(@) - Raf

İzlediğim ilk Kore dizisi ve de gönül rahatlığıyla özellikle Kore dizilerini sevenlere, ya da ilgisi yeni başlayanlara önerebilirim. İlk olarak dizinin konusundan bahsetmek istiyorum. Oh Yeon-joo Kore'nin en çok satan Webtoon'u W'nin yaratıcısı Oh Sung-moo'nun kızıdır. Cerrahi asistanı olan Yeon-joo…devamıİzlediğim ilk Kore dizisi ve de gönül rahatlığıyla özellikle Kore dizilerini sevenlere, ya da ilgisi yeni başlayanlara önerebilirim. İlk olarak dizinin konusundan bahsetmek istiyorum. Oh Yeon-joo Kore'nin en çok satan Webtoon'u W'nin yaratıcısı Oh Sung-moo'nun kızıdır. Cerrahi asistanı olan Yeon-joo bir gün babasının yazdığı Webtoon'un içine çekilir ve burada babasının öldürmeye çalıştığı Kang Cheol'un hayatını kurtarıp babasının yazdığı Webtoon'un kaderini değiştirir. Yazdığı çizgi romanın hem kendisi hem de kızı için tehlike arz ettiğini düşünen Oh Hoca baş karakter Kang Cheol'u öldürüp Webtoon'u bitirmek istese de bunu bir türlü başaramaz. Artık Webtoon'un kontrolü kendi elinde değildir ve Kang Cheol kendi hayatı hakkındaki çarpıcı gerçeklere öğrenmeye çok yakındır. Daha önce hiç Webtoon ya da Manga okumamıştım, bu dizi sayesinde bunlara merakım oluştu ve dün Attack on Titan'ı okumaya başladım. -Dizi ile herhangi bir alakası yok sadece söylemek istedim.- Dizinin her bir bölümü ayrı bir heyecan barındırıyor ve bölüm finalleri en çarpıcı noktalarında olmuş. Her bölümün başında dizide şu ana dek neler olduğunu hatırlatıp bir önceki bölümün son sahnesiyle başlıyor diziye. Bu yönünü sevdim, eğer bazı sebeplerle diziye birkaç gün ara vermek zorunda kalacaksanız önceki bölümleri hatırlamak için yeniden izlemenize ya da bir yerlerden spoiler almadan dizinin gidişatını okumanıza gerek kalmıyor. Dizinin türü tek bir konu üzerinde takılı kalmamış. Romantizm, dram, suç, gerilim hepsini de barındırıyor. Özelikle gerilimin ve heyecanın dorukta olduğu sahneler benim daha çok beğenimi kazandı. Dizide bazı karakterlere sinir olsam da gereksiz diyeceğim bir karakter olmadı hepsi de bir şekilde hikayenin gidişatına yardım ettiler. Mantık hataları yok muydu? Çoğu film ya da dizide olduğu gibi bunda da vardı. Fakat benim ''burada şöyle yapsalardı.'' dediğim sahnelerde öyle yapsalardı dizi amacından sapardı ve heyecanı veremezdi. Bazı noktalarda ellerinde kolay yol varken işleri zorlaştırmış olmaları hikayeyi güçlendirmek açısından mantıklı olabilir. İlk bölümler biraz daha yavaş ilerlerken katilin kendini ortaya çıkarması ile dizi daha da heyecanlı bir hâl alıyor. Tüm patlama noktaları da katilin ortaya çıkması ile yaşanıyor. İlk bölümleri de güzeldi fakat katilin ortaya çıktığı bölümden sonrası dizinin gerilimi açısından zirve noktaydı. Sahnelerin birbirine bağlamı çok güzeldi. Özellikle dizideki ufak tefek detayları çok sevdim. Bu konuda spoiler vermeyeceğim izlerseniz siz de farkedersiniz. Dizinin kurgu ve montajını çok beğendim, sekanslar olabilecek en mantıklı bir şekilde dizilmişti ve montajı çok başarılıydı. Dizinin finali en güzel bölümüydü. Bütün duyguları yaşatan bir final oldu. Eğer W çizgi romanı gerçekten olsaydı çizgi romanın sonu mantıksız bitti diye çizere kızabilirdim. Neyse ki dizi kendisine yakışan bir final yaptı. Katilin kimliği konusunda bir kaç isim düşünmüştüm bence katil en mantıklı kişiydi. Eğer katile o kişinin kimliği verilmeseydi katil bu denli güçlü olup tüm kontrolü eline alamazdı. Bu da diziyi gerilim ve suç yönünden zayıf bırakırdı. Romantizm isteyenleri tatmin etse de heyecan arayışı ile izleyenlerin ilgisinin zayıflamasına neden olur ve başka yönlere kaydırırdı. Bu yüzden katil için en mantıklı seçim yapıldı bana göre. Farklı bir konusu var, izlerken içine çekiyor ve bir sonraki bölüm hakkında büyük bir merak uyandırıyor. Özellikle içinde suç barındıran, sizi heyecanlandıracak kısa bir dizi arıyorsanız vakit kaybetmeden W- Two Worlds Apart dünyasına giriş yapın.

