(@) - Raf

Filmi birkaç gün önce @monarosa'nın önerisinde görmüştüm. İlgimi çekince hemen listeme aldım, çok ısrar edince (aslında ısrar etmedi benim ikna olasım varmış) Maymunlar Cehennemi eski serisini izledikten sonra vakit ve istek bulduğum ilk anda bu filmi izledim. Daha önce Van…devamıFilmi birkaç gün önce @monarosa'nın önerisinde görmüştüm. İlgimi çekince hemen listeme aldım, çok ısrar edince (aslında ısrar etmedi benim ikna olasım varmış) Maymunlar Cehennemi eski serisini izledikten sonra vakit ve istek bulduğum ilk anda bu filmi izledim. Daha önce Van Gogh ile alakalı tek bir film izlemiştim. O da bir animasyon draması olan Vincent'ten Sevgilerle filmiydi. Benzer şeyler izleyeceğimi düşündüğüm için pek de meraklı ve heyecanlı değildim aslında film için. Tabii iyi şeyler bekliyordum, ama bu kadar iyisini beklemiyordum. Eksik veyahut beğenmediğim tarafı olsa da kesinlikle film için 24 saatinizin 3 saatini feda etmeye değer. 3 saat diyorum çünkü 80 dakika filmi izleyip kalan 100 dakikada film üzerinden düşünürsünüz. Zira oturup hakkında düşünülmesi gereken bir yapım. Vincent'ten Sevgilerle filmiyle benzer olacağını düşündüğümü söylemiştim, evet aynı konuya değindiği için elbette benzer yanları vardı, fakat hikâyeyi aktarış şekilleri farklı olduğu için hisettirdikleri tamamen farklıydı. Tüm samimiyetimle söylüyorum ki bu filmi izlerken daha yoğun duygular hissedip Vincent'in ruh halini daha iyi anladım. Film kısa olsa da hikâye adım adım, ilmek ilmek işlenmiş, sanki fırçanın her bir darbesine ayrıca özen gösterilmiş... Filmin en iyi yanı içine bir kurgu, ek diyalog yazılmadan tamamen mektuplardan yola çıkarak oluşturulmuş olmasıydı. Benedict her konuştuğunda kendimi Van Gogh ile sohbet ediyor gibi hissettim. Tabii bunda direkt mektuplardan alınan cümlelerden ziyade Benedict Cumberbatch'ın harika oyunculuğunun etkisi var. Zira o Van Gogh'u bu kadar iyi canlandırmasaydı gerçek mektuplardan alınmış diyalogların da pek bir etkisi olmazdı. Vincent karakterinin doğrusu Benedict'in ağzından çıkan her cümlede onun adım adıma deliliğe giden ruh halini hissedip, yaşadım. Sanki onunla beraber resim yaptım, boyadım, mektup yazdım. Ağzından -kaleminden- dökülen her cümlede biraz daha Vincent Van Gogh'a yakınlaştığımı hissettim. Ürpertici bir yanı vardı bu hayat öyküsünün ve ben bu ürpertici taraftan tarif edemeyeceğim kadar çok haz aldım. Yazının en başında beğenmediğim bir yanının olduğunu söylemiştim. O da filmin belgesel tarzında çekilmesiydi. O kadar etkileyici ilerlerken bir anda araya belgesel anlatıcısının girmesi gözümde etkisini ara ara düşürmesine sebep oldu. Belgesel tarzında olmasa da araya olayları özet geçen biri girmese de gayet kendini anlatabilen film. Anlatıcının olduğu yerleri izlemeseniz de pek bir eksiklik olmaz filmde. Zira mektuplarda her şey anlatılmış. Anlatıcı en fazla Vincent'in ölümünden sonra devreye girebilirdi. Hatta orada bile ölümü Vincent'in ağzından Benedict tarafından anlatılabilinirdi. Bu kadarcık kurgu katmak hikâyede hiçbir şeyi kaybettirmezdi zannımca. Hem böylece ölümü ''adam öldü hikâye bitti, bb.'' der gibi gösterilmezdi. Daha yüreğe dokunan bir final olurdu.

