(@) - Raf

Spoiler içeriyor Göz alıcı görsel efektler, aksiyonu hissettiren ses efektleri, işini çok iyi yapan oyuncular, çok iyi bir kalemden çıkmış kusursuz bir senaryo. Bu film üzerine yazılacak, konuşulacak o kadar şey var ki... Hangisini yazacağımı, hangisinden söz edeceğimi bilemiyorum. Sadece Di Caprio'nun…devamıGöz alıcı görsel efektler, aksiyonu hissettiren ses efektleri, işini çok iyi yapan oyuncular, çok iyi bir kalemden çıkmış kusursuz bir senaryo. Bu film üzerine yazılacak, konuşulacak o kadar şey var ki... Hangisini yazacağımı, hangisinden söz edeceğimi bilemiyorum. Sadece Di Caprio'nun performansı için bile satırlarca yazılabilir, filmi oynamıyor, yaşıyor. Sadece Di Caprio mu? Elbette hayır, neredeyse tüm oyuncular bu filmi oynamıyor, yaşıyorlar. Oyuncu performansı filmin izlenebilirlik etkisini arttıran en büyük etkenlerden biridir. Ne kadar başarılı bir senaryo olursa olsun, kendini filme katmayan oyuncularla çekilen bir film başarısız olmaya mahkumdur. Inception'da bu söz konusu değildir, oyuncuların performansı, Nolan'ın kaleminden çıkan kusursuz kurgu ile birleşince filmi beklenilenden daha yüksek basamağa taşımıştır. Daha önce Truman Show, Mr. Nobody, Paralel Evren filmlerinde olduğu gibi bunda da değinmek istediğim benim açımdan filmi bir basamak daha üste taşıyan etmenden bahsetmek istiyorum. İnsana kendisini ve yaşantısını sorgulatan filmler... Evet Inception'da kesinlikle bunlardan biri. O kadar çok rüyayı bünyesinde barındırıyor ki bir süre sonra kendi içinde bulunduğunuz durumunda rüya olduğunu düşünmeye, gerçek olduğuna ikna olacak ipuçları aramaya başlıyorsunuz. Neyse ki buluyorsunuz. Bir süre sonra bir yaratıcının yarattığı bu gerçeklikten sıkılan insanlar, rüya alemine geçiş yapıyorlar ve burada kendi dünyalarını yaratıyorlar. Bir nevi kendi dünyalarının Tanrı'ları oluyorlar. İnsanların zihinlerinde yarattığı bu hayali gerçeklik, sınırları zorlandığında insan zihninin ne kadar güçlü olduğunun en büyük kanıtıdır. Her nesneyi, her kişiyi, yaşamak istediğimiz her olayı o kadar kusursuz bir şekilde zihnimize yerleştiririz ki bir süre sonra kendi yarattığımız bu sanallığın gerçek olduğu inancına kapılırız. Ancak, her ne kadar kendi dünyanı yaratmak mükemmel bir fikir gibi gelse de bir süre sonra bu tehlikeli bir hal alacaktır. Çünkü filmde olduğu gibi insanlar size nefretle bakacak; 'Beni neden yarattın? Ben neden buradayım? Yok et beni çabuk' dercesine sizi izleyeceklerdir. Bir başka tehlikede derinlere inmek. Rüya içinde rüya. Yani Inception. Zaten filmin adıda bu yüzden böyle. Bir rüyanın içindeler ve o rüyayı takip eden rüyalar var, bir süre sonra uyanmak imkansız hale geliyor ve içinde bulundukları herhangi bir rüyaya inanmayı seçiyorlar. Bahsettiğim tehlikede tam olarak bu, uyanmanın imkansız hale gelmesi. Bunu beyin ölümünün gerçekleşmesi olarak değerlendirebiliriz. Fakat beyin işlevsel fonksiyonlarını durdurduktan sonra bile hayal kurmaya, anıları canlandırmaya devam edebilir mi? Bu noktada Cobb'un beyin ölümü gerçekleşen biri olduğunu varsayarsak her ne kadar fiziksel işlevini kaybetse de bilinçsel işlevinin çalıştığını gösterir, yani insan beyin ölümü gerçekleştikten sonra bile en azından bir süre rüya görmeye devam edebilir. Zaten filmde de geçtiği gibi 'rüyada bir saat gerçekteki beş dakikaya eş değerdir.' Bundan bahsetmişken bir diğer değinmek istediğim nokta ise bu sahne. Eğer her şey bir rüyaysa Ariadne neden 'Bir saat gibi geldi?' cümlesini kurdu. Yani rüyaların derinliklerine inildikçe zaman kavramı daha da mı küçülür? Yoksa o an rüya değil miydi? Bunun gibi filmde bir çok sorgulanacak sahne var. Yazdığım en uzun film eleştirisi sanırım bu oldu, son olarak bir konuya değinmek istiyorum. Filmle alakalı bir eleştiri değil, sadece filmde yaptıkları işi benimde yaptığımı bir an için hayal ettim. İnsanların rüyalarına girmek... İlk başta eğlenceli bir fikir gibi gelse de filmi izledikçe bunun korkunç olabileceği fikrine kapıldım. Çünkü insanlar derinliklerde öyle anılar saklıyorlardır ki bunları görmem, hem o kişiye karşı davranışlarımı tamamıyla değiştirir, hem de beni içinde çıkamayacağım ruhsal bir karmaşaya sokar. Her ne kadar bunu yapmayı istesem de korkum daha ağır basacağı için yapmam. Filmin her sahnesi ayrı ayrı değerlendirilmeyi hakediyor, ama değinmek istediğim son ve en önemli nokta filmin asla kopmaması. Tüm sahneler birbiriyle bağlantılı bu da filmin yaklaşık 2 saat 15 dakikalık süresinin, bir saniyesini bile çok değerli kılıyor. Tıpkı rüyalarda olduğu gibi, bu filmi izlerken zamanın nasıl geçtiğini anlayamıyorsunuz. Eleştirimi artık bitirmek istiyorum. Kesinlikle aksiyon, bilimkurgu, fantastik türlerinden en az birini seven bir kişinin film listesinde olması gereken kusursuz bir yapım.

kalli 6 years ago

Yıldızlararası

Christopher Nolan

549 Gönderi

Bir Christopher Nolan filmleri hayranı olarak bu film hakkında birçok şey yazabilirim, etkileyici senaryo, dikkat çekici görsel efekt, birçok duygunun harmanlanması, yüksek kaliteli bir oyunculuk performansı ve en önemlisi Christopher Nolan'ın zihninden çıkan, her ne kadar çağımızın çok ötesinde olsa…devamıBir Christopher Nolan filmleri hayranı olarak bu film hakkında birçok şey yazabilirim, etkileyici senaryo, dikkat çekici görsel efekt, birçok duygunun harmanlanması, yüksek kaliteli bir oyunculuk performansı ve en önemlisi Christopher Nolan'ın zihninden çıkan, her ne kadar çağımızın çok ötesinde olsa da, mantık dışı kalmayan bilimkurgu senaryosu. Bütün bunlar birleştiğinde ortaya seyir zevki yüksek bir yapım çıkıyor. Christopher Nolan'ın filmlerine hayran olduğunu en başında belirtmiştim, bu hayranlığımın sebebi bilimkurgu filmlerine hayran olmam dışında, Nolan'ın filmleri, büyük bir karmaşa ile zihinleri bulandırırken, aynı zamanda akılda sorular oluşmasına sebep olduğu için de bu kadar hayran olabilirim. Bu film için de bunları söylemek pek mümkün değil, çünkü Yıldızlararası filmi, Başlangıç veya Prestij'e göre daha basit konulu bir film. Senaryosu ile elbet basit değil, oldukça etkili bir senaryoyu en başında belirttiğim gibi yüksek kaliteli oyuncu performansı ve akılda kalıcı görsel efektlerle bağlaştırarak beyazperdeye yansıtmış ve ortaya en iyi bilimkurgu yapımı denilebilen bir film çıkartmış, fakat buradaki basitlikten kastım, uzay çağını anlatan filmlerin olması yanısıra filmin aslında belirli bir araştırma üzerinden gitmesi ve bunları film içinde sık sık belirtmesidir, bu bağlamda film karmaşa olmaktan ziyade izleyen herkesin rahatlıkla anlayabileceği ama yine de zihindeki bazı sorulara zemin hazırlayan bir kurguya sahiptir. Aynı zamanda filmde bir sonraki sahneyi tahmin etmek o kadar da zor değildi. Şimdi biraz da filmdeki duygulardan bahsetmek istiyorum, birçok duygunun harmanlanması dedim bu film için. Aslında bu cümle biraz abartı olsa da kısaca filmin duygudurumunu şu şekilde özetleyebilirim, bu şekilde filmin mantığını ve ana konusunuda özetlemiş olurum. Filmde yoğun bir dram olduğunu belirtmeden geçmek istemiyorum, fakat bu dram rahatsız edici olmak yerine seyirciye de aynı duyguyu yansıtacak bir biçimde işlenmiştir, bilim için ailesini dahi gözünü kırpmadan geride bırakan, hayatındaki birçok şeyi bu yolda feda eden bilim insanları bizlere bilimin manevi birçok şeyden daha üstün olduğunu, insan yaşamının devamının bilimi anlamak, bilimi savunmak olduğunu da göstermiştir. Film en iyi uzay temalı filmdir.

kalli 6 years ago

Ruhların Kaçışı

Hayao Miyazaki

259 Gönderi

Spoiler içeriyor En iyi animasyon filmi olarak anılan Ruhların Kaçışı filmi IMDB'de 8.6 gibi yüksek bir puana sahip. Çok az bir kitle olsa da filmi beğenmeyenlerde, bulunduğu sıranın bu kadar rağbet görmesinin abartılı olduğunu düşünenlerde var elbette. Ben bu düşüncelere katılmıyorum, elbetteki…devamıEn iyi animasyon filmi olarak anılan Ruhların Kaçışı filmi IMDB'de 8.6 gibi yüksek bir puana sahip. Çok az bir kitle olsa da filmi beğenmeyenlerde, bulunduğu sıranın bu kadar rağbet görmesinin abartılı olduğunu düşünenlerde var elbette. Ben bu düşüncelere katılmıyorum, elbetteki herkes fantastik animasyon, ya da japon animasyonu sevecek diye bir zorunluluk yok. Film bazı izleyicilere hitap etmeyebilir, her neyse eleştiri yazmamdaki amaç insanların düşüncelerini değil filmi eleştirmek. Kaliteli çizim teknikleri ve ses efektleriyle, güçlü bir hayal gücünden çıkmış sağlam bir kurguya sahip olan Sprited Away (Ruhların Kaçışı) filmi bence oldukça kaliteli bir yapım. Japonların anime kültürünün ne kadar iyi olduğunu hepimiz biliriz, bu filmde en iyi anime yönetmenlerinden biri olan Hayao Miyazaki'nin elinden çıkmış. Hal böyle olunca en üst sırada yer alması pek şaşırılacak bir durum olmuyor. Elbetteki bu durumu Japon animesi olmasına veya Miyazaki'nin elinden çıkmasına bağlayamayız, filmi bu kadar iyi yapan başka nedenlerde var, şimdi de biraz onlardan bahsedelim. Fantastik filmler birçok kişinin ilgisini çeker, fantastik animasyon daha da ilgi çekicidir, ilginç şekillerde çizilmiş yaratıklar, konuşan hayvanlar, hareket eden büyülü objeler... Hepsi ilgi çekici detaylardır, izleyeni filmin içine sürükler, bunların hepsini içinde barındıran fantastik animasyon Sprited Away bu yüzden bu kadar iyi bir animasyon filmi. Bir diğer neden ise farklı kurgusu. Alışılagelmiş animasyon filmlerini hepimiz biliriz, animasyon filmlerinde dram öğesi pek yer almaz, genelde insanlar güldürülmeyi amaçlarlar. Farklı çizimler ve senaryoyla aynı duyguyu yansıtan animasyonlardan ziyade bambaşka çizimler ve senaryoyla bütün duyguları yansıtmaya çalışan animasyon filmleri daha çok rağbet görür. Çünkü herkes farklılığı sever. Bundan hemen önce eleştirisini yaptığım Tim Burton'un Ölü Gelin animasyonuda tıpkı Ruhların Kaçışı gibi farklı bir senaryoya sahiptir ve izleyiciye dram duygusu başta olmak üzere her türlü duyguyu vermeyi amaçlamıştır. Kısacası izleyici hep güldüğü animasyonları değil her türlü duyguyu alabildiği, fantastik olayların ve büyülerin fazlaca yer aldığı animasyonları tercih eder. Sprited Away filmi için 'Alis Harikalar Diyarında' benzetmesi yapmak yanlış olmaz diye düşünüyorum, Alis'de tıpkı Chihiro gibi bir ağaç kovuğunun başında duruyordu, içine girdiği anda kendini büyülü bir dünyada bulmuştu. Chihiro'da tünelin içine girdiği anda kendini büyülü bir dünyada buldu. Peki, uyarlama olduğunu düşündüğümüz bu film, neden uyarlandığı Alis Harikalar Diyarı masalından daha fazla rağbet görüyor? Cevabı aslında çok basit. Çizim tekniği ve senaryonun farklı olması. Ama bana kalırsa başlıca faktör; çizim. Karakterler bu kadar iyi çizilmese film sadece sağlam senaryosu ile kalır, bu kadar rağbet göremezdi. Ben gerçekten çizimi çok beğendim. SPOİLER!!!! Son olarak filmin son sahnesinden söz etmek istiyorum, beni en çok etkileyen sahne oydu. Chihiro ve ailesi bu sefer tünelin diğer ucunda duruyor, annesi ve babası hiçbir şey yaşanmamış sadece üzerinden saniyeler geçmiş gibi davranıyorlardı. Tünelin içine girdiklerinde filmin ilk başında gerçekleşen replikler tekrarlanıyor ve insana 'yine mi başlıyor?' hissiyatını uyandırıyordu. Ailesinin çok kısa bir süre geçmiş gibi davranmasını her şeyi Chihiro'nun gördüğü bir hayal olarak düşünsemde arabanın yosunla kaplanması, bana gerçekten aradan günler geçtiğini ve tam tersine yaşanan her şeyin gerçek olduğunu düşündürüyor.

kalli 6 years ago

Mary ve Max

Adam Elliot

121 Gönderi

Çikolata sevgileri ve yalnız olmaları dışında birbirlerine çok da benzemeyen, biri Avustralyalı biri Amerikalı iki insanın mektup arkadaşlığını anlatan, gerçek bir hikayeye dayanan bu film beni oldukça duygulandırdı. Dostluklarla ilgil şeyler beni duygulandırır, kim bilir belki de ben de yalnız…devamıÇikolata sevgileri ve yalnız olmaları dışında birbirlerine çok da benzemeyen, biri Avustralyalı biri Amerikalı iki insanın mektup arkadaşlığını anlatan, gerçek bir hikayeye dayanan bu film beni oldukça duygulandırdı. Dostluklarla ilgil şeyler beni duygulandırır, kim bilir belki de ben de yalnız olduğum, kendimi böyle hissettiğim içindir. Elbette ki çevremde arkadaşlarım var onları seviyorum, onların da beni sevdiğini düşünüyorum. Ama yine de kalabalığın içinde kendimi yalnız hissediyorum, aslında her insan kalabalıkta yalnız değil midir? Ah. Felsefeyi bir kenara bırakıp film hakkında konuşmaya devam edeyim. Filmin beni duygulandırdığını söylemiştim, zaten bu filmi izleyipte duygulanmayan insan ya duygusuzdur, ya da arkadaşlarına değer vermiyordur. Ya da kendinden başka kimseyi düşünmeyen narsist bir kişiliktir. Aksi bir durumda izleyipte duygulanmamak mümkün değil, hatta gözünden süzülecek olan birkaç damla yaşa zor engel oluyorsun. Yetişkinlere yönelik olan, ama çocuklarında öğrenmek için izlemesi gereken bu film birçok anlamlı mesaj barındırıyor. En basitinden yerlere çöp atmanın kötü bir şey olduğunu söylüyor. En önemli mesajı ise dış görünüşü ya da davranışları yüzünden toplumdan dışlanan bir insanın mutlu olamayacağını, ruhsal sorunlarının olacağını gösteriyor. Tabii bunun yanında arkadaşlığın bir yaşının olmadığını, benzer özelliklerin önemli olmadığını, farklılıklara da arkadaş olunabileceğini, dostlukta; `dinin, ırkın, dilin, fiziksel özelliklerin, düşüncelerin, hobilerin veya fobilerin` bir kriter olmadığını iyi insanların, iyi insanlarla farklılıkları ile de arkadaş olunabileceğini gösteriyor. Kusurların bizi biz yapan özellikler olduğunu, onlardan kopamayacağımızı, onların bizi farklı ve özel kıldığını gösteriyor. Film saymakla bitmeyecek, izleyipte anlaşılması gereken birçok öğüt barındırıyor. Mary ve Max filmi her yaştan insanın izlemesi gereken bir animasyon. Duygusuzlar, kendinden başka kimseyi düşünmeyen narsistler ve yalnız kalmamak için arkadaş yapan çıkarcılar dışında... Bu arada bir dipnot geçmek gerekirse filmin tamamıyla melankoli bir havası var ama seyirciyi kedere boