(@) - Raf

Arada bir listede Yeşilçam'ın eğlenceli klasiklerine yer vermek lazım sanırım. Babam sağ olsun neredeyse Yeşilçamın tüm komedi filmlerini yaladım yuttum. İzlemediğim birkaç film var. Şekerpare'de onlardan biriydi. Hiç televizyonda denk gelmedim bu filme. Denk gelseydik mutlaka izlerdik ve hatırlardım. Her…devamıArada bir listede Yeşilçam'ın eğlenceli klasiklerine yer vermek lazım sanırım. Babam sağ olsun neredeyse Yeşilçamın tüm komedi filmlerini yaladım yuttum. İzlemediğim birkaç film var. Şekerpare'de onlardan biriydi. Hiç televizyonda denk gelmedim bu filme. Denk gelseydik mutlaka izlerdik ve hatırlardım. Her neyse. Geçenlerde -sanırım, başka bir yerde de duymuş olabilirim- Kim Milyoner Olmak İster? yarışmasında adını duyunca filmi listeme ekledim ve listeme aldıktan çok kısa bir süre sonra da izledim. Film hakkında bir şey söylemeden önce şunu söylemek isterim ki Şener Şen girdiği her filmi güzelleştiriyor. Keşke bazı insanlara da Şener Şen gi- öhö öhö. Devam edeyim. Filmin alışılagelmiş bir karakter kullanımı var. Şener Şen'i fırıldak, üçkağıtçı, cin fikirli bir rolde izlerken İlyas Salman'ı saf, iyi niyetli, herkesi kendi gibi gören bir rolde izliyoruz. Bu ikilinin başrolünde bir araya geldiği bütün filmler neredeyse karakterleri böyle. Yeşilçam filmleri -bana göre- birbirinin tekrarı gibi. Hep benzer konular, benzer karakterler. Sadece bu konuyu işleme şekilleri değişiyor. Konudan bahsetmeme gerek yok sanırım. Tamamen konu bölümünde yazdığı gibi ilerliyor tüm hikâye. Tabi bazı eklemelerle. Daha ilk sahneden itibaren Şener Şen'i nasıl bir rolde izleyeceğimizi anlıyoruz. Aynı şekilde İlyas Salman'ın dahil olduğu sahnede de onun rolünü anlıyoruz. Karakterler tam olması gerektiği gibi, olması gerektiği anda ve sürede kullanılmışlar. Arka planda kalması gereken oyuncu çok kısa öne çıkarsalarda baş karakterlerin önüne koymamışlar. Sahneler ilerledikçe, karakterleri tanıdıkça -eğer Yeşilçam'ın komedi klasiklerine de alışıksanız- neler olabileceğini tahmin etmek pek de zor olmuyor. Sürprizli bir film değil, ki zaten sürprize ihtiyacı olan bir filmde değil. Anlaşılabilinir, basit bir konuyu eğlenceli bir biçimde işleyerek abartılı esprilerden kaçıp yerinde şakalarla güzel bir hâle getirmişler. Filmin başı-ortası-sonu hepsi çok belli. Bir şeyleri bilerek izliyorsunuz, buna rağmen eğlendirmeyi başarıyor. Bazı sahnelerinde hafif tebessüm ettim, kahkaha attığım sahneleri de oldu. Oyunculuklara geleceğim. Şekerpare'yi oynayan kadın gerçekten çok güzeldi. Kendine has bir güzelliği vardı. İlyas Salman'ı bu rollerde görmeye alışkınım. Burada da Cumali karakterini pek eğlenceli canlandırmış. Özellikle sarhoş olduğu sahnelerde baya eğlendim. Daha ilk başta Şener Şen'i övmüştüm, ama yine öveceğim. Şener Şen'in de bu tarz rollerine alışkınız. Ziver karakteri için başka bir isim düşünülemezdi sanırım. Sadece bu tür eğlenceli karakterlere değil sert adam rollerine, dramatik filmlere de çok yakışıyor. Her rolün hakkını sonuna kadar veren bir oyuncu. Şener Şen Amerika'lı olsaydı bir tane net Oscar'ı vardı. Ben filmi çok beğendim, izlerken baya eğlendim. Yeşilçam ilginizi çekiyorsa ve eğlenceli bir şeyler arıyorsanız tavsiye ederim.

