(@) - Raf

Çok fazla yabancı müzik zevkim yoktur, bir yerlerde karşıma çıkınca merak edip dinler sonra da unuturum o şarkıyı. Bohemian Rhapsody filmini adını çok kez duyduğum ama hiçbir şarkısını açıp dinlemediğim Queen grubunu tanımak için izledim. Film ana merkezine grubun solisti…devamıÇok fazla yabancı müzik zevkim yoktur, bir yerlerde karşıma çıkınca merak edip dinler sonra da unuturum o şarkıyı. Bohemian Rhapsody filmini adını çok kez duyduğum ama hiçbir şarkısını açıp dinlemediğim Queen grubunu tanımak için izledim. Film ana merkezine grubun solisti Freddie Mercury yani gerçek adıyla Farrokh Bulsara'yı koyuyor. Fakat film için ne tam anlamıyla Freddie Mercury biyografisi diyebiliriz, ne de Queen grubu biyografisi. Çünkü filmi izlerken şunu anladım ki biri olmazsa diğeri de olmaz. Filmden sonra hâlâ daha açıp bi' Queen şarkısı açıp dinlemedim ama filmi izlerken dinlediklerimi beğendiğimi söyleyebilirim. Filmi Queen grubunun biyografisi olarak düşünürsek grubun gelişim aşaması, aralarındaki çatışma, ilişki, konserleri, yükselişleri fevkalede bir şekilde işlenmiş. Queen grubu hakkında grup solistinin adı hariç hiçbir bilgiye sahip değilken film sayesinde grubu daha yakından tanıdım. Freddie Mercury'nin biyografisi olarak düşünürsekte Freddie'nin çevresiyle ilişkisi, şarkı söylemeye olan tutkusu, yaşadığı psikolojik sorunlar hastalığının üstünde yarattığı etki çok iyi işlenmiş. Film AIDS'i merkeze alsaydı, Freddie'yi sadece hastalığı üzerinden anlatsaydı, sanırım bu kadar ilgi çekmezdi. Çünkü Bohemian Rhapsody filmini bu kadar ilgi çekici kılan grubun tamamına odaklanmasıdır. Filmde başta Freddie Mercury karakteri yani Rami Malek olmak üzere grup üyelerini canlandıran oyuncularının tarzlarının gerçek grup üyeleri ile neredeyse birebir uydurulması, özelikle Rami Malek'in Mercury'e benzetilmesi filmden sonra grubun gerçek fotoğraflarına bakarken bir kez daha hayran kalmamı sağladı. Rami Malek Mercury'i canlandırmamış, kendisi Mercury olmuş. İlk başlarda itici bir izlenim verse de sonradan karaktere alıştım. Rami Malek değil ama Freddie Mercury bana çok çekici geldi. Biyografi filmlerini her duyguyu saklamadan, utanmadan en sert ve en yumuşak şekilde yansıttığı için seviyorum.

kalli 3 years ago

Raşomon

Akira Kurosawa

21 Gönderi

Daha önce Japon filmerindeki, animelerdeki karakterlerin abartılı tavırları rahatsız etse de şimdi karakterlerle abartılı tavırlar arıyorum, olmayanları eksik gibi hissediyorum. 70 kusur yıl önce çekilmiş olan bu filmde bize gösteriyor ki aslında tepkileri abartılı değil, onların normalleri böyle. Her neyse…devamı

