(@) - Raf

George ve Anne birbirlerini çok seven 80 yaşlarında bir çifttir. Bir gün Anne'nin sağ tarafına felç iner. Onun hastalığı ilerledikçe George kendi sevgisini sorgular. Yaş aldıkça hastalanmak, en azından çiftlerden birinin sağlığını yitirmesi biraz kaçınılmaz bir şeydir. Haneke'nin anlatımıyla filmde…devamıGeorge ve Anne birbirlerini çok seven 80 yaşlarında bir çifttir. Bir gün Anne'nin sağ tarafına felç iner. Onun hastalığı ilerledikçe George kendi sevgisini sorgular. Yaş aldıkça hastalanmak, en azından çiftlerden birinin sağlığını yitirmesi biraz kaçınılmaz bir şeydir. Haneke'nin anlatımıyla filmde yaşlanmanın ve hastalığın insanlar üzerindeki etkisi anlatılır. Tabii bu etkiyi bir hastane ya da bakımevi ortamında birden fazla hasta üzerinden göstermek isteseydi bu kadar etkili olmazdı. Zira biri hasta rolünde biri de bakıcı rolünde iki karakterin ilişkisine odaklanınca çok daha etkili oluyor. Aşkı değil de yılların verdiği alışkanlıkla gelen bağlılığı izliyoruz bence filmde. Ağır bir drama. Çünkü derdi büyük olan bir film. Eh derdi büyük olunca da bunu yavaş yavaş işlemek istemiş, beni izlerken sıkmadı ama herkese de hitap etmeyeceğini söylemek isterim. Karakter tiplerini çok beğendim. Özellikle George karakterini. Hiçbir tavrında abartı, yapmacıklık yoktu. Karakterin bu kadar güzel yazılmasının yanında Jean-Louis'in tecrübeli oyunculuğunun da etkisi büyüktü tabii. Film için hem rolüne hem ekrana çok yakışmış. Jean-Louis'i ilk kez Üç Renk üçlemesinin Kırmızı filminde tanımıştım. Kendisini o filmde çok beğenmiştim. Bu filmde de düşüncelerim değişmedi. Anne karakteri de hastalık sürecini, hastalığın yavaş yavaş kendisini nasıl etkilediğini pek iyi bir şekilde yansıtmış ekrana. Sanki gerçekten hasta olmuş gibi. Emmanuelle Riva'yı da takdir etmemek olmaz. Hem Riva hem de Jean Louis ikisi de rollerinin hakkını vermişler ve filmi taşımışlar. Filmin içindeki sessiz çatışma gerçekten çok iyiydi. George karakterinin kendisiyle bir çatışması var. George karakterine hem kızacağımız hem hayran kalacağımız sahneler var. Kendi düşüncelerimize filme nereden baktığımıza bağlı. Aşk, fedakarlık, sevgi, saygı, anlayış gibi birçok duyguyu hissederken bir yandan da felsefik açıdan bu kavramların sorgulanmasını izliyoruz. Hem duygusal bağlamda, hem eleştirel anlamda harika bir yapım. Sürprizi olmayan, neler olabileceğini tahmin edebileceğimiz filmlerden. O yüzden George'nin tepkisi beni pek şaşırtmadı, böyle bir sahne bekliyordum. Final sahnesi biraz kafamı karıştırsa da üzerinde tekrar düşününce film boyunca yaşadığı içsel çatışmaları izlediğimiz George'nin hayalindeki sonu izledik diyebilirim. O böyle hatırlamak istedi evini, o şekilde terk etti. Biz de hatırasındaki gibi baktık. Filmde birçok metafor var. Güvercin metaforuna herkes dikkat etmiştir ve bir şekilde anlam çıkarmıştır. Ben diğer metaforlara değineceğim. Mesela filmde kapılar hep kapalı, karakter odaya girerken kapıyı kapatmayı ihmal etmiyor. Bu da kendilerini bile isteye kapattıkları izole yaşamı temsil ediyor. Bir sahnede George'nin kurduğu kısa bir hayali izliyoruz. Anne piyano çalıyor. Bu da George'nin geçmişe duyduğu özlemi anlatıyor. Metaforlarla dolu, ağır bir draması olan ama aynı zamanda da birçok duyguyu, düşünceyi sorgulatan aşk kavramının çok ötesinde bir film.

