(@) - Raf

Filmin adını ilk duyduğumda gözümde şehvet dolu bi' dram komedisi canlanmıştı. Billy Wilder sevdiğim yönetmenlerden olmasına rağmen beğenmeyeceğim düşüncesiyle filmi izlemeyi hep erteliyordum. Sonunda listede sırası gelince bir şans vermeye karar verdim. Bitirdikten sonra gülerek 'iyi ki izlemişim' dedim. Film…devamı

kalli 2 years ago

Parasyte: The Maxim

Kenichi Shimizu

28 Gönderi

İzlerken tadına doyacağım bir anime arıyordum ve karşıma Parasyte animesi çıktı. Yorumları da olumlu olunca vakit kaybetmeden izlemek istedim. Bu animeyi izlemeye harcadığım dakikalara çok mutlu oldum. Zaten bölümler kısa olduğu ve çok da akıcı olduğu için bir çırpıda bitti.…devamıİzlerken tadına doyacağım bir anime arıyordum ve karşıma Parasyte animesi çıktı. Yorumları da olumlu olunca vakit kaybetmeden izlemek istedim. Bu animeyi izlemeye harcadığım dakikalara çok mutlu oldum. Zaten bölümler kısa olduğu ve çok da akıcı olduğu için bir çırpıda bitti. İzlediğim en heyecan verici animelerden biriydi, her bölümünde ayrı bir zevk yaşadım. Bölümlerin başlangıcı merak uyandırıcıydı, gelişim aşamaları heyecan vericiydi ve bölüm finalleri bir sonraki bölümü bir an önce izlemeye teşvik ediyordu. Ara ara durulduğu sahneler olsa da genel anlamda hareketli bir animeydi. Tabii bu aksiyonu tam olması gerektiği gibi güzel kullanmışlar. Bunu başaramayıp sadece vurdulu kırdılı, kanlı vahşetli sahnelerle harcansaydı beğenmezdim sanırım. Bir dizi için ilk bölüm çok önemlidir. İlk bölümden itibaren çok olumlu izlenimler edindim. Sonrasında da bu olumlu izlenimim yok olmadı, her bir bölümünde daha çok sevdim. Sadece parazitlerin insanlara açtığı savaşı konu alsaydı bu kadar ilgimi çekmezdi galiba. Parazitle insanın ilişkisini konu aldığı için kendine çeken bir anime olmuş. Konuyu güzel işlemesinin yanında karakterleri de çok güzel kullanıp tanıtmış. Tanıtılması gereken karakterlere ağırlık verirken, figüran diyebileceğimiz çok da etkisi olmayan karakterlerin üzerinde fazlaca durup ana konudan sapmamış, gereksiz meselelere uzamamış. Dizinin sadece konusunu, aksiyonunu verdiği gerilimi değil felsefesini de çok beğendim. İnsanoğlunun acımasızlığına bencilliğine, kendini dünyanın tek sahibi sanıp çevresine verdiği zararlara da harika şekilde değinmiş. Dizide olması gerektiğinden biraz fazla duygusallık vardı. Rahatsız etmedi, hatta duygusallığın gerekli olduğu bir animeydi. Yine de bu kadarına gerek yoktu sanırım. Dizide romantizmi de gereksiz bulduğumu söylemek isterim. Tabii romantizm sahneleri konunun önüne geçmediği için animeyi gözümde düşürmedi. Finaline yakın duygusallığını da heyecanını da hikâyesinin gücünü de arttırmıştı. Son 4 ya da 5 bölüm kala baya bağlandım diziye. Müthiş bir final yapmıştı. Bu kadar duygusal bir final beklemiyordum. Bu kadar aksiyonlu, gerilimli bir animeden buna göre bir son beklemiştim. Ama duygusal bitmesi, beklediğim gibi olmaması beni sevindirdi. Zira hareketli bir son yapsaydı devamı var hissi oluşturacaktı ve rahatsız edecekti. Bu şekilde her şeye nokta koyan bir final yapmış oldu.