kalli 3 years ago

Suzume no tojimari

Makoto Shinkai

47 Gönderi

Uzun zamandır, epey uzun zamandır -herhalde üstünden 1 seneye yakın geçti- anime filmi izlemediğim aklıma geldi ve geri dönüşümü tarzına hayran kaldığım yönetmen Makoto Shinkai ile yapmak istedim. İzlemek için de en uygun film Suzume no Tojimari idi. (Rafta yer…devamıUzun zamandır, epey uzun zamandır -herhalde üstünden 1 seneye yakın geçti- anime filmi izlemediğim aklıma geldi ve geri dönüşümü tarzına hayran kaldığım yönetmen Makoto Shinkai ile yapmak istedim. İzlemek için de en uygun film Suzume no Tojimari idi. (Rafta yer almayan bir filmi var mı bilmiyorum ama rafta yer alan kısa filmler haricinde izlemediğim sadece 2 uzun metrajlı filmi kalmış.) Suzume no Tojimari'yi bir iki defa yorumlarına denk gelip ilgimi çektiği için seçtim. İyi ki de seçmişim 2 saatlik bir görsel ve ses şöleni yaşadım. Süresi uzun olduğu için konuya bu kadar hızlı dalmasını beklemiyordum. Konuya bu kadar hızlı girmiş olması filmin daha başında verdiği bu yüksek aksiyonun 1 saatinden itibaren kaybolacağını ve geri kalanında durgun dramatik bir şeyler izleyeceğimi düşündürtmüştü. Fakat düşündüğüm gibi olmadı. Geçiş sahnelerinde yavaşlamış olsa da neredeyse o 2 saat boyunca yüksek aksiyonunu hiç kaybetmedi. Tabii bu da biraz yorucuydu, çünkü animeyi hep bir ne olacak şimdi heyecanı ve gerilimiyle takip ettim. Bu tarz filmlerde nefes aldıran sahneleri arıyor insan. Bir diğer olumsuz yönü ise kendini çok fazla tekrar etmesiydi. Aksiyonlu, gerilimli dediğim sahnelerin hepsi birbirinin aynısıydı. Bir süre sonra bu durum sıkıyor ve filmden koparıyor. Kısa süre sonra tekrar animenin atmosferine geri dönüyor olsam da kendini tekrar eden bir heyecan beklemezdim. Süresi biraz uzun gelmişti ama karakter derinliğine girdiğini görünce bu pek de problem olarak görünmedi gözüme. Yine de bu 2 saati daha iyi değerlendirebilirlerdi. Mesela Shouto'yu daha yakından tanımak isterdim. Eksikliklerine, olumsuz yönlerine rağmen güzel izlemekten keyif aldığım bir animeydi. Final sahnesi o kadar güzeldi ki... Herhalde herhangi bir şey söylersem ipucu olur. Kısaca şunu söyleyeyim. Sevinci, üzüntüyü, korkuyu, heyecanı tüm duyguları ardı ardına yaşatan ve hisettiren bir finaldi.

