(@) - Raf

Siyasî tartışmalardan uzaklaşmak, uzaklaştırmak için yeni bir filmle geldim. Hem de ödüllü bir film. Yakın zamanda hakkında yorum yapmış olduğum filmler gibi bunu da yaklaşık 3 ay önce izledim. Yorumunu yapmak istediğim filmler listesi o kadar kabarık ki... Anlatamam. Bir…devamıSiyasî tartışmalardan uzaklaşmak, uzaklaştırmak için yeni bir filmle geldim. Hem de ödüllü bir film. Yakın zamanda hakkında yorum yapmış olduğum filmler gibi bunu da yaklaşık 3 ay önce izledim. Yorumunu yapmak istediğim filmler listesi o kadar kabarık ki... Anlatamam. Bir de üstüne her gün bir yenisini ekliyorum. Her neyse geçelim filme. Mads Mikkelsen ismini daha önce çok kez duysam da kendisinin oyunculuğuyla ilk kez The Hunt (Onur Savaşı) filminde tanışmıştım. Oyunculuğuna, karizmasına hayran kalmıştım. Bu filmi Oscar ödüllü olduğu için zaten izleyecektim, ama Mads Mikkelsen'i görmek izlemek için beni daha da heveslendirdi. Ennihayetinde Mads Mikkelsen'in oyunculuğu açısından da film açısından da hayal kırıklığına uğramadım. Karizmatik bir oyuncunun başrolünde olduğu harika bir filmdi. Film başta Martin (Mads Mikkelsen) olmak üzere aile, iş, kişisel sorunlar arasında sıkışıp kalmış 4 öğretmenin etrafında dönüyor. Bu 4 öğretmen bir deney yapmaya karar verirler. Deney alkol ile ilgilidir. 'Her gün tüketilen 0.5 promil alkolün özgüveni ve saygınlık seviyesini arttıracağı.' İlk başlarda deney başarılı gibi görünür, her şey olumlu ilerler. Gerçekten de hem okullarında hem de ailelerinde bekledikleri saygınlığı kazanmışlardır. Bu noktada parantez açmak istediğim bir konu var. Film alkole özendiriyor, masum bir şeymiş gibi gösteriyor olabilir. Fakat filmde alkole özendirme durumu yok, tabiî tam tersi olarak 'alkol kötülüklerin anasıdır.' felsefesi de anlatılmıyor. Kontrolsüz tüketilen alkolün bağımlılık yapacağına, bu bağımlılığın da istenmeyecek sonuçlara gebe olacağına vurgu yapılmış. Alkol gibi bir şeyi ne kadar kontrollü tüketebilirsiniz o da sizin iradeniz ve bünyenize kalmış. Üniversite zamanlarımda kısa bir sürede olsa alkol tüketmiş biri olarak özgüveni arttırdığını söyleyebilirim. Normal şartlarda içime kapanık biriyken alkol alınca özgüven patlaması yaşıyor istediğim ortamda istediğim gibi konuşabiliyordum. Fakat bunun yanında sağlık sorunları, uykusuzluk da baş gösteriyordu. Olumsuz yönünün olumlu taraflarından çok çok daha ağır bastığı bir içecek alkol. Körkütük filmi de bunun vurgusunu çok iyi yapmış. Parantezi burada kapatabilirim. Bekledikleri saygıyı kazandıklarını söylemiştim. İlerleyen süreçlerde belirledikleri sınırı kontrol edemeyip alkole iyice bağımlı hâle gelince eskisinden daha fazla çökerler. Aradaki o denge o kadar iyiydi ki nasıl tarif etsem bilemiyorum... Filmi sadece alkol bağımlılığı olarak nitelendirmenin doğru olduğunu düşünmüyorum. Hayatın içindeki birçok soruna değiniyor. Sorunun kaynaklarına inmeye çalışıyor. Özendiren ama bir yandan da insanın uzak durmak isteyeceği yaşamı/yaşamları anlatıyor. Filmin benim açımdan en iyi sahnesi önyargıya vurgu yapılan Adolf Hitler sahnesiydi. Direkt önyargı altmetinli bazı filmlerin belki de 2 saatte anlatamadığını 2-3 dakikalık sahnede anlatmıştı. Final sahnesi ise kendi içerisinde zirve sahnesi oldu. Mads Mikkelsen'i neden bu kadar karizmatik bulduğumu birkez daha anladım bu filmle.