kalli 2 years ago

Son Durak

James Wong

40 Gönderi

DİKKAT❗Bu yazı Son Durak serisi hakkında genel bir yorumdur. Seriyi ayrı ayrı yorumlamayı uğraştırıcı ve gereksiz bulduğum için toplu bir yorum yapacağım.✍🏻 Ölümden kaçmak mümkün müdür? Peki ölümden nereye kadar kaçabiliriz? Büyük şans olarak düşündüğümüz eylemlerimiz en büyük şanssızlığımıza kapı…devamıDİKKAT❗Bu yazı Son Durak serisi hakkında genel bir yorumdur. Seriyi ayrı ayrı yorumlamayı uğraştırıcı ve gereksiz bulduğum için toplu bir yorum yapacağım.✍🏻 Ölümden kaçmak mümkün müdür? Peki ölümden nereye kadar kaçabiliriz? Büyük şans olarak düşündüğümüz eylemlerimiz en büyük şanssızlığımıza kapı açıyor olamaz mı? Her an peşimizde olan ölümden kaçmanın yolu yoktur. Gerilimi, korkuyu dibine kadar yaşatan bu seri ise bizi Son Durak'ta bırakıyor. Serinin ilk filmi bir uçağın düşüşüyle başlıyor.✈️ Uçağın patlayacağını ve herkesin öleceğini gören Alex çıldırıyor, apartopar uçaktan atılıyor ve tabii beraberinde birkaç arkadaşı ve öğretmeni de uçaktan iniyor. Uçak kalkışından kısa bir süre sonra infilâk ediyor. Asıl olaylar bundan sonra başlıyor. Çünkü bir sürü gizemli olaya, bol bol kana vahşete tanık oluyoruz. Seri boyunca sürekli kaçak kablolardan olan ölümlerden o kadar bunaldım ki; ''yeter artık kardeşim, şu elektrik tesisatlarına bir baktırın!'' demekten kendimi alamadım. Filmdeki, daha doğrusu serideki ölümler hem korkutucu hem heyecan vericiydi. Serinin ikinci filminde de benzer hikâye, benzer ölümler izliyoruz. Fakat bu sefer hikâye otobandaki bir kaza ile başlıyor.🚘 Otobandaki hayali kaza sahnesi serinin en iyi başlangıç sahnesiydi. Öyle ki sahneyi tekrar ve tekrar izledim. Müthiş bir sahneydi.👌🏻 Üçüncü film ise açılışını lunaparkta yapıyor. 🎢 Hız treninin kaza yaptığı sahne gerçekten harikaydı, devamında gelişen olayların pek ilk iki filmden farkı yoktu. Lâkin ilk 2 filmin finalini beğenmezken bu filmin finali, finalindeki o yarım kalmışlık hissini beğendim. Normalde yarım kalmışlık hissi yaşatan finalleri sevmezken bu filmde sanki bu gerekliymiş gibi hisettim ve baya beğendiğim bir final oldu. Dördüncü filmde ise bir araba yarışında olan kazaya şahit olarak başlıyoruz.🏎️ Hem açılış olarak hem final olarak baya beğendiğim bir film oldu. Gelelim son filme. Son film ise asma köprünün yıkılışıyla başlıyor. 🌉 Sonrasında gelişen olaylar, ölümler de baya ilgi çekici ilerliyor. Özellikle kadının gözünün yandığı sahne kan dondurucuydu. Film boyunca bir sürü ölüm izledim, en çok etkileyen kadının gözünün yanma sahnesi oldu. ❗❗❗SPOİLER ❗❗❗ Son filmin finaliyle ilk filmin başlangıcını bağlamaları çok iyi düşünülmüş. Uçağa bindikleri ana kadar bunu düşünmezdim. Uçağı gördüğüm anda ''aha ilk film ilk sahneyi yeniden yaşatacaklar dedim. İlk filmde Sam ve Molly'i görsek daha güzel bir bağlantı olabilirdi, ama böyle de müthişti. ❗❗❗ Spoiler bitti devam edebilirsiniz. Serinin her filminde beğendiğim ya da beğenmediğim bir detay olsa bir yandan da aynı tarzda aynı ölümlerle aynı hikâyelerle 5 film çekmek biraz anlamsız olmuş. Çünkü aynı şeyleri izlemek bir noktadan sknra sıkıyor. Neyseki her filme ya başında ya sonunda ya da ortasında heyecan verici bir sahne koymuşlar. Gerilim sevenleri tatmin edeceğini düşündüğüm bir seri. Tavsiye ederim.🫱🏻‍🫲🏻