kalli 2 years ago

Birdman

Alejandro González Iñárritu

44 Gönderi

Spoiler içeriyor Anlaşılması ilk anda zor, kavraması daha da zor ama kesinlikle izlenmesi gereken bir yapım. Filmde eski sinema yıldızı Birdman rolüyle ortalığı kasup kavurmuş olan Riggan'ı izliyoruz. Riggan gözden düşmüş olan 'eski' bir yıldızdır. Eski şöhretini kazanmak için bir tiyatro oyunu…devamıAnlaşılması ilk anda zor, kavraması daha da zor ama kesinlikle izlenmesi gereken bir yapım. Filmde eski sinema yıldızı Birdman rolüyle ortalığı kasup kavurmuş olan Riggan'ı izliyoruz. Riggan gözden düşmüş olan 'eski' bir yıldızdır. Eski şöhretini kazanmak için bir tiyatro oyunu yazıp, yönetmeye karar verir. Oyunun provaları sırasında yaşadıkları kendi içinde bir savaş vermesine sebep olur. Riggan filmde sadece gözden düşmesiyle değil birçok şeyle mücadele ediyor. Eski karısı, kızı, sevgilisi, beğenmemek üzere kendini progralamış bir eleştirmen, ekibin diğer üyeleri... En önemlisi de kendi egosuyla, Birdman karakteriyle bir savaş veriyor. Varoluşsal sancılar çeken bir film olsa da felsefe anlatılarıyla boğmuyor. Aslına bakarsanız herhangi bir türe tamamıyla atfedebileceğim bir film değil. Bazı yerlerinde hoş bir gerilim var. Fazla korkutmayan ama gerilim olmanın hakkını veren bir gerilim. Bazı sahnelerinde dram var fakat üzücü olanlardan değil, kendini toparlayan bir drama. Çok nadir de olsa komedi var. Kahkahalara boğan esprileri olmasa da ince dengeli bir mizahı var, ki böyle bir filmde ucunu kaçıran bir komedi olsaydı pek anlamsız olurdu galiba. Tutkulu bir romantizm var. O da diğerleri gibi ucunu kaçırmıyor, olması gereken yerde olması gerektiği sürede yaşanıyor. Riggan karakterine -doğal olarak- daha fazla ağırlık vermiş olsa da diğer karakterleri de yabana atmamış. Her karakter kendine has özellikleri ile belli yerlerde öne çıkıyorlar ve bu filmin iyi yönlerinden biri. Karakterlere girmişken oyunculardan bahsetmemek olmaz sanırım. Her oyuncu rolüne çok yakışmıştı ve gerçekten harika iş çıkarmışlardı. Tabii başrole ayrı bir pencere açmak gerekir. Micheal Keaton karakterin hem o sakin yönünü hem de egoist tarafını çok güzel aktarmış kameraya. Yapmacıklıktan uzak bir oyunculuk sergilemiş. Edward Norton. Bu isimden bahsetmeden geçersem haksızlık yapmış olurum. Mike karakterinin o umursamaz, hafif egolu, baya çapkın hallerini o kadar iyi oynamış ki... Edward Norton'a hayran olurken karaktere sinirlenmeden edemiyorsunuz. Riggan Birdman karakteriyle tamamen özdeşleştiği için, bazı zamanlarda kim olduğunu unutup kendini o sandığı için biz de onu Birdman olarak izliyoruz. Özel güçlerinin olduğunu, telekineziyle cisimleri hareket ettirebildiğini, uçabildiğini görüyoruz. Tabii aynı zamanda da bütün bunların bir yanılsama olduğunu da görüyoruz. Aynı sahneyi ardıardına hem Riggan'ın hem de baş karakterin zihninden farklı şekilde göstermek gerçekten harika düşünülmüş bir fikir. Film sadece senaryosuyla, karakter kullanımıyla, konuyu işlemesiyle vs. önemli değil. En iyi çekim tekniklerinden birine sahip. Tek plan çekim. 2 saat boyunca kamera hiç kesilmiyor, sanki kameraman bizmişiz gibi durmadan oyuncuları takip ediyoruz. Bu yöntemle çekilen filmler biraz yorucu gelse de daha gerçekçi hissettiriyor, daha oradaymış gibi... Filmi birçok kişinin gözünden izliyoruz. Fantastik sayılabilecek sahnelerde Riggan'ın gözünden. Riggan'ın zihninde olanların bir yanılsama olduğunu farkettiğimiz anlarda Jake'nin, taksicinin gözünden, tek plan çekimi sayesinde kameramanın gözünden. Ve tabii en önemlisi yönetmenin ve senaristin gözünden. Hepsinin toplamıyla kendi gözümüzden. Kimin zihniyle, gözüyle bakarsak bakalım mükemmel bir film.