kalli 2 years ago

Aİ

Jerzy Skolimowski

12 Gönderi

Bir yol draması. Fakat bu filmde karavanıyla turlayan, sırtına çantasını alıp bilmediği diyarlarda dolaşan insanı/insanları izlemiyoruz. Bu filmde yolculuğuna tanık olduğumuz karakter bir hayvan. İnsanoğluna birçok alanda yardımcı olmuş, yükünü hafifletmiş olan eşek. Oscar adaylarından biri olduğu için (törenden önce…devamıBir yol draması. Fakat bu filmde karavanıyla turlayan, sırtına çantasını alıp bilmediği diyarlarda dolaşan insanı/insanları izlemiyoruz. Bu filmde yolculuğuna tanık olduğumuz karakter bir hayvan. İnsanoğluna birçok alanda yardımcı olmuş, yükünü hafifletmiş olan eşek. Oscar adaylarından biri olduğu için (törenden önce izledim) zaten filmi izleyecektim, fakat film boyunca bir eşeği takip edecek olmak fikri beni heyecanlandırdı ve daha büyük bir merakla izledim filmi. Benim nezdimde 10/10luk mükemmel bir film olmasa da hatta kendini tekrar etse de yine de izlettirmeyi başarıyor. En azından ben zevkle izleyip bitirdim. Tabii filmi eşeğin değil de insanın gözünden görseydik bu kadar zevk almazdım sanırım, yorumum da çok daha farklı olurdu. EO'da hayvanların yaşadığı zorluklar anlatılmaya çalışılmış. İnsanların iyiliğini ve kötülüğünü bir eşeğin gözünden görüyoruz, onun duygularını, sevincini, acısını hissediyoruz. Filmde karşımıza çok insan çıkıyor, fakat hiçbiri eşeğin önüne geçmiyor. Eğer eşeğin önüne geçerlerse hayvanların çektiği acıları anlayamayız ve filmin anlatmak istediği, daha ziyade vermek istediği mesajı alamazdık. Hiç insan olmasaydı da eşeğin hayatını zorlaştıracak pek bir şey olmazdı. Bu bağlamda aradaki dengeyi çok iyi kurmuşlar. İnsanlar her ne kadar önplana çıkmamış olsa da doğanın her yerini dünyanın tek sahibiymiş gibisine ele geçirdiğimizin vurgusu çok iyi yapılmış. Çünkü Eo nereye giderse gitsin karşısına mutlaka bir insan çıkıyor. Filme ekranın tamamını kaplayan bir kırmızılık hâkim. Kırmızının doğada en dikkat çeken renk olduğunu düşünürsek ve filmde bir şeylere vurgu yapmak, dikkat çekmek için yapıldıysa neden kırmızının hâkim olduğu konusunda pek düşünmeye gerek yok. Bu sene için Oscar'a aday olmuş filmlerden en iyisi olmasa da en farklısı olduğu bir gerçek. Amerikan yapımı olsaydı belki yine 'En İyi Film' seçilmezdi, ama eve eli boş da dönmezdi. Öyle bir film EO. ' 1 buçuk saat boyunca yürüyen bir eşeği izlemek ne kadar ilgi çekici olabilir ki?' diye merak ediyorsanız cevabı bu filmde saklı. Her ne kadar mükemmel değil desem de içtenlikle tavsiye edeceğim bir film.