kalli 4 years ago

Kış Uykusu

Nuri Bilge Ceylan

130 Gönderi

Ölüm gibi bir gerçek peşimizden gelirken, hayat hızlı bir şekilde bizden kaçarken geç olmadan izlemeniz gereken filmlerden biri Kış Uykusu. Film hakkında herhangi bir yazı okumadım, araştırma yapmadım, yorumlara bakmadım. Hatta konusuna dahi bakmadım. Bugün, bir Nuri Bilge Ceylan filmi…devamıÖlüm gibi bir gerçek peşimizden gelirken, hayat hızlı bir şekilde bizden kaçarken geç olmadan izlemeniz gereken filmlerden biri Kış Uykusu. Film hakkında herhangi bir yazı okumadım, araştırma yapmadım, yorumlara bakmadım. Hatta konusuna dahi bakmadım. Bugün, bir Nuri Bilge Ceylan filmi izlemeye karar verdim ve karşıma tüm ihtişamıyla ile Kış Uykusu çıktı. İlk olarak filmin adı hakkında düşündüklerimi söylemek istiyorum. Kış ayında geçtiği için mi filmin adı Kış Uykusu? Belki öyle olabilir, ama bana sorarsanız cevap hayır. Hepimiz bir uykudayız, uzun bir uykuda. Kimse bu uykudan uyanmak istemiyor, uyanan da diğerlerini uyandırmaya cesaret edemiyor. Kış uykusuna yatan hayvanlar 6 ay uyurken biz tüm hayatımızı kış uykusunda geçiriyoruz. İşte Kış Uykusu'da bu uyuyan insanları anlatıyor. Filmin bu serzenişini Aydın'ın kardeşi Necla'ya dayanamayıp patladığı sahne, ona sıkıcı olduğunu söylediği sahnede görebilirsiniz. Belki de Aydın karakterinin adı bu yüzden Aydın'dı. Bir şekilde insanları uyandırmaya, onlara gecenin karanlığında ışık vermeye çabaladığı için, bu ışığı gördüklerinden, çevresinden, yaşadıklarından alıyordu. Aldığı bu ışıkla bir şekilde başkalarını aydınlatmaya çalışıyordu. Bazı insanlar vardır. Yaşı biraz ileridir, görmüş geçirmiş biridir. Hayatını asla boş geçirmemiştir. Belki mektep de bir eğitim görmemiştir, ama kendi çabasıyla kendini geliştirmiştir. Konuşur, deneyimlerini, öğrenimlerini paylaşır. Dinledikçe dinleyesiniz gelir. Bu filmde tam olarak o amca, o teyzeydi. Hem de zekasal bir birikimin yanında işitsel ve görsel bir güzellikte sunuyordu. Mükemmel demek isterdim ama, çok filme mükemmel dediğim için bu tabir biraz yetersiz kalır. Ülkemizde birçok doğal güzellik var. Herkese göre bu sıralama değişir, ama benim aklıma her zaman Pamukkale'den sonra Kapadokya gelir. Pamukkale'ye bir kez gitme fırsatı bulmuştum, Kapadokya'da gidip göreceklerim listesinde. Her neyse, Kış Uykusu filmi de, ülkemizin bu eşsiz güzelliğini gözler önüne seriyor. Felsefeden sanata, ideallerden insan ilişkilerine kadar birçok alandan parçalar bulacağınız film, insanın kendini bulmasını sağlıyor. Bence yerel diziler genel anlamda birbirini takip etse de benim için yerel filmler hep daha özeldir. Hele de bir bölgenin yaşantısını yansıtıyorsa tabiri caizse tadından yenmez. Çünkü yabancı filmlerde şey hissini alırım hep. Bir senaryo metni yazılmıştır, oyuncular onları ezberlemişlerdir. Bunun bir iş olduğu anlaşılır. Fakat yerli filmlerde filmle sohbet ediyormuşum gibi hissederim, karakterler belki kendilerinden cümle eklemezler, ama bana hep ekliyorlarmış gibi gelir. O samimi havayı, doğallığı neredeyse her yerli filmde hissederim. Bu filmde yapılan sohbetlerde bana bunu hissettirdi. Film için ''çok ağır ilerliyor'' gibi yorumlar yapacaklara tavsiye edeceğim bir film değil. Zira bu ağır ağır işlenmesi, ilmek ilmek örülmesi gereken bir sanat filmi. Bu ağırlık Nuri Bilge'nin mizanseni. Bunu değiştiremeyiz. Değiştirmek istemeyiz. Çünkü Nuri Bilge yeni dönem sinema sanatımızın en önemli yönetmenlerindendir. Onu bu kadar iyi yapan da işlediği konuyu sindire sindire işlemesi, izleyicinin aklına, kalbine damarlarından akan kanın her bir damlasına dokunmasıdır. Seçtiği mekanın tüm güzelliğini yansıtması, sinematografiyi en güzel şekilde kullanmasıdır. Kimi filmler vardır; 1saat 30 dakika, 3 saat gibi gelir. Kimi filmler vardır; 3 saat, 1 saat 30 dakika gibi gelir. Sanat filmi seviyorsanız, yerel film seviyorsanız, akıp giden görüntülere kendinizi bıraktığınız anda filmin 3 saat 15 dakika olduğunu unutacaksınız. Hatta bittiğinde ''Ne çabuk bitti?'' derken bile duyabilirsiniz kendinizi.