kalli 2 years ago

Perde Açılıyor

Joseph L. Mankiewicz

4 Gönderi

İzleyecek bir şeylere karar vermeye çalışırken elimdeki IMDB listesini açtım, 'bunu izledim, bunu izledim' diye diye geçip sonunda Perde Açılıyor filminde karar kıldım. Öncelikle şunu belirtmek isterim ki aldığı tüm ödülleri, olduğu konumu hatta daha fazla yükseltilmeyi hakeden bir yapım.…devamıİzleyecek bir şeylere karar vermeye çalışırken elimdeki IMDB listesini açtım, 'bunu izledim, bunu izledim' diye diye geçip sonunda Perde Açılıyor filminde karar kıldım. Öncelikle şunu belirtmek isterim ki aldığı tüm ödülleri, olduğu konumu hatta daha fazla yükseltilmeyi hakeden bir yapım. Fakat her sinemasevere de hitap etmeyeceğini, hatta raf bünyesinin zevklerini az çok anlayabildiysem çoğunluğa hitap etmeyeceğini de söylemek isterim. Yine de izlenmesinin bu kadar az olmasının şaşkınlığı içinde filmi önereceğim. Filmi kısaca şöyle özetleyip hakkında konuşmaya devam edebilirim. Margo Channing dönemin en başarılı, en sevilen kadın tiyatro oyuncularındandır. Bir gün hiç beklemediği anda hayatına büyük hayranı Eve Harrington girer. Bu genç kız 40'ına gelmiş, olgunlaşmanın sendromuna girmiş Margo Channing'in hayatında birçok şeyi değiştirir. Ağır bir film değil. Çok olay yok ama akıcı olduğunu söyleyebilirim. En azından benim bakış açıma göre akıcıydı. Fakat çok fazla konuşma sevmeyen, görsel aksiyon arayan birini tatmin etmez. Filmlerdeki bol konuşmaları, -tabii altı dolu, bir hissiyatı olan diyalogları- seven biri olarak bu filmi de sevdim. ''Ne söylersem spoiler olur.'' diyecektim fakat filmin açılışını, yazılı olan konusunu görünce soöyeyeceklerimin spoiler olmayacağında karar kıldım. Açılış sahnesini Eve'nin ödül aldığı sahne ile yapıyor. Daha sonra zamanda biraz geriye gidip bu noktaya nereden gelindiğini izletiyor. Hiç bitmek bilmeyen konuşmaların arasında konu o kadar iyi işlenmiş ki bir izleyici olarak -her ne kadar başından neler olduğu belli olsa da- sinsi planlarını bazen benim bile farkedemediğim etkileyici bir senaryosu vardı. O yükselişi çok farkettirmeden, yavaş yavaş verdi. Sanki Margo ile aynı hisleri yaşıyor gibi hissettim izlerken. Neler olacağının farkındasın ama bir yandan da farkında değilsin gibi. Hem müthiş, hem harika. Filmin oyuncuları bir efsaneydi. Karen rolüne hayat veren Celeste Holm ve çok kısa bir süre kendisini gördüğümüz Marliyn Monroe haricinde hiçbir oyuncuyu daha önce izlemedim, fakat efsane olduklarını anlamak için tek bir rollerini görmek yetti. Özellikle Eve karakterini canlandıran Anne Baxter'i çok beğendim. O masum, çekingen genç kızı da dönüştüğü kadını da olabileceğinin en iyi şekilde canlandırdı. Anne Baxter'e parantez açmışken Margo karakterine hayat veren Bette Davis'ten bahsetmemek olmaz. Kendine has bir tavrı vardı. İzlerken o tatlı, göze batmayan rahatsız etmeyen egosuna hayran kaldım. Filmde kadın oyuncuların özel bir havası vardı. İzlerken iyi kötü tüm enerjilerinin kendime geçtiğini hisettim. Daha fazlasını yazmak isterim, ama kelimeler birbirine karışır, cümleler dolanır. O yüzden yavaş yavaş noktalamak istiyorum. Sanat dünyasının arka tarafına ufak bir delik açıp biz seyircilere anlatan bir film. Her bi' şeyiyle zihin dolduruyor. Yılına bakmadan, ya da tam da izlendiği yıla bakaraktan izlenmeyi hakeden bir yapım.