kalli 3 years ago

Köpeğin Pençesi

Jane Campion

31 Gönderi

Yönetmen Jane Campion 12 yıllık bir dinlenme sürecinden sonra sinemaya bir western filmi ile dönmeye karar vermiş. Western her ne kadar klasik gibi görünse de hem mekana, hem çekime hem de senaryoya odaklandığı için çekmesi zordur, o yüzden ne kadar…devamıYönetmen Jane Campion 12 yıllık bir dinlenme sürecinden sonra sinemaya bir western filmi ile dönmeye karar vermiş. Western her ne kadar klasik gibi görünse de hem mekana, hem çekime hem de senaryoya odaklandığı için çekmesi zordur, o yüzden ne kadar doğru bir adım olduğu tartışılır ama en azından altından kalktığını söyleyebilirim. Film 1920'lerde ataerkil düzenin hakim olduğu yıllarda (aslında bunu söylemek saçma, çünkü hep ataerkil düzen hâkim) geçiyor. Fakat kadın-erkek eşitliği bir tarafa filmde kardeşler arasında da bir güç dengesizliği, baskın olma durumu var. Ağabey Phil son derece kaba, aykırı, sert kavgacıyken kardeşi George ise son derece nazik, modern, anlayışlı bir adam. İki kardeş arasındaki çatışma George'nin dul bir kadın olan Rose ile evlenmesi ve Rose'nin oğlu Peter ile birlikte Burbank ailesinin çiftliğine taşınması ile daha da alevlenir. Fakat iki kardeşin aralarındaki çatışmadan daha fazla Phil'in Rose üzerindeki baskıyı izliyoruz hep. Rose'nin ise hep sessiz kaldığını. Filmin ataerkil düzen dışında odaklandığı bir başka sorun daha var. O da eşcinselliğe bakış açısı. Peter'in eşcinsel olması Phil'in, Rose ve George'nin evliliğine karşı çıkmasındaki en büyük neden. Fakat Phil'in Peter'i daha yakından tanımasıyla düşüncelerinin nasıl değiştiğini de gösteriyor bize. Aslında önyargılı yaklaştığımız insanları tanıyınca onlara yakınlaşabileceğimizi de gösteriyor. Hem 100 yıl öncesine yolculuk yaptırıyor, hem erkek egemenliğini eleştiriyor, hem de ders veriyor. Hayatımıza giren o toksik erkeklerin vücut bulmuş hali Phil. Her kızın hayatına Phil gibi biri girmiştir, girmediğiyse şanslısınızdır ya da henüz daha vakti gelmemiştir. Bu noktada Benedict'in oyunculuğunu tebrik etmek isterim, karakterden nefret ettirmeyi başardı, hem de sevdirmeyi. Garip. Western filmlerinde mekânın ve çekimin öne çıkması gerektiğini söylemiştim, bu filmde de doğadaki geniş çekim açıları ile western havası verilmiş. Mekânda filmin ortamı açısından tatmin edici cinsten. Filme dair tek sevmediğim şey ağır ilerlemesi oldu, aslında ağır olması gereken bir film ama bu aşırı yavaşlık beni rahatsız etti. Ağır olması gerek düşüncesini göz önüne alıp bunu bir kusur olarak saymazsam gayet ideal, izlemeye değer bir film.

kalli 3 years ago

Roma

Alfonso Cuarón

27 Gönderi

Bildiğimiz İtalya'nın Roma'sını değil, Mexico'nun Roma mahallesini anlatıyor Roma filmi. 50 yıl öncesine doğru zamanda yolculuk yaptığımız filmi elimden geldiğince anlatıp, izleme konusunda sizleri teşvik etmeye çalışacağım. Film 50 sene öncesini 1970'lerin Meksika'sını sosyal statü, cinsiyet rolleri, en önemlisi de…devamıBildiğimiz İtalya'nın Roma'sını değil, Mexico'nun Roma mahallesini anlatıyor Roma filmi. 50 yıl öncesine doğru zamanda yolculuk yaptığımız filmi elimden geldiğince anlatıp, izleme konusunda sizleri teşvik etmeye çalışacağım. Film 50 sene öncesini 1970'lerin Meksika'sını sosyal statü, cinsiyet rolleri, en önemlisi de dönemin siyasî meselelerini gözler önüne seriyor. 2018'de çekilmesine rağmen o yeniliği hiç hissettirmiyor film. Kurgusuyla, mizanseniyle dönemi tam anlamıyla dönemi yansıtıyor. Tamamıyla siyah-beyaz olması da film açısından bir avantaj. Film hakkında okuduğum bazı bilgilere göre görsel efekt kullanıldığı, çekim hilesine başvurulduğu sahneler olmuş. Fakat bunu ustaca yapıp gizlemeyi bilmişler. Roma mahallesinde geçen dönemsel drama filminde Cleo adındaki genç bir kadının penceresinden çevresini ve bir yandan da pencereden yansıyan görüntüsüden Cleo'nun hayatını izliyoruz. Cleo 20'li yaşlarında genç bir kadındır. Hayatını sürdürmek için Bayan Sofia'nın yanında hem hizmetçilik, hem de onun 4 çocuğuna bakıcılık yapmaktadır. Bayan Sofia ise 4 çocuğunun dertleriyle babaları olmadan uğraşmaya çalışan orta yaşlı bir kadındır. İki kadının birbirlerinden başka destek olacak kimseleri yoktur. Bunu filmin daha başlarından itibaren hissettirse de filmin sonlarına doğru daha iyi anlıyoruz. Filmin ilk yarısı fazlasıyla sakindi, tabiî beklediğim sakinlik olduğu için beni rahatsız etmedi. Belirli bir süreden sonra çatışmaların ortasına düşüyoruz, siyasî sorunların göbeğinde izliyoruz Cleo ve Sofia'yı. Filmin dönüm noktası olarak sayabileceğimiz bir sahnesi var. Yılbaşı kutlamasının yapıldığı sahne. O sahne esnasında Cleo hamile. Hep beraber kadeh kaldırıyorlar. Benita Cleo'ya şunları söylüyor: ''Bebeğinin sağlığına, daha iyi bir 1971 yılına.'' Tam bu noktada Cleo'nun elindeki kadeh düşüp kırılıyor. Gelecekteki kötü olaylar hakkında bir işaret oluyor bu sahne bize. Yönetmen Alfonso Cuarón'un bu sorunları bu kadar çarpıcı ve gerçekçi şekilde yansımasının sebebi olarak olaylarının ortasında büyümüş olmasını gösterebiliriz. Siyasal dramalardan hoşlanmayanlara pek tavsiye etmem, ama yine de izleyin.