kalli 2 years ago

Ulak

Çağan Irmak

10 Gönderi

''Zalim dediğine yaşarken saygıda kusur etmez insanoğlu. Ama zalimin ölüsüne dua okumaz, mezarına tükürür.'' İlk başta film hakkında yorum yazmayacaktım. İzlenmesi de rafın kullanıcı oranına göre az olduğu için gizli hazinem olarak kalmasını istemiştim. Lâkin sonradan bu düşüncemden vazgeçtim, zira…devamı''Zalim dediğine yaşarken saygıda kusur etmez insanoğlu. Ama zalimin ölüsüne dua okumaz, mezarına tükürür.'' İlk başta film hakkında yorum yazmayacaktım. İzlenmesi de rafın kullanıcı oranına göre az olduğu için gizli hazinem olarak kalmasını istemiştim. Lâkin sonradan bu düşüncemden vazgeçtim, zira her bir insan izlemeli bu filmi. İzlemeli ki mazlumun zaferini, zalimin acısını görmeli. Hakettiği konumu göremeyen nadide bir çiçek Ulak filmi. Çağan Irmak sinemasında en sevdiğim film oldu. Benim için Babam ve Oğlum'un üstüne gelmez herhalde diye düşünürken karşıma Ulak çıktı. Daha ilk dakikalardan itibaren genel kanıda en sevdiğim yerli film olmasa da Çağan Irmak sinemasında en sevdiğim film olacağını sezdim. En sevdiğim yerli filmler arasında da ilk 5'e oynar. 110 dakika boyunca masal tadında bir anlatı izletiyor film. Sık sık da aynı şeyi hatırlatıyor: 'İnsan sonunu bilmediği şeyden korkar.' Filmi izlerken tuhaf bir şekilde bir ürperti hisettim hep. Sık sık yaptığı bu hatırlatma sanki sonunu hiç bilemeyecekmişim gibi düşünmeme sebep oldu. Neyse ki korktuğum olmadı, film müthiş bir sona bağlandı. Filmin finalinin yarattığı gerilimi, ürperti hissini kalbimin en derininde hissettim. Filmin anlattıklarından söz edip masalın sürprizini kaçırmak istemiyorum. Sadece şundan bahsedebilirim. Bir seyyah var. Köy köy dolanıp Ulak İbrahim'i anlatan, çocuklara, köylüye, mazlumlara onun adını duyuran bir seyyah. Zekeriya. Zekeriya karakterine hayat veren Çetin Tekindor filmi tek başına öyle sırtlamış ki hayranlıkla izledim oyunculuğunu. Tabii bu diğer oyuncular kötüydü olarak algılanmasın. Zira çocuklar bile sırtlamışlar bu filmi. Zirveye yükseltmişler. Özellikle Ferhat karakterine hayat veren Yağız Atakan Ferhat'ın acısını çok iyi aktarmış kameralara. Mazlumu oynayan mazlumun ruhunu yaşamış, zalimi oynayan da zalimin ruhunu. Her bir sahnesinde ayrı bir öğretisi var filmin. Tüm diyaloglar, karakterlerin ağzından çıkan her bir söz -özellikle Zekeriya'nın ağzından çıkanlar- kazınmalı hafızalara. Öyle bir film Ulak. Filmin iç dünyasını bu kadar övdükten sonra bilmiyorum gerek var mı teknik konulardan bahsetmeye. Yine de birkaç şey söylemek istiyorum. Dekoruyla, kurgusuyla, kostümleriyle tam anlamıyla anlatmak istediğini anlatan bir filmdi. Müthiş bir mekan seçimiydi, düzenlemesiydi. Fantastik kurguyu, gizemi, gerilimi, dramı her an gördüğümüz filmin çok iyi de bir dinletisi vardı. Evet müzikleri... Müzikler sahneyle ahenk içinde, iç dünyaya huzur verecek şekilde seçilmişti. Müziklerinin ritmine kendimi kaptırdım, ama filmden de kopmadım. Zekeriya masalını anlattıkça bende zihnimde karakterlerin yerlerine birini koymaya çalıştım. Masal, filmim anlatısı daha da güçlendi bu şekilde zihnimde. İzlemeyenler de izlemeli, duymayanlar da duymalı Ulak'ın masalını. Zira bu bir masaldan daha fazlası. Binlerce yıllık dünyanın, insanlığın sonu gelmeyen gerçek hikâyesi.