kalli 2 years ago

Yakın

Lukas Dhont

52 Gönderi

Filmi izlememin üzerinden neredeyse 2 ay kadar vakit geçti. O yüzden filmi aklımda kalanlarca, o an hissettiğim duyguları hatırlamaya çalışarak yorumlayacağım, kusurum olursa affola. Filmin senaryosuna girmeden önce mizansenini ve sinematografisini değerlendirerek başlamak istiyorum. Zira sahne mizansenini öylesine iyi tasarlamışlar…devamıFilmi izlememin üzerinden neredeyse 2 ay kadar vakit geçti. O yüzden filmi aklımda kalanlarca, o an hissettiğim duyguları hatırlamaya çalışarak yorumlayacağım, kusurum olursa affola. Filmin senaryosuna girmeden önce mizansenini ve sinematografisini değerlendirerek başlamak istiyorum. Zira sahne mizansenini öylesine iyi tasarlamışlar ki filmin içine girmemek içten bile değil. Keza sinematografisi de filmin o dramatik anlatısıyla birebir uyumluydu. Tüm sahne geçişleri, sahne dekorları bu anlatıyı besleyecek nitelikte ayarlanmış. Ben buna bayıldım. Gelelim filmin senaryosuna. Çünkü senaryonun baya üstüne düşülmüş. Çocukluk sorunlarını, ilişkileri, kendi kimliğini bulma sürecini, kendini keşfetmeyi gözler önüne seriyor. Yakın filmi ile aynı zamanlarda izlediğim Pixar yapımı 'Kırmızı' filmi de ergenlik zamanında kendini keşfetmeye yönelikti. Fakat aralarındaki en büyük fark o bu meseleyi komedi tabanlı anlatırken, Yakın'ın drama tabanlı anlatması. Birbiriyle alakası olmayan iki filmi neden karşılaştırmaya gittiğimi sorarsanız ben de bilmiyorum, ana fikir ufacık da olsa benzediği için aklıma geldi sanırım... Neyse bir başka filme yönelip ana konumuzdan sapmayalım ve devam edelim. Bahsettiğim ergenlik sorunları iki çocuğun üzerinden anlatılıyor; Léo ve Rémi. Her anlarını beraber geçiriyorlar, her şeylerini paylaşıyorlar, çevrelerinin ilgisini çekecek kadar yakın birbirine Léo ve Rémi. 'İlgisini çekecek' tabirini kullanıyorum çünkü filmde ilk dönüşüm sınıflarındaki bir kızın onlara şu soruyu sormasıyla başlıyor. ''Neden bu kadar yakınsınız? Yoksa birlikte misiniz?'' Kendine çok yakın kız arkadaş grubuna sahip bir kızın iki erkeğe bu soruyu sorması, aklına sevgili olmalarından başka bir ihtimal gelmemesi ilk düşündüğümde saçma gibi gelse de biraz düşününce toplumda böyle bir algının var olduğu gerçeği ile yüzleştim. İki kız birbirine istediği iltifatı edip, istediği gibi yakınlaşırken, iki erkek bunu yaptığı zaman tek akla gelen 'sevgili' olmaları. Çünkü toplumda kabul görmüş erkek ve kadın rolleri var. Bunlar çocukluktan itibaren aşılanıyor ve bu rolden çıkanlara da yakışıksız yakıştırmalar yapılıyor. İşte filmde bu yıkılması gereken cinsiyet rollerindeki eleştiriyi en tabanında çocukluktan ergenliğe geçiş sürecinde yapıyor. Kızın sorusundan sonra değişim sürecinin başladığını söylemiştim. Peki nasıl bir değişim süreci başlıyor? Léo yavaş yavaş Remi'den uzaklaşmaya başlıyor. 'Erkek sporları, erkek aktiviteleri' denilen aktivitelere yöneliyor. Kendisi bile tam anlamıyla cinsel yönelimden ya da cinsel kimliğinden emin değilken etrafındaki zorbalara 'erkek' olduğunu kanıtlama çabasına giriyor. Bu çaba hem Léo'nun kendisini hem de Rémi'yi fazlasıyla olumsuz etkiliyor, hatta ailelerini ve okuldaki diğer çocukları bile. Film en can alıcı dönüşümünü en dramatik anında yapıyor. Bu noktadan sonra Léo'nun dostluğu, Rémi'ye verdiği değeri, kendisini sorgulamasını izliyoruz. Sophie (Rémi'nin annesi) ile yakınlaştıkça kendini daha açık ifade etmeye başlıyor. Kısacası filmde Léo'nun duygularının ve düşüncelerinin şekillenme sürecini izliyoruz. Filme sadece 'arkadaşlık değeri' üzerinden bakmak yanlış olur. Çünkü film bahsettiğim gibi cinsiyet ayrımına, eşitsizliğe, toplumun üzerimize yıktığı rollere de değiniyor. İki kilit noktayla dönüşüm geçirerek mesajını çok da güzel veriyor. Durgun olması ve sürekli bir mesaj verme kaygısında olması sebebiyle her izleyiciye hitap edecek yapım değil. Dramatik anlatıları sevenler izlemek için vakit kaybetmemeli.