kalli 3 years ago

Körkütük

Thomas Vinterberg

69 Gönderi

Siyasî tartışmalardan uzaklaşmak, uzaklaştırmak için yeni bir filmle geldim. Hem de ödüllü bir film. Yakın zamanda hakkında yorum yapmış olduğum filmler gibi bunu da yaklaşık 3 ay önce izledim. Yorumunu yapmak istediğim filmler listesi o kadar kabarık ki... Anlatamam. Bir…devamıSiyasî tartışmalardan uzaklaşmak, uzaklaştırmak için yeni bir filmle geldim. Hem de ödüllü bir film. Yakın zamanda hakkında yorum yapmış olduğum filmler gibi bunu da yaklaşık 3 ay önce izledim. Yorumunu yapmak istediğim filmler listesi o kadar kabarık ki... Anlatamam. Bir de üstüne her gün bir yenisini ekliyorum. Her neyse geçelim filme. Mads Mikkelsen ismini daha önce çok kez duysam da kendisinin oyunculuğuyla ilk kez The Hunt (Onur Savaşı) filminde tanışmıştım. Oyunculuğuna, karizmasına hayran kalmıştım. Bu filmi Oscar ödüllü olduğu için zaten izleyecektim, ama Mads Mikkelsen'i görmek izlemek için beni daha da heveslendirdi. Ennihayetinde Mads Mikkelsen'in oyunculuğu açısından da film açısından da hayal kırıklığına uğramadım. Karizmatik bir oyuncunun başrolünde olduğu harika bir filmdi. Film başta Martin (Mads Mikkelsen) olmak üzere aile, iş, kişisel sorunlar arasında sıkışıp kalmış 4 öğretmenin etrafında dönüyor. Bu 4 öğretmen bir deney yapmaya karar verirler. Deney alkol ile ilgilidir. 'Her gün tüketilen 0.5 promil alkolün özgüveni ve saygınlık seviyesini arttıracağı.' İlk başlarda deney başarılı gibi görünür, her şey olumlu ilerler. Gerçekten de hem okullarında hem de ailelerinde bekledikleri saygınlığı kazanmışlardır. Bu noktada parantez açmak istediğim bir konu var. Film alkole özendiriyor, masum bir şeymiş gibi gösteriyor olabilir. Fakat filmde alkole özendirme durumu yok, tabiî tam tersi olarak 'alkol kötülüklerin anasıdır.' felsefesi de anlatılmıyor. Kontrolsüz tüketilen alkolün bağımlılık yapacağına, bu bağımlılığın da istenmeyecek sonuçlara gebe olacağına vurgu yapılmış. Alkol gibi bir şeyi ne kadar kontrollü tüketebilirsiniz o da sizin iradeniz ve bünyenize kalmış. Üniversite zamanlarımda kısa bir sürede olsa alkol tüketmiş biri olarak özgüveni arttırdığını söyleyebilirim. Normal şartlarda içime kapanık biriyken alkol alınca özgüven patlaması yaşıyor istediğim ortamda istediğim gibi konuşabiliyordum. Fakat bunun yanında sağlık sorunları, uykusuzluk da baş gösteriyordu. Olumsuz yönünün olumlu taraflarından çok çok daha ağır bastığı bir içecek alkol. Körkütük filmi de bunun vurgusunu çok iyi yapmış. Parantezi burada kapatabilirim. Bekledikleri saygıyı kazandıklarını söylemiştim. İlerleyen süreçlerde belirledikleri sınırı kontrol edemeyip alkole iyice bağımlı hâle gelince eskisinden daha fazla çökerler. Aradaki o denge o kadar iyiydi ki nasıl tarif etsem bilemiyorum... Filmi sadece alkol bağımlılığı olarak nitelendirmenin doğru olduğunu düşünmüyorum. Hayatın içindeki birçok soruna değiniyor. Sorunun kaynaklarına inmeye çalışıyor. Özendiren ama bir yandan da insanın uzak durmak isteyeceği yaşamı/yaşamları anlatıyor. Filmin benim açımdan en iyi sahnesi önyargıya vurgu yapılan Adolf Hitler sahnesiydi. Direkt önyargı altmetinli bazı filmlerin belki de 2 saatte anlatamadığını 2-3 dakikalık sahnede anlatmıştı. Final sahnesi ise kendi içerisinde zirve sahnesi oldu. Mads Mikkelsen'i neden bu kadar karizmatik bulduğumu birkez daha anladım bu filmle.