kalli 2 years ago

Artist

Michel Hazanavicius

13 Gönderi

Ida filminden sonra yeniden eski dönemlerden kalma gibi duran yeni dönem filmi hakkında konuşmak için buradayım. Hayır, bu tür filmlere sarmadım. Sadece listemde öyle denk geliyor. Her neyse filmden konuşalım. İzlerken ne zaman çekildiğine bakmazsanız 1920'li yıllardan kalma, tarihin nasır…devamıIda filminden sonra yeniden eski dönemlerden kalma gibi duran yeni dönem filmi hakkında konuşmak için buradayım. Hayır, bu tür filmlere sarmadım. Sadece listemde öyle denk geliyor. Her neyse filmden konuşalım. İzlerken ne zaman çekildiğine bakmazsanız 1920'li yıllardan kalma, tarihin nasır tutmuş, güve bağlamış, tozlu sayfalarından geldiğini düşüneceğiniz film henüz 12 yıllık. Size böyle düşündürecek olan şey de filmin hem siyah beyaz olması hem de üstüne üstlük sessiz olması. Artist filmi bizlere romantik bir hikâyenin, vefa dolu bir aşkın yanında yükseliş ve çöküş hikâyesi izletiyor. ''Henüz hiçbir şey duymadınız.'' sözleriyle bir daha çıkmamak üzere sinemaya giren ses o dönemde bazı aktör ve aktrislerin kariyerini olumsuz yönde etkilemiş. Filmde de sessiz sinemanın başarılı oyuncularından olan (kurgusal karakter olduğunu belirteyim, böyle biri var mı acaba diye düşünülmesin) George Valantin sinemaya sesin girmeye başlamasıyla kariyerinde yere çakılmaya başlar. Bir tarafta da Valantin'e müthiş bir aşkla bağlı olan Peppy Miller vardır. Peppy Miller ise çiçeği burnunda, şöhret basamaklarını hızla tırmanan bir aktristtir. Film de bize tam olarak bu ikilinin yükselişini ve düşüşünü ve de aralarındaki ilişkiyi izletir. Film çok fazla derin bir hikâyeye girmemiş. Çok yüzeysel de anlattığını söyleyemem. Lâkin daha derin bir karakter hikâyesi beni daha çok tatmin ederdi. Filmin başları izleyici sıkabilecek durgunlukta. Finaline yakın ise açılmasını yapıyor ve izlendiğine pişman etmiyor. En azından büyük beklentilere girmezseniz. Filmde beğenmediğim tek şey oyunculuklar oldu. Sese alışmış olan oyuncular sessiz sinema dönemine haliyle ayak uyduramamışlar. Çoğu sahnede ortaya göze batan mimik ve jestler çıkmış. Öyle ki en iyi oyuncunun George Valantin'in köpeği olduğunu söyleyebilirim. Evet köpek harika oynamış. Oyunculukları küçümsemek gibi bir derdim yok, ama başarılı bulamadım. Tabii zorluk çekmenin olağan olduğu bir film. Geçmiş dönemde izler taşıyor, hatta Hollywood'da yeşilçam esintisi hissetmek bile mümkün. Filmin Oscar ödülünü geçmiş dönemlere, sessiz film dönemine saygı duyduğu, andığı için aldığı düşüncesindeyim. Aynı film, aynı oyuncularla sesin sinemadan taze kalktığı 30'lu ya da 40'lı yıllarda olsaydı ödül alacak kadar ses getirmezdi zannımca. Geçmişi günümüze taşıyıp gelmek izleyiciye naif, sakin yeri geldiğinde de hareketli bir hikâye izletmek ödüllere ulaştırmış.