kalli 2 years ago

Yeraltı

Zeki Demirkubuz

85 Gönderi

Zeki Dumurkubuz hiçbir zaman gözümde mükemmel bir yönetmen olmadı. Çok beğendiğim filmleri oldu, (Kader, Masumiyet) fakat izlediğim şeyleri hep bi' eksik buldum, rahatsız eden bi' yarım kalmışlık... Yine de kopamıyorum Demirkubuz sinemasından. Kendi kendime 'sevmiyorsun, yapma bunu kendine.' desem de…devamıZeki Dumurkubuz hiçbir zaman gözümde mükemmel bir yönetmen olmadı. Çok beğendiğim filmleri oldu, (Kader, Masumiyet) fakat izlediğim şeyleri hep bi' eksik buldum, rahatsız eden bi' yarım kalmışlık... Yine de kopamıyorum Demirkubuz sinemasından. Kendi kendime 'sevmiyorsun, yapma bunu kendine.' desem de bir şekilde kendimi bir Demirkubuz filmi izlerken buluyorum. Yine bir Demirkubuz filmi izleme isteği duyarken filmin afişindeki 'Engin Günaydın'ı görünce 'neden bu olmasın?' dedim ve izlemeye başladım. Pek tarzım değildir filmden önce konusunu okumak, hakkında herhangi bir yorum okumak. Genelde sıfır bilgiyle başlarım filme. Buna da öyle yaptım. Yine o rahatsız edici durgunluk vardı. Daha ilk andan itibaren bunu da beğenmediklerim listesine ekleyeceğim aklımın köşesine kazınmıştı, her ne kadar ön yargılı olmamak için çabalasam da... Filmde bir adamın, yalnız bir adamın yaşamını görüyoruz. Fakat adam kalktı, adam yemek yedi, adam uyudu... diyebileceğimiz bir yaşam değil. Onun nefretini, öfkesini, şehvetini, yalnızlığını, duygularını izliyoruz. Çevresine verdiği tepkiyi izliyoruz. Muharrem yaşamı sorgularken biz de onunla beraber sorguluyoruz. Türkan'ın ondan yardım istediği yerlerde amacı iyilik yapmak değil mesela. Aslan Bey'e olan nefretini onun üzerinden gösterme fırsatını kaçırmıyor. Aslan Bey'de Muharrem'den pek farklı olmayan bir tipleme. Onun daha yaşlı hali diyebiliriz. Filmde Aslan Bey'i hiç görmememize rağmen onu yakınen tanıyor gibi hissettim. Karakteri tüm ayrıntıları ile gözümde canlandırmak, bir kalıba sokmak zor olmadı. Muharrem, 'yasak, haram olan' anlamına gelmektedir. Biz de filmde Muharrem'in nasıl soyutlandığını, kendi karanlığına gömüldüğünü görüyoruz. Etrafındaki tek insan ara ara ona dert açıp Aslan Bey'in çektirdiklerinden yakınan Türkan. İki karakter hem birbirine pek zıt, hem de bir o kadar da yakın... Aslında bu zıtlık ve yakınlık konusunda Demirkubuz bir yana Engin Günaydın ve Nihal Yalçın'ı da tebrik etmek gerek. Rollerini harika oynamışlar. Aralarındaki uyumsuz uyumu pek de iyi idare etmişler. Film hakkında hep aklımda bi' ''Yeraltından Notlar'' benzetmesi olsa da yemek sahnesinde buna emin oldum. Filmi bitirdikten sonra şöyle bi' bakınınca bu düşüncemde yanılmadığımı gördüm. Yemek sahnesi... Şüphesiz filmin en iyi sahnesi. Utanç dolu bir sahne. Oradan da geçmişe götürüyor zaten bizi. Yemek sahnesi kadar olmasa da beğendiğim bir diğer sahne 'hırlama' sahnesi oldu. İzlerken çok tuhaf hissettim. Muharrem'in içindeki hayvanı çıkarması beni dehşete düşürdü. Film boyunca zekice tiradlarını dinlediğimiz karakterin böyle hayvanlaşması aklıma Aristo'nun şu sözünü getirdi ister istemez: ''İnsan düşünen bir hayvandır.'' Filmde bol siyah renk paleti hakimdi. Kasvetli ve depresif hava koyu renklerle her sahneye aktarılmış. Sadece renk paletleri değil, kullanılan eşyalarda, çekim açılarında, filmin ışığında bile kasveti yansıtan bir hava vardı. Rahatsız edici bir kasvet. Ama, ama, ama... Filme Muharrem'in gözlerini açmasıyla başlıyoruz. İlk sahneden itibaren film bize kimin gözünden izleyeceğimizi gösteriyor. Bu bağlamda filmdeki kasvetten dolayı filmi kötü bulmak bana pek doğru gelmedi. Çünkü film 'ben kasvetliyim, ben rahatsız ederim seni.' diye bağırıyor. Yazarken oradan oraya atlıyor gibi görünmüş olabilirim. Fakat inanın bu filmi anlatırken kendi düşüncelerimde kayboldum. Depresif de görünmüş olabilirim, asla öyle değilim. Depresif filme, depresif bir yorum yakışır diye düşündüm. Yazıma artık son verirken en başlarda söylediğim 'beğenmediklerim listesine eklenecek' düşüncesinin tamamen bir önyargı olduğunu belirtmek isterim.