kalli 3 years ago

Operasyon: Argo

Ben Affleck

16 Gönderi

Filmi Alacakaranlık serisinden önce izlemiştim, bugün yorumlamak istedim. Kısaca konusundan bahsetmem gerekirse İran darbesi esnasında 52 ABD'li bürokrat İran'da esir kalırlar. 6 tanesi ise kurtulmayı başarıp Kanada Büyükelçiliği'ne sığınır. CIA Ajanı Tony Mendez'in bu 6 bürokratı İran'dan çıkarmak için aklına…devamıFilmi Alacakaranlık serisinden önce izlemiştim, bugün yorumlamak istedim. Kısaca konusundan bahsetmem gerekirse İran darbesi esnasında 52 ABD'li bürokrat İran'da esir kalırlar. 6 tanesi ise kurtulmayı başarıp Kanada Büyükelçiliği'ne sığınır. CIA Ajanı Tony Mendez'in bu 6 bürokratı İran'dan çıkarmak için aklına dâhiyane bir fikir gelir. Öncelikle filmi ABD propogandası gibi algılayanlar olacaktır, fakat film bir propoganda filmi değil. Yakın tarihin ekranlara taşındığı olayları olduğu gibi anlatan gerçekçi bir film. Zira ara ara Amerika'nın tutumuna özeleştiride yapmış. Giriş sahnesinde İran darbesinin fitilini ateşleyen olaydan bahsederken Amerika'nın parmağını da göstermeyi ihmâl etmiyor. O sebeple ' Amerika propogandası' eleştirisi bana biraz abartılı geldi. Filmde başlangıç aşamasında konuya çok hızlı giriş yapıyoruz. Ancak gelişme aşamasında yavaşlıyor. Rahatsız etti mi? Hayır. Çünkü operasyonun sahneye taşınırken anlaşılması açısından bu yavaşlık önemliydi. Zira detayların izleyicinin kafasında soru işareti bırakmadan ya da yanlış bir izlenim oluşturmadan aktarılması gerekiyordu. Ben Affleck ve ekibi de bunu başarmışlar. Aksiyonu ve gerilimi tam dozajında olan bir senaryoya sahipti. Her ne kadar olaylar gelişim aşamasında yavaş ilerlemiş olsa da aksiyonundan ve vermesi gereken adrenalinden bir şey eksiltmemiş. Eğer filmin aksiyonu olması gerektiğinden fazla olsaydı bir kurtarma operasyonu, casus filmi olmaktan çıkar vurdulu, kırdılı bir veyahut savaş filmi haline gelirdi. Filmde senaryo kadar geçtiği dönemi ne kadar iyi yansıttığı ve mekanı nasıl kullandığı da önemli. Filmin İstanbul sahnelerini çok beğendim. Neredeyse tüm sahnelerinde müthiş bir sahne kullanımı olsa da İstanbul sahneleri gözüme ayrı bi' güzel gözüktü. Bunun yanında dönemin İran'ına da hikâyeyi destekleyecek biçimde görsel olarak da başarılı bir şekilde göstermiş. Filmde sadece karakter anlatımı biraz zayıf kalmış gibi geldi. Bir yandan da düşününce eğer karakterlere yoğunlaşsaydı operasyon filmi olmaktan çıkardı, ya da daha fazla uzatmak zorunda kalırlardı. Yine de kısa da olsa karakterlerin ruh hallerini daha iyi anlatan sahneler bekledim. Film beklediğim gibi bir final yaptı. Ne eksik ne fazla. Filmin başında ve sonunda olayın geçtiği yıllardaki İran tarihine değinmesi iyi bir ayrıntıydı. Çünkü bu operasyonun neden olduğunu anlamak ve gerçek bir hikâyeden alıntı olduğunu bilmek için bu gerekliydi. Ben Affleck filmin hem yönetmenliğini yapmış, hem senaryosunu yazmış. Hem de kendisini başrolde izliyoruz. Hayran olunası bir oyunculuk sergilemiş ve her açıdan ortaya müthiş bir iş çıkarmış. Biraz yorucu bir film olduğu için yoğun bir günün ardından ''hadi açıp bir film izleyeyim.'' diyerek izlenecek bir film değil. Yakın tarih meraklılarına ve bu tür kurtarma temalı gerilim sevenlere öneririm.

kalli 3 years ago

Bazıları Sıcak Sever

Billy Wilder

13 Gönderi

Filmin adını ilk duyduğumda gözümde şehvet dolu bi' dram komedisi canlanmıştı. Billy Wilder sevdiğim yönetmenlerden olmasına rağmen beğenmeyeceğim düşüncesiyle filmi izlemeyi hep erteliyordum. Sonunda listede sırası gelince bir şans vermeye karar verdim. Bitirdikten sonra gülerek 'iyi ki izlemişim' dedim. Film…devamı