kalli 2 years ago

Ida

Pawel Pawlikowski

11 Gönderi

1960'ların Polonya'sında bireysel bir meseleye ışık tutan sanat filmi. Evet sanat filmi. Hatta bunun hakkını her saniyesinde veren bir film. Baştan bir uyarı yapayım. Eğer sanat filmlerini ve beraberinde getirdiği ağırlığı sevmiyorsanız gönderiyle boşuna vaktinizi harcamayın. Yıl 1960'lar. Yer Polonya.…devamı1960'ların Polonya'sında bireysel bir meseleye ışık tutan sanat filmi. Evet sanat filmi. Hatta bunun hakkını her saniyesinde veren bir film. Baştan bir uyarı yapayım. Eğer sanat filmlerini ve beraberinde getirdiği ağırlığı sevmiyorsanız gönderiyle boşuna vaktinizi harcamayın. Yıl 1960'lar. Yer Polonya. Kendini Tanrı'ya adayan ve ailesini hiç tanımamış olan, kendi geçmişi hakkında hiç bir şey bilmeyen Anna rahibelik yeminini etmeye kutsal bir bakire olmaya hazırdır. Fakat öncesinde hayatında ilk defa tanışacağı, yaşayan tek akrabası Wanda teyzesiyle bir süre yaşaması gerekmektedir. Wanda ile olan görüşmesi ona kendi hakkında hiç bilmediği bir şey öğretir. Aslında Anna bir Yahudi kızıdır. Film tamamıyla Anna'ya yani Ida'ya odaklandığı için Nazi zulmünü izlemiyoruz. Fakat yıllar sonra zulme uğramış ya da yakınlarını kaybetmiş halk üzerindeki etkilerini hissediliyor, görebiliyoruz. Anlatmak istediklerini konuşarak değil, göstererek anlatan bir film. Bu sebeple çok fazla diyalog yok. Bir tarafdan da çok başarılı bir görüntü yönetimine sahip. Filmi izlerken, hele bir de sinematografiye önem veren biriyseniz bu filmin gösterdiklerine hayran kalmamak mümkün değil. Siyah beyaz çekimi dezavantaj olarak gören, sevmeyenler elbet vardır. Sanat filmi seven lâkin sırf bu sebeple filmi izlemekten kaçınanlar varsa gönül rahatlığıyla izleyebilir. Zira siyah beyaz olması filme büyük bir artı katmış. Çünkü Ida'nın hikâyesi renkli dünyalara sığmayacak, siyah ve beyaz kalması gereken bir hikâye. Ben iki Agatha'nın da oyunculuklarını çok beğendim. Özellikle Trzebuchowska ilk deneyimine rağmen çok iyiydi. Üst düzey, önünde şapka çıkartılacak, ağızları açık bırakacak bir oyunculuğu yoktu elbet ama Ida karakterinin sakin ama kendi geçmişini merak ettiçe, sorgulayıp öğrendikçe içinde fırtınalar kopan tarafını kameraya çok iyi yansıtmış. Utanıp, sıkılmamış. Bocalamamış. Filmde en sevdiğim şeylerden biri de Ida ve Wanda'nın birbirlerine bu kadar zıt olan karakterleri oldu. Birbirine benzeyen teyze ve yeğen izleseydik sanmıyorum ki hikâye bu kadar yükselmezdi. Su gibi bir film... İçine fabrika atığı karışmış, kireçli şebeke suyu değil ama. İnsanın ayak basmadığı bir ormanda, tertemiz kalmış bir gölün suyu.