kalli 2 years ago

Beastars

Nanami Higuchi

14 Gönderi

Netflix'de anime arayışındayken karşıma çıktı Beastars. Kapağında Tavşan ve Kurt'u görünce 'aralarında nasıl bir ilişki olabilir ki?' diye merak edip izlemeye başladım. Animede çok farklı, imkansız diyebileceğimiz bir dünya tassavur edilmiş. Bu animenin dünyasında liseli hayvanları izliyoruz. Etçil ve otçul…devamıNetflix'de anime arayışındayken karşıma çıktı Beastars. Kapağında Tavşan ve Kurt'u görünce 'aralarında nasıl bir ilişki olabilir ki?' diye merak edip izlemeye başladım. Animede çok farklı, imkansız diyebileceğimiz bir dünya tassavur edilmiş. Bu animenin dünyasında liseli hayvanları izliyoruz. Etçil ve otçul canlılar bir arada yaşıyorlar. Fakat etçillerin et yemesi yasak. Hayvanlar üzerinde düşünürsek imkansız bir dünya gibi görünse de karakterleri birer insan uyardığımızda imkansız diye bir şeyin pek olmadığını düşünüyorum. Günümüzde ya da yakın gelecekte olmasa da belki uzak gelecekte et tüketimi tamamen durabilir. Bu sadece bir düşünce tabiî. Her neyse dizinin yorumlamasına devam edeyim. İlk başlarda bir çok izleyen gibi etçil hayvanların ot yememe olayı bana da pek saçma gelse de sonrasında ''saçmalama arkadaşlarını mı yesin çocuklar!?' diye kendi kendime söylenip saçmalık olduğu düşüncesinden vazgeçtim. Bu konuda kendimi ikna etmem pek kolay oldu. Dizinin 2 sezonunu da ayrı ayrı kısaca değerlendirmek isterim. İlk sezon fazla basitti. Hatta 2. sezonu izleyeseyim bile gelmedi, çünkü ilk sezonda pek bir olay dönmedi, bir heyecan yaşamadım. Daha çok Haru'nun ilişkilerini, Legoshi'nin kendi duygularını keşfetmesini izledik. Rahatsız edici bi' durgunluğu vardı. Tabiî istisna diyebileceğimiz birkaç sahnede yok değildi. Gelelim 2. sezona. Karakterlerin daha fazla açıldığı ve daha fazla karaktere yoğunlaşılan bir sezondu. Legoshi kendini iyice tanımaya başlayınca biz de onu o kadar iyi tanıdık. Haru dizinin ana karakteri gibi görünse de bence bir hayli geri planda kalmıştı. Onu hep başkalarının sahnelerinde ikinci kişi olarak izledik. Haru'nun gizemli karakter olarak kaldığı, tam olarak kendini açmadığı düşüncesindeyim, ya da kim bilir bu cüce tavşanın pek bir hikâyesi yoktur, ikinci karakter olduğu sahnelerde anlatılan kadardır. Roume karakterini daha fazla izlemek isterdim. Altından büyük bir gizem çıkacak, gidişatı tepetaklak edecek diye düşündüğüm karekter 1-2 bölüm görünüp gitti. Üzüldüm açıkcası... Louis karakteri gösterdiği cesur ve beklenmedik tavırla sezonun öne çıkan karakteri oldu bence. Eğer bu animede bir karakter olsaydım ve seçme şansım olsaydı kesinlikle Louis'e aşık oldum. Karizmatik, kendini bilen, zeki, gözüpek ve en önemli sevdikleri için her türlü tehlikeye girebilecek biri. Heybetini gizli tut yiğidim, duruşun çakalları korkutuyor! İkinci sezonun karakter yorumlamasını yaptığıma göre sezonun ana hatlarına geçebilirim. 2. sezon sadece karakterler bakımından değil; olaylar açısından da açılış ve yükseliş sezonu olmuş. Heyecan yükselmiş, adranelin yüklenimi yapılmış, gerilim, dram ve gizem bir hayli artmış. Daha ilk bölümden karşımıza çıkan Alpaka Tem'in cinayetinin üzerine gidilmiş. İlk sezonda bundan bahsedilmeyince bu kadar kolay üstünün kapanması saçma gelmişti. Neyseki 2. sezonda bu olaya değinmişler. Tabiî tüm sezonu Tem'in katili ile harcasalardı da pek bir anlamı kalmazdı. Bu durumu da iyi değerlendirmişler. Spoilere girmemek adına bu cinayet konusu hakkında daha fazla yazmıyorum. 2. sezonun 6. veya 7. bölümünden sonra açılan animenin finali muhteşem olmuş. Final hakkında çok şey yazmak isterdim, ama işte spoiler vermek istemiyorum... İzlerken hiç bitmesin istedim. Zira dizi boyunca en yüksek zevki finalinde yaşadım. 3. sezonun gelmesi bekleniyormuş, lâkin ben bu noktadan sonra pek devam ettirilebileceğini düşünmüyorum. Çünkü olaylar bitti, yaşanılacak olan her şey yaşandı neredeyse. Yaşamayanlarda zaten olmaması gereken şeylerdi. Eğer 3. sezon gelirse ya karakterlerin hikâyeleri değişir, ya başka karakterlere yoğunlaşılır, ya da yaşanmaması gereken şeyler yaşanır. Önyargı olsun istemem ama hangisi gerçekleşirse gerçekleşsin 3. sezon 2. sezonun verdiği tadı vermez. Yazımı sonlandırmadan çizimine değinmek istiyorum. Bu animenin çizimi beni pek bi' ürküttü. Tuhaf bir havası vardı. Karanlık, baskıcı... Aklıma gelmeyen başka başka tasvirler. Hele 2. sezon finaline doğru hem her sahnesinde ürperdim, hem de haz aldım. Karakterleri insan gibi düşünmemek benim gözümde pek mümkün olmadı. Eğer bu diziyi yaparken insan karakterler çizselerdi bu kadar dikkat çekmezdi bence. Sevenin de dikkatini çekiyor ilk etapta, sevmeyenin de... Hatta nefret edenin bile. Aynı konuyu insan olan karakterlerle işleseler açıp izleyesi bile gelmezdi, nefret eden grubun. 'Reklamın iyisi kötüsü olmaz.' Düsturu buraya uyar mı uymaz mı bilmiyorum ama burada kullanmak isterim, yani kullandım bile. Seks sahneleri biraz fazla ve gereksiz olsa da beni pek de rahatsız ettiğini söyleyemem. İlk sezonu kötü, 2. sezonu gayet güzel bir animeydi. 2. sezonu için izlenir.