kalli 4 years ago

Sex Education

Laurie Nunn

97 Gönderi

Diziyi izledikten ''çok fazla açık sahne var'' diye rahatsızlığını belirtecek olanlar, cinsellik görmekten hoşlanmayanlar, böyle konuların konuşulmasından dahi haz etmeyenler varsa sakince ekranı kapatıp uzaklaşsınlar ve başka diziye geçsinler. Zira dizinin adındaki ''Sex Education'' kelimelerinin anlamı ''Yemek tarifleri'' değil, ''Cinsel…devamıDiziyi izledikten ''çok fazla açık sahne var'' diye rahatsızlığını belirtecek olanlar, cinsellik görmekten hoşlanmayanlar, böyle konuların konuşulmasından dahi haz etmeyenler varsa sakince ekranı kapatıp uzaklaşsınlar ve başka diziye geçsinler. Zira dizinin adındaki ''Sex Education'' kelimelerinin anlamı ''Yemek tarifleri'' değil, ''Cinsel Eğitim'' demek oluyor. Her neyse biraz diziden bahsedeyim. Çok fazla gençlik dizisi ya da filmi sevmem. Aslında benim tarzım değildir, fakat hiçbir diziden eksik kalma diyen yanım bunu da izlemek istedi, ve izledim. Eğlenceli, güzeldi. Bölümler uzun olmasına karşın fazlasıyla hızlı ilerliyordu, bu açıdan sıkmadı. Dizide özdeşletiğim karakterler oldu. En başta Maeve'yi örnek vermek isterim. Gerçekten hayranlık duyulacak bir karakterdi. En samimi olarak ise Lily karakterini gördüm. Gerçekten eğlenceli bir karakterdi, sanırım sahnelerini izlemekten en zevk aldığım karakterde oydu. Dizinin en güçlü karakteri ise Eric'ti. Hepsi bir yana Eric bir başkaydı. Onun sahnelerini hep gözlerimden kalp fışkırarak izledim. Sevmediğim karakterler olmadı mı? Elbette oldu. En başında İsaac karakteri. Sanırım dizide Isaac karakterine sövdüğüm kadar kimseye sövmemişimdir. Fakat bu noktada George Robinson'u tebrik etmem gerekir, zira sinir bozucu karakter rolüne öyle güzel bürünmüştü ki kendinden nefret ettirdi. Dizinin ikinci sezonunu daha çok beğendim ben, özellikle sonu 3. sezona dair olan beklentimi arttırdı. Sanırım 3. sezonda bir kaç bölüm daha Maeve ve Otis'in başka insanlarla ilişki içerisinde olmasını izleyeceğiz.. Cinsellik konusunda başarılı bir eğitimi ele alan dizinin bazı noktalarda çok abarttığını söylemek isterim. İlk başta kurduğum cümleyle çelişmemek için açıklama yapmak zorunda hissediyorum. Dizilerdeki cinsel terapilere elbette karşı değilim, sonuçta konusu bu. Bunu bilerek izlemiştim ve rahatsız edici olsaydı izlemezdim. Kişilerin yatak odalarında sevişmelerinin de absürt bir durum yok. Fakat okulda herkesin gözü önünde öpüşüp sevişmek biraz abartıydı sanki? İşlerin gerçekte bu kadar rahat olduğunu düşünmüyorum. Yoksa gerçekten öyleler mi? Avrupa gençleri ve okulları hakkında bir bilgim yok. Sadece o kısımlarının abartılı olduğu düşüncesindeyim. Herkesin yorumunu okumadım ama okuduğum yorumlarda kimse bu konuya değinmemiş. Aimee'nin yaşamış olduğu taciz olayında güzel bir farkındalık vardı. Umarım tüm kızların hayatında Maeve gibi güçlü, akıllı, kriz anlarında nasıl davranacağını bilen arkadaşlar vardır. Dizide yaşanan konuyu birçok genç kız, birçok kadın gerçek hayatlarında bu tür tacizlerle karşılaşabiliyor ve sonucunda hem duyulan korku hem de hiçbir suçu olmamasına rağmen suçluluk duygusuyla hem içinde bulundukları ilişki, hem de o olayı hatırlatan objeler, anlara karşı travmaları oluşuyor. Önemli olan o kişinin yanındakilerin destek çıkması ve ona güç vermesi. Ve elbette suçlunun cezalandırılması. Bu açıdan dizinin böyle bir konuya değinip farkındalık yaratmaya çalışmasını başarılı buldum. Cinsellik hayatımızda yemek yemek kadar doğal olan bir eylem. O açıdan dizide çok rahatsız edecek bir yan yok. Diziyi beğenenlere yine cinsellik gibi konularda bilgiler veren Big Mouth animasyonunu da öneririm.

kalli 4 years ago

You

Sera Gamble

291 Gönderi

İzlerken her sahnesine hayranlık duyduğum, zaman zaman -çoğu zaman- gerildiğim paronayak ve saplantılı aşkı başarılı bir şekilde lanse eden You dizisinin 2. sezonunu an itibari ile bitirdim. Daha önce izlediğim gerilim filmlerinde belirttiğim üzere uzuv kesmeli, kan akıtmalı sahneler beni…devamıİzlerken her sahnesine hayranlık duyduğum, zaman zaman -çoğu zaman- gerildiğim paronayak ve saplantılı aşkı başarılı bir şekilde lanse eden You dizisinin 2. sezonunu an itibari ile bitirdim. Daha önce izlediğim gerilim filmlerinde belirttiğim üzere uzuv kesmeli, kan akıtmalı sahneler beni rahatsız eder. Bu dizide de bu sahneleri bol bol gördük, rahatsız etmiş olsa da sırf bu sebepten dolayı diziyi yarıda bırakmak istemedim, bırakamadım. Çünkü kendi içine çeken, mazoşistce zevk veren bir yanı vardı. Mazoşist bir insan değilim ama bu his bana zevk verdi, diziye bağladı. Dizimizin başrolünde, izlediğim süre boyunca ''Allah düşmanımın başına böyle sevgili, arkadaş vermesin'' dediğim, fakat içimdeki yıllardır var olan kötü karakter sempatisi sebebi ile içten içe hayranlık duyduğum psikopat, sadist, ruh hastası Joe var. (Bu noktada bir açıklamada bulunmak istiyorum. Joe gibi tiplere ya da film veya dizilerdeki herhangi bir kötü karakterin yanlış olan hiçbir hareketini gerçek hayatta tasvip etmem. Fakat dizi ve filmlerde yapımı taşıyan, şekillendiren karakterler olduğu için sempati duyuyorum. Tamamen yapımla alakalı bir durum. Ayrıca elbette her kötü karaktere sempati duymam, istisnalar vardır.) Hikayelerinin benzeyip benzemediği konusunda tam emin değilim ama tip olarak Joe karakterini Ted Bundy'e benzediğini söyleyebilirim. En azından bana onu anımsattı. Hikayeleri benzemiyor olsa bile saplantılı yönleri ve seri katil olmaları benziyor. Karizmatik, çekici, kadınları kolayca etkisi altına alabilecek seri katiller. Penn Badgley her açıdan Joe karakteri için biçilmiş kaftan gibiydi. Duygularını rol ile kontrol edebiliyor olsa da dış görünüş olarak da tam Joe karakteri için uygundu. Dizi bir noktada yavaş ilerliyor hissi vermişti. Aslında gereksiz diyebileceğim bir sahne yoktu, var olan her olay bir şekilde gelecekteki sahnelere bağlıyor, oluşumu şekillendiriyordu, ama yine de yavaş ilerliyor hissi aldım. Bu beni rahatsız etti. Fakat iyi şekilde işleyen senaryo, ve buna bağlı olarak yapılan çekim kurgusu bu yavaşlığı gözardı etmemi sağladı. Dizi, aşk konusu etrafında şekillenmiş olsa da romantik diyebileceğimiz bir sahne barındırmıyordu. Seks sahnelerinin hepsinde olmasa dahil tutku barındırdığını görebiliyoruz, ama kesinlikle romantizm yoktu. En azından benim bakış açıma göre. Yoğun olarak gerilim sahneleri barındıran dizi, geçiş sekanslarında bile gerilim verdiği o korkuyu hissettiriyordu. Ayrıca Joe'nin ses tonu da ürkütücü derece de karizmatikti. Dizinin ve karaktere gayet uygun olduğunu söyleyebilirim. Dizi çok heyecan vericiydi, her izleyişimde bir sonraki bölümü izlemeyi merakla bekledim. İki sezon arasında bir seçim yapmam gerekirse bana göre ikinci sezon daha başarılıydı. İkinci sezondaki karakterleri kendime daha yakın buldum, ve daha fazla olay vardı. Bu da ikinci sezonu benim açımdan daha başarılı kıldı. Aslında bahsettiğim yavaşlık hissini daha çok ilk sezonda aldım, olaylar bir türlü ilerlemiyor gibiydi. Lakin ikinci sezon tam olarak dizinin yapısına uygun şekilde zamanı kullandı. Hem bu açıdan, hem de heyecan hissi daha fazla olduğu için ve beni daha çok şaşırttığı için ikinci sezonu daha çok beğendim. Üçüncü sezonda neler olacağına dair merak içindeyim. Dizinin oyuncularına, karakter seçimlerine, senaryosuna, sahne geçişlerine, çekim senaryosuna gerekli olan her şeyine göre bir puanlandırma yapmam gerekirse 10 üzerinden 8 puan veririm.

