(@) - Raf

İzlerken her sahnesine hayranlık duyduğum, zaman zaman -çoğu zaman- gerildiğim paronayak ve saplantılı aşkı başarılı bir şekilde lanse eden You dizisinin 2. sezonunu an itibari ile bitirdim. Daha önce izlediğim gerilim filmlerinde belirttiğim üzere uzuv kesmeli, kan akıtmalı sahneler beni…devamıİzlerken her sahnesine hayranlık duyduğum, zaman zaman -çoğu zaman- gerildiğim paronayak ve saplantılı aşkı başarılı bir şekilde lanse eden You dizisinin 2. sezonunu an itibari ile bitirdim. Daha önce izlediğim gerilim filmlerinde belirttiğim üzere uzuv kesmeli, kan akıtmalı sahneler beni rahatsız eder. Bu dizide de bu sahneleri bol bol gördük, rahatsız etmiş olsa da sırf bu sebepten dolayı diziyi yarıda bırakmak istemedim, bırakamadım. Çünkü kendi içine çeken, mazoşistce zevk veren bir yanı vardı. Mazoşist bir insan değilim ama bu his bana zevk verdi, diziye bağladı. Dizimizin başrolünde, izlediğim süre boyunca ''Allah düşmanımın başına böyle sevgili, arkadaş vermesin'' dediğim, fakat içimdeki yıllardır var olan kötü karakter sempatisi sebebi ile içten içe hayranlık duyduğum psikopat, sadist, ruh hastası Joe var. (Bu noktada bir açıklamada bulunmak istiyorum. Joe gibi tiplere ya da film veya dizilerdeki herhangi bir kötü karakterin yanlış olan hiçbir hareketini gerçek hayatta tasvip etmem. Fakat dizi ve filmlerde yapımı taşıyan, şekillendiren karakterler olduğu için sempati duyuyorum. Tamamen yapımla alakalı bir durum. Ayrıca elbette her kötü karaktere sempati duymam, istisnalar vardır.) Hikayelerinin benzeyip benzemediği konusunda tam emin değilim ama tip olarak Joe karakterini Ted Bundy'e benzediğini söyleyebilirim. En azından bana onu anımsattı. Hikayeleri benzemiyor olsa bile saplantılı yönleri ve seri katil olmaları benziyor. Karizmatik, çekici, kadınları kolayca etkisi altına alabilecek seri katiller. Penn Badgley her açıdan Joe karakteri için biçilmiş kaftan gibiydi. Duygularını rol ile kontrol edebiliyor olsa da dış görünüş olarak da tam Joe karakteri için uygundu. Dizi bir noktada yavaş ilerliyor hissi vermişti. Aslında gereksiz diyebileceğim bir sahne yoktu, var olan her olay bir şekilde gelecekteki sahnelere bağlıyor, oluşumu şekillendiriyordu, ama yine de yavaş ilerliyor hissi aldım. Bu beni rahatsız etti. Fakat iyi şekilde işleyen senaryo, ve buna bağlı olarak yapılan çekim kurgusu bu yavaşlığı gözardı etmemi sağladı. Dizi, aşk konusu etrafında şekillenmiş olsa da romantik diyebileceğimiz bir sahne barındırmıyordu. Seks sahnelerinin hepsinde olmasa dahil tutku barındırdığını görebiliyoruz, ama kesinlikle romantizm yoktu. En azından benim bakış açıma göre. Yoğun olarak gerilim sahneleri barındıran dizi, geçiş sekanslarında bile gerilim verdiği o korkuyu hissettiriyordu. Ayrıca Joe'nin ses tonu da ürkütücü derece de karizmatikti. Dizinin ve karaktere gayet uygun olduğunu söyleyebilirim. Dizi çok heyecan vericiydi, her izleyişimde bir sonraki bölümü izlemeyi merakla bekledim. İki sezon arasında bir seçim yapmam gerekirse bana göre ikinci sezon daha başarılıydı. İkinci sezondaki karakterleri kendime daha yakın buldum, ve daha fazla olay vardı. Bu da ikinci sezonu benim açımdan daha başarılı kıldı. Aslında bahsettiğim yavaşlık hissini daha çok ilk sezonda aldım, olaylar bir türlü ilerlemiyor gibiydi. Lakin ikinci sezon tam olarak dizinin yapısına uygun şekilde zamanı kullandı. Hem bu açıdan, hem de heyecan hissi daha fazla olduğu için ve beni daha çok şaşırttığı için ikinci sezonu daha çok beğendim. Üçüncü sezonda neler olacağına dair merak içindeyim. Dizinin oyuncularına, karakter seçimlerine, senaryosuna, sahne geçişlerine, çekim senaryosuna gerekli olan her şeyine göre bir puanlandırma yapmam gerekirse 10 üzerinden 8 puan veririm.

kalli 5 years ago

Üç Renk: Kırmızı

Krzysztof Kieslowski

26 Gönderi

Serinin son ve en iyi filmi olan Kırmızı ''arkadaşlık'' kavramını ele alıyor. ''En iyi'' betimlemesini sadece genel bir yargı olduğu için değil benim de üçleme içinde izlerken en zevk aldığım film olduğu için kullandım. Hem ''arkadaşlık'' kelimesi, hem de kırmızı…devamıSerinin son ve en iyi filmi olan Kırmızı ''arkadaşlık'' kavramını ele alıyor. ''En iyi'' betimlemesini sadece genel bir yargı olduğu için değil benim de üçleme içinde izlerken en zevk aldığım film olduğu için kullandım. Hem ''arkadaşlık'' kelimesi, hem de kırmızı rengin verdiği duygular filme başarılı bir şekilde yansıtılmıştı. İlk filmde özgürlüğü, ikinci filmde eşitliği algılayamadığımı söylemiştim, ama burada arkadaşlık kelimesini algıladım. Genç Valentine, kendisini hiç görmediğimiz, sadece sesini duyduğumuz bir partnere sahip olsa da ne ona duyduğu sevgiden, ne de onun kendisine duyduğu sevgiden emindir. Bu yüzden aşk konusunda bir arayıştadır. Bir gün arabası ile giderken komşusunun köpeğine istemeden çarpar. Adam emekli yargıçtır ve ahlaki kurallara aykırı olsa da komşularının telefon konuşmalarını gizlice dinlemektedir. İlk başta bunu komşularına söylemek istese de sonra bunun yanlış olduğunu farkedip vazgeçer. Daha sonra aşkı arayan yargıç ve aşkı kaybeden yargıç arasında bir dostluk hikayesi başlar. Aslında birbirleri için yaratılmış gibilerdir, ama yanlış zamanlarda doğmuşlardır. Kırmızı renk Fransız bayrağına göre dostluğun, arkadaşlığın timsalidir. Burada da dostluk kavramı yaşlı bir adam ve genç bir kadın üzerinden başarılı bir şekilde lanse edilmiştir. Çünkü her iki insanın da hayatları paraleldir, ve değer yargıları bir şekilde örtüşmektedir. Bunun yanında kırmızı rengin karakterinden biraz daha bahsetmemiz gerekirse hepimizin aklına ilk gelen aşk ve tutku olur. Filmde yaşanan bir aşk göremesekte aşkın ana tema olduğunu bu dostluğu şekillendirdiğini görürüz. Bayrağımız da dahil, birçok bayrakta var olan kırmızı rengi aynı zamanda bağımsızlığın da rengidir. Valentina'nın bir bağımsızlık arayışı içinde olduğunu görürüz filmde. Kendisini partnerine ait hissetse de özgür olmak istiyordur. Kırmızı renk karar almayı da kolaylaştırır. Bu bağlamda filmdeki karakterlerin herhangi bir karar alırken hiç düşünmeden hareket ettiklerini rahatlıkla gözlemleyebilirsiniz. İlk iki filmde de temaya uygun olarak mavi ve beyaz renkler kullanılmıştı. Lakin bunda kırmızı renge daha fazla ayrıntı verilmiş gibiydi. Ev duvarlarından köpeğin tasmasına, giyilen kıyafetlerden kitap kapağına kadar her şey kırmızıydı. Filmin içeriğine uygun olarak gerçekten çok mu fazlaydı, yoksa mavi ve beyaza nazaran daha fazla göze gelen bir renk olduğu için dikkatimi çekti bilmiyorum ama bu yoğun kırmızı filmin enerjisini yükseltmişti. Film dram filmi havasında olsa da ben dram hissinden çok tutku hissi aldım filmden. Bir şekilde beni içine çekmeyi başardı. Olay örgüsü, geçmişe dönüt hikayeler, hikayenin paralleliği, buluşulan ortak noktalar hepsi çok başarılıydı. Karakterlerin senaryonun gidişatına bağlı olarak edindikleri duygu durumu da başarılı bir şekilde yansımıştı. Hatta tepkisiz kaldıkları anlarda bile o duygusuzluk hissini alabilmiştim. Kırmızı rengi her açıdan yansıtmışlardı. Hem filmin karakterine, hem oyuncuların davranışlarına, hem de dekorasyona. Yoğun bir kırmızı zehirlenmesi yaşatıyor film. Fakat kesinlikle yaşamaya değer bir zehirlenme. Son sahnede üç filmin de ana karakterinin aynı sahne içerisinde bir araya getirilmiş olmaları güzel bir ayrıntıydı. İlk film için romantik, ikinci film için realist bir bakış açısına sahip demiştim. Bunun içinde bir değerlendirme yapmam gerekirse romantik olur. Şairane havayı en iyi hissettiğim film buydu.

kalli 5 years ago

Persona

Ingmar Bergman

80 Gönderi

İzlediğimiz tüm gerilim temalı filmleri unutmamız gerekir, -Sapık filmi gibi istisnalar hariç- zira Persona bu konuda bir zirve. Persona ne demektir? Persona kelime anlamı olarak maske anlamına gelir. İnsanların dış dünyaya uyum sağlamak adına bir maske takmayı tercih ederler, çünkü…devamıİzlediğimiz tüm gerilim temalı filmleri unutmamız gerekir, -Sapık filmi gibi istisnalar hariç- zira Persona bu konuda bir zirve. Persona ne demektir? Persona kelime anlamı olarak maske anlamına gelir. İnsanların dış dünyaya uyum sağlamak adına bir maske takmayı tercih ederler, çünkü gerçek duygularını ortaya koyarlarsa toplumdan dışlanmaktan korkarlar. Aslına bakarsanız hepimiz bu maskeleri takarız. Kimse gerçek yüzünü bir başkasına göstermez. Tabii buna ikiyüzlülük gibi yakıştırmalar yapmak yanlış olur. Zira bir ait olma çabasıdır bu, topluma ait olmayan ise ya dışlanır ya da zorbalığa uğrar. Psikolojik açıdan filme yakın ama film dışı bir konuşma yaptığıma göre şimdi de filmden söz edebilirim, ama önce bilmeyenler vardır diye filmin oluşturulma hikayesinden söz etmek istiyorum. Bergman'ın dezavantaj gibi görülen bir durumları bile avantaja çevirip ne kadar yaratıcı bir sinema insanı olduğunu anlayacağız bu hikaye ile. Bergman, o dönem bir iç kulak enfeksiyonu geçirmiş, bu sebeple hastanede tedavi görüyormuş. Sürekli olarak baş dönmesi yaşayan Bergman, başında bir bantla yatağa haftalarca bağlı hale gelmiş. Doktorunun tavanda boyadığı bir noktaya bakarak baş dönmesi ile başa çıkmayan Bergman, her bakışta oda fırıldak gibi dönüyor hissine kapılıyormuş. Daha sonra tavandaki noktaya bakarak iki yüzün birbirine karıştığını hayal etmeye başlamış, bu durum ona yardımcı olmuş. Aradan haftalar geçer ve Bergman iyileşir, odasının penceresinden dışarı baktığında bankta oturan hemşire ve hastayı görür. İşte bu iki kadın ve yaşadığı olay Bergman'a ilham olur, ve var ettiği Persona filmi hemşire-hasta ilişkisi üzerinden birbirine karışan yüzlerle temellenir. İşte bir önceki paragrafta da belirttiğim gibi avantaja çevrilmiş dezavantajlı bir durumdan çıkar filmin senaryosu, Bergman'ın yaratıcı zekasının en iyi göstergesidir bu. Yazımın en başında izlediğimiz tüm gerilim temalı filmlerini unutmamız gerektiğini söylemiştim. Zira filmin geneline bakarsak pek fazla gerilim sahnesi barındırmıyor olsa da garip bir şekilde sahne geçişlerinde bile yoğun bir gerilim hissi yaşıyorsunuz. Film açılış sekansında gösterdiğini fotografik görüntüler ve videolar filmin psikolojiyi yoracak tarafına karşı bir ipucu veriyor. Fazlasıyla zihni yoran bir film. Persona filmini ikinci kez izledim bugün, ilk izlediğimde sadece izlemek için izlemiştim. Anlamaya çalışsam da bunu pek becerememiştim. Birinci sebep izlerken yalnız olmayaşımdı, ikinci sebep ise ilk kez izliyor oluşumdu. Film hakkında hiçbir şey bilmiyordum. Bu sabah ikinci kez izledim, derste filmden konuşacağımız için, hem anlamak, hem de hatırlamak adına. Tam olarak anladığımı yine iddia edemem, çünkü defalarca izlesek bile çözümü zor olacak bir yapım. Fakat en azından ilk izleyişime nazaran ikinci izleyişimde filmle daha fazla bütünleştim. Filmi yalnız ve kendinizi tamamen vererek izlerseniz film sizi kolay bir şekilde içine çekiyor ve iç dünyasıyla bütünleştiriyor. Bunun ilk sebebi olarak dış seslerin net olarak verilmesini ilk sebep olarak gösterebiliriz. Bir diğer durum da ışığın etkileyici kullanımı ve yakın plan çekimleridir. Bergman, yakın plan çekimlerini en iyi kullanan yönetmendir, ve Persona filmi bu konuda bir baş yapıttır. Karakterin iç dünyasını bu yakın çekimlerle daha net ortaya koymayı amaçlar. Aslında Bergman anlaşılması zor bir yönetmen gibi gözükse de filmlerinde toplumsal ve kişisel sorunlara yer verir, sadece bunu karmaşık bir dille ekrana yansıtır. Bu da Bergman sinemasının oldukça zor algılanmasına sebep olur. Filmin göstermek istediği bir süre sonra yanımızdaki insanın rolüne büründüğümüzdür. Elisabeth tamamen bir sessizliğe bürünür, Elisabeth'in kışkırtıcı sessizliği Alma'yı sürekli konuşmaya iter. Alma durmadan konuşur. Hayatını anlatır, psikolojiden konuşur, felsefeden konuşur. Hatta bazen Elisabeth'e Elisabeth'i anlatır. Elisabeth'in sadece susmasına karşın durmadan konuşan Alma kendi benliğini kaybetmeye başlar, ve psikoloji biliminin en ilginç vakalarından biri meydana gelir. Şiirsel bir anlatısı olan ve yakın plan çekimlerini ve ışığı rahatsız edici boyutta kullanan Persona, sadece Bergman sinemasının değil, psikoloji türünün de en iyi yapımı bence.