kalli 3 years ago

Aİ

Jerzy Skolimowski

12 Gönderi

Bir yol draması. Fakat bu filmde karavanıyla turlayan, sırtına çantasını alıp bilmediği diyarlarda dolaşan insanı/insanları izlemiyoruz. Bu filmde yolculuğuna tanık olduğumuz karakter bir hayvan. İnsanoğluna birçok alanda yardımcı olmuş, yükünü hafifletmiş olan eşek. Oscar adaylarından biri olduğu için (törenden önce…devamıBir yol draması. Fakat bu filmde karavanıyla turlayan, sırtına çantasını alıp bilmediği diyarlarda dolaşan insanı/insanları izlemiyoruz. Bu filmde yolculuğuna tanık olduğumuz karakter bir hayvan. İnsanoğluna birçok alanda yardımcı olmuş, yükünü hafifletmiş olan eşek. Oscar adaylarından biri olduğu için (törenden önce izledim) zaten filmi izleyecektim, fakat film boyunca bir eşeği takip edecek olmak fikri beni heyecanlandırdı ve daha büyük bir merakla izledim filmi. Benim nezdimde 10/10luk mükemmel bir film olmasa da hatta kendini tekrar etse de yine de izlettirmeyi başarıyor. En azından ben zevkle izleyip bitirdim. Tabii filmi eşeğin değil de insanın gözünden görseydik bu kadar zevk almazdım sanırım, yorumum da çok daha farklı olurdu. EO'da hayvanların yaşadığı zorluklar anlatılmaya çalışılmış. İnsanların iyiliğini ve kötülüğünü bir eşeğin gözünden görüyoruz, onun duygularını, sevincini, acısını hissediyoruz. Filmde karşımıza çok insan çıkıyor, fakat hiçbiri eşeğin önüne geçmiyor. Eğer eşeğin önüne geçerlerse hayvanların çektiği acıları anlayamayız ve filmin anlatmak istediği, daha ziyade vermek istediği mesajı alamazdık. Hiç insan olmasaydı da eşeğin hayatını zorlaştıracak pek bir şey olmazdı. Bu bağlamda aradaki dengeyi çok iyi kurmuşlar. İnsanlar her ne kadar önplana çıkmamış olsa da doğanın her yerini dünyanın tek sahibiymiş gibisine ele geçirdiğimizin vurgusu çok iyi yapılmış. Çünkü Eo nereye giderse gitsin karşısına mutlaka bir insan çıkıyor. Filme ekranın tamamını kaplayan bir kırmızılık hâkim. Kırmızının doğada en dikkat çeken renk olduğunu düşünürsek ve filmde bir şeylere vurgu yapmak, dikkat çekmek için yapıldıysa neden kırmızının hâkim olduğu konusunda pek düşünmeye gerek yok. Bu sene için Oscar'a aday olmuş filmlerden en iyisi olmasa da en farklısı olduğu bir gerçek. Amerikan yapımı olsaydı belki yine 'En İyi Film' seçilmezdi, ama eve eli boş da dönmezdi. Öyle bir film EO. ' 1 buçuk saat boyunca yürüyen bir eşeği izlemek ne kadar ilgi çekici olabilir ki?' diye merak ediyorsanız cevabı bu filmde saklı. Her ne kadar mükemmel değil desem de içtenlikle tavsiye edeceğim bir film.