kalli 2 years ago

Senden Bana Kalan

Alexander Payne

5 Gönderi

Zengin bir adam olan Matt King karısının geçirdiği tekne kazasından sonra ilgisiz bir baba olduğunu fark eder. Karısının komada olduğu süreçte vaktinin neredeyse tamamını 2 kızına ayırmak isterken bir yandan kızlarının sorunlarıyla yüzleşir, bir yandan da hoşuna gitmeyecek gerçeklerle. Filmi…devamı

kalli 2 years ago

Muhteşem Güzellik

Paolo Sorrentino

10 Gönderi

Filmin aldığı ödüller ve olumlu eleştiriler beklentimin çok yüksek olmasını sağlamıştı. Fakat izleyince zihnimde oluşturduğu mükemmelik hissiyatını filmde göremedim. Açılışını mükemmel bir parti sahnesiyle yapıyor. Bu sahne yaklaşık 10 dakika boyunca sürüyor. 10 dakika boyunca süren coşkulu parti bana neşeli,…devamı

kalli 2 years ago

Terzi

Cem Karcı

75 Gönderi

1. SEZON: Adı 'Terzi' olan bir dizinin bu kadar sert ve acımasız olacağına ummazdım. Fakat daha ilk bölümden itibaren o acımasızlığını gösterdi. İlk bölümde bi' ''neler oluyor? bu ne saçma senaryo'' dedirtince öylesine başladığım diziyi bir merakla izlemeye başladım. Sezonun…devamı1. SEZON: Adı 'Terzi' olan bir dizinin bu kadar sert ve acımasız olacağına ummazdım. Fakat daha ilk bölümden itibaren o acımasızlığını gösterdi. İlk bölümde bi' ''neler oluyor? bu ne saçma senaryo'' dedirtince öylesine başladığım diziyi bir merakla izlemeye başladım. Sezonun neredeyse tüm bölümlerinde o acımasızlığını korudu. İlk bölümde ''bu ne saçma senaryo?'' sorgulamış olsam da sezonun devamında kendini biraz olsun toparlamayı başardı, ama yine de ''ne saçma senaryo yav?'' diye sormaya devam ettim. Tabii ilk sezon daha çok karakterleri tanıtmaya, olayın başlangıç aşamasını göstermeye yönelik olmuş. Karakterleri tanıyoruz, birbirleri ile olan ilişkilerini izliyoruz, geçmişlerini görüyoruz, olayların başlangıçlarını, çıkış noktalarını izleyip ilerleyen bölümlerde neler izleyeceğimiz hakkında fikir sahibi oluyoruz. İlk sezon oldukça yavaş ilerliyordu, konu ağır bir biçimde işlenmiş. Karakterlere derinlemesine girilmiş. Fakat ilk sezonda aklımda bir sürü soru işareti oluşturdu. Sezonun finali 2. sezonda neler olacağını tahmin etmiş olsam da heyecanlı bir noktada bitti. 2. SEZON: 2. sezonun geldiğini görünce vakit kaybetmeden izlemek istedim. Sezonun ilk 3 bölümü yoğun seks sahneleri ile geçti, bu kadar fazla olması da rahatsız etti biraz. İlk sezonun yavaşlığına karşın 2. sezonda konuyu akıcı bir şekilde işlemişler. Artık her şeye daha hâkim olduğumuz için daha fazla olay, daha fazla çatışma ve daha fazla ilişki gördük. 3. bölümden sonra gerilimini ve tutkusunu arttırdı. Çok fazla nefes aldıran, durgun sahneleri yoktu. Oyunculukları sezonlardan bağımsız olarak değerlendireceğim ama bu sezonda dahil olan Berrak Tüzünataç'ı yani Cemre karakterine pencere açmak istedim. Oyunculuğunu, o rahat tavrını ve maskülen duruşunu beğenmiş olsam da dizinin en gereksiz karakteriydi. Peyami kendini tatmin etsin, aklını Esvet'ten uzaklaştırsın diye dahil edilmiş gibiydi. Ne hikâye gelişimine ne de karakterlerin iç dünyalarına bir katkısı olmadı. Dizinin en tuhaf sahnesi 'Semazen' sahnesiydi. O sahne neden oldu, amacı neydi, bir anda böyle bir sahneyle sakinleşip niye sonra yeniden yüksek adrenaline sahip bir sahne izledik hiç anlayamadım. Sanırım bu kısmı izleyecinin düşüncesine bırakmışlar. Bir izleyici olarak benim şöyle bir çıkarımım oldu: Başta babası olmak üzere birçok sorunla uğraşan Peyami'nin birkaç dakikalığına dünyavi dertlerinden uzaklaştığını, Allah'a yakınlaştığını, zihnindeki tüm kötülüklerden arındığını göstermek için konulmuş bir sahne olarak düşündüm. Sürprizli, ters köşe göreceğimiz bir dizi olarak ummuştum fakat bu konuda umduğumu bulamadım. Her sahnesi oldukça net ve açıktı, ilerleyen sahneleri de neler olacağını tahmin etmek zor değildi. Senaryo güçlü ama bir o kadar da alışılmış ve sıradandı. Biraz yeşilçam esintisi, biraz da Netflix dizilerinin etkisi vardı dizinin üzerinde. Gelelim oyunculuklara. Esvet karakterini canlandıran Şifanur Gül'ün oyunculuğunu pek beğenmedim. Çok duygusuz oynamış. Bu kadar dertli bir karakterin derdini seyirciyi vuracak şekilde göstermesini beklerdim. Peyami karakteriyle izlediğimiz Çağatay Ulusoy'u ortalama buldum. Yükseldiği sahneler de olmuş, düştüğü sahneler de... Bazı sahnelerin de karakterin derdini çok iyi yansıtırken bazılarında duyguya girememiş. Dimitri karakterine hayat veren Salih Bademci mükemmel bir performans sergilemiş. Karakterden aynı anda hem nefret ettirdi, hem de çok sevdirdi. O acımasız, iğrenç yönünü de, aşık tarafını da, acı çeken çocukluğunu da, dost Dimitri'yi de muhteşem oynamış. Dizinin en sevdiğim ismi Mustafa oldu. Diziye eğlence katan, tüm kötülüklerden uzak, saf, masum bi' karakterdi. Olgun Şimşek'de Mustafa'yı pek güzel oynamış. Eğlendiği sahnelerde eğlendim, üzüldüğü sahnelerde üzüldüm. Dizinin kilit ismi gibi bir şeydi ve bu rolün altından en iyi şekilde kalkmış. Dizinin 2. sezonun sonunda gördüğümüz hızlandırılmış özet ve geri sayım sanki 3. sezonun geleceğinin ve daha fazla çatışma izleyeciğimizin bir göstergesi gibiydi. Fakat sahne olarak 2. sezonun bittiği kısma bakarsak her şey son bulmuş gibi bir sahneydi. 3. sezonun gelmesini isterim. Çünkü hikâyede konusu geçen ama bir sonuca ulaştırılmayan yerler vardı. Oraların cevabını görmek isterim.