kalli 2 years ago

Maniac

Carol Cuddy

14 Gönderi

Dizi yorumlaması yapmayalı 3 ay olmuş. Biriktirdiğim filmlerin yorumlamasını bitirmek isterken dizileri ve kitapları atladığımın farkına vardım ve 4 ay önce izlemiş olduğum bu mini dizi hakkında bir şeyler yazmak istedim. Üzerinden 4 ay geçtiği için ve çok fazla film,…devamıDizi yorumlaması yapmayalı 3 ay olmuş. Biriktirdiğim filmlerin yorumlamasını bitirmek isterken dizileri ve kitapları atladığımın farkına vardım ve 4 ay önce izlemiş olduğum bu mini dizi hakkında bir şeyler yazmak istedim. Üzerinden 4 ay geçtiği için ve çok fazla film, çok fazla dizi, çok fazla kitap üzerine konulduğu için aklımda kalanlarla değerlendirmeye çalıçacağım. Öncelikle diziyi dizi sitelerinde gezinirken farkettim ve tek sezonluk olduğu için gördüğüm gibi izlemeye başladım. Konusu ilgimi çekmişti. Psikolojik rahatsızlıkların kısa sürede, rüyalar aracılığıyla bilinçaltındaki travmalara inerek tedavi etmeyi amaçlayan deneyi konu alan dizide baş denekler yani dizinin baş karakterleri şizofren hastası Owen ve kız kardeşini kaybettikten sonra psikolojisi altüst olmuş Annie. Dizinin ilk bölümü biraz sıkıcıydı, fakat başladığım bir şeyi yarım bırakma huyum olmadığı için devam ettim. İyi ki de yarım bırakmamışım çünkü devam bölümleri ilk bölümün sıkıcıklığını örttü, çok hareketli olduklarını söyleyemem ama beklentisi bu yönde olmayanları tatmin edecek düzeyde hareketlilik var olduğunu söyleyebilirim. Owen'ın da Annie'nin de travmatik geçmişleri baya kabarık olduğu için onların birbirine geçmiş bilinçaltı hikâyelerini izliyoruz. Fakat kabarık travmatik geçmiş terimi zihninizde sadece drama canlandırmasın. Zira dizide komediden aksiyona, fantastik kurgudan romantizme kadar her şeyden biraz biraz var. Konu aslında biraz kafa karıştırıcı şekilde işlenmiş, bunun sebebi de Owen ve Annie'nin travmalarını birbirine karıştırmaları. Fakat diziden dikkatinizi dağıtmazsanız anlatılanlar bir nebze de olsun açık olabiliyor. Gerçeklik ile fantastik kurgunun harmanlanmasını, geçmiş travmalarına dönüş kurgusunu beğendiğim söyleyebilirim. Söylediğim gibi kafa karıştırıcı olsa da anlatılanları çözdükten sonra o kafa karışıklığı geçiyor. Dizide en sevdiğim karakter Dr. James oldu. Bir anne travması olmasına rağmen -daha doğrusu annesinin gölgesi altında kalmasına rağmen- psikolojisi bozuk olan yönünü hem çok iyi saklıyordu, hem de başarılı şekilde yansıtıyordu. Dizi James'in annesi girdikten sonra daha bi' hareketli oldu sanki. Owen ve Annie'nin hikâyesinden kopacağını düşündürtse de neyseki bunu yapmadı. Annie karakterine pek fazla ısınmasam da Owen karakterini de sevdim. Karakterin sadece mimiklerine bile bakıp içinde bulunduğu travmatik durumu anlayabiliyorsunuz. Owen karakteri müthiş bir cast seçimi olmuş.