kalli 4 years ago

Üç Renk: Kırmızı

Krzysztof Kieslowski

25 Gönderi

Serinin son ve en iyi filmi olan Kırmızı ''arkadaşlık'' kavramını ele alıyor. ''En iyi'' betimlemesini sadece genel bir yargı olduğu için değil benim de üçleme içinde izlerken en zevk aldığım film olduğu için kullandım. Hem ''arkadaşlık'' kelimesi, hem de kırmızı…devamıSerinin son ve en iyi filmi olan Kırmızı ''arkadaşlık'' kavramını ele alıyor. ''En iyi'' betimlemesini sadece genel bir yargı olduğu için değil benim de üçleme içinde izlerken en zevk aldığım film olduğu için kullandım. Hem ''arkadaşlık'' kelimesi, hem de kırmızı rengin verdiği duygular filme başarılı bir şekilde yansıtılmıştı. İlk filmde özgürlüğü, ikinci filmde eşitliği algılayamadığımı söylemiştim, ama burada arkadaşlık kelimesini algıladım. Genç Valentine, kendisini hiç görmediğimiz, sadece sesini duyduğumuz bir partnere sahip olsa da ne ona duyduğu sevgiden, ne de onun kendisine duyduğu sevgiden emindir. Bu yüzden aşk konusunda bir arayıştadır. Bir gün arabası ile giderken komşusunun köpeğine istemeden çarpar. Adam emekli yargıçtır ve ahlaki kurallara aykırı olsa da komşularının telefon konuşmalarını gizlice dinlemektedir. İlk başta bunu komşularına söylemek istese de sonra bunun yanlış olduğunu farkedip vazgeçer. Daha sonra aşkı arayan yargıç ve aşkı kaybeden yargıç arasında bir dostluk hikayesi başlar. Aslında birbirleri için yaratılmış gibilerdir, ama yanlış zamanlarda doğmuşlardır. Kırmızı renk Fransız bayrağına göre dostluğun, arkadaşlığın timsalidir. Burada da dostluk kavramı yaşlı bir adam ve genç bir kadın üzerinden başarılı bir şekilde lanse edilmiştir. Çünkü her iki insanın da hayatları paraleldir, ve değer yargıları bir şekilde örtüşmektedir. Bunun yanında kırmızı rengin karakterinden biraz daha bahsetmemiz gerekirse hepimizin aklına ilk gelen aşk ve tutku olur. Filmde yaşanan bir aşk göremesekte aşkın ana tema olduğunu bu dostluğu şekillendirdiğini görürüz. Bayrağımız da dahil, birçok bayrakta var olan kırmızı rengi aynı zamanda bağımsızlığın da rengidir. Valentina'nın bir bağımsızlık arayışı içinde olduğunu görürüz filmde. Kendisini partnerine ait hissetse de özgür olmak istiyordur. Kırmızı renk karar almayı da kolaylaştırır. Bu bağlamda filmdeki karakterlerin herhangi bir karar alırken hiç düşünmeden hareket ettiklerini rahatlıkla gözlemleyebilirsiniz. İlk iki filmde de temaya uygun olarak mavi ve beyaz renkler kullanılmıştı. Lakin bunda kırmızı renge daha fazla ayrıntı verilmiş gibiydi. Ev duvarlarından köpeğin tasmasına, giyilen kıyafetlerden kitap kapağına kadar her şey kırmızıydı. Filmin içeriğine uygun olarak gerçekten çok mu fazlaydı, yoksa mavi ve beyaza nazaran daha fazla göze gelen bir renk olduğu için dikkatimi çekti bilmiyorum ama bu yoğun kırmızı filmin enerjisini yükseltmişti. Film dram filmi havasında olsa da ben dram hissinden çok tutku hissi aldım filmden. Bir şekilde beni içine çekmeyi başardı. Olay örgüsü, geçmişe dönüt hikayeler, hikayenin paralleliği, buluşulan ortak noktalar hepsi çok başarılıydı. Karakterlerin senaryonun gidişatına bağlı olarak edindikleri duygu durumu da başarılı bir şekilde yansımıştı. Hatta tepkisiz kaldıkları anlarda bile o duygusuzluk hissini alabilmiştim. Kırmızı rengi her açıdan yansıtmışlardı. Hem filmin karakterine, hem oyuncuların davranışlarına, hem de dekorasyona. Yoğun bir kırmızı zehirlenmesi yaşatıyor film. Fakat kesinlikle yaşamaya değer bir zehirlenme. Son sahnede üç filmin de ana karakterinin aynı sahne içerisinde bir araya getirilmiş olmaları güzel bir ayrıntıydı. İlk film için romantik, ikinci film için realist bir bakış açısına sahip demiştim. Bunun içinde bir değerlendirme yapmam gerekirse romantik olur. Şairane havayı en iyi hissettiğim film buydu.