kalli 5 years ago

Beş Vakit

Reha Erdem

5 Gönderi

Reha Erdem'i ve Reha Erdem sinemasını daha çok yeni Kosmos filmi ile tanımıştım. Bugün Reha Erdem sinemasından ikinci bir film izleme şansı buldum. Film gerçek anlamda çok ağır ilerleyip belirli noktalarda uykumu getirse de hayatın gerçeklerini o kadar güzel, o…devamıReha Erdem'i ve Reha Erdem sinemasını daha çok yeni Kosmos filmi ile tanımıştım. Bugün Reha Erdem sinemasından ikinci bir film izleme şansı buldum. Film gerçek anlamda çok ağır ilerleyip belirli noktalarda uykumu getirse de hayatın gerçeklerini o kadar güzel, o kadar çarpıcı bir çekim ile yansıtıyordu ki etkilenmeden edemedim. Reha Erdem için ''sanat yönetmeni'' yakıştırmasını yapabiliriz, çünkü filmleri fazlasıyla sanat havasında. Aslında filmin hikayesine baktığımızda günümüzde karşılabileceğimiz sorunların anlatıldığı basit bir film gibi görünüyor. Birçok kişinin aile ilişkilerinde problem vardır, ya annelerinden ya babalarından bekledikleri sevgiyi görmezler. Ya da kardeşlerinden aşağıda tutulurlar. Peki aile bir çocuğunu severken diğerini sevmiyor mudur? Tabii ki hayır. Sadece büyük olana büyük olduğu için daha fazla sorumluluk yüklenir ve bu sorumluluğun altından kalkamayan çocuklar ailelerinden de yeterli ilgi göremezler. Filmde işte bu alışılagelmiş aile hikayesini zamanın namaz vakitleri ile 5'e ayrıldığı bu köyde farklı bir kamera açısı ve kurgu teknikleri ile anlatmaya çalışılmış. Film için kilit nokta diyebileceğimiz yer en başta yaşlı kadının kurduğu cümle ile başlıyor. ''Erkekler böyledir işte. Oğlancıkken iyilerdir, baba olunca babalarına benzerler.'' Filmde de babaların babalarından gördüklerini aynı şekilde oğullarına da uyguladıklarını görüyoruz. Aslında verilmek istenen mesaj çok açıktır. Çocuklar ailelerin bir yansımasıdır, anne veya baba neyse çocukta odur. -tabi bu durum her ailede geçerli değildir- Filmi benim için güzel kılan şey hikayesi değildi, bu kadar basit bir hikayeye etkileyici diyemem, güzel de diyemem. Çünkü her zaman bildiğimiz şeyler ve hikaye açısından bir farklılık yok. Fakat filmi etkileyici kılan yönü kesinlikle çekim açıları, filmin kamerası. Doğanın insanlığa buluşması... Kısacası görselliği ile büyüleyici bir dünya yorumunu yapabilirim Reha Erdem'in Beş Vakit filmi için. Filmde hikayeyi ön plana çıkarma çabası yok, çekimlere odaklanılmış. Bu noktada başarılı olduğunu rahatlıkla söyleyebilirim. Reha Erdem sinemasında neyin anlatıldığı değil, nasıl anlatıldığı önemlidir. Senaryodan çok montaja odaklanır. Senaryoya tamamıyla bağlı kalmayı tercih etmez, çünkü anlatılan hikayenin bir önemi yoktur. Bu sebepledir ki doğanın getirdiklerini filmlerinde kullanıp doğaçlama yapmaktan çekinti duymaz. Eğer filmi izleyecek olursanız odak noktanız hikaye olmasın, çünkü hikayeye odaklanırsanız basit gelebilir. Çekim detaylarına odaklanın ve Reha Erdem sinemasının doğa ile bütünleşen dünyasına kendisine bırakın. Unutmayın filmde önemli nokta neyin anlatıldığı değil, nasıl anlatıldığı.

kalli 5 years ago

Kelebeğin Rüyası

Yılmaz Erdoğan

227 Gönderi

Spoiler içeriyor ''Chuang Tzu bir gece rüyasında kendini kelebek olarak görür. Uyandığında rüyasında kelebek olduğunu gören bir insan mı, yoksa insan olduğunu gören bir kelebek mi olduğunu bilemedi.'' Yaşanılan her dönemde bir takım insanlar şiire gönül vermişler, bu tutkularında gelişmek için çabalamışlardır.…devamı''Chuang Tzu bir gece rüyasında kendini kelebek olarak görür. Uyandığında rüyasında kelebek olduğunu gören bir insan mı, yoksa insan olduğunu gören bir kelebek mi olduğunu bilemedi.'' Yaşanılan her dönemde bir takım insanlar şiire gönül vermişler, bu tutkularında gelişmek için çabalamışlardır. Kimi şairler (Atilla İlhan, Cemal Süreya, Nazım Hikmet, Özdemir Asaf, Behçet Necatigil gibi.) adlarını başta ülkemiz olarak dünyaya duyurmuşlar, şiirleri günümüze kadar taşınmış, bu yolda üstün başarılar elde etmişlerdir. Kimileri ise tıpkı Rüştü ve Muzaffer gibi gün geçtikte tarihin tozlu sayfalarında unutulup gitmiştir. İşte Yılmaz Erdoğan Kelebeğin Rüyası filminde unutulmuş, adını duyuramamış genç şairlerimiz Rüştü ONUR ve Muzaffer Tayyip USLU'nun anısını kendi kalemi ile canlandırmak istemiş, ki bu konuda başarılı olduğu da rahatlıkla söylenebilir. Filmin tek bir konuya odaklandığı söyleyemeyiz. Ana konu iki genç şairin şiire ve yazmaya olan tutkuları ve şiirleri basılsın diye gösterdikleri çaba olsa da alt konular kendi arasında bir sürü dala ayrılıyor. Bir yandan Avrupa'da savaş boy gösterirken diğer taraftan geleneksel dünyada bir modernleşme çabası görüyoruz. Bu çabanın eğitimden sağlığa, sanattan giyim tarzına kadar birçok alana yansıdığı da gözlerden kaçmayacak bir gerçek. Bir tarafta aşk şairlerimizi ele geçirirken yine diğer taraftan da tüm bedenlerini saran gün geçtikçe ölüme daha çok yaklaştıran çağın hastalığı verem ile başa çıkmak zorundalar. Filmde dönem şartlarının getirdiği tüm zorluklar ve bunların yanında yaşanan güzel anlar başarılı bir şekilde kaleme alınmış ve beyazperdeye aktarılmış. Konusu gereği oldukça yavaş ilerleyen bir hikâyesi var, diğer yandan da konudan konuya atlıyor ve bir şekilde zorlu mücadele sürecine bağlıyor. Aslında birçok filmde bu konudan konuya atlama olayları rahatsız edici olsa da bu filmde bağ o kadar güzel kurulmuş ki filmin hikayesinden kopmak, vadettiği dramatik şiirsel havadan çıkmak imkansız gibi bir şey. Tabii bu tür filmlere ilginiz var ise. Filmin şiirselliğinin yarattığı yoğun duygu yükünün yanı sıra dramatik hava da çok etkileyiciydi. Genç şairlerimizin acı veren kısa yaşamlarını anlattığı için filmde yoğun olarak dramı izledik. Fakat bunun yanı sıra dostluklarının gülümseten yanları, aşkın güzelliği, istedikleri zafere ulaştıklarındaki mutlulukları da kesinlikle görülmeye değer taraflarından. Tüm bunların yanı sıra dönemsel ve mekansal ögelerin de filmde etki gösterdiğini görüyoruz. Yılmaz Erdoğan tüm bu ögeleri, filmin döneminin getirdiği şartları, mekanı, karakterleri iyi bir şekilde değerlendirmiş, güzel bir çerçeveye koymuştur. Ortaya da şiirsel, dramatik, dönemsel bir hayat hikayesi çıkmıştır. Ve bu hikaye kesinlikle izlenmeli. ''Belki de bir kelebek... O kadar memnun ki rüyasından. Hiç uyanmak istemiyor.''

