu ne saçma senaryo?'' sorgulamış olsam da sezonun devamında kendini biraz olsun toparlamayı başardı, ama yine de ''ne saçma senaryo yav?'' diye sormaya devam ettim. Tabii ilk sezon daha çok karakterleri tanıtmaya, olayın başlangıç aşamasını göstermeye yönelik olmuş. Karakterleri tanıyoruz, birbirleri ile olan ilişkilerini izliyoruz, geçmişlerini görüyoruz, olayların başlangıçlarını, çıkış noktalarını izleyip ilerleyen bölümlerde neler izleyeceğimiz hakkında fikir sahibi oluyoruz. İlk sezon oldukça yavaş ilerliyordu, konu ağır bir biçimde işlenmiş. Karakterlere derinlemesine girilmiş. Fakat ilk sezonda aklımda bir sürü soru işareti oluşturdu. Sezonun finali 2. sezonda neler olacağını tahmin etmiş olsam da heyecanlı bir noktada bitti. 2. SEZON: 2. sezonun geldiğini görünce vakit kaybetmeden izlemek istedim. Sezonun ilk 3 bölümü yoğun seks sahneleri ile geçti, bu kadar fazla olması da rahatsız etti biraz. İlk sezonun yavaşlığına karşın 2. sezonda konuyu akıcı bir şekilde işlemişler. Artık her şeye daha hâkim olduğumuz için daha fazla olay, daha fazla çatışma ve daha fazla ilişki gördük. 3. bölümden sonra gerilimini ve tutkusunu arttırdı. Çok fazla nefes aldıran, durgun sahneleri yoktu. Oyunculukları sezonlardan bağımsız olarak değerlendireceğim ama bu sezonda dahil olan Berrak Tüzünataç'ı yani Cemre karakterine pencere açmak istedim. Oyunculuğunu, o rahat tavrını ve maskülen duruşunu beğenmiş olsam da dizinin en gereksiz karakteriydi. Peyami kendini tatmin etsin, aklını Esvet'ten uzaklaştırsın diye dahil edilmiş gibiydi. Ne hikâye gelişimine ne de karakterlerin iç dünyalarına bir katkısı olmadı. Dizinin en tuhaf sahnesi 'Semazen' sahnesiydi. O sahne neden oldu, amacı neydi, bir anda böyle bir sahneyle sakinleşip niye sonra yeniden yüksek adrenaline sahip bir sahne izledik hiç anlayamadım. Sanırım bu kısmı izleyecinin düşüncesine bırakmışlar. Bir izleyici olarak benim şöyle bir çıkarımım oldu: Başta babası olmak üzere birçok sorunla uğraşan Peyami'nin birkaç dakikalığına dünyavi dertlerinden uzaklaştığını, Allah'a yakınlaştığını, zihnindeki tüm kötülüklerden arındığını göstermek için konulmuş bir sahne olarak düşündüm. Sürprizli, ters köşe göreceğimiz bir dizi olarak ummuştum fakat bu konuda umduğumu bulamadım. Her sahnesi oldukça net ve açıktı, ilerleyen sahneleri de neler olacağını tahmin etmek zor değildi. Senaryo güçlü ama bir o kadar da alışılmış ve sıradandı. Biraz yeşilçam esintisi, biraz da Netflix dizilerinin etkisi vardı dizinin üzerinde. Gelelim oyunculuklara. Esvet karakterini canlandıran Şifanur Gül'ün oyunculuğunu pek beğenmedim. Çok duygusuz oynamış. Bu kadar dertli bir karakterin derdini seyirciyi vuracak şekilde göstermesini beklerdim. Peyami karakteriyle izlediğimiz Çağatay Ulusoy'u ortalama buldum. Yükseldiği sahneler de olmuş, düştüğü sahneler de... Bazı sahnelerin de karakterin derdini çok iyi yansıtırken bazılarında duyguya girememiş. Dimitri karakterine hayat veren Salih Bademci mükemmel bir performans sergilemiş. Karakterden aynı anda hem nefret ettirdi, hem de çok sevdirdi. O acımasız, iğrenç yönünü de, aşık tarafını da, acı çeken çocukluğunu da, dost Dimitri'yi de muhteşem oynamış. Dizinin en sevdiğim ismi Mustafa oldu. Diziye eğlence katan, tüm kötülüklerden uzak, saf, masum bi' karakterdi. Olgun Şimşek'de Mustafa'yı pek güzel oynamış. Eğlendiği sahnelerde eğlendim, üzüldüğü sahnelerde üzüldüm. Dizinin kilit ismi gibi bir şeydi ve bu rolün altından en iyi şekilde kalkmış. Dizinin 2. sezonun sonunda gördüğümüz hızlandırılmış özet ve geri sayım sanki 3. sezonun geleceğinin ve daha fazla çatışma izleyeciğimizin bir göstergesi gibiydi. Fakat sahne olarak 2. sezonun bittiği kısma bakarsak her şey son bulmuş gibi bir sahneydi. 3. sezonun gelmesini isterim. Çünkü hikâyede konusu geçen ama bir sonuca ulaştırılmayan yerler vardı. Oraların cevabını görmek isterim.

kalli 3 years ago

Noah Land

Cenk Ertürk

113 Gönderi

Film Masum dizisini izlediğimden beri listemdeydi. O dizide Ali Altay'ın ve Haluk Bilginer'in beraber olan sahnelerini çok beğenmiştim. İkisinin bab-oğul olduğu bir film görünce hemen listeme ekledim. Fakat ekledikten sonra izlemeyi unutmuşum. Geçenlerde karşıma çıkınca yaklaşık 2 senedir erteliyormuşum daha…devamıFilm Masum dizisini izlediğimden beri listemdeydi. O dizide Ali Altay'ın ve Haluk Bilginer'in beraber olan sahnelerini çok beğenmiştim. İkisinin bab-oğul olduğu bir film görünce hemen listeme ekledim. Fakat ekledikten sonra izlemeyi unutmuşum. Geçenlerde karşıma çıkınca yaklaşık 2 senedir erteliyormuşum daha fazla ertelemeyeyim dedim ve bugün izledim. Filmin konusunu daha ilk listeme aldığım zaman okumuştum, ama unuttum tabii. Yeniden okumak istemedim her şey sürpriz olsun diyerek aklımdaki neredeyse sıfır bilgiyle (sadece başrolünde Haluk Bilginer ve Ali Atay'ın olduğunu biliyordum) izlemeye başladım. Bazı aksilikler sebebiyle filmi izlemem epey bi' vaktimi alsa da izlemek için harcadığım bunca çabaya ve vakit harcamaya değdini görmek mutlu etti. Bu tarz derin felsefesi olan, derdini güzel anlatan, derdini anlatırken insana varlığını, hayattaki amacını, değerini vs. sorgulatan filmleri çok seviyorum. Adının Nuh Tepesi olmasının Hz. Nuh'la ilgisi olacağını düşünmemiştim. Din masalları ile kazanç sağlamaya, bir yerlerin rant alanına dönmesine ve insanların bu tür şeylere cahilce umut bağlamasına alışkınız. Bu meselelere girmeyeceğim, girersek çıkamayız. Çok derin, derin olduğu kadar da karanlık ve ağır bir film. İzlerken hiç ilerlemiyor gibi geliyor, sanki dönüp dolaşıp aynı yere geri dönüyoruz. Fakat bir yandan da Ömer'i izledikçe onun her hareketini gördükçe (konuşmasına bile gerek yok saniyelik bir yüz ifadesi bile yeter) filmin anlamını, derdini daha iyi anlıyoruz. İbrahim karakteri de filmin felsefesini bize harika bir şekilde aktarıyor, ama filmin önemli karakteri daha fazla yoğunlaştığı isim Ömer olduğu için onun sahnelerinde daha iyi kavrıyoruz. Hem senaryo hem de sinematografi açısından Nuri Bilge Ceylan filmlerine çok benziyor. Ahlat Ağacı ve Kış Uykusu ayarında bir senaryosu vardı. Baba-oğul ilişkisi Ahlat Ağacı'nı, derin diyalogları, sorgulatması, karakter derinliği ise Kış Uykusu'nu hatırlattı. Sinematografisi, sahne mizanseni de zaten NBC filmlerinin tıpkısı. Herhalde yönetmenini bilmesem ve biri bana bu filmi izletip ''sence kim çekmiştir?'' deseydi direkt aklıma Nuri Bilge Ceylan gelirdi. Cenk Ertürk ilk uzun metrajlı filmi olmasına rağmen harika bir işe imza atmış. Senaryosu zihnimi, görselliği gözümü doyurdu. Mükemmel bir film değil, izlerken çok yoruyor. O ağırlık, bekleyiş, hiç bitmeyecekmiş gibi gelmesi... Ama sonunda izlediğinize değdiğini anlıyorsunuz. Tabii bu tür filmleri sevenler için geçerli bu dediğim. Aksiyonun hiç bitmediği hareketli yapımları ya da eğlencenin hadsafada olduğu filmleri sevenler ne kadar kendilerini zorlarlarsa zorlasınlar sıkılırlar. Tüm diyaloglar, olaylar, ağaç tartışması, tapu meselesi, usulsüzlük, İbrahim'in vasiyeti, Ömer'in dertleri, içsel sorunları derken filmin sonuna geldik. Böyle bir final bekliyor muydum? Aslında bekliyordum. Daha tatmin edici bir final de olabilirdi. Fakat filmin derinliğine yakışan bir final olduğunu da gözardı edemem.