kalli 2 years ago

Noah Land

Cenk Ertürk

112 Gönderi

Film Masum dizisini izlediğimden beri listemdeydi. O dizide Ali Altay'ın ve Haluk Bilginer'in beraber olan sahnelerini çok beğenmiştim. İkisinin bab-oğul olduğu bir film görünce hemen listeme ekledim. Fakat ekledikten sonra izlemeyi unutmuşum. Geçenlerde karşıma çıkınca yaklaşık 2 senedir erteliyormuşum daha…devamıFilm Masum dizisini izlediğimden beri listemdeydi. O dizide Ali Altay'ın ve Haluk Bilginer'in beraber olan sahnelerini çok beğenmiştim. İkisinin bab-oğul olduğu bir film görünce hemen listeme ekledim. Fakat ekledikten sonra izlemeyi unutmuşum. Geçenlerde karşıma çıkınca yaklaşık 2 senedir erteliyormuşum daha fazla ertelemeyeyim dedim ve bugün izledim. Filmin konusunu daha ilk listeme aldığım zaman okumuştum, ama unuttum tabii. Yeniden okumak istemedim her şey sürpriz olsun diyerek aklımdaki neredeyse sıfır bilgiyle (sadece başrolünde Haluk Bilginer ve Ali Atay'ın olduğunu biliyordum) izlemeye başladım. Bazı aksilikler sebebiyle filmi izlemem epey bi' vaktimi alsa da izlemek için harcadığım bunca çabaya ve vakit harcamaya değdini görmek mutlu etti. Bu tarz derin felsefesi olan, derdini güzel anlatan, derdini anlatırken insana varlığını, hayattaki amacını, değerini vs. sorgulatan filmleri çok seviyorum. Adının Nuh Tepesi olmasının Hz. Nuh'la ilgisi olacağını düşünmemiştim. Din masalları ile kazanç sağlamaya, bir yerlerin rant alanına dönmesine ve insanların bu tür şeylere cahilce umut bağlamasına alışkınız. Bu meselelere girmeyeceğim, girersek çıkamayız. Çok derin, derin olduğu kadar da karanlık ve ağır bir film. İzlerken hiç ilerlemiyor gibi geliyor, sanki dönüp dolaşıp aynı yere geri dönüyoruz. Fakat bir yandan da Ömer'i izledikçe onun her hareketini gördükçe (konuşmasına bile gerek yok saniyelik bir yüz ifadesi bile yeter) filmin anlamını, derdini daha iyi anlıyoruz. İbrahim karakteri de filmin felsefesini bize harika bir şekilde aktarıyor, ama filmin önemli karakteri daha fazla yoğunlaştığı isim Ömer olduğu için onun sahnelerinde daha iyi kavrıyoruz. Hem senaryo hem de sinematografi açısından Nuri Bilge Ceylan filmlerine çok benziyor. Ahlat Ağacı ve Kış Uykusu ayarında bir senaryosu vardı. Baba-oğul ilişkisi Ahlat Ağacı'nı, derin diyalogları, sorgulatması, karakter derinliği ise Kış Uykusu'nu hatırlattı. Sinematografisi, sahne mizanseni de zaten NBC filmlerinin tıpkısı. Herhalde yönetmenini bilmesem ve biri bana bu filmi izletip ''sence kim çekmiştir?'' deseydi direkt aklıma Nuri Bilge Ceylan gelirdi. Cenk Ertürk ilk uzun metrajlı filmi olmasına rağmen harika bir işe imza atmış. Senaryosu zihnimi, görselliği gözümü doyurdu. Mükemmel bir film değil, izlerken çok yoruyor. O ağırlık, bekleyiş, hiç bitmeyecekmiş gibi gelmesi... Ama sonunda izlediğinize değdiğini anlıyorsunuz. Tabii bu tür filmleri sevenler için geçerli bu dediğim. Aksiyonun hiç bitmediği hareketli yapımları ya da eğlencenin hadsafada olduğu filmleri sevenler ne kadar kendilerini zorlarlarsa zorlasınlar sıkılırlar. Tüm diyaloglar, olaylar, ağaç tartışması, tapu meselesi, usulsüzlük, İbrahim'in vasiyeti, Ömer'in dertleri, içsel sorunları derken filmin sonuna geldik. Böyle bir final bekliyor muydum? Aslında bekliyordum. Daha tatmin edici bir final de olabilirdi. Fakat filmin derinliğine yakışan bir final olduğunu da gözardı edemem.