kalli 2 years ago

Sefiller

Tom Hooper

30 Gönderi

Yıllar yıllar önce henüz ilkokullu, gördüğü her şeyi okumaya meraklı bir çocukken Sefiller kitabını okumak istemiştim. O zamanki öğretmenim bu kitabın yaşıma uygun olmadığını söyleyip elimden almıştı. O an nasıl hevesim kaçtıysa aradan 15 senede kitabı bir kez bile elime…devamı

kalli 2 years ago

Suyun Sesi

Guillermo del Toro

68 Gönderi

Filmin içeriğini aylar önce okumuş olduğum Su Adamı kitabına benzettiğim için listeme eklemiş, Oscar ödüllü olduğunu da görünce 'rakiplerini alt edip buna bu ödülü kazandıran ne oldu?' acaba merakıyla izlemeye başlamıştım. Öncelikle kitabı okuyup filmi izlemeyenler ya da tam tersi…devamı

kalli 2 years ago

Diriliş

Alejandro González Iñárritu

149 Gönderi

Yıllarca süren oyunculuk deneyimi, sayısız film ve karakterin ardından en sonunda Leonardo Di Caprio'ya Oscar ödülü kazandıran ve sesini de bu sayede daha fazla duyuran hayatta kalma temalı müthiş film. Filme televizyonda rastlamış, lâkin ortalarında denk geldiğim için izlemek istememiştim.…devamıYıllarca süren oyunculuk deneyimi, sayısız film ve karakterin ardından en sonunda Leonardo Di Caprio'ya Oscar ödülü kazandıran ve sesini de bu sayede daha fazla duyuran hayatta kalma temalı müthiş film. Filme televizyonda rastlamış, lâkin ortalarında denk geldiğim için izlemek istememiştim. Çünkü hikâyeye ortasından girmek istemedim. Televizyonda görünce neden bunca zamandır izlemediğim hakkında kendimce düşündüm ve sonucunda filmi izlemeye karar verdim. Sanırım beni bunca zaman izlemekten alıkoyan şey filmin yavaş ilerlediğine dair içimde oluşan histi. Sanırım havanın bu kadar ısındığı zamanlarda izlemek için en uygun filmlerden. Her ne kadar birazcık uzun olsa da kış atmosferini izlemek bile içinizin üşümesine sebep oluyor, bir yandan da Glass karakterinin hayatta kalma mücadelesinde yaptıkları, yaşadıkları içinizi ürpertiyor. Konuyu anlatıp yazıyı uzatmak istemiyorum. Filmin konusunu hiç okumadan izlemek ve neler olabileceğini hiç bilmeden giriş yapmak daha heyecan verici olabiliyor. Her neyse film başlangıcını gerçekten hızlı ve yüksek diyebileceğimiz bir aksiyonla yapıyor. Bu yüksek aksiyon neler olup biteceğine dair izleyeni de yükseltiyor. Sonrasında ise aksiyon konusunda düşüşe geçse de iyi yönünü koruyor. Film durgunluk ve yüksek aksiyon arasındaki dengeyi çok iyi kurmuş. Ne aksiyonla ne de fazla durgunlukla yoruyor. Tam anlamıyla hayatta kalma senaryosuna uygun bir yükseliş ve durgunluk. Yönetmen başta olmak üzere tüm film ekibi bu filmi mükemmel yapmak için ellerinden geleni yapmışlar. Zira sadece senaryo açısından değil film her konuda bir harikaydı. Sahne ortamı -yeşil perde yok- bile filmin nasıl zorlu şartlarda çekildiğinin en baş göstergesi. Çekim açıları, sahnelerin yakınlaştığı ve uzaklaştığı yerler, kameranın odakladığı noktalar filmin kalitesini ve hikâyenin etkisini yükseltmişti. Sanırım birçok kişi filmi Di Caprio'ya neyin ödül kazandırdığını merak edip de izlemiştir. Dehşet bir oyunculuk kazandırmış o ödülü. Di Caprio'yu her filminde çok beğenmiş olsam da bu filmde gerçekten de kendi performansının dahi üstüne çıkmış. Glass karakterini sadece canlandırmamış, kendisi bizzat hayatta kalma mücadelesi vermiş sanki. Filmde tek sevmediğim sahne ayıyla dövüş sahnesi oldu. Güzel bir sahneydi, baya da iyi düşünülmüş ama oradaki efekt ya da her neyse kötüydü. Tabii filmin tamamının muhteşemliği o kötülüğü örtmüş olsa da yine de aklımda kaldı. Çünkü ayıyla dövüş sahnesi akılda kalmayacak gibi değil. Bu kadar az diyalogla bu kadar harika bir film çekmek gerçekten takdire şayan bir başarı. Bol bol vahşet ve kan izleyeceğiniz bir film. Şöyle söyleyeyim Tarantino filmlerinde olduğu kadar kan görebilirsiniz. Pek fazla diyalog olmaması sadece karaktere/karakterlere ortama odaklanması kanları daha ön plana çıkarıp daha vahşet bir şeyin ortaya çıkmasına sebep olmuş. Hayatta kalma mücadelesi izlemek, bol bol kan görmek istiyorsanız ama çok yüksek aksiyonda yorar beni derseniz muazzam bir seçim The Revenant.

kalli 2 years ago

Saul'un Oğlu

Laszlo Nemes

7 Gönderi

Gösterime girdiği zamanda Cannes'da 'en huzursuz edici film' olarak anılan Saul'un Oğlu filmi gözlerinin önünde öldürülen ve yakılmak üzere olan Yahudi bir çocuğu inancına uygun bir şekilde gömmek isteyen Saul'a odaklanıyor. Saul Yahudi toplama kampında çalışan bir sonderkommando. Film hakkındaki…devamıGösterime girdiği zamanda Cannes'da 'en huzursuz edici film' olarak anılan Saul'un Oğlu filmi gözlerinin önünde öldürülen ve yakılmak üzere olan Yahudi bir çocuğu inancına uygun bir şekilde gömmek isteyen Saul'a odaklanıyor. Saul Yahudi toplama kampında çalışan bir sonderkommando. Film hakkındaki yorumuma devam etmeden önce ne demek olduğunu merak edenler/ edecek olanlar için sonderkommandoyu kısaca açıklayayım. Sonderkommandolar, ölüm cezası affedilen ama ölüm tehditi karşılığı gaz odalarında zorla çalıştırıp cesetlerin yok edilmesinde rol oynayan Yahudiler oluyor. Kısa bilgiden sonra filme geri dönebilirim. 'En rahatsız edici film' olduğunu düşünmüyorum, ama oldukça rahatsız edici bir yönü vardı. Fakat daha da rahatsız edici olan tek bir cesede odakladığı için film bir süre sonra insanların ölümüne, yakılmasına tanık olmak normal gelmeye başlıyor. Aslında bir noktada durdurup bu kadar normal karşıladığım için insanlığımı sorguladım, lâkin filme devam edince yine Saul'un oğluna -gerçek oğlu değil, orada gördüğü bir çocuk- odaklandım. Film için bir uğraş filmi diyebilirim. Film boyunca Saul'un haham bulmak için uğraşmasını izliyoruz. Tabii bunun yanında birçok şeye de tanık oluyoruz. Akıcı bir film. Tabii bu akıcı kelimesinden su gibi anlamı çıkmasın, böylesi bir film ne kadar akıcı olabilirse o kadar akıcı. Diğer tüm izlediğim Yahudi soykırımı filmlerinden farklı bir havası var. Onlardan aldığım dramayı bu filmden alamadım, ki zaten filmde içsel bir duygusallık amacı taşınmadığı da ortada. Sadece o an yaşanan ya da yaşanmış olma ihtimali olan bir olayı çıplak bir şekilde yazıp çizip oynamış, oynatmışlar. Filmi bu kadar etkileyici kılan unsurlardan biri de Saul'un hiç tanımadığı bir çocuk için uğraş vermesiydi bence. Kendi oğlu olsaydı belki daha dramatik olurdu, ama verdiği uğraş 'vay be' dedirtmezdi. Belki de dedirtirdi, bilemiyorum Altan. Filmin büyük bir kısmını Saul'un gözünden izliyoruz. Onun yaptığı işe bu denli yakından baktığımız için öldürülen insanlar, yakılan cesetler garip gelmiyor. İşte filmin rahatsız ediciliği de tam bu noktada başlıyor. Bizi sadece bir çocuğa odaklayıp diğer insanları yok saydırttığı, onlara olanları normal karşılattığı için rahatsız edici kavramını hakediyor. Filmin çekim açılarını ben beğendim. Filmin varettiği atmosfere girmek için bu açılar gerekliydi.

kalli 2 years ago

Ran

Akira Kurosawa

19 Gönderi

Akira Kurosawa'nın destan yazdığı filmi. Her izlediğim filminde kendisine bir kez daha hayran oluyorum, her izlediğim filmi (yılları farketmeksizin) diğerinden daha bi' güzel geliyor sanki. Film Shakespeare'nin Kral Lear kitabından uyarlanmıştır. Kitabı okumadım (kesinlikle okumak isterim) kitabı nasıl uyarladığı hakkında…devamıAkira Kurosawa'nın destan yazdığı filmi. Her izlediğim filminde kendisine bir kez daha hayran oluyorum, her izlediğim filmi (yılları farketmeksizin) diğerinden daha bi' güzel geliyor sanki. Film Shakespeare'nin Kral Lear kitabından uyarlanmıştır. Kitabı okumadım (kesinlikle okumak isterim) kitabı nasıl uyarladığı hakkında bi' düşünce öne süremem. Akira Kurosawa'nın kitabı film yaparken bazı detayları değiştirdiğini, ufak tefek eklemeler yaptığını söylemek isterim. Örneğin; kitapta Kral'ın kızları olarak geçerken, film de oğullarıdır. Tabii buna bağlı olarak hikâyese ekleme-çıkarılma sahneler olması da mümkün. Cümleye filmi 'destansı' diye tanımlayarak başladım. Zira film fazlasıyla destansı bir eser. Çok uzun, hikâyelerin iç içe geçtiği, içinde birden fazla olay barındıran bir film. Öyküsü Shakespeare'ye ait olduğu için hikâye konusunda tamamıyla Kurosawa'yı övemem, lâkin senaryonun restore edilmesi ve hikâyenin sinemaya aktarılma konusundaki başarısına methiyeler düzebilirim. Lord Hidetora Ichimonji çok yaşlandığı için krallığı üç oğlu arasında paylaştırmaya karar verir, her birini krallığın 3 farklı kalesinde yaşamaya göndererek sadakatlarını test etmek ister. Büyük oğulları krala sahte bir bağlılık gösterirken küçük oğul Saburo babasına olan bağlılığı ile abilerinin gerçek yüzünü göstermek için çabalar. Filmde 2 saat 41 dakikalık bir yapımda olmasını isteyeceğiniz her şey var. Savaş, ihanet, sevgi, saygı, aşk, şehvet, kavga, delilik... Birbirinin içine geçmiş bir sürü hikâyeden oluşuyor. Her değişen sekansta farklı bir karakterin, farklı bir hikâyesini izliyoruz. Birbirinden farklı hikâyeler başarılı şekilde işlenirken sonucunda aralarındaki kurulan bütünlükte harika olmuş. Lord Hidetora'nın zaman geçtikçe delirmesi ve ona olan davranışından utanıp Saburo'dan kaçması müthişti. Filmin sadece senaryosu ile değil mizanseni, sahne performansı ile de bir destandı. Zira Akira Kurosawa filmi çekerken elinden gelenin daha da iyisini yapmak için uğraşmış, bazı sahnelerinde takdir edilesi bi' sabır göstermiştir. Akira Kurosawa sinemasına hakim değilseniz başlamak için çok uzun, çok fazla olay olduğu için karmaşık bir film ama şu ana kadar izlediklerim arasında en iyi filmi olduğunu hiç tereddüt etmeden söylerim. ‘‘Mutluluğa giden yol gerçekten cehaletten geçiyor.’’ ‘‘Bunlar güzel sözler, ama savaş güzel sözlerle kazanılmaz.’’ ‘‘Bir insan doğarken ağlamaya başlar, yeterince ağlayınca ölür.’’