kalli 3 years ago

Yakın

Lukas Dhont

53 Gönderi

Filmi izlememin üzerinden neredeyse 2 ay kadar vakit geçti. O yüzden filmi aklımda kalanlarca, o an hissettiğim duyguları hatırlamaya çalışarak yorumlayacağım, kusurum olursa affola. Filmin senaryosuna girmeden önce mizansenini ve sinematografisini değerlendirerek başlamak istiyorum. Zira sahne mizansenini öylesine iyi tasarlamışlar…devamıFilmi izlememin üzerinden neredeyse 2 ay kadar vakit geçti. O yüzden filmi aklımda kalanlarca, o an hissettiğim duyguları hatırlamaya çalışarak yorumlayacağım, kusurum olursa affola. Filmin senaryosuna girmeden önce mizansenini ve sinematografisini değerlendirerek başlamak istiyorum. Zira sahne mizansenini öylesine iyi tasarlamışlar ki filmin içine girmemek içten bile değil. Keza sinematografisi de filmin o dramatik anlatısıyla birebir uyumluydu. Tüm sahne geçişleri, sahne dekorları bu anlatıyı besleyecek nitelikte ayarlanmış. Ben buna bayıldım. Gelelim filmin senaryosuna. Çünkü senaryonun baya üstüne düşülmüş. Çocukluk sorunlarını, ilişkileri, kendi kimliğini bulma sürecini, kendini keşfetmeyi gözler önüne seriyor. Yakın filmi ile aynı zamanlarda izlediğim Pixar yapımı 'Kırmızı' filmi de ergenlik zamanında kendini keşfetmeye yönelikti. Fakat aralarındaki en büyük fark o bu meseleyi komedi tabanlı anlatırken, Yakın'ın drama tabanlı anlatması. Birbiriyle alakası olmayan iki filmi neden karşılaştırmaya gittiğimi sorarsanız ben de bilmiyorum, ana fikir ufacık da olsa benzediği için aklıma geldi sanırım... Neyse bir başka filme yönelip ana konumuzdan sapmayalım ve devam edelim. Bahsettiğim ergenlik sorunları iki çocuğun üzerinden anlatılıyor; Léo ve Rémi. Her anlarını beraber geçiriyorlar, her şeylerini paylaşıyorlar, çevrelerinin ilgisini çekecek kadar yakın birbirine Léo ve Rémi. 'İlgisini çekecek' tabirini kullanıyorum çünkü filmde ilk dönüşüm sınıflarındaki bir kızın onlara şu soruyu sormasıyla başlıyor. ''Neden bu kadar yakınsınız? Yoksa birlikte misiniz?'' Kendine çok yakın kız arkadaş grubuna sahip bir kızın iki erkeğe bu soruyu sorması, aklına sevgili olmalarından başka bir ihtimal gelmemesi ilk düşündüğümde saçma gibi gelse de biraz düşününce toplumda böyle bir algının var olduğu gerçeği ile yüzleştim. İki kız birbirine istediği iltifatı edip, istediği gibi yakınlaşırken, iki erkek bunu yaptığı zaman tek akla gelen 'sevgili' olmaları. Çünkü toplumda kabul görmüş erkek ve kadın rolleri var. Bunlar çocukluktan itibaren aşılanıyor ve bu rolden çıkanlara da yakışıksız yakıştırmalar yapılıyor. İşte filmde bu yıkılması gereken cinsiyet rollerindeki eleştiriyi en tabanında çocukluktan ergenliğe geçiş sürecinde yapıyor. Kızın sorusundan sonra değişim sürecinin başladığını söylemiştim. Peki nasıl bir değişim süreci başlıyor? Léo yavaş yavaş Remi'den uzaklaşmaya başlıyor. 'Erkek sporları, erkek aktiviteleri' denilen aktivitelere yöneliyor. Kendisi bile tam anlamıyla cinsel yönelimden ya da cinsel kimliğinden emin değilken etrafındaki zorbalara 'erkek' olduğunu kanıtlama çabasına giriyor. Bu çaba hem Léo'nun kendisini hem de Rémi'yi fazlasıyla olumsuz etkiliyor, hatta ailelerini ve okuldaki diğer çocukları bile. Film en can alıcı dönüşümünü en dramatik anında yapıyor. Bu noktadan sonra Léo'nun dostluğu, Rémi'ye verdiği değeri, kendisini sorgulamasını izliyoruz. Sophie (Rémi'nin annesi) ile yakınlaştıkça kendini daha açık ifade etmeye başlıyor. Kısacası filmde Léo'nun duygularının ve düşüncelerinin şekillenme sürecini izliyoruz. Filme sadece 'arkadaşlık değeri' üzerinden bakmak yanlış olur. Çünkü film bahsettiğim gibi cinsiyet ayrımına, eşitsizliğe, toplumun üzerimize yıktığı rollere de değiniyor. İki kilit noktayla dönüşüm geçirerek mesajını çok da güzel veriyor. Durgun olması ve sürekli bir mesaj verme kaygısında olması sebebiyle her izleyiciye hitap edecek yapım değil. Dramatik anlatıları sevenler izlemek için vakit kaybetmemeli.