kalli 2 years ago

Şekerpare

Atıf Yılmaz

5 Gönderi

Arada bir listede Yeşilçam'ın eğlenceli klasiklerine yer vermek lazım sanırım. Babam sağ olsun neredeyse Yeşilçamın tüm komedi filmlerini yaladım yuttum. İzlemediğim birkaç film var. Şekerpare'de onlardan biriydi. Hiç televizyonda denk gelmedim bu filme. Denk gelseydik mutlaka izlerdik ve hatırlardım. Her…devamıArada bir listede Yeşilçam'ın eğlenceli klasiklerine yer vermek lazım sanırım. Babam sağ olsun neredeyse Yeşilçamın tüm komedi filmlerini yaladım yuttum. İzlemediğim birkaç film var. Şekerpare'de onlardan biriydi. Hiç televizyonda denk gelmedim bu filme. Denk gelseydik mutlaka izlerdik ve hatırlardım. Her neyse. Geçenlerde -sanırım, başka bir yerde de duymuş olabilirim- Kim Milyoner Olmak İster? yarışmasında adını duyunca filmi listeme ekledim ve listeme aldıktan çok kısa bir süre sonra da izledim. Film hakkında bir şey söylemeden önce şunu söylemek isterim ki Şener Şen girdiği her filmi güzelleştiriyor. Keşke bazı insanlara da Şener Şen gi- öhö öhö. Devam edeyim. Filmin alışılagelmiş bir karakter kullanımı var. Şener Şen'i fırıldak, üçkağıtçı, cin fikirli bir rolde izlerken İlyas Salman'ı saf, iyi niyetli, herkesi kendi gibi gören bir rolde izliyoruz. Bu ikilinin başrolünde bir araya geldiği bütün filmler neredeyse karakterleri böyle. Yeşilçam filmleri -bana göre- birbirinin tekrarı gibi. Hep benzer konular, benzer karakterler. Sadece bu konuyu işleme şekilleri değişiyor. Konudan bahsetmeme gerek yok sanırım. Tamamen konu bölümünde yazdığı gibi ilerliyor tüm hikâye. Tabi bazı eklemelerle. Daha ilk sahneden itibaren Şener Şen'i nasıl bir rolde izleyeceğimizi anlıyoruz. Aynı şekilde İlyas Salman'ın dahil olduğu sahnede de onun rolünü anlıyoruz. Karakterler tam olması gerektiği gibi, olması gerektiği anda ve sürede kullanılmışlar. Arka planda kalması gereken oyuncu çok kısa öne çıkarsalarda baş karakterlerin önüne koymamışlar. Sahneler ilerledikçe, karakterleri tanıdıkça -eğer Yeşilçam'ın komedi klasiklerine de alışıksanız- neler olabileceğini tahmin etmek pek de zor olmuyor. Sürprizli bir film değil, ki zaten sürprize ihtiyacı olan bir filmde değil. Anlaşılabilinir, basit bir konuyu eğlenceli bir biçimde işleyerek abartılı esprilerden kaçıp yerinde şakalarla güzel bir hâle getirmişler. Filmin başı-ortası-sonu hepsi çok belli. Bir şeyleri bilerek izliyorsunuz, buna rağmen eğlendirmeyi başarıyor. Bazı sahnelerinde hafif tebessüm ettim, kahkaha attığım sahneleri de oldu. Oyunculuklara geleceğim. Şekerpare'yi oynayan kadın gerçekten çok güzeldi. Kendine has bir güzelliği vardı. İlyas Salman'ı bu rollerde görmeye alışkınım. Burada da Cumali karakterini pek eğlenceli canlandırmış. Özellikle sarhoş olduğu sahnelerde baya eğlendim. Daha ilk başta Şener Şen'i övmüştüm, ama yine öveceğim. Şener Şen'in de bu tarz rollerine alışkınız. Ziver karakteri için başka bir isim düşünülemezdi sanırım. Sadece bu tür eğlenceli karakterlere değil sert adam rollerine, dramatik filmlere de çok yakışıyor. Her rolün hakkını sonuna kadar veren bir oyuncu. Şener Şen Amerika'lı olsaydı bir tane net Oscar'ı vardı. Ben filmi çok beğendim, izlerken baya eğlendim. Yeşilçam ilginizi çekiyorsa ve eğlenceli bir şeyler arıyorsanız tavsiye ederim.