kalli 3 years ago

Grinç

Yarrow Cheney

41 Gönderi

Filmi bu senenin yılbaşı için ayırmıştım, fakat bir sebepten ötürü izleyemedim. Mart sonuna doğru izlemek aklıma geldi ve evet yorumlamasını da daha anca yapıyorum. İlk açtığımda güzel, keyifli bi' animasyon filmi izleyeceğimin bilincindeydim, fakat beklediğimden çok daha, çok daha keyifli…devamıFilmi bu senenin yılbaşı için ayırmıştım, fakat bir sebepten ötürü izleyemedim. Mart sonuna doğru izlemek aklıma geldi ve evet yorumlamasını da daha anca yapıyorum. İlk açtığımda güzel, keyifli bi' animasyon filmi izleyeceğimin bilincindeydim, fakat beklediğimden çok daha, çok daha keyifli bi' animasyon ile karşılaştım. Üzüldüğüm iki şey oldu; ilki filmi yılbaşı dışında izlemem, ikincisini ise izlerken yalnız olmam. Bir dahaki sefere, bir dahaki yılbaşında ailemin yanında açıp onlarla izlemeyi düşünüyorum. Her neyse kişisel zevklerden bahsedip filmden sapmayalım. Filmimizin ana karakteri, büyüleyici bir yeşilliğe sahip olan -benim gözümde- Grinç çocukluk travması sebebi ile noelden nefret bir adamdır. Yaşadığı köyde noel hazırlıkları çoktan başlamıştır, Grinç noeli mahvetmek için noel baba kılığına girmeye karar verir. Bu arada köyde yaşayan küçük bir kız çocuğu olan Cindy ise annesi adına teşekkür etmek için noel babayı kaçırmak ister. İkilinin planları birbirine çarpışınca ortaya eğlenceli anlar çıkması kaçınılmaz olacaktır. Son zamanlarda izlediğim animasyonlar arasında izlerken en çok güldüğüm, en eğlendiğim bu oldu. Çizimleri öyle mükemmel diyebileceğim çizimler değildi, ama konsepte uygun olduğu için çok tatlı buldum. Grinçin evinin dekorasyonuna bayıldım, ah bir de köpeğini çok sevdim. Kısa bir süre Grinç ve küçük köpeğine eşlik eden tüylü geyiğimizi unutmamak gerek. Bütün karakterler o kadar tatlı tasarlanmıştı ki izlerken gözümden kalp fışkırta fışkırta izledim âdeta. Kendi düzeyine yakışır eğlence ve heyecan temposunu hiç düşürmedi. Hep bir olay izledik, olay olmayan yerleri de gülünç sahnelerle tamamlamışlar. Eksiklik yoktu yani. Finali beklediğim bir finaldi. Eğlenceli başladı, heyecanlı ve eğlenceli sürdü, sonunda da samimi bir final yaptı. Eğer hâlâ izlemediyseniz Grinç filmi hayatınızda eksik olmamalı. İzlemek isteyenlere küçük bir not: Kardeşleriniz, kuzenleriniz, yeğenleriniz, çocuklarınız artık hangisi olur size kalmış yanınızda küçük biriyle izlerseniz daha zevkli olur.