kalli 4 years ago

Persona

Ingmar Bergman

80 Gönderi

İzlediğimiz tüm gerilim temalı filmleri unutmamız gerekir, -Sapık filmi gibi istisnalar hariç- zira Persona bu konuda bir zirve. Persona ne demektir? Persona kelime anlamı olarak maske anlamına gelir. İnsanların dış dünyaya uyum sağlamak adına bir maske takmayı tercih ederler, çünkü…devamıİzlediğimiz tüm gerilim temalı filmleri unutmamız gerekir, -Sapık filmi gibi istisnalar hariç- zira Persona bu konuda bir zirve. Persona ne demektir? Persona kelime anlamı olarak maske anlamına gelir. İnsanların dış dünyaya uyum sağlamak adına bir maske takmayı tercih ederler, çünkü gerçek duygularını ortaya koyarlarsa toplumdan dışlanmaktan korkarlar. Aslına bakarsanız hepimiz bu maskeleri takarız. Kimse gerçek yüzünü bir başkasına göstermez. Tabii buna ikiyüzlülük gibi yakıştırmalar yapmak yanlış olur. Zira bir ait olma çabasıdır bu, topluma ait olmayan ise ya dışlanır ya da zorbalığa uğrar. Psikolojik açıdan filme yakın ama film dışı bir konuşma yaptığıma göre şimdi de filmden söz edebilirim, ama önce bilmeyenler vardır diye filmin oluşturulma hikayesinden söz etmek istiyorum. Bergman'ın dezavantaj gibi görülen bir durumları bile avantaja çevirip ne kadar yaratıcı bir sinema insanı olduğunu anlayacağız bu hikaye ile. Bergman, o dönem bir iç kulak enfeksiyonu geçirmiş, bu sebeple hastanede tedavi görüyormuş. Sürekli olarak baş dönmesi yaşayan Bergman, başında bir bantla yatağa haftalarca bağlı hale gelmiş. Doktorunun tavanda boyadığı bir noktaya bakarak baş dönmesi ile başa çıkmayan Bergman, her bakışta oda fırıldak gibi dönüyor hissine kapılıyormuş. Daha sonra tavandaki noktaya bakarak iki yüzün birbirine karıştığını hayal etmeye başlamış, bu durum ona yardımcı olmuş. Aradan haftalar geçer ve Bergman iyileşir, odasının penceresinden dışarı baktığında bankta oturan hemşire ve hastayı görür. İşte bu iki kadın ve yaşadığı olay Bergman'a ilham olur, ve var ettiği Persona filmi hemşire-hasta ilişkisi üzerinden birbirine karışan yüzlerle temellenir. İşte bir önceki paragrafta da belirttiğim gibi avantaja çevrilmiş dezavantajlı bir durumdan çıkar filmin senaryosu, Bergman'ın yaratıcı zekasının en iyi göstergesidir bu. Yazımın en başında izlediğimiz tüm gerilim temalı filmlerini unutmamız gerektiğini söylemiştim. Zira filmin geneline bakarsak pek fazla gerilim sahnesi barındırmıyor olsa da garip bir şekilde sahne geçişlerinde bile yoğun bir gerilim hissi yaşıyorsunuz. Film açılış sekansında gösterdiğini fotografik görüntüler ve videolar filmin psikolojiyi yoracak tarafına karşı bir ipucu veriyor. Fazlasıyla zihni yoran bir film. Persona filmini ikinci kez izledim bugün, ilk izlediğimde sadece izlemek için izlemiştim. Anlamaya çalışsam da bunu pek becerememiştim. Birinci sebep izlerken yalnız olmayaşımdı, ikinci sebep ise ilk kez izliyor oluşumdu. Film hakkında hiçbir şey bilmiyordum. Bu sabah ikinci kez izledim, derste filmden konuşacağımız için, hem anlamak, hem de hatırlamak adına. Tam olarak anladığımı yine iddia edemem, çünkü defalarca izlesek bile çözümü zor olacak bir yapım. Fakat en azından ilk izleyişime nazaran ikinci izleyişimde filmle daha fazla bütünleştim. Filmi yalnız ve kendinizi tamamen vererek izlerseniz film sizi kolay bir şekilde içine çekiyor ve iç dünyasıyla bütünleştiriyor. Bunun ilk sebebi olarak dış seslerin net olarak verilmesini ilk sebep olarak gösterebiliriz. Bir diğer durum da ışığın etkileyici kullanımı ve yakın plan çekimleridir. Bergman, yakın plan çekimlerini en iyi kullanan yönetmendir, ve Persona filmi bu konuda bir baş yapıttır. Karakterin iç dünyasını bu yakın çekimlerle daha net ortaya koymayı amaçlar. Aslında Bergman anlaşılması zor bir yönetmen gibi gözükse de filmlerinde toplumsal ve kişisel sorunlara yer verir, sadece bunu karmaşık bir dille ekrana yansıtır. Bu da Bergman sinemasının oldukça zor algılanmasına sebep olur. Filmin göstermek istediği bir süre sonra yanımızdaki insanın rolüne büründüğümüzdür. Elisabeth tamamen bir sessizliğe bürünür, Elisabeth'in kışkırtıcı sessizliği Alma'yı sürekli konuşmaya iter. Alma durmadan konuşur. Hayatını anlatır, psikolojiden konuşur, felsefeden konuşur. Hatta bazen Elisabeth'e Elisabeth'i anlatır. Elisabeth'in sadece susmasına karşın durmadan konuşan Alma kendi benliğini kaybetmeye başlar, ve psikoloji biliminin en ilginç vakalarından biri meydana gelir. Şiirsel bir anlatısı olan ve yakın plan çekimlerini ve ışığı rahatsız edici boyutta kullanan Persona, sadece Bergman sinemasının değil, psikoloji türünün de en iyi yapımı bence.