kalli 2 years ago

Van Gogh: Painted with Words

Andrew Hutton

30 Gönderi

Filmi birkaç gün önce @monarosa'nın önerisinde görmüştüm. İlgimi çekince hemen listeme aldım, çok ısrar edince (aslında ısrar etmedi benim ikna olasım varmış) Maymunlar Cehennemi eski serisini izledikten sonra vakit ve istek bulduğum ilk anda bu filmi izledim. Daha önce Van…devamıFilmi birkaç gün önce @monarosa'nın önerisinde görmüştüm. İlgimi çekince hemen listeme aldım, çok ısrar edince (aslında ısrar etmedi benim ikna olasım varmış) Maymunlar Cehennemi eski serisini izledikten sonra vakit ve istek bulduğum ilk anda bu filmi izledim. Daha önce Van Gogh ile alakalı tek bir film izlemiştim. O da bir animasyon draması olan Vincent'ten Sevgilerle filmiydi. Benzer şeyler izleyeceğimi düşündüğüm için pek de meraklı ve heyecanlı değildim aslında film için. Tabii iyi şeyler bekliyordum, ama bu kadar iyisini beklemiyordum. Eksik veyahut beğenmediğim tarafı olsa da kesinlikle film için 24 saatinizin 3 saatini feda etmeye değer. 3 saat diyorum çünkü 80 dakika filmi izleyip kalan 100 dakikada film üzerinden düşünürsünüz. Zira oturup hakkında düşünülmesi gereken bir yapım. Vincent'ten Sevgilerle filmiyle benzer olacağını düşündüğümü söylemiştim, evet aynı konuya değindiği için elbette benzer yanları vardı, fakat hikâyeyi aktarış şekilleri farklı olduğu için hisettirdikleri tamamen farklıydı. Tüm samimiyetimle söylüyorum ki bu filmi izlerken daha yoğun duygular hissedip Vincent'in ruh halini daha iyi anladım. Film kısa olsa da hikâye adım adım, ilmek ilmek işlenmiş, sanki fırçanın her bir darbesine ayrıca özen gösterilmiş... Filmin en iyi yanı içine bir kurgu, ek diyalog yazılmadan tamamen mektuplardan yola çıkarak oluşturulmuş olmasıydı. Benedict her konuştuğunda kendimi Van Gogh ile sohbet ediyor gibi hissettim. Tabii bunda direkt mektuplardan alınan cümlelerden ziyade Benedict Cumberbatch'ın harika oyunculuğunun etkisi var. Zira o Van Gogh'u bu kadar iyi canlandırmasaydı gerçek mektuplardan alınmış diyalogların da pek bir etkisi olmazdı. Vincent karakterinin doğrusu Benedict'in ağzından çıkan her cümlede onun adım adıma deliliğe giden ruh halini hissedip, yaşadım. Sanki onunla beraber resim yaptım, boyadım, mektup yazdım. Ağzından -kaleminden- dökülen her cümlede biraz daha Vincent Van Gogh'a yakınlaştığımı hissettim. Ürpertici bir yanı vardı bu hayat öyküsünün ve ben bu ürpertici taraftan tarif edemeyeceğim kadar çok haz aldım. Yazının en başında beğenmediğim bir yanının olduğunu söylemiştim. O da filmin belgesel tarzında çekilmesiydi. O kadar etkileyici ilerlerken bir anda araya belgesel anlatıcısının girmesi gözümde etkisini ara ara düşürmesine sebep oldu. Belgesel tarzında olmasa da araya olayları özet geçen biri girmese de gayet kendini anlatabilen film. Anlatıcının olduğu yerleri izlemeseniz de pek bir eksiklik olmaz filmde. Zira mektuplarda her şey anlatılmış. Anlatıcı en fazla Vincent'in ölümünden sonra devreye girebilirdi. Hatta orada bile ölümü Vincent'in ağzından Benedict tarafından anlatılabilinirdi. Bu kadarcık kurgu katmak hikâyede hiçbir şeyi kaybettirmezdi zannımca. Hem böylece ölümü ''adam öldü hikâye bitti, bb.'' der gibi gösterilmezdi. Daha yüreğe dokunan bir final olurdu.