kalli 3 years ago

Yeraltı

Zeki Demirkubuz

83 Gönderi

Zeki Dumurkubuz hiçbir zaman gözümde mükemmel bir yönetmen olmadı. Çok beğendiğim filmleri oldu, (Kader, Masumiyet) fakat izlediğim şeyleri hep bi' eksik buldum, rahatsız eden bi' yarım kalmışlık... Yine de kopamıyorum Demirkubuz sinemasından. Kendi kendime 'sevmiyorsun, yapma bunu kendine.' desem de…devamıZeki Dumurkubuz hiçbir zaman gözümde mükemmel bir yönetmen olmadı. Çok beğendiğim filmleri oldu, (Kader, Masumiyet) fakat izlediğim şeyleri hep bi' eksik buldum, rahatsız eden bi' yarım kalmışlık... Yine de kopamıyorum Demirkubuz sinemasından. Kendi kendime 'sevmiyorsun, yapma bunu kendine.' desem de bir şekilde kendimi bir Demirkubuz filmi izlerken buluyorum. Yine bir Demirkubuz filmi izleme isteği duyarken filmin afişindeki 'Engin Günaydın'ı görünce 'neden bu olmasın?' dedim ve izlemeye başladım. Pek tarzım değildir filmden önce konusunu okumak, hakkında herhangi bir yorum okumak. Genelde sıfır bilgiyle başlarım filme. Buna da öyle yaptım. Yine o rahatsız edici durgunluk vardı. Daha ilk andan itibaren bunu da beğenmediklerim listesine ekleyeceğim aklımın köşesine kazınmıştı, her ne kadar ön yargılı olmamak için çabalasam da... Filmde bir adamın, yalnız bir adamın yaşamını görüyoruz. Fakat adam kalktı, adam yemek yedi, adam uyudu... diyebileceğimiz bir yaşam değil. Onun nefretini, öfkesini, şehvetini, yalnızlığını, duygularını izliyoruz. Çevresine verdiği tepkiyi izliyoruz. Muharrem yaşamı sorgularken biz de onunla beraber sorguluyoruz. Türkan'ın ondan yardım istediği yerlerde amacı iyilik yapmak değil mesela. Aslan Bey'e olan nefretini onun üzerinden gösterme fırsatını kaçırmıyor. Aslan Bey'de Muharrem'den pek farklı olmayan bir tipleme. Onun daha yaşlı hali diyebiliriz. Filmde Aslan Bey'i hiç görmememize rağmen onu yakınen tanıyor gibi hissettim. Karakteri tüm ayrıntıları ile gözümde canlandırmak, bir kalıba sokmak zor olmadı. Muharrem, 'yasak, haram olan' anlamına gelmektedir. Biz de filmde Muharrem'in nasıl soyutlandığını, kendi karanlığına gömüldüğünü görüyoruz. Etrafındaki tek insan ara ara ona dert açıp Aslan Bey'in çektirdiklerinden yakınan Türkan. İki karakter hem birbirine pek zıt, hem de bir o kadar da yakın... Aslında bu zıtlık ve yakınlık konusunda Demirkubuz bir yana Engin Günaydın ve Nihal Yalçın'ı da tebrik etmek gerek. Rollerini harika oynamışlar. Aralarındaki uyumsuz uyumu pek de iyi idare etmişler. Film hakkında hep aklımda bi' ''Yeraltından Notlar'' benzetmesi olsa da yemek sahnesinde buna emin oldum. Filmi bitirdikten sonra şöyle bi' bakınınca bu düşüncemde yanılmadığımı gördüm. Yemek sahnesi... Şüphesiz filmin en iyi sahnesi. Utanç dolu bir sahne. Oradan da geçmişe götürüyor zaten bizi. Yemek sahnesi kadar olmasa da beğendiğim bir diğer sahne 'hırlama' sahnesi oldu. İzlerken çok tuhaf hissettim. Muharrem'in içindeki hayvanı çıkarması beni dehşete düşürdü. Film boyunca zekice tiradlarını dinlediğimiz karakterin böyle hayvanlaşması aklıma Aristo'nun şu sözünü getirdi ister istemez: ''İnsan düşünen bir hayvandır.'' Filmde bol siyah renk paleti hakimdi. Kasvetli ve depresif hava koyu renklerle her sahneye aktarılmış. Sadece renk paletleri değil, kullanılan eşyalarda, çekim açılarında, filmin ışığında bile kasveti yansıtan bir hava vardı. Rahatsız edici bir kasvet. Ama, ama, ama... Filme Muharrem'in gözlerini açmasıyla başlıyoruz. İlk sahneden itibaren film bize kimin gözünden izleyeceğimizi gösteriyor. Bu bağlamda filmdeki kasvetten dolayı filmi kötü bulmak bana pek doğru gelmedi. Çünkü film 'ben kasvetliyim, ben rahatsız ederim seni.' diye bağırıyor. Yazarken oradan oraya atlıyor gibi görünmüş olabilirim. Fakat inanın bu filmi anlatırken kendi düşüncelerimde kayboldum. Depresif de görünmüş olabilirim, asla öyle değilim. Depresif filme, depresif bir yorum yakışır diye düşündüm. Yazıma artık son verirken en başlarda söylediğim 'beğenmediklerim listesine eklenecek' düşüncesinin tamamen bir önyargı olduğunu belirtmek isterim.