kalli 2 years ago

Koruma

Akira Kurosawa

3 Gönderi

Akira Kurosawa'nın ilerleyen dönemlerde çekilmiş olan Western tarzı filmlere ilham olmuş olan filmi. Kurosawa'nın hikâyeyi anlatış tarzına bayılıyorum. Konu ya da tür ne olursa olsun hiç farketmeden müthiş bir şekilde aktarıyor izleyiciye. Dönemin tüm imkanlarını elinden geldiğince en iyi şekilde…devamıAkira Kurosawa'nın ilerleyen dönemlerde çekilmiş olan Western tarzı filmlere ilham olmuş olan filmi. Kurosawa'nın hikâyeyi anlatış tarzına bayılıyorum. Konu ya da tür ne olursa olsun hiç farketmeden müthiş bir şekilde aktarıyor izleyiciye. Dönemin tüm imkanlarını elinden geldiğince en iyi şekilde değerlendiriyor, hatta üstüne dahi koyuyor. Filmin kısa özetini geçip kendimi de okuyanları da gereksiz yere yormayacağım. Her Japon filminden -belki de Akira Kurosawa sinemasından, çünkü bu kadar sıkı rakip ettiğim bir Japon yönetmen daha yok- alıştığımız üzere filmin sesi çok yüksek. Karakterlerin tepkileri fazlasıyla abartılı. Lâkin daha önce Raşomon filmine yaptığım yorumda bunun rahatsız etmediğini söylemiştim. Her neyse filmden söz etmeye devam edelim. Filmin ilk yarısı çok durağan geçiyor. Kasabaya daha iyi hâkim oluyor, çeteleri tanıyoruz. İki tarafı da birbirine düşürmek isteyen samuray Sanjuro'nun planlarına tanıklık ediyoruz. İkinci yarısında ise yine durgunluk ön plana çıksa da bir aksiyon var. Her ne kadar fazla aksiyon sevenleri tatmin etmese de hatrı sayılır bir aksiyon var. Finaline doğru ise aksiyonu daha da artıyor, hikâyeye güzel bir finalle nokta koyuyor. Akira Kurosawa dövüşe, savaşa, çatışmaya odaklanarak filmin hikâyesini geri plana atmak istememiş sanırım. Çok da iyi yapmış. Sürekli kavga dövüş izletseydi sıkılırdım. Filmin doğal bir havası var. Kamera açıları vs. oldukça doğal. Bi' amatörlük yansıtıyor. Fakat bu hoşumuza gidebilecek tamamen doğal gösteren bi amatörlük. Filmlerinde profosyenel şekilde amatörlüğü yansıtan yönetmenleri ayrı bir takdir ederim. Victoria De Sica'da aynı profosyonel amatörlüğe sahiptir. Filmde oyunculuklar fazlasıyla iyiydi. Rolüne yakışmamış, bu yapamamış dediğim bir isim olmadı. Özellikle Toshirô Mifune başrole çok yakışmış. Zaten kendisini Akira'nın filmlerinde hep başrol olarak izliyoruz. Oyunculuğu takdire şayan. Samuray rollerine pek yakışıyor.