kalli 2 years ago

Son Durak

James Wong

39 Gönderi

DİKKAT❗Bu yazı Son Durak serisi hakkında genel bir yorumdur. Seriyi ayrı ayrı yorumlamayı uğraştırıcı ve gereksiz bulduğum için toplu bir yorum yapacağım.✍🏻 Ölümden kaçmak mümkün müdür? Peki ölümden nereye kadar kaçabiliriz? Büyük şans olarak düşündüğümüz eylemlerimiz en büyük şanssızlığımıza kapı…devamıDİKKAT❗Bu yazı Son Durak serisi hakkında genel bir yorumdur. Seriyi ayrı ayrı yorumlamayı uğraştırıcı ve gereksiz bulduğum için toplu bir yorum yapacağım.✍🏻 Ölümden kaçmak mümkün müdür? Peki ölümden nereye kadar kaçabiliriz? Büyük şans olarak düşündüğümüz eylemlerimiz en büyük şanssızlığımıza kapı açıyor olamaz mı? Her an peşimizde olan ölümden kaçmanın yolu yoktur. Gerilimi, korkuyu dibine kadar yaşatan bu seri ise bizi Son Durak'ta bırakıyor. Serinin ilk filmi bir uçağın düşüşüyle başlıyor.✈️ Uçağın patlayacağını ve herkesin öleceğini gören Alex çıldırıyor, apartopar uçaktan atılıyor ve tabii beraberinde birkaç arkadaşı ve öğretmeni de uçaktan iniyor. Uçak kalkışından kısa bir süre sonra infilâk ediyor. Asıl olaylar bundan sonra başlıyor. Çünkü bir sürü gizemli olaya, bol bol kana vahşete tanık oluyoruz. Seri boyunca sürekli kaçak kablolardan olan ölümlerden o kadar bunaldım ki; ''yeter artık kardeşim, şu elektrik tesisatlarına bir baktırın!'' demekten kendimi alamadım. Filmdeki, daha doğrusu serideki ölümler hem korkutucu hem heyecan vericiydi. Serinin ikinci filminde de benzer hikâye, benzer ölümler izliyoruz. Fakat bu sefer hikâye otobandaki bir kaza ile başlıyor.🚘 Otobandaki hayali kaza sahnesi serinin en iyi başlangıç sahnesiydi. Öyle ki sahneyi tekrar ve tekrar izledim. Müthiş bir sahneydi.👌🏻 Üçüncü film ise açılışını lunaparkta yapıyor. 🎢 Hız treninin kaza yaptığı sahne gerçekten harikaydı, devamında gelişen olayların pek ilk iki filmden farkı yoktu. Lâkin ilk 2 filmin finalini beğenmezken bu filmin finali, finalindeki o yarım kalmışlık hissini beğendim. Normalde yarım kalmışlık hissi yaşatan finalleri sevmezken bu filmde sanki bu gerekliymiş gibi hisettim ve baya beğendiğim bir final oldu. Dördüncü filmde ise bir araba yarışında olan kazaya şahit olarak başlıyoruz.🏎️ Hem açılış olarak hem final olarak baya beğendiğim bir film oldu. Gelelim son filme. Son film ise asma köprünün yıkılışıyla başlıyor. 🌉 Sonrasında gelişen olaylar, ölümler de baya ilgi çekici ilerliyor. Özellikle kadının gözünün yandığı sahne kan dondurucuydu. Film boyunca bir sürü ölüm izledim, en çok etkileyen kadının gözünün yanma sahnesi oldu. ❗❗❗SPOİLER ❗❗❗ Son filmin finaliyle ilk filmin başlangıcını bağlamaları çok iyi düşünülmüş. Uçağa bindikleri ana kadar bunu düşünmezdim. Uçağı gördüğüm anda ''aha ilk film ilk sahneyi yeniden yaşatacaklar dedim. İlk filmde Sam ve Molly'i görsek daha güzel bir bağlantı olabilirdi, ama böyle de müthişti. ❗❗❗ Spoiler bitti devam edebilirsiniz. Serinin her filminde beğendiğim ya da beğenmediğim bir detay olsa bir yandan da aynı tarzda aynı ölümlerle aynı hikâyelerle 5 film çekmek biraz anlamsız olmuş. Çünkü aynı şeyleri izlemek bir noktadan sknra sıkıyor. Neyseki her filme ya başında ya sonunda ya da ortasında heyecan verici bir sahne koymuşlar. Gerilim sevenleri tatmin edeceğini düşündüğüm bir seri. Tavsiye ederim.🫱🏻‍🫲🏻

kalli 2 years ago

Artist

Michel Hazanavicius

13 Gönderi

Ida filminden sonra yeniden eski dönemlerden kalma gibi duran yeni dönem filmi hakkında konuşmak için buradayım. Hayır, bu tür filmlere sarmadım. Sadece listemde öyle denk geliyor. Her neyse filmden konuşalım. İzlerken ne zaman çekildiğine bakmazsanız 1920'li yıllardan kalma, tarihin nasır…devamıIda filminden sonra yeniden eski dönemlerden kalma gibi duran yeni dönem filmi hakkında konuşmak için buradayım. Hayır, bu tür filmlere sarmadım. Sadece listemde öyle denk geliyor. Her neyse filmden konuşalım. İzlerken ne zaman çekildiğine bakmazsanız 1920'li yıllardan kalma, tarihin nasır tutmuş, güve bağlamış, tozlu sayfalarından geldiğini düşüneceğiniz film henüz 12 yıllık. Size böyle düşündürecek olan şey de filmin hem siyah beyaz olması hem de üstüne üstlük sessiz olması. Artist filmi bizlere romantik bir hikâyenin, vefa dolu bir aşkın yanında yükseliş ve çöküş hikâyesi izletiyor. ''Henüz hiçbir şey duymadınız.'' sözleriyle bir daha çıkmamak üzere sinemaya giren ses o dönemde bazı aktör ve aktrislerin kariyerini olumsuz yönde etkilemiş. Filmde de sessiz sinemanın başarılı oyuncularından olan (kurgusal karakter olduğunu belirteyim, böyle biri var mı acaba diye düşünülmesin) George Valantin sinemaya sesin girmeye başlamasıyla kariyerinde yere çakılmaya başlar. Bir tarafta da Valantin'e müthiş bir aşkla bağlı olan Peppy Miller vardır. Peppy Miller ise çiçeği burnunda, şöhret basamaklarını hızla tırmanan bir aktristtir. Film de bize tam olarak bu ikilinin yükselişini ve düşüşünü ve de aralarındaki ilişkiyi izletir. Film çok fazla derin bir hikâyeye girmemiş. Çok yüzeysel de anlattığını söyleyemem. Lâkin daha derin bir karakter hikâyesi beni daha çok tatmin ederdi. Filmin başları izleyici sıkabilecek durgunlukta. Finaline yakın ise açılmasını yapıyor ve izlendiğine pişman etmiyor. En azından büyük beklentilere girmezseniz. Filmde beğenmediğim tek şey oyunculuklar oldu. Sese alışmış olan oyuncular sessiz sinema dönemine haliyle ayak uyduramamışlar. Çoğu sahnede ortaya göze batan mimik ve jestler çıkmış. Öyle ki en iyi oyuncunun George Valantin'in köpeği olduğunu söyleyebilirim. Evet köpek harika oynamış. Oyunculukları küçümsemek gibi bir derdim yok, ama başarılı bulamadım. Tabii zorluk çekmenin olağan olduğu bir film. Geçmiş dönemde izler taşıyor, hatta Hollywood'da yeşilçam esintisi hissetmek bile mümkün. Filmin Oscar ödülünü geçmiş dönemlere, sessiz film dönemine saygı duyduğu, andığı için aldığı düşüncesindeyim. Aynı film, aynı oyuncularla sesin sinemadan taze kalktığı 30'lu ya da 40'lı yıllarda olsaydı ödül alacak kadar ses getirmezdi zannımca. Geçmişi günümüze taşıyıp gelmek izleyiciye naif, sakin yeri geldiğinde de hareketli bir hikâye izletmek ödüllere ulaştırmış.

kalli 2 years ago

Ida

Pawel Pawlikowski

11 Gönderi

1960'ların Polonya'sında bireysel bir meseleye ışık tutan sanat filmi. Evet sanat filmi. Hatta bunun hakkını her saniyesinde veren bir film. Baştan bir uyarı yapayım. Eğer sanat filmlerini ve beraberinde getirdiği ağırlığı sevmiyorsanız gönderiyle boşuna vaktinizi harcamayın. Yıl 1960'lar. Yer Polonya.…devamı1960'ların Polonya'sında bireysel bir meseleye ışık tutan sanat filmi. Evet sanat filmi. Hatta bunun hakkını her saniyesinde veren bir film. Baştan bir uyarı yapayım. Eğer sanat filmlerini ve beraberinde getirdiği ağırlığı sevmiyorsanız gönderiyle boşuna vaktinizi harcamayın. Yıl 1960'lar. Yer Polonya. Kendini Tanrı'ya adayan ve ailesini hiç tanımamış olan, kendi geçmişi hakkında hiç bir şey bilmeyen Anna rahibelik yeminini etmeye kutsal bir bakire olmaya hazırdır. Fakat öncesinde hayatında ilk defa tanışacağı, yaşayan tek akrabası Wanda teyzesiyle bir süre yaşaması gerekmektedir. Wanda ile olan görüşmesi ona kendi hakkında hiç bilmediği bir şey öğretir. Aslında Anna bir Yahudi kızıdır. Film tamamıyla Anna'ya yani Ida'ya odaklandığı için Nazi zulmünü izlemiyoruz. Fakat yıllar sonra zulme uğramış ya da yakınlarını kaybetmiş halk üzerindeki etkilerini hissediliyor, görebiliyoruz. Anlatmak istediklerini konuşarak değil, göstererek anlatan bir film. Bu sebeple çok fazla diyalog yok. Bir tarafdan da çok başarılı bir görüntü yönetimine sahip. Filmi izlerken, hele bir de sinematografiye önem veren biriyseniz bu filmin gösterdiklerine hayran kalmamak mümkün değil. Siyah beyaz çekimi dezavantaj olarak gören, sevmeyenler elbet vardır. Sanat filmi seven lâkin sırf bu sebeple filmi izlemekten kaçınanlar varsa gönül rahatlığıyla izleyebilir. Zira siyah beyaz olması filme büyük bir artı katmış. Çünkü Ida'nın hikâyesi renkli dünyalara sığmayacak, siyah ve beyaz kalması gereken bir hikâye. Ben iki Agatha'nın da oyunculuklarını çok beğendim. Özellikle Trzebuchowska ilk deneyimine rağmen çok iyiydi. Üst düzey, önünde şapka çıkartılacak, ağızları açık bırakacak bir oyunculuğu yoktu elbet ama Ida karakterinin sakin ama kendi geçmişini merak ettiçe, sorgulayıp öğrendikçe içinde fırtınalar kopan tarafını kameraya çok iyi yansıtmış. Utanıp, sıkılmamış. Bocalamamış. Filmde en sevdiğim şeylerden biri de Ida ve Wanda'nın birbirlerine bu kadar zıt olan karakterleri oldu. Birbirine benzeyen teyze ve yeğen izleseydik sanmıyorum ki hikâye bu kadar yükselmezdi. Su gibi bir film... İçine fabrika atığı karışmış, kireçli şebeke suyu değil ama. İnsanın ayak basmadığı bir ormanda, tertemiz kalmış bir gölün suyu.

kalli 2 years ago

Sefiller

Tom Hooper

29 Gönderi

Yıllar yıllar önce henüz ilkokullu, gördüğü her şeyi okumaya meraklı bir çocukken Sefiller kitabını okumak istemiştim. O zamanki öğretmenim bu kitabın yaşıma uygun olmadığını söyleyip elimden almıştı. O an nasıl hevesim kaçtıysa aradan 15 senede kitabı bir kez bile elime…devamı

kalli 2 years ago

Suyun Sesi

Guillermo del Toro

67 Gönderi

Filmin içeriğini aylar önce okumuş olduğum Su Adamı kitabına benzettiğim için listeme eklemiş, Oscar ödüllü olduğunu da görünce 'rakiplerini alt edip buna bu ödülü kazandıran ne oldu?' acaba merakıyla izlemeye başlamıştım. Öncelikle kitabı okuyup filmi izlemeyenler ya da tam tersi…devamı