kalli 2 years ago

Suzume no tojimari

Makoto Shinkai

47 Gönderi

Uzun zamandır, epey uzun zamandır -herhalde üstünden 1 seneye yakın geçti- anime filmi izlemediğim aklıma geldi ve geri dönüşümü tarzına hayran kaldığım yönetmen Makoto Shinkai ile yapmak istedim. İzlemek için de en uygun film Suzume no Tojimari idi. (Rafta yer…devamıUzun zamandır, epey uzun zamandır -herhalde üstünden 1 seneye yakın geçti- anime filmi izlemediğim aklıma geldi ve geri dönüşümü tarzına hayran kaldığım yönetmen Makoto Shinkai ile yapmak istedim. İzlemek için de en uygun film Suzume no Tojimari idi. (Rafta yer almayan bir filmi var mı bilmiyorum ama rafta yer alan kısa filmler haricinde izlemediğim sadece 2 uzun metrajlı filmi kalmış.) Suzume no Tojimari'yi bir iki defa yorumlarına denk gelip ilgimi çektiği için seçtim. İyi ki de seçmişim 2 saatlik bir görsel ve ses şöleni yaşadım. Süresi uzun olduğu için konuya bu kadar hızlı dalmasını beklemiyordum. Konuya bu kadar hızlı girmiş olması filmin daha başında verdiği bu yüksek aksiyonun 1 saatinden itibaren kaybolacağını ve geri kalanında durgun dramatik bir şeyler izleyeceğimi düşündürtmüştü. Fakat düşündüğüm gibi olmadı. Geçiş sahnelerinde yavaşlamış olsa da neredeyse o 2 saat boyunca yüksek aksiyonunu hiç kaybetmedi. Tabii bu da biraz yorucuydu, çünkü animeyi hep bir ne olacak şimdi heyecanı ve gerilimiyle takip ettim. Bu tarz filmlerde nefes aldıran sahneleri arıyor insan. Bir diğer olumsuz yönü ise kendini çok fazla tekrar etmesiydi. Aksiyonlu, gerilimli dediğim sahnelerin hepsi birbirinin aynısıydı. Bir süre sonra bu durum sıkıyor ve filmden koparıyor. Kısa süre sonra tekrar animenin atmosferine geri dönüyor olsam da kendini tekrar eden bir heyecan beklemezdim. Süresi biraz uzun gelmişti ama karakter derinliğine girdiğini görünce bu pek de problem olarak görünmedi gözüme. Yine de bu 2 saati daha iyi değerlendirebilirlerdi. Mesela Shouto'yu daha yakından tanımak isterdim. Eksikliklerine, olumsuz yönlerine rağmen güzel izlemekten keyif aldığım bir animeydi. Final sahnesi o kadar güzeldi ki... Herhalde herhangi bir şey söylersem ipucu olur. Kısaca şunu söyleyeyim. Sevinci, üzüntüyü, korkuyu, heyecanı tüm duyguları ardı ardına yaşatan ve hisettiren bir finaldi.