kalli 4 years ago

Beş Vakit

Reha Erdem

5 Gönderi

Reha Erdem'i ve Reha Erdem sinemasını daha çok yeni Kosmos filmi ile tanımıştım. Bugün Reha Erdem sinemasından ikinci bir film izleme şansı buldum. Film gerçek anlamda çok ağır ilerleyip belirli noktalarda uykumu getirse de hayatın gerçeklerini o kadar güzel, o…devamıReha Erdem'i ve Reha Erdem sinemasını daha çok yeni Kosmos filmi ile tanımıştım. Bugün Reha Erdem sinemasından ikinci bir film izleme şansı buldum. Film gerçek anlamda çok ağır ilerleyip belirli noktalarda uykumu getirse de hayatın gerçeklerini o kadar güzel, o kadar çarpıcı bir çekim ile yansıtıyordu ki etkilenmeden edemedim. Reha Erdem için ''sanat yönetmeni'' yakıştırmasını yapabiliriz, çünkü filmleri fazlasıyla sanat havasında. Aslında filmin hikayesine baktığımızda günümüzde karşılabileceğimiz sorunların anlatıldığı basit bir film gibi görünüyor. Birçok kişinin aile ilişkilerinde problem vardır, ya annelerinden ya babalarından bekledikleri sevgiyi görmezler. Ya da kardeşlerinden aşağıda tutulurlar. Peki aile bir çocuğunu severken diğerini sevmiyor mudur? Tabii ki hayır. Sadece büyük olana büyük olduğu için daha fazla sorumluluk yüklenir ve bu sorumluluğun altından kalkamayan çocuklar ailelerinden de yeterli ilgi göremezler. Filmde işte bu alışılagelmiş aile hikayesini zamanın namaz vakitleri ile 5'e ayrıldığı bu köyde farklı bir kamera açısı ve kurgu teknikleri ile anlatmaya çalışılmış. Film için kilit nokta diyebileceğimiz yer en başta yaşlı kadının kurduğu cümle ile başlıyor. ''Erkekler böyledir işte. Oğlancıkken iyilerdir, baba olunca babalarına benzerler.'' Filmde de babaların babalarından gördüklerini aynı şekilde oğullarına da uyguladıklarını görüyoruz. Aslında verilmek istenen mesaj çok açıktır. Çocuklar ailelerin bir yansımasıdır, anne veya baba neyse çocukta odur. -tabi bu durum her ailede geçerli değildir- Filmi benim için güzel kılan şey hikayesi değildi, bu kadar basit bir hikayeye etkileyici diyemem, güzel de diyemem. Çünkü her zaman bildiğimiz şeyler ve hikaye açısından bir farklılık yok. Fakat filmi etkileyici kılan yönü kesinlikle çekim açıları, filmin kamerası. Doğanın insanlığa buluşması... Kısacası görselliği ile büyüleyici bir dünya yorumunu yapabilirim Reha Erdem'in Beş Vakit filmi için. Filmde hikayeyi ön plana çıkarma çabası yok, çekimlere odaklanılmış. Bu noktada başarılı olduğunu rahatlıkla söyleyebilirim. Reha Erdem sinemasında neyin anlatıldığı değil, nasıl anlatıldığı önemlidir. Senaryodan çok montaja odaklanır. Senaryoya tamamıyla bağlı kalmayı tercih etmez, çünkü anlatılan hikayenin bir önemi yoktur. Bu sebepledir ki doğanın getirdiklerini filmlerinde kullanıp doğaçlama yapmaktan çekinti duymaz. Eğer filmi izleyecek olursanız odak noktanız hikaye olmasın, çünkü hikayeye odaklanırsanız basit gelebilir. Çekim detaylarına odaklanın ve Reha Erdem sinemasının doğa ile bütünleşen dünyasına kendisine bırakın. Unutmayın filmde önemli nokta neyin anlatıldığı değil, nasıl anlatıldığı.