kalli 3 years ago

Sol Ayağım

Christy Brown

110 Gönderi

Beyin felci ile dünyaya gelen Christy Brown doktorların 'çok yaşamaz.' dediği bir çocuktur. Fakat annesinin inancı, çabası, kendi bitmek bilmeyen azmiyle hayata tutunur. Ne denli küçük şeyler yüzünden işlerimize bahane bulduğumuzu yüzümüze vuran bir hikâye. Sol Ayağım'ın en etkileyici yanı…devamı

kalli 3 years ago

Krem

Deniz Yeşilgün

2 Gönderi

10 yıl kadar önce ATV ekranlarında yayımlanan romantik komedi dizisi. Eh tabi ucundan da olsa fantastik türe atfedebiliriz. Dizide çirkin olduğunu düşünen ve akılalmaz derecede sakar olan Aslı'nın mucizevi bi' krem sayesinde hayallerindeki kadına, Rüya'ya dönüşmesini ve hem Aslı hem…devamı10 yıl kadar önce ATV ekranlarında yayımlanan romantik komedi dizisi. Eh tabi ucundan da olsa fantastik türe atfedebiliriz. Dizide çirkin olduğunu düşünen ve akılalmaz derecede sakar olan Aslı'nın mucizevi bi' krem sayesinde hayallerindeki kadına, Rüya'ya dönüşmesini ve hem Aslı hem de Rüya olarak yaşadıklarını izliyoruz. Aslı; saf, temiz, sakar, zeki ama çirkin olduğunu düşündüğü için çekingen bir kızken Rüya tem tersine tuttuğunu koparan, çekici, sert, güzelliğinin farkında olan ve bunu kullanan bi' kadın. Aslında Rüya için Aslı'nın olmak istediği kişi ya da karanlık tarafı diyebiliriz. Dizinin özellikle genç kızlara çok özel bi' mesajı var. Güzellik algısı dayatılan değildir. Başkası olamazsın, önemli olan kendin olabilmek ve kendini geliştirmektir. Zaten finalinde de artık Aslı'nın kendini her anlamda geliştirdiğini ve müthiş bi' özgüven kazandığını görüyoruz. Yani Rüya'yı tamamen hayatından çıkartıyor. Belki Rüya hiç olmasaydı, bu değişimi yaşamayacaktı. Dizinin verdiği mesajı bi' kenara bırakıp azıcık da içeriğinden söz edeyim. Eğlenerek izledim. Özellikle Resul ve Fadik sahnelerinde ve de Aslı'nın sakarlıklarında pek eğlendim. Dizide en sevdiğim karakter Sarp oldu. Sarp, üzümlü kekim... Bu olanları hak etmedi. Aslı dizinin başlarında sevdiğim, şirin bulduğum ve değişmeye başladıkça, kendi zekâsının ve güzelliğinin farkına vardıkça takdir ettiğim belki de örnek olabilecek bir karakterken finaline yakın özgüven ve ego arasındaki ince çizgiyi aştığı için dizide en nefret ettiğim karakter oldu. Oyunculuklara da kısaca değineceğim. Tüm oyuncular basit karakterleri canlandırdığı için üzerinde pek durulacak bir şey değil aslında. Yine de buna rağmen beğenmediğim oyuncular oldu. Birisi Rüya karakterini canlandıran Larissa Gacemar. Diğeri ise Onur karakterini canlandıran Kenan Ece. Larissa o dönemlerde pek Türkçe bilmediği için uyum sağlamakta zorlanmış olabilir. Fakat Kenan Ece oynamak istemiyor gibi oynamış. Sıfır mimik, sıfır tepki. Bu arada Rüya'nın dublajının Rüya ile uyumsuzluğundan söz etmiyorum bile. Finalinin nasıl olacağı, işlerin bu noktaya geleceği belliydi. Lâkin eğer bu dizinin senaryosunu ben yazmış olsaydım kesinlikle böyle bir final yazmazdım. Bu noktaya geleceği belliydi evet, yine de anlamsız, olmaması gereken bir finaldi. İzleyin veya izlemeyin demeyeceğim. Önerilecek bir dizi değil, ama izlemekten kaçının diyebileceğim bir dizide değil. Vakit geçirmelik bi' yerli dizi arıyorsanız gideri var.