kalli 2 years ago

Operasyon: Argo

Ben Affleck

14 Gönderi

Filmi Alacakaranlık serisinden önce izlemiştim, bugün yorumlamak istedim. Kısaca konusundan bahsetmem gerekirse İran darbesi esnasında 52 ABD'li bürokrat İran'da esir kalırlar. 6 tanesi ise kurtulmayı başarıp Kanada Büyükelçiliği'ne sığınır. CIA Ajanı Tony Mendez'in bu 6 bürokratı İran'dan çıkarmak için aklına…devamıFilmi Alacakaranlık serisinden önce izlemiştim, bugün yorumlamak istedim. Kısaca konusundan bahsetmem gerekirse İran darbesi esnasında 52 ABD'li bürokrat İran'da esir kalırlar. 6 tanesi ise kurtulmayı başarıp Kanada Büyükelçiliği'ne sığınır. CIA Ajanı Tony Mendez'in bu 6 bürokratı İran'dan çıkarmak için aklına dâhiyane bir fikir gelir. Öncelikle filmi ABD propogandası gibi algılayanlar olacaktır, fakat film bir propoganda filmi değil. Yakın tarihin ekranlara taşındığı olayları olduğu gibi anlatan gerçekçi bir film. Zira ara ara Amerika'nın tutumuna özeleştiride yapmış. Giriş sahnesinde İran darbesinin fitilini ateşleyen olaydan bahsederken Amerika'nın parmağını da göstermeyi ihmâl etmiyor. O sebeple ' Amerika propogandası' eleştirisi bana biraz abartılı geldi. Filmde başlangıç aşamasında konuya çok hızlı giriş yapıyoruz. Ancak gelişme aşamasında yavaşlıyor. Rahatsız etti mi? Hayır. Çünkü operasyonun sahneye taşınırken anlaşılması açısından bu yavaşlık önemliydi. Zira detayların izleyicinin kafasında soru işareti bırakmadan ya da yanlış bir izlenim oluşturmadan aktarılması gerekiyordu. Ben Affleck ve ekibi de bunu başarmışlar. Aksiyonu ve gerilimi tam dozajında olan bir senaryoya sahipti. Her ne kadar olaylar gelişim aşamasında yavaş ilerlemiş olsa da aksiyonundan ve vermesi gereken adrenalinden bir şey eksiltmemiş. Eğer filmin aksiyonu olması gerektiğinden fazla olsaydı bir kurtarma operasyonu, casus filmi olmaktan çıkar vurdulu, kırdılı bir veyahut savaş filmi haline gelirdi. Filmde senaryo kadar geçtiği dönemi ne kadar iyi yansıttığı ve mekanı nasıl kullandığı da önemli. Filmin İstanbul sahnelerini çok beğendim. Neredeyse tüm sahnelerinde müthiş bir sahne kullanımı olsa da İstanbul sahneleri gözüme ayrı bi' güzel gözüktü. Bunun yanında dönemin İran'ına da hikâyeyi destekleyecek biçimde görsel olarak da başarılı bir şekilde göstermiş. Filmde sadece karakter anlatımı biraz zayıf kalmış gibi geldi. Bir yandan da düşününce eğer karakterlere yoğunlaşsaydı operasyon filmi olmaktan çıkardı, ya da daha fazla uzatmak zorunda kalırlardı. Yine de kısa da olsa karakterlerin ruh hallerini daha iyi anlatan sahneler bekledim. Film beklediğim gibi bir final yaptı. Ne eksik ne fazla. Filmin başında ve sonunda olayın geçtiği yıllardaki İran tarihine değinmesi iyi bir ayrıntıydı. Çünkü bu operasyonun neden olduğunu anlamak ve gerçek bir hikâyeden alıntı olduğunu bilmek için bu gerekliydi. Ben Affleck filmin hem yönetmenliğini yapmış, hem senaryosunu yazmış. Hem de kendisini başrolde izliyoruz. Hayran olunası bir oyunculuk sergilemiş ve her açıdan ortaya müthiş bir iş çıkarmış. Biraz yorucu bir film olduğu için yoğun bir günün ardından ''hadi açıp bir film izleyeyim.'' diyerek izlenecek bir film değil. Yakın tarih meraklılarına ve bu tür kurtarma temalı gerilim sevenlere öneririm.