kalli 3 years ago

Beastars

Nanami Higuchi

14 Gönderi

Netflix'de anime arayışındayken karşıma çıktı Beastars. Kapağında Tavşan ve Kurt'u görünce 'aralarında nasıl bir ilişki olabilir ki?' diye merak edip izlemeye başladım. Animede çok farklı, imkansız diyebileceğimiz bir dünya tassavur edilmiş. Bu animenin dünyasında liseli hayvanları izliyoruz. Etçil ve otçul…devamıNetflix'de anime arayışındayken karşıma çıktı Beastars. Kapağında Tavşan ve Kurt'u görünce 'aralarında nasıl bir ilişki olabilir ki?' diye merak edip izlemeye başladım. Animede çok farklı, imkansız diyebileceğimiz bir dünya tassavur edilmiş. Bu animenin dünyasında liseli hayvanları izliyoruz. Etçil ve otçul canlılar bir arada yaşıyorlar. Fakat etçillerin et yemesi yasak. Hayvanlar üzerinde düşünürsek imkansız bir dünya gibi görünse de karakterleri birer insan uyardığımızda imkansız diye bir şeyin pek olmadığını düşünüyorum. Günümüzde ya da yakın gelecekte olmasa da belki uzak gelecekte et tüketimi tamamen durabilir. Bu sadece bir düşünce tabiî. Her neyse dizinin yorumlamasına devam edeyim. İlk başlarda bir çok izleyen gibi etçil hayvanların ot yememe olayı bana da pek saçma gelse de sonrasında ''saçmalama arkadaşlarını mı yesin çocuklar!?' diye kendi kendime söylenip saçmalık olduğu düşüncesinden vazgeçtim. Bu konuda kendimi ikna etmem pek kolay oldu. Dizinin 2 sezonunu da ayrı ayrı kısaca değerlendirmek isterim. İlk sezon fazla basitti. Hatta 2. sezonu izleyeseyim bile gelmedi, çünkü ilk sezonda pek bir olay dönmedi, bir heyecan yaşamadım. Daha çok Haru'nun ilişkilerini, Legoshi'nin kendi duygularını keşfetmesini izledik. Rahatsız edici bi' durgunluğu vardı. Tabiî istisna diyebileceğimiz birkaç sahnede yok değildi. Gelelim 2. sezona. Karakterlerin daha fazla açıldığı ve daha fazla karaktere yoğunlaşılan bir sezondu. Legoshi kendini iyice tanımaya başlayınca biz de onu o kadar iyi tanıdık. Haru dizinin ana karakteri gibi görünse de bence bir hayli geri planda kalmıştı. Onu hep başkalarının sahnelerinde ikinci kişi olarak izledik. Haru'nun gizemli karakter olarak kaldığı, tam olarak kendini açmadığı düşüncesindeyim, ya da kim bilir bu cüce tavşanın pek bir hikâyesi yoktur, ikinci karakter olduğu sahnelerde anlatılan kadardır. Roume karakterini daha fazla izlemek isterdim. Altından büyük bir gizem çıkacak, gidişatı tepetaklak edecek diye düşündüğüm karekter 1-2 bölüm görünüp gitti. Üzüldüm açıkcası... Louis karakteri gösterdiği cesur ve beklenmedik tavırla sezonun öne çıkan karakteri oldu bence. Eğer bu animede bir karakter olsaydım ve seçme şansım olsaydı kesinlikle Louis'e aşık oldum. Karizmatik, kendini bilen, zeki, gözüpek ve en önemli sevdikleri için her türlü tehlikeye girebilecek biri. Heybetini gizli tut yiğidim, duruşun çakalları korkutuyor! İkinci sezonun karakter yorumlamasını yaptığıma göre sezonun ana hatlarına geçebilirim. 2. sezon sadece karakterler bakımından değil; olaylar açısından da açılış ve yükseliş sezonu olmuş. Heyecan yükselmiş, adranelin yüklenimi yapılmış, gerilim, dram ve gizem bir hayli artmış. Daha ilk bölümden karşımıza çıkan Alpaka Tem'in cinayetinin üzerine gidilmiş. İlk sezonda bundan bahsedilmeyince bu kadar kolay üstünün kapanması saçma gelmişti. Neyseki 2. sezonda bu olaya değinmişler. Tabiî tüm sezonu Tem'in katili ile harcasalardı da pek bir anlamı kalmazdı. Bu durumu da iyi değerlendirmişler. Spoilere girmemek adına bu cinayet konusu hakkında daha fazla yazmıyorum. 2. sezonun 6. veya 7. bölümünden sonra açılan animenin finali muhteşem olmuş. Final hakkında çok şey yazmak isterdim, ama işte spoiler vermek istemiyorum... İzlerken hiç bitmesin istedim. Zira dizi boyunca en yüksek zevki finalinde yaşadım. 3. sezonun gelmesi bekleniyormuş, lâkin ben bu noktadan sonra pek devam ettirilebileceğini düşünmüyorum. Çünkü olaylar bitti, yaşanılacak olan her şey yaşandı neredeyse. Yaşamayanlarda zaten olmaması gereken şeylerdi. Eğer 3. sezon gelirse ya karakterlerin hikâyeleri değişir, ya başka karakterlere yoğunlaşılır, ya da yaşanmaması gereken şeyler yaşanır. Önyargı olsun istemem ama hangisi gerçekleşirse gerçekleşsin 3. sezon 2. sezonun verdiği tadı vermez. Yazımı sonlandırmadan çizimine değinmek istiyorum. Bu animenin çizimi beni pek bi' ürküttü. Tuhaf bir havası vardı. Karanlık, baskıcı... Aklıma gelmeyen başka başka tasvirler. Hele 2. sezon finaline doğru hem her sahnesinde ürperdim, hem de haz aldım. Karakterleri insan gibi düşünmemek benim gözümde pek mümkün olmadı. Eğer bu diziyi yaparken insan karakterler çizselerdi bu kadar dikkat çekmezdi bence. Sevenin de dikkatini çekiyor ilk etapta, sevmeyenin de... Hatta nefret edenin bile. Aynı konuyu insan olan karakterlerle işleseler açıp izleyesi bile gelmezdi, nefret eden grubun. 'Reklamın iyisi kötüsü olmaz.' Düsturu buraya uyar mı uymaz mı bilmiyorum ama burada kullanmak isterim, yani kullandım bile. Seks sahneleri biraz fazla ve gereksiz olsa da beni pek de rahatsız ettiğini söyleyemem. İlk sezonu kötü, 2. sezonu gayet güzel bir animeydi. 2. sezonu için izlenir.