kalli 3 years ago

Parasyte: The Maxim

Kenichi Shimizu

28 Gönderi

İzlerken tadına doyacağım bir anime arıyordum ve karşıma Parasyte animesi çıktı. Yorumları da olumlu olunca vakit kaybetmeden izlemek istedim. Bu animeyi izlemeye harcadığım dakikalara çok mutlu oldum. Zaten bölümler kısa olduğu ve çok da akıcı olduğu için bir çırpıda bitti.…devamıİzlerken tadına doyacağım bir anime arıyordum ve karşıma Parasyte animesi çıktı. Yorumları da olumlu olunca vakit kaybetmeden izlemek istedim. Bu animeyi izlemeye harcadığım dakikalara çok mutlu oldum. Zaten bölümler kısa olduğu ve çok da akıcı olduğu için bir çırpıda bitti. İzlediğim en heyecan verici animelerden biriydi, her bölümünde ayrı bir zevk yaşadım. Bölümlerin başlangıcı merak uyandırıcıydı, gelişim aşamaları heyecan vericiydi ve bölüm finalleri bir sonraki bölümü bir an önce izlemeye teşvik ediyordu. Ara ara durulduğu sahneler olsa da genel anlamda hareketli bir animeydi. Tabii bu aksiyonu tam olması gerektiği gibi güzel kullanmışlar. Bunu başaramayıp sadece vurdulu kırdılı, kanlı vahşetli sahnelerle harcansaydı beğenmezdim sanırım. Bir dizi için ilk bölüm çok önemlidir. İlk bölümden itibaren çok olumlu izlenimler edindim. Sonrasında da bu olumlu izlenimim yok olmadı, her bir bölümünde daha çok sevdim. Sadece parazitlerin insanlara açtığı savaşı konu alsaydı bu kadar ilgimi çekmezdi galiba. Parazitle insanın ilişkisini konu aldığı için kendine çeken bir anime olmuş. Konuyu güzel işlemesinin yanında karakterleri de çok güzel kullanıp tanıtmış. Tanıtılması gereken karakterlere ağırlık verirken, figüran diyebileceğimiz çok da etkisi olmayan karakterlerin üzerinde fazlaca durup ana konudan sapmamış, gereksiz meselelere uzamamış. Dizinin sadece konusunu, aksiyonunu verdiği gerilimi değil felsefesini de çok beğendim. İnsanoğlunun acımasızlığına bencilliğine, kendini dünyanın tek sahibi sanıp çevresine verdiği zararlara da harika şekilde değinmiş. Dizide olması gerektiğinden biraz fazla duygusallık vardı. Rahatsız etmedi, hatta duygusallığın gerekli olduğu bir animeydi. Yine de bu kadarına gerek yoktu sanırım. Dizide romantizmi de gereksiz bulduğumu söylemek isterim. Tabii romantizm sahneleri konunun önüne geçmediği için animeyi gözümde düşürmedi. Finaline yakın duygusallığını da heyecanını da hikâyesinin gücünü de arttırmıştı. Son 4 ya da 5 bölüm kala baya bağlandım diziye. Müthiş bir final yapmıştı. Bu kadar duygusal bir final beklemiyordum. Bu kadar aksiyonlu, gerilimli bir animeden buna göre bir son beklemiştim. Ama duygusal bitmesi, beklediğim gibi olmaması beni sevindirdi. Zira hareketli bir son yapsaydı devamı var hissi oluşturacaktı ve rahatsız edecekti. Bu şekilde her şeye nokta koyan bir final yapmış oldu.

kalli 3 years ago

Ulak

Çağan Irmak

10 Gönderi

''Zalim dediğine yaşarken saygıda kusur etmez insanoğlu. Ama zalimin ölüsüne dua okumaz, mezarına tükürür.'' İlk başta film hakkında yorum yazmayacaktım. İzlenmesi de rafın kullanıcı oranına göre az olduğu için gizli hazinem olarak kalmasını istemiştim. Lâkin sonradan bu düşüncemden vazgeçtim, zira…devamı''Zalim dediğine yaşarken saygıda kusur etmez insanoğlu. Ama zalimin ölüsüne dua okumaz, mezarına tükürür.'' İlk başta film hakkında yorum yazmayacaktım. İzlenmesi de rafın kullanıcı oranına göre az olduğu için gizli hazinem olarak kalmasını istemiştim. Lâkin sonradan bu düşüncemden vazgeçtim, zira her bir insan izlemeli bu filmi. İzlemeli ki mazlumun zaferini, zalimin acısını görmeli. Hakettiği konumu göremeyen nadide bir çiçek Ulak filmi. Çağan Irmak sinemasında en sevdiğim film oldu. Benim için Babam ve Oğlum'un üstüne gelmez herhalde diye düşünürken karşıma Ulak çıktı. Daha ilk dakikalardan itibaren genel kanıda en sevdiğim yerli film olmasa da Çağan Irmak sinemasında en sevdiğim film olacağını sezdim. En sevdiğim yerli filmler arasında da ilk 5'e oynar. 110 dakika boyunca masal tadında bir anlatı izletiyor film. Sık sık da aynı şeyi hatırlatıyor: 'İnsan sonunu bilmediği şeyden korkar.' Filmi izlerken tuhaf bir şekilde bir ürperti hisettim hep. Sık sık yaptığı bu hatırlatma sanki sonunu hiç bilemeyecekmişim gibi düşünmeme sebep oldu. Neyse ki korktuğum olmadı, film müthiş bir sona bağlandı. Filmin finalinin yarattığı gerilimi, ürperti hissini kalbimin en derininde hissettim. Filmin anlattıklarından söz edip masalın sürprizini kaçırmak istemiyorum. Sadece şundan bahsedebilirim. Bir seyyah var. Köy köy dolanıp Ulak İbrahim'i anlatan, çocuklara, köylüye, mazlumlara onun adını duyuran bir seyyah. Zekeriya. Zekeriya karakterine hayat veren Çetin Tekindor filmi tek başına öyle sırtlamış ki hayranlıkla izledim oyunculuğunu. Tabii bu diğer oyuncular kötüydü olarak algılanmasın. Zira çocuklar bile sırtlamışlar bu filmi. Zirveye yükseltmişler. Özellikle Ferhat karakterine hayat veren Yağız Atakan Ferhat'ın acısını çok iyi aktarmış kameralara. Mazlumu oynayan mazlumun ruhunu yaşamış, zalimi oynayan da zalimin ruhunu. Her bir sahnesinde ayrı bir öğretisi var filmin. Tüm diyaloglar, karakterlerin ağzından çıkan her bir söz -özellikle Zekeriya'nın ağzından çıkanlar- kazınmalı hafızalara. Öyle bir film Ulak. Filmin iç dünyasını bu kadar övdükten sonra bilmiyorum gerek var mı teknik konulardan bahsetmeye. Yine de birkaç şey söylemek istiyorum. Dekoruyla, kurgusuyla, kostümleriyle tam anlamıyla anlatmak istediğini anlatan bir filmdi. Müthiş bir mekan seçimiydi, düzenlemesiydi. Fantastik kurguyu, gizemi, gerilimi, dramı her an gördüğümüz filmin çok iyi de bir dinletisi vardı. Evet müzikleri... Müzikler sahneyle ahenk içinde, iç dünyaya huzur verecek şekilde seçilmişti. Müziklerinin ritmine kendimi kaptırdım, ama filmden de kopmadım. Zekeriya masalını anlattıkça bende zihnimde karakterlerin yerlerine birini koymaya çalıştım. Masal, filmim anlatısı daha da güçlendi bu şekilde zihnimde. İzlemeyenler de izlemeli, duymayanlar da duymalı Ulak'ın masalını. Zira bu bir masaldan daha fazlası. Binlerce yıllık dünyanın, insanlığın sonu gelmeyen gerçek hikâyesi.