kalli 5 years ago

Terapist

Zeynep Dadak

58 Gönderi

Evet ortalık Sedat Peker gönderileri ile kasıp kavrulurken etliye sütlüye karışmayıp dizi film paylaşımlarıma devam ediyorum. Dövüşmen guzularım deyip sizi yeni bir dizi önerimle baş başa bırakıyorum. İyi geceler. YouTube'da Murat Soner'in bir videosunu izlerken bu diziyi önerdiğini gördüm ve…devamıEvet ortalık Sedat Peker gönderileri ile kasıp kavrulurken etliye sütlüye karışmayıp dizi film paylaşımlarıma devam ediyorum. Dövüşmen guzularım deyip sizi yeni bir dizi önerimle baş başa bırakıyorum. İyi geceler. YouTube'da Murat Soner'in bir videosunu izlerken bu diziyi önerdiğini gördüm ve halihazırda dizi bitmiş olduğu için izlemeye karar verdim. Çünkü konusuyla dikkatimi çekmişti ve kısa olması da beni cezbeden bir diğer yönüydü. Evet dizi oldukça kısa. En uzun bölümü 18 dakika sürüyor. Akıcı ve merak uyandırıcı olmasının da verdiği etkiyle sadece 2 saat -hatta daha az bile olabilir- ayırarak izleyebileceğiniz 'katil kim?' temalı psikolojik gerilim dizisi. Kısaca dizinin konusundan bahsetmem gerekirse bir terapistimiz var. Grup terapistliği yapıyor. Bir gün eve geldiğinde karısını bıçaklanarak öldürülmüş bir şekilde buluyor, ve katilin bıraktığı bir ipucundan onun hastalarından biri olduğunu anlıyor. Bu noktadan sonra hastalarını sorgulayıp onların travmalarına, davranışlarının asıl sebeplerine ve olaylar karşısında nasıl tepki verecekleri hakkında sorular sorarak katili bulmaya çalışıyor. Dizi oldukça akıcıydı, sadece kısa olması sebebi ile değil görüntü kurgusu, sahneler arası kesme de o hızlı etkiyi vermişti. Bunun yanı sıra psikolojiyi ve gerilimi de buram buram hisettirdi. Hastaların sorunları da gerçek anlamda etkileyici sorunlardı. Terapi seanslarının dışında kalan anlatılan hikayeleri canlandırma kısımları da başarılıydı. Fakat bu canlandırmaları daha uzun görsek daha güzel bir yapım çıkabilirdi ortaya. Terapiye katılanların anlattıkları hikayelerden bir dizi ya da film yapılabilir. Özellikle yetişkin bebek sendromu yaşayan Armağan'ın hikayesini izlemek isterdim. Tabii amaç burada terapiye gelen karakterleri derinlemesine tanıtmak değil, anlatılan kısacık anlardan ve verilen tepkilerden cinayeti çözmekti. Bana kalırsa cinayetin sonucu iyi bir yere bağlandı. Aslında diziye ilk başladığım an hastaları gösterdiklerinde ''kesin katil bu'' dedim. Daha hiçbir şey ortada yokken. Ve yanılmadım. Bu önyargı değil, sadece 6. hissim kuvvetli. Bir başka açıdan düşünürsekte belki de dizi en başında sübliminal mesaj olarak katilin kim olduğunu gösteriyor. Fakat bunu algılayamıyoruz, algılayanlarda benim gibi 6. his meselesine bağlıyor olayı. Tabii 6. hissim yine de kuvvetli o ayrı mesele. Ama bunu bir kenara bırakıp yeniden diziye dönebilirim. Ses efektleri muhteşemdi, gerilimi hisettirdi. Yer yer sahnenin kararmasına da bayıldım. Oyuncularda kesinlikle bu kişi rolüne yakışmamış dediğim biri olmadı. Hepsi de ait oldukları sorunu tam anlamıyla yansıtabilmişlerdi. Anlattıkları kısacık hikayelerde bile o etkileyici hissi, dramı ve gerilimi yansıtmışlardı. Diziyi başarılı buldum fakat biraz daha uzun olsa daha güzel olabilirdi.