kalli 3 years ago

Grinç

Yarrow Cheney

40 Gönderi

Filmi bu senenin yılbaşı için ayırmıştım, fakat bir sebepten ötürü izleyemedim. Mart sonuna doğru izlemek aklıma geldi ve evet yorumlamasını da daha anca yapıyorum. İlk açtığımda güzel, keyifli bi' animasyon filmi izleyeceğimin bilincindeydim, fakat beklediğimden çok daha, çok daha keyifli…devamıFilmi bu senenin yılbaşı için ayırmıştım, fakat bir sebepten ötürü izleyemedim. Mart sonuna doğru izlemek aklıma geldi ve evet yorumlamasını da daha anca yapıyorum. İlk açtığımda güzel, keyifli bi' animasyon filmi izleyeceğimin bilincindeydim, fakat beklediğimden çok daha, çok daha keyifli bi' animasyon ile karşılaştım. Üzüldüğüm iki şey oldu; ilki filmi yılbaşı dışında izlemem, ikincisini ise izlerken yalnız olmam. Bir dahaki sefere, bir dahaki yılbaşında ailemin yanında açıp onlarla izlemeyi düşünüyorum. Her neyse kişisel zevklerden bahsedip filmden sapmayalım. Filmimizin ana karakteri, büyüleyici bir yeşilliğe sahip olan -benim gözümde- Grinç çocukluk travması sebebi ile noelden nefret bir adamdır. Yaşadığı köyde noel hazırlıkları çoktan başlamıştır, Grinç noeli mahvetmek için noel baba kılığına girmeye karar verir. Bu arada köyde yaşayan küçük bir kız çocuğu olan Cindy ise annesi adına teşekkür etmek için noel babayı kaçırmak ister. İkilinin planları birbirine çarpışınca ortaya eğlenceli anlar çıkması kaçınılmaz olacaktır. Son zamanlarda izlediğim animasyonlar arasında izlerken en çok güldüğüm, en eğlendiğim bu oldu. Çizimleri öyle mükemmel diyebileceğim çizimler değildi, ama konsepte uygun olduğu için çok tatlı buldum. Grinçin evinin dekorasyonuna bayıldım, ah bir de köpeğini çok sevdim. Kısa bir süre Grinç ve küçük köpeğine eşlik eden tüylü geyiğimizi unutmamak gerek. Bütün karakterler o kadar tatlı tasarlanmıştı ki izlerken gözümden kalp fışkırta fışkırta izledim âdeta. Kendi düzeyine yakışır eğlence ve heyecan temposunu hiç düşürmedi. Hep bir olay izledik, olay olmayan yerleri de gülünç sahnelerle tamamlamışlar. Eksiklik yoktu yani. Finali beklediğim bir finaldi. Eğlenceli başladı, heyecanlı ve eğlenceli sürdü, sonunda da samimi bir final yaptı. Eğer hâlâ izlemediyseniz Grinç filmi hayatınızda eksik olmamalı. İzlemek isteyenlere küçük bir not: Kardeşleriniz, kuzenleriniz, yeğenleriniz, çocuklarınız artık hangisi olur size kalmış yanınızda küçük biriyle izlerseniz daha zevkli olur.