kalli 3 years ago

Maniac

Carol Cuddy

15 Gönderi

Dizi yorumlaması yapmayalı 3 ay olmuş. Biriktirdiğim filmlerin yorumlamasını bitirmek isterken dizileri ve kitapları atladığımın farkına vardım ve 4 ay önce izlemiş olduğum bu mini dizi hakkında bir şeyler yazmak istedim. Üzerinden 4 ay geçtiği için ve çok fazla film,…devamıDizi yorumlaması yapmayalı 3 ay olmuş. Biriktirdiğim filmlerin yorumlamasını bitirmek isterken dizileri ve kitapları atladığımın farkına vardım ve 4 ay önce izlemiş olduğum bu mini dizi hakkında bir şeyler yazmak istedim. Üzerinden 4 ay geçtiği için ve çok fazla film, çok fazla dizi, çok fazla kitap üzerine konulduğu için aklımda kalanlarla değerlendirmeye çalıçacağım. Öncelikle diziyi dizi sitelerinde gezinirken farkettim ve tek sezonluk olduğu için gördüğüm gibi izlemeye başladım. Konusu ilgimi çekmişti. Psikolojik rahatsızlıkların kısa sürede, rüyalar aracılığıyla bilinçaltındaki travmalara inerek tedavi etmeyi amaçlayan deneyi konu alan dizide baş denekler yani dizinin baş karakterleri şizofren hastası Owen ve kız kardeşini kaybettikten sonra psikolojisi altüst olmuş Annie. Dizinin ilk bölümü biraz sıkıcıydı, fakat başladığım bir şeyi yarım bırakma huyum olmadığı için devam ettim. İyi ki de yarım bırakmamışım çünkü devam bölümleri ilk bölümün sıkıcıklığını örttü, çok hareketli olduklarını söyleyemem ama beklentisi bu yönde olmayanları tatmin edecek düzeyde hareketlilik var olduğunu söyleyebilirim. Owen'ın da Annie'nin de travmatik geçmişleri baya kabarık olduğu için onların birbirine geçmiş bilinçaltı hikâyelerini izliyoruz. Fakat kabarık travmatik geçmiş terimi zihninizde sadece drama canlandırmasın. Zira dizide komediden aksiyona, fantastik kurgudan romantizme kadar her şeyden biraz biraz var. Konu aslında biraz kafa karıştırıcı şekilde işlenmiş, bunun sebebi de Owen ve Annie'nin travmalarını birbirine karıştırmaları. Fakat diziden dikkatinizi dağıtmazsanız anlatılanlar bir nebze de olsun açık olabiliyor. Gerçeklik ile fantastik kurgunun harmanlanmasını, geçmiş travmalarına dönüş kurgusunu beğendiğim söyleyebilirim. Söylediğim gibi kafa karıştırıcı olsa da anlatılanları çözdükten sonra o kafa karışıklığı geçiyor. Dizide en sevdiğim karakter Dr. James oldu. Bir anne travması olmasına rağmen -daha doğrusu annesinin gölgesi altında kalmasına rağmen- psikolojisi bozuk olan yönünü hem çok iyi saklıyordu, hem de başarılı şekilde yansıtıyordu. Dizi James'in annesi girdikten sonra daha bi' hareketli oldu sanki. Owen ve Annie'nin hikâyesinden kopacağını düşündürtse de neyseki bunu yapmadı. Annie karakterine pek fazla ısınmasam da Owen karakterini de sevdim. Karakterin sadece mimiklerine bile bakıp içinde bulunduğu travmatik durumu anlayabiliyorsunuz. Owen karakteri müthiş bir cast seçimi olmuş.