kalli 5 years ago

Atiye

Ozan Açıktan

240 Gönderi

Netflix Türkiye'nin en başarılı yapımlarından bir tanesi Beren Saat ve Mehmet Günsür'ün başrollerini paylaştığı Atiye dizisi. Başlamadan önce dizilere insan ismi verme konusundaki ısrarlarını merak ettiğimi söylemek istiyorum. Yaratıcı bir konu seçiyorlar, bir takım mantık hataları olsa da başarılı da…devamıNetflix Türkiye'nin en başarılı yapımlarından bir tanesi Beren Saat ve Mehmet Günsür'ün başrollerini paylaştığı Atiye dizisi. Başlamadan önce dizilere insan ismi verme konusundaki ısrarlarını merak ettiğimi söylemek istiyorum. Yaratıcı bir konu seçiyorlar, bir takım mantık hataları olsa da başarılı da bir senaryo ortaya koyuyorlar. Lakin diziye isim bulma konusunda aynı yaratıcılığı gösteremiyorlar. İlkokulda, ortaokulda kompozisyonları yazardık ve benzer durumu ben de yaşardım. Yazdığım şeyleri öğretmen ve arkadaşlarım çok beğenirlerdi, lakin iş başlığa geldiği zaman asla uygun, güzel bir başlık bulamazdım. Sanırım bizim sevgili yönetmenlerimiz, yapımcılarımız da aynı sorunu yaşıyorlar. Bazen keşke bu dizileri televizyonda görsek hep aynı klişe konuları görüyoruz diyorum, diğer yandan da iyi ki internet platformunda kalıyor diyorum. Televizyon dizilerinin verilen tepkilere göre şekillendiğini varsayarsak sadece aşk diye tutturan ergenlerin ve Türk aile yapısına uygun (!) dizi isteyen yetişkinlerin elimde harcanırdı sanırım. Dizi dışında konuştuğuma göre dizi hakkında konuşmaya geçebilirim. Diziye ilginizin olması için mitoloji, dinsel ögeler, kutsallık, arkeoloji, tarih, paralel evren gibi konulardan en azından birine de ilgi duymanız gerekir. İlginiz yoksa bile dizinin güzel kurgusu, oyunculuklar mekan seçimleri sayesinde diziyi beğenebilirsiniz, lakin dizinin içerdiği konulara ilginiz olursa diziyi izleme isteğiniz ve diziye olan ilginiz de aynı oranda artar. Beni mitolojik yönü ve paralel evren konusu etkiledi. Dizi içinde barındırdığı konuyu çok iyi bir şekilde işlemişti. Başta Beren Saat olmak üzere oyunculukları da çok başarılı buldum. Neredeyse tüm oyuncular rollerine çok uymuşlardı. Özellikle Zühre rolüyle Meral Çetinkaya oyunculuk konusunda başarılı olmasının yanı sıra tip olarak da rolüne çok uygundu, makyaj ve kostümün de etkisi var elbet ama Meral Çetinkaya Zühre için biçilmiş kaftandı. Bu açıdan dizinin castını da tebrik etmemiz gerekir. Dizi çok iyi kurgulanmıştı. Senaryo ile çekim arasında nizami bir denge, muhteşem bir uyum vardı. Sahne kesimleri dizinin yaratıcı ve merak uyandıran konusuna çok uygundu. Tüm bölümlerin, sahnelerin etkisi yüksekti. Her sahnenin devamını büyük bir merakla bekledim. Bazı noktalarda olacakları tahmin edebilirken bazı gidişatlar beni çok şaşırttı. Güncel olarak devam eden dizilerden kesinlikle 3. sezonunu beklediğim ve izlemeye devam edeceklerim arasına ekledim. YENİ SEZON GÜNCELLEME: Dizinin 3. sezonunu büyük umutlarla bekliyordum, birçok Atiye izleyicisi gibi benim içinde tam bir hayal kırıklığı oldu. İlk iki sezonunu çok beğenmişken, dizinin final sezonu izlediğim en kötü dizi finallerindendi. Birçok cevap birçok soru havada kalmıştı. Diziyi final yapmak için final yapmışlardı resmen. O kadar soru işareti yaratıp kendileri de bir cevap bulamamışlar. İlk iki sezonunu çok beğendiğim dizinin son sezonu şaka gibi bir rezillikti. Sadece sinematografisini övebilirim. Zira mekan seçimleri, kamera açıları diziye ayrı bir hava katmış. 3. sezonda sinematografi daha bir güzeldi sanki. Ama konu fiyaskoydu. İçerik yansımamış, saçma sapan olayları uzatıp konuyu bırakmışlar. En saçma kısmı Umut'un Erhan'ı öpme sahnesiydi. Nasıl bir düşünce ile koydular bu sahneyi anlayamadım. Pekala açık uçlu bir son kabul edilebilir. Fakat bu kadar çok sorunun havada kalması dizinin finalinin kötü olduğunu gösterir. Tam bir saçmalıklar silsilesiydi. Umarım bir şakadır silip yeniden düzgünce bir sezon koyarlar.

kalli 5 years ago

Şahsiyet

Onur Saylak

352 Gönderi

Ay Yapım'ın kötü denecek dizisi yok denecek kadar azdır. Şahsiyet'te yine Ay Yapım'ın şaheserlerinden biri. Bu kadar mükemmel yazılmış bir senaryo başta Haluk Bilginer ve Cansu Dere olmak üzere barındırdığı güçlü oyuncu kadrosu ile de daha iyi bir hale gelmiş.…devamıAy Yapım'ın kötü denecek dizisi yok denecek kadar azdır. Şahsiyet'te yine Ay Yapım'ın şaheserlerinden biri. Bu kadar mükemmel yazılmış bir senaryo başta Haluk Bilginer ve Cansu Dere olmak üzere barındırdığı güçlü oyuncu kadrosu ile de daha iyi bir hale gelmiş. Öncelikle dizinin biraz konusundan ve konunun işleyişinden bahsedeyim, daha sonra diğer teknik detaylara da kısaca değinirim. İlk çıktığı zamanlarda diziyi izlemeye niyetlenmiş sonra şuan hatırlamadığım bir nedenden dolayı yarım bırakmak zorunda kalmıştım. Yaklaşık 3 sene sonra Fatma dizisini izledikten sonra yeniden izlemeye karar verdim Haluk Bilginer'in Agah Beyoğlu olduğu gizem, suç dizisini. Dizi alzheimer teşhisi konulan 65 yaşındaki Agah Beyoğlu'nun yıllar önce planladığı cinayetleri her şeyi unutmadan önce gerçekleştirmeye başlamasını, Kambura ile olayların bağlantısını, geçmişte unutulmuş travmaları, özellikle Agah Beyoğlu ve Nevra Elmas arasındaki geçmişten gelen bağı konu alır. Dizinin başlangıcı, olayların gelişimi ve bir sonuca bağlanması ahenkli bir uyum içindeydi. Herkesin hayat hikayesi bir şekilde birbirine bağlanıyordu ve aradaki bu bağ başarılı bir şekilde karmaşıklığa yol açmayacak şekilde kurulmuştu. Tabii karmaşıklık demişken her gizem dizisinde olduğu gibi bu dizide de gelişim sürecinde bir sürü soru işaretleri oluştu. Lakin sonunda dizi sordurduğu tüm sorulara bir cevap verip neredeyse aklımdaki tüm soruları gidermişti. Dizi toplum sorunlarına yer verdiği için kurgusallıktan çok büyük bir gerçeklik barındırıyor. Mantık hataları elbette vardır; tüm gizem, suç konulu dizilerde mantık hatalarına rastlayabiliriz. Çünkü bu hatalar olmasa katil kendini 1-2 bölümde açık eder ve yakalanır. O yüzden çok fazla göze batmayan küçük hataları göz ardı edebiliriz. En başında söylediğim gibi mükemmel yazılmış ve mükemmel işlenmiş bir senaryoydu. Sadece Deva'nın kavga sahneleri, Zuhal ve Cemil sahneleri biraz fazla gibiydi. Gereksiz demiyorum, fakat o sahneler olmadan da dizinin konusu işleyebilirdi diye düşünüyorum. Senaryo, konunun işleyiş şeklinin yanında dizinin görsel kurgusu da bir hayli başarılı idi. Sahne kesmelerinde, çekimlerde heyecanı, gerekli gizemi o an hangi duyguya ihtiyacımız var ise onu başarılı bir şekilde ekrana lanse etmeyi başarmışlardı. Dizinin başlangıç jeneriğinin de çok güzel olduğunu söylemeden geçemeyeceğim. Son olarak kısaca oyunculuklardan bahsedelim. Benim bakış açıma göre rolünde sırıtan, rolüne yakışmayan bir oyuncu yoktu. Tabii bazı noktalarda Cansu Dere olsun, Müjde Ar olsun ya da adını bilmediğim diğer oyuncular olsun duygu geçiriminde zayıf kalmışlar, çok az bir sahnede biraz yapmacık durmuşlardı, lakin bu durum tüm dizi boyunca devam etmediği için göz ardı edilebilir bir sorun olarak görüyorum. Haluk Bilginer'i övmezsek olmaz galiba. Haluk Bilginer Agah Beyoğlu'nu oynamamıştı, Agah Beyoğlu olmuştu. Rolüne öyle güzel bürünmüş ki çıkıp ben gerçekten Agah Beyoğlu'yum dese inanırdım. 12 bölümden oluşan gizem, suç türündeki alzheimer hastası bir adamın intikam cinayetlerini konu alan film yaklaşık 12 bölümden oluşuyor. Bölüm saatleri genel olarak 1 saati geçiyor olsa da kesinlikle izlenen her dakikaya değer.

kalli 5 years ago

Kosmos

Reha Erdem

17 Gönderi

Bu tam olarak filmi çözmemize yardımcı olmasa da filmin anlatmak istediğini biraz olsun kavramak için filmin adının anlamına, Kosmos'un ne demek olduğuna bakmak gerekir, zira bu rastgele bir filme verilecek bir isim değildir. Felsefik bir kelimedir ve bu başlığın anlattığı…devamıBu tam olarak filmi çözmemize yardımcı olmasa da filmin anlatmak istediğini biraz olsun kavramak için filmin adının anlamına, Kosmos'un ne demek olduğuna bakmak gerekir, zira bu rastgele bir filme verilecek bir isim değildir. Felsefik bir kelimedir ve bu başlığın anlattığı hikaye ile bütünleşmesi gerekir. Peki ne demektir Kosmos? Eski Yunanca'da kosmos'un ''düzen, donanım'' anlamına geldiğini görürüz. Pisagorcular, evrenin düzeninden dolayı ona Kosmos demişlerdir. Kısacası Kosmos için evrendeki düzen, dünyanın uyumlu birlikteliği diyebiliriz. Peki bu durumu filme nasıl bağlarız? Bu konuda tam net bir şeyler söyleyecek yeterli bilgiye sahip olmasam da düşüncelerimi yansıtarak bilgiler vermeye çalışacağım. Zaman ve mekanın öneminin olmadığı, sadece insani ilişkilerinin ön planda olduğu karlarla kaplı bu köyde insanlar bir düzen içindedir. Köy için ''herkesin iyi olduğu, kötülüğün barınamadığı yer'' tanımını yapar yöre halkı. Kendine Battal (Kosmos) diyen bir yabancının köye misafir olarak gelmesiyle köyde hırsızlıklar başlar. Fakat Kosmos çaldıklarını kendisi kullanmaz, hep ihtiyacı olanlara verir. Çalışmaya karşı çıkar. Çoğu zaman konuşmaz, bir hayvan misali sadece bağırır. Daha çok ölüyken dirilttiği çocuğun ablası ile bu şekilde anlaşır. Konuştuğu zamanda o kadar felsefik konuşur ki sıradan yaşama alışan insanlar bu cümlelerde bir anlam bulamazlar. Kosmos'un ne olduğunu köylünün bilmediği gibi izleyici de bilmez. Bir peygamber mi, bir derviş mi, yoksa düzene karşı olan sıradan bir insan mı olduğunu kimse bilmez. Belki Sermet Yeşil bile oynadığı karakterin iç dünyasını tanımıyordur, kendisinden karakterin tanımını yapmaları istense net bir cevap veremez. Kosmos tam anlamıyla bir karşıtlıktır, fakat bir taraftan da insanın as olan yaradılışına geri dönmektir. Bazı yerlerinde hayvandan farklı olmadığımıza atıflar yapılır. Özüne dönme çabası vardır. Sosyalist, kapitalist insan zihniyle insan eliyle var edilmiş her şeye karşı çıkılır. Filmin tam olarak ne anlattığını anlamak pek mümkün değil, öyle ki belki de Reha Erdem bile anlatmak istediğini tam bilmiyordur. Film bir arada kalmışlık hissi barındırıyor, kasvetli havasının içinde. Mide bulandıracak kadar çok felsefe ve sanat barındırırken diğer yandan bu durum hoşunuza gidiyor. Anlamadıkça izleyesiniz geliyor filmi, Reha Erdem'de iç dünyasında yaşadığı her şeyi dışa vurmuş gibiydi, anlatmak istedikçe anlatmış. Bizde anlamak istedikçe izliyoruz, tekrar tekrar ve tekrar izlenebilecek bir film. Bu mükemmel olduğu için değil, zor anlaşılır olduğu için.