kalli 4 years ago

Kelebeğin Rüyası

Yılmaz Erdoğan

223 Gönderi

Spoiler içeriyor ''Chuang Tzu bir gece rüyasında kendini kelebek olarak görür. Uyandığında rüyasında kelebek olduğunu gören bir insan mı, yoksa insan olduğunu gören bir kelebek mi olduğunu bilemedi.'' Yaşanılan her dönemde bir takım insanlar şiire gönül vermişler, bu tutkularında gelişmek için çabalamışlardır.…devamı''Chuang Tzu bir gece rüyasında kendini kelebek olarak görür. Uyandığında rüyasında kelebek olduğunu gören bir insan mı, yoksa insan olduğunu gören bir kelebek mi olduğunu bilemedi.'' Yaşanılan her dönemde bir takım insanlar şiire gönül vermişler, bu tutkularında gelişmek için çabalamışlardır. Kimi şairler (Atilla İlhan, Cemal Süreya, Nazım Hikmet, Özdemir Asaf, Behçet Necatigil gibi.) adlarını başta ülkemiz olarak dünyaya duyurmuşlar, şiirleri günümüze kadar taşınmış, bu yolda üstün başarılar elde etmişlerdir. Kimileri ise tıpkı Rüştü ve Muzaffer gibi gün geçtikte tarihin tozlu sayfalarında unutulup gitmiştir. İşte Yılmaz Erdoğan Kelebeğin Rüyası filminde unutulmuş, adını duyuramamış genç şairlerimiz Rüştü ONUR ve Muzaffer Tayyip USLU'nun anısını kendi kalemi ile canlandırmak istemiş, ki bu konuda başarılı olduğu da rahatlıkla söylenebilir. Filmin tek bir konuya odaklandığı söyleyemeyiz. Ana konu iki genç şairin şiire ve yazmaya olan tutkuları ve şiirleri basılsın diye gösterdikleri çaba olsa da alt konular kendi arasında bir sürü dala ayrılıyor. Bir yandan Avrupa'da savaş boy gösterirken diğer taraftan geleneksel dünyada bir modernleşme çabası görüyoruz. Bu çabanın eğitimden sağlığa, sanattan giyim tarzına kadar birçok alana yansıdığı da gözlerden kaçmayacak bir gerçek. Bir tarafta aşk şairlerimizi ele geçirirken yine diğer taraftan da tüm bedenlerini saran gün geçtikçe ölüme daha çok yaklaştıran çağın hastalığı verem ile başa çıkmak zorundalar. Filmde dönem şartlarının getirdiği tüm zorluklar ve bunların yanında yaşanan güzel anlar başarılı bir şekilde kaleme alınmış ve beyazperdeye aktarılmış. Konusu gereği oldukça yavaş ilerleyen bir hikâyesi var, diğer yandan da konudan konuya atlıyor ve bir şekilde zorlu mücadele sürecine bağlıyor. Aslında birçok filmde bu konudan konuya atlama olayları rahatsız edici olsa da bu filmde bağ o kadar güzel kurulmuş ki filmin hikayesinden kopmak, vadettiği dramatik şiirsel havadan çıkmak imkansız gibi bir şey. Tabii bu tür filmlere ilginiz var ise. Filmin şiirselliğinin yarattığı yoğun duygu yükünün yanı sıra dramatik hava da çok etkileyiciydi. Genç şairlerimizin acı veren kısa yaşamlarını anlattığı için filmde yoğun olarak dramı izledik. Fakat bunun yanı sıra dostluklarının gülümseten yanları, aşkın güzelliği, istedikleri zafere ulaştıklarındaki mutlulukları da kesinlikle görülmeye değer taraflarından. Tüm bunların yanı sıra dönemsel ve mekansal ögelerin de filmde etki gösterdiğini görüyoruz. Yılmaz Erdoğan tüm bu ögeleri, filmin döneminin getirdiği şartları, mekanı, karakterleri iyi bir şekilde değerlendirmiş, güzel bir çerçeveye koymuştur. Ortaya da şiirsel, dramatik, dönemsel bir hayat hikayesi çıkmıştır. Ve bu hikaye kesinlikle izlenmeli. ''Belki de bir kelebek... O kadar memnun ki rüyasından. Hiç uyanmak istemiyor.''

kalli 4 years ago

Terapist

Zeynep Dadak

58 Gönderi

Evet ortalık Sedat Peker gönderileri ile kasıp kavrulurken etliye sütlüye karışmayıp dizi film paylaşımlarıma devam ediyorum. Dövüşmen guzularım deyip sizi yeni bir dizi önerimle baş başa bırakıyorum. İyi geceler. YouTube'da Murat Soner'in bir videosunu izlerken bu diziyi önerdiğini gördüm ve…devamıEvet ortalık Sedat Peker gönderileri ile kasıp kavrulurken etliye sütlüye karışmayıp dizi film paylaşımlarıma devam ediyorum. Dövüşmen guzularım deyip sizi yeni bir dizi önerimle baş başa bırakıyorum. İyi geceler. YouTube'da Murat Soner'in bir videosunu izlerken bu diziyi önerdiğini gördüm ve halihazırda dizi bitmiş olduğu için izlemeye karar verdim. Çünkü konusuyla dikkatimi çekmişti ve kısa olması da beni cezbeden bir diğer yönüydü. Evet dizi oldukça kısa. En uzun bölümü 18 dakika sürüyor. Akıcı ve merak uyandırıcı olmasının da verdiği etkiyle sadece 2 saat -hatta daha az bile olabilir- ayırarak izleyebileceğiniz 'katil kim?' temalı psikolojik gerilim dizisi. Kısaca dizinin konusundan bahsetmem gerekirse bir terapistimiz var. Grup terapistliği yapıyor. Bir gün eve geldiğinde karısını bıçaklanarak öldürülmüş bir şekilde buluyor, ve katilin bıraktığı bir ipucundan onun hastalarından biri olduğunu anlıyor. Bu noktadan sonra hastalarını sorgulayıp onların travmalarına, davranışlarının asıl sebeplerine ve olaylar karşısında nasıl tepki verecekleri hakkında sorular sorarak katili bulmaya çalışıyor. Dizi oldukça akıcıydı, sadece kısa olması sebebi ile değil görüntü kurgusu, sahneler arası kesme de o hızlı etkiyi vermişti. Bunun yanı sıra psikolojiyi ve gerilimi de buram buram hisettirdi. Hastaların sorunları da gerçek anlamda etkileyici sorunlardı. Terapi seanslarının dışında kalan anlatılan hikayeleri canlandırma kısımları da başarılıydı. Fakat bu canlandırmaları daha uzun görsek daha güzel bir yapım çıkabilirdi ortaya. Terapiye katılanların anlattıkları hikayelerden bir dizi ya da film yapılabilir. Özellikle yetişkin bebek sendromu yaşayan Armağan'ın hikayesini izlemek isterdim. Tabii amaç burada terapiye gelen karakterleri derinlemesine tanıtmak değil, anlatılan kısacık anlardan ve verilen tepkilerden cinayeti çözmekti. Bana kalırsa cinayetin sonucu iyi bir yere bağlandı. Aslında diziye ilk başladığım an hastaları gösterdiklerinde ''kesin katil bu'' dedim. Daha hiçbir şey ortada yokken. Ve yanılmadım. Bu önyargı değil, sadece 6. hissim kuvvetli. Bir başka açıdan düşünürsekte belki de dizi en başında sübliminal mesaj olarak katilin kim olduğunu gösteriyor. Fakat bunu algılayamıyoruz, algılayanlarda benim gibi 6. his meselesine bağlıyor olayı. Tabii 6. hissim yine de kuvvetli o ayrı mesele. Ama bunu bir kenara bırakıp yeniden diziye dönebilirim. Ses efektleri muhteşemdi, gerilimi hisettirdi. Yer yer sahnenin kararmasına da bayıldım. Oyuncularda kesinlikle bu kişi rolüne yakışmamış dediğim biri olmadı. Hepsi de ait oldukları sorunu tam anlamıyla yansıtabilmişlerdi. Anlattıkları kısacık hikayelerde bile o etkileyici hissi, dramı ve gerilimi yansıtmışlardı. Diziyi başarılı buldum fakat biraz daha uzun olsa daha güzel olabilirdi.