kalli 3 years ago

Van Gogh: Painted with Words

Andrew Hutton

28 Gönderi

Filmi birkaç gün önce @monarosa'nın önerisinde görmüştüm. İlgimi çekince hemen listeme aldım, çok ısrar edince (aslında ısrar etmedi benim ikna olasım varmış) Maymunlar Cehennemi eski serisini izledikten sonra vakit ve istek bulduğum ilk anda bu filmi izledim. Daha önce Van…devamıFilmi birkaç gün önce @monarosa'nın önerisinde görmüştüm. İlgimi çekince hemen listeme aldım, çok ısrar edince (aslında ısrar etmedi benim ikna olasım varmış) Maymunlar Cehennemi eski serisini izledikten sonra vakit ve istek bulduğum ilk anda bu filmi izledim. Daha önce Van Gogh ile alakalı tek bir film izlemiştim. O da bir animasyon draması olan Vincent'ten Sevgilerle filmiydi. Benzer şeyler izleyeceğimi düşündüğüm için pek de meraklı ve heyecanlı değildim aslında film için. Tabii iyi şeyler bekliyordum, ama bu kadar iyisini beklemiyordum. Eksik veyahut beğenmediğim tarafı olsa da kesinlikle film için 24 saatinizin 3 saatini feda etmeye değer. 3 saat diyorum çünkü 80 dakika filmi izleyip kalan 100 dakikada film üzerinden düşünürsünüz. Zira oturup hakkında düşünülmesi gereken bir yapım. Vincent'ten Sevgilerle filmiyle benzer olacağını düşündüğümü söylemiştim, evet aynı konuya değindiği için elbette benzer yanları vardı, fakat hikâyeyi aktarış şekilleri farklı olduğu için hisettirdikleri tamamen farklıydı. Tüm samimiyetimle söylüyorum ki bu filmi izlerken daha yoğun duygular hissedip Vincent'in ruh halini daha iyi anladım. Film kısa olsa da hikâye adım adım, ilmek ilmek işlenmiş, sanki fırçanın her bir darbesine ayrıca özen gösterilmiş... Filmin en iyi yanı içine bir kurgu, ek diyalog yazılmadan tamamen mektuplardan yola çıkarak oluşturulmuş olmasıydı. Benedict her konuştuğunda kendimi Van Gogh ile sohbet ediyor gibi hissettim. Tabii bunda direkt mektuplardan alınan cümlelerden ziyade Benedict Cumberbatch'ın harika oyunculuğunun etkisi var. Zira o Van Gogh'u bu kadar iyi canlandırmasaydı gerçek mektuplardan alınmış diyalogların da pek bir etkisi olmazdı. Vincent karakterinin doğrusu Benedict'in ağzından çıkan her cümlede onun adım adıma deliliğe giden ruh halini hissedip, yaşadım. Sanki onunla beraber resim yaptım, boyadım, mektup yazdım. Ağzından -kaleminden- dökülen her cümlede biraz daha Vincent Van Gogh'a yakınlaştığımı hissettim. Ürpertici bir yanı vardı bu hayat öyküsünün ve ben bu ürpertici taraftan tarif edemeyeceğim kadar çok haz aldım. Yazının en başında beğenmediğim bir yanının olduğunu söylemiştim. O da filmin belgesel tarzında çekilmesiydi. O kadar etkileyici ilerlerken bir anda araya belgesel anlatıcısının girmesi gözümde etkisini ara ara düşürmesine sebep oldu. Belgesel tarzında olmasa da araya olayları özet geçen biri girmese de gayet kendini anlatabilen film. Anlatıcının olduğu yerleri izlemeseniz de pek bir eksiklik olmaz filmde. Zira mektuplarda her şey anlatılmış. Anlatıcı en fazla Vincent'in ölümünden sonra devreye girebilirdi. Hatta orada bile ölümü Vincent'in ağzından Benedict tarafından anlatılabilinirdi. Bu kadarcık kurgu katmak hikâyede hiçbir şeyi kaybettirmezdi zannımca. Hem böylece ölümü ''adam öldü hikâye bitti, bb.'' der gibi gösterilmezdi. Daha yüreğe dokunan bir final olurdu.