kalli 5 years ago

Eşkıya

Yavuz Turgul

102 Gönderi

Türk sineması için bir dönüm noktasıdır Yavuz Turgul'un Eşkıyası. Şener Şen ismini duyunca birçok kişinin aklına ilk gelecek filmlerden biridir. Öyle ki film sadece senaryosu ile değil Şener Şen'in sahnede devleşmesi ile de bir baş yapıttır Şener Şen kendi performansın…devamıTürk sineması için bir dönüm noktasıdır Yavuz Turgul'un Eşkıyası. Şener Şen ismini duyunca birçok kişinin aklına ilk gelecek filmlerden biridir. Öyle ki film sadece senaryosu ile değil Şener Şen'in sahnede devleşmesi ile de bir baş yapıttır Şener Şen kendi performansın da üzerine koymayı başarmıştır. Bana göre Türk sinemasının en iyi erkek aktörüdür Şener Şen. Mizahi karakterleri canlandırmasındaki başarısını hepimiz biliriz. Bunun yanı sıra sert mizaçlı karakterleri de başarılı bir şekilde canlandırır, tıpkı bu filmde olduğu gibi. Şener Şen için apayrı bir başlık açılır filmde fakat biraz da filmin içeriğinden söz etmekte fayda var. Tıpkı Yaşar Kemal'in İnce Memed'inde olduğu gibi Yavuz Turgul'un Eşkıya filminde de Eşkıya güzellemesi vardır. Filmin başındaki kadın Baran'a "Sen hapse girdikten sonra düzen bozuldu, kötüler galip geldi.'' der. Köylülere göre bu yol kesip insanları soyan eşkıyalar iyi olandır, çünkü daha kötülerin görmüşlerdir. Bu güzellemeler ne denli doğru ne denli yanlış dönemin şartlarında yaşamadığımız için bilinmez ama bu durum kısa da olsa başarılı bir şekilde lanse edilmiştir. Eşkıya'da sadece Baran'ın değil birçok insanın yaşamına değinilir, fakat anlatılanlar genel anlamda o an yaşadıkları ve sonlarıdır. Kimsenin geçmişine pek fazla değinilmez. Keje'nin neden sustuğunu biliriz lakin o sürecin nasıl işlediğini görmeyiz, Baran'ın eşkıyalık hikayelerini küçük tiradlar halinde dinleriz ama bunun hakkında detaylı bilgiye sahip olmayız. Kısacası Yavuz Turgul dramatik bir hikaye üzerinden bir şekilde suça bulaşan insanların acı sonuna değinmiştir, çünkü herkesin sonu aynı acı ile olur. Filmin neredeyse bütün replikleri akılda kalıcı. Hiç izlemeyen biri bile bu filmden en az bir tirad bilir. En bilinen ise Baran'ın Keje ile karşılaşmasında yaptığı ilk konuşmadır. Romantik sinemanın en dramatik, en acı bir yandan da en umutlu sahnesidir o sahne. Eşkıya filmi bir toplumun gerçeğini anlatır. Dağ eşkıyaları artık şehire inmiştir. Arkadaş ihanetleri yaşanır, insanlar kandırılır, yalan söyler ve bunlar hayatın içindendir. Tüm bunları başarılı oyuncular başarılı bir senaryo ile başarılı bir şekilde yansıtmıştır sinemaya Yavuz Turgul. Görsellik açısından ise sonuna kadar oldukça olağan bir görüntü kurgusuna sahip olan film sonundaki yıldız sahnesi ile başlardaki tiradına uyan bir final yapmıştır. .Mutlu son bekleyebileceğimiz bir film değildi, fakat alternatif son olarak Keje ve Baran kaçabilselerdi de güzel bir son olurdu. Fakat bu filmin dramatik sert yapısına kaçmaları yakışmazdı, o yüzden varolan son yapılabilecek en iyi son olmuştur. Alıntılar; “Bir gün dağda bir kurtla burun buruna geldim, tüfeğimi doğrulttum ona, o da hırlamaya başladı, dedim ki kendi kendime; biraz sonra ikimizden biri yok olup gidecek, kimin gücü kime yeterse. Haydi git. Sen daha çok gençsin, yazıktır sana.” ''Korkma sadece toprağa gideceksin… Sonra toprak olacaksın… Sonra sularla birlikte bir çiçeğin bedenine yürüyeceksin… Oradan özüne ulaşacaksın… Çiçeğin özüne bir arı konacak… Belki… belki o arı ben olacağım.”