kalli 3 years ago

Bir Tereddüdün Romanı

Peyami Safa

14 Gönderi

”Ölüme ve güneşe diyor, sabit bir gözle bakılamaz.” Peyami Safa'nın en sevdiğim eseri oldu Bir Tereddütün Romanı. Her bir cümlesi, her bir sahifesi hayranlık uyanırdı bende. Akıcı bir kitap değil zorluyor arada ama yine de elinizden bırakmak istemiyor, Peyami Safa'nın…devamı”Ölüme ve güneşe diyor, sabit bir gözle bakılamaz.” Peyami Safa'nın en sevdiğim eseri oldu Bir Tereddütün Romanı. Her bir cümlesi, her bir sahifesi hayranlık uyanırdı bende. Akıcı bir kitap değil zorluyor arada ama yine de elinizden bırakmak istemiyor, Peyami Safa'nın edebî zekasına tabiri caizse aşık oluyorsunuz. Kitapta bizi ilk anda oldukça basit bir dil karşılıyor, Peyami Safa'nın eserlerinde alışkın olmadığımız bir basitlik. Mualla ile açıyoruz kitabı. Hem onu okuyoruz, hem de onun okuduğu roman olan 'Bir Adamın Hikâyesi' kitabını. Bakın kitap içinde kitap yazabilmek, iki farklı öyküyü iç içe karıştırmadan, çorba yapmadan bir arada götürmek, hem romanın asıl karakterlerinin hem de roman içindeki romanın karakterinin duygularını yaşatmak kolay değildir. Her yazarın harcı değildir. Bu kitabın daha ilk sayfalarında basit dili beni biraz şaşırtsa da bu yönüne hayran kaldım. Kim ne düşünür bilmem ama bence bizim edebiyatımız bir başka. Kitapta sayfalar ilerledikçe Mualla'nın okuduğu kitabın yazarı ile evlenip evlenmeme konusunda bi' tereddüte düşeceğini sanmıştım. Fakat çok geçmeden bu konuda yanıldığımı gösterdi bana kitap. Zira kitap Mualla'nın değil yazarın tereddütünü anlatıyor. Hayatına giren kadınlar konusunda yaşadığı tereddütü. Kitap ilk bölümde Mualla'yı anlatırken, daha doğrusu okuyucu kısmındayken dili az önce bahsettiğim pek basitti. Sonrasında ise muharrir (yazar) devreye girince dil ağırlaştı. Cümleler daha da seçkinleşti. Sanki Peyami Safa tüm edebî bilgisini ortaya koyup bilgisizliğimizi yüzümüze vurmak istermiş gibi. Kitap bi' basit bir dille ilerledi, bi' ağır bir dille. Fakat basit veya ağır hangi kısımda olursa olsun o zerafetini korudu roman. Hem zerafetini, hem tereddütünü. Okuduğum kitaplarda her zaman karakterlerinden birini kendime diğerlerine göre daha yakın görürüm, daha fazla benimserim. Burada öne çıkan tüm karakterleri aynı oranda benimsedim, kendime yakın gördüm. Mualla dedem Vildan'ın hatrı kalır, Vildan desem Muharrir'in boynu bükük. Okuduğu yazarın evlenme teklifini düşünen Mualla, aşkı için intihar eden Vildan, hayatına giren kadınlar konusunda tereddüte düşen, derin bi' düşünceye dalan Muharrir'i bir tarafa bırakalım. Çünkü Peyami Safa'nın anlattıkları bunun ötesinde. Müthiş ruh tahlili yapıyor, bizlere tereddütlerimiz konusunda farkındalık, düşünme zamanı, belki de düşünme gerekliliği, belki de yeni bir bakış açısı kazandırıyor. En önemlisi kolaylığıyla zorluğuyla, iyisiyle kötüsüyle dönemin Türkiye'sini bir yazar ve etrafındaki kadınlar üzerinden anlatıyor. Çok konuştum, okuyun, okutun. Kimse bu eserden mahrum kalmamalı.

kalli 3 years ago

Kırmızı Pazartesi

Gabriel Garcia Marquez

127 Gönderi

Garcia Marquez'in Kolera Günlerinde Aşk kitabından pek bi' etkilenince başka bir kitabını deneyimlemek istedim. 'Bu kitapta neden uzun zamandır listemde okunmayı bekleyen Kırmızı Pazartesi olmasın?' dedim ve okudum. Tadına tam anlamıyla varamadığım bi' kitap oldu Kırmızı Pazartesi. Çok iyi kurgulanmış,…devamı