kalli 3 years ago

Son Durak

James Wong

42 Gönderi

DİKKAT❗Bu yazı Son Durak serisi hakkında genel bir yorumdur. Seriyi ayrı ayrı yorumlamayı uğraştırıcı ve gereksiz bulduğum için toplu bir yorum yapacağım.✍🏻 Ölümden kaçmak mümkün müdür? Peki ölümden nereye kadar kaçabiliriz? Büyük şans olarak düşündüğümüz eylemlerimiz en büyük şanssızlığımıza kapı…devamıDİKKAT❗Bu yazı Son Durak serisi hakkında genel bir yorumdur. Seriyi ayrı ayrı yorumlamayı uğraştırıcı ve gereksiz bulduğum için toplu bir yorum yapacağım.✍🏻 Ölümden kaçmak mümkün müdür? Peki ölümden nereye kadar kaçabiliriz? Büyük şans olarak düşündüğümüz eylemlerimiz en büyük şanssızlığımıza kapı açıyor olamaz mı? Her an peşimizde olan ölümden kaçmanın yolu yoktur. Gerilimi, korkuyu dibine kadar yaşatan bu seri ise bizi Son Durak'ta bırakıyor. Serinin ilk filmi bir uçağın düşüşüyle başlıyor.✈️ Uçağın patlayacağını ve herkesin öleceğini gören Alex çıldırıyor, apartopar uçaktan atılıyor ve tabii beraberinde birkaç arkadaşı ve öğretmeni de uçaktan iniyor. Uçak kalkışından kısa bir süre sonra infilâk ediyor. Asıl olaylar bundan sonra başlıyor. Çünkü bir sürü gizemli olaya, bol bol kana vahşete tanık oluyoruz. Seri boyunca sürekli kaçak kablolardan olan ölümlerden o kadar bunaldım ki; ''yeter artık kardeşim, şu elektrik tesisatlarına bir baktırın!'' demekten kendimi alamadım. Filmdeki, daha doğrusu serideki ölümler hem korkutucu hem heyecan vericiydi. Serinin ikinci filminde de benzer hikâye, benzer ölümler izliyoruz. Fakat bu sefer hikâye otobandaki bir kaza ile başlıyor.🚘 Otobandaki hayali kaza sahnesi serinin en iyi başlangıç sahnesiydi. Öyle ki sahneyi tekrar ve tekrar izledim. Müthiş bir sahneydi.👌🏻 Üçüncü film ise açılışını lunaparkta yapıyor. 🎢 Hız treninin kaza yaptığı sahne gerçekten harikaydı, devamında gelişen olayların pek ilk iki filmden farkı yoktu. Lâkin ilk 2 filmin finalini beğenmezken bu filmin finali, finalindeki o yarım kalmışlık hissini beğendim. Normalde yarım kalmışlık hissi yaşatan finalleri sevmezken bu filmde sanki bu gerekliymiş gibi hisettim ve baya beğendiğim bir final oldu. Dördüncü filmde ise bir araba yarışında olan kazaya şahit olarak başlıyoruz.🏎️ Hem açılış olarak hem final olarak baya beğendiğim bir film oldu. Gelelim son filme. Son film ise asma köprünün yıkılışıyla başlıyor. 🌉 Sonrasında gelişen olaylar, ölümler de baya ilgi çekici ilerliyor. Özellikle kadının gözünün yandığı sahne kan dondurucuydu. Film boyunca bir sürü ölüm izledim, en çok etkileyen kadının gözünün yanma sahnesi oldu. ❗❗❗SPOİLER ❗❗❗ Son filmin finaliyle ilk filmin başlangıcını bağlamaları çok iyi düşünülmüş. Uçağa bindikleri ana kadar bunu düşünmezdim. Uçağı gördüğüm anda ''aha ilk film ilk sahneyi yeniden yaşatacaklar dedim. İlk filmde Sam ve Molly'i görsek daha güzel bir bağlantı olabilirdi, ama böyle de müthişti. ❗❗❗ Spoiler bitti devam edebilirsiniz. Serinin her filminde beğendiğim ya da beğenmediğim bir detay olsa bir yandan da aynı tarzda aynı ölümlerle aynı hikâyelerle 5 film çekmek biraz anlamsız olmuş. Çünkü aynı şeyleri izlemek bir noktadan sknra sıkıyor. Neyseki her filme ya başında ya sonunda ya da ortasında heyecan verici bir sahne koymuşlar. Gerilim sevenleri tatmin edeceğini düşündüğüm bir seri. Tavsiye ederim.🫱🏻‍🫲🏻