kalli 4 years ago

Atiye

Ozan Açıktan

240 Gönderi

Netflix Türkiye'nin en başarılı yapımlarından bir tanesi Beren Saat ve Mehmet Günsür'ün başrollerini paylaştığı Atiye dizisi. Başlamadan önce dizilere insan ismi verme konusundaki ısrarlarını merak ettiğimi söylemek istiyorum. Yaratıcı bir konu seçiyorlar, bir takım mantık hataları olsa da başarılı da…devamıNetflix Türkiye'nin en başarılı yapımlarından bir tanesi Beren Saat ve Mehmet Günsür'ün başrollerini paylaştığı Atiye dizisi. Başlamadan önce dizilere insan ismi verme konusundaki ısrarlarını merak ettiğimi söylemek istiyorum. Yaratıcı bir konu seçiyorlar, bir takım mantık hataları olsa da başarılı da bir senaryo ortaya koyuyorlar. Lakin diziye isim bulma konusunda aynı yaratıcılığı gösteremiyorlar. İlkokulda, ortaokulda kompozisyonları yazardık ve benzer durumu ben de yaşardım. Yazdığım şeyleri öğretmen ve arkadaşlarım çok beğenirlerdi, lakin iş başlığa geldiği zaman asla uygun, güzel bir başlık bulamazdım. Sanırım bizim sevgili yönetmenlerimiz, yapımcılarımız da aynı sorunu yaşıyorlar. Bazen keşke bu dizileri televizyonda görsek hep aynı klişe konuları görüyoruz diyorum, diğer yandan da iyi ki internet platformunda kalıyor diyorum. Televizyon dizilerinin verilen tepkilere göre şekillendiğini varsayarsak sadece aşk diye tutturan ergenlerin ve Türk aile yapısına uygun (!) dizi isteyen yetişkinlerin elimde harcanırdı sanırım. Dizi dışında konuştuğuma göre dizi hakkında konuşmaya geçebilirim. Diziye ilginizin olması için mitoloji, dinsel ögeler, kutsallık, arkeoloji, tarih, paralel evren gibi konulardan en azından birine de ilgi duymanız gerekir. İlginiz yoksa bile dizinin güzel kurgusu, oyunculuklar mekan seçimleri sayesinde diziyi beğenebilirsiniz, lakin dizinin içerdiği konulara ilginiz olursa diziyi izleme isteğiniz ve diziye olan ilginiz de aynı oranda artar. Beni mitolojik yönü ve paralel evren konusu etkiledi. Dizi içinde barındırdığı konuyu çok iyi bir şekilde işlemişti. Başta Beren Saat olmak üzere oyunculukları da çok başarılı buldum. Neredeyse tüm oyuncular rollerine çok uymuşlardı. Özellikle Zühre rolüyle Meral Çetinkaya oyunculuk konusunda başarılı olmasının yanı sıra tip olarak da rolüne çok uygundu, makyaj ve kostümün de etkisi var elbet ama Meral Çetinkaya Zühre için biçilmiş kaftandı. Bu açıdan dizinin castını da tebrik etmemiz gerekir. Dizi çok iyi kurgulanmıştı. Senaryo ile çekim arasında nizami bir denge, muhteşem bir uyum vardı. Sahne kesimleri dizinin yaratıcı ve merak uyandıran konusuna çok uygundu. Tüm bölümlerin, sahnelerin etkisi yüksekti. Her sahnenin devamını büyük bir merakla bekledim. Bazı noktalarda olacakları tahmin edebilirken bazı gidişatlar beni çok şaşırttı. Güncel olarak devam eden dizilerden kesinlikle 3. sezonunu beklediğim ve izlemeye devam edeceklerim arasına ekledim. YENİ SEZON GÜNCELLEME: Dizinin 3. sezonunu büyük umutlarla bekliyordum, birçok Atiye izleyicisi gibi benim içinde tam bir hayal kırıklığı oldu. İlk iki sezonunu çok beğenmişken, dizinin final sezonu izlediğim en kötü dizi finallerindendi. Birçok cevap birçok soru havada kalmıştı. Diziyi final yapmak için final yapmışlardı resmen. O kadar soru işareti yaratıp kendileri de bir cevap bulamamışlar. İlk iki sezonunu çok beğendiğim dizinin son sezonu şaka gibi bir rezillikti. Sadece sinematografisini övebilirim. Zira mekan seçimleri, kamera açıları diziye ayrı bir hava katmış. 3. sezonda sinematografi daha bir güzeldi sanki. Ama konu fiyaskoydu. İçerik yansımamış, saçma sapan olayları uzatıp konuyu bırakmışlar. En saçma kısmı Umut'un Erhan'ı öpme sahnesiydi. Nasıl bir düşünce ile koydular bu sahneyi anlayamadım. Pekala açık uçlu bir son kabul edilebilir. Fakat bu kadar çok sorunun havada kalması dizinin finalinin kötü olduğunu gösterir. Tam bir saçmalıklar silsilesiydi. Umarım bir şakadır silip yeniden düzgünce bir sezon koyarlar.