kalli 3 years ago

Artist

Michel Hazanavicius

13 Gönderi

Ida filminden sonra yeniden eski dönemlerden kalma gibi duran yeni dönem filmi hakkında konuşmak için buradayım. Hayır, bu tür filmlere sarmadım. Sadece listemde öyle denk geliyor. Her neyse filmden konuşalım. İzlerken ne zaman çekildiğine bakmazsanız 1920'li yıllardan kalma, tarihin nasır…devamıIda filminden sonra yeniden eski dönemlerden kalma gibi duran yeni dönem filmi hakkında konuşmak için buradayım. Hayır, bu tür filmlere sarmadım. Sadece listemde öyle denk geliyor. Her neyse filmden konuşalım. İzlerken ne zaman çekildiğine bakmazsanız 1920'li yıllardan kalma, tarihin nasır tutmuş, güve bağlamış, tozlu sayfalarından geldiğini düşüneceğiniz film henüz 12 yıllık. Size böyle düşündürecek olan şey de filmin hem siyah beyaz olması hem de üstüne üstlük sessiz olması. Artist filmi bizlere romantik bir hikâyenin, vefa dolu bir aşkın yanında yükseliş ve çöküş hikâyesi izletiyor. ''Henüz hiçbir şey duymadınız.'' sözleriyle bir daha çıkmamak üzere sinemaya giren ses o dönemde bazı aktör ve aktrislerin kariyerini olumsuz yönde etkilemiş. Filmde de sessiz sinemanın başarılı oyuncularından olan (kurgusal karakter olduğunu belirteyim, böyle biri var mı acaba diye düşünülmesin) George Valantin sinemaya sesin girmeye başlamasıyla kariyerinde yere çakılmaya başlar. Bir tarafta da Valantin'e müthiş bir aşkla bağlı olan Peppy Miller vardır. Peppy Miller ise çiçeği burnunda, şöhret basamaklarını hızla tırmanan bir aktristtir. Film de bize tam olarak bu ikilinin yükselişini ve düşüşünü ve de aralarındaki ilişkiyi izletir. Film çok fazla derin bir hikâyeye girmemiş. Çok yüzeysel de anlattığını söyleyemem. Lâkin daha derin bir karakter hikâyesi beni daha çok tatmin ederdi. Filmin başları izleyici sıkabilecek durgunlukta. Finaline yakın ise açılmasını yapıyor ve izlendiğine pişman etmiyor. En azından büyük beklentilere girmezseniz. Filmde beğenmediğim tek şey oyunculuklar oldu. Sese alışmış olan oyuncular sessiz sinema dönemine haliyle ayak uyduramamışlar. Çoğu sahnede ortaya göze batan mimik ve jestler çıkmış. Öyle ki en iyi oyuncunun George Valantin'in köpeği olduğunu söyleyebilirim. Evet köpek harika oynamış. Oyunculukları küçümsemek gibi bir derdim yok, ama başarılı bulamadım. Tabii zorluk çekmenin olağan olduğu bir film. Geçmiş dönemde izler taşıyor, hatta Hollywood'da yeşilçam esintisi hissetmek bile mümkün. Filmin Oscar ödülünü geçmiş dönemlere, sessiz film dönemine saygı duyduğu, andığı için aldığı düşüncesindeyim. Aynı film, aynı oyuncularla sesin sinemadan taze kalktığı 30'lu ya da 40'lı yıllarda olsaydı ödül alacak kadar ses getirmezdi zannımca. Geçmişi günümüze taşıyıp gelmek izleyiciye naif, sakin yeri geldiğinde de hareketli bir hikâye izletmek ödüllere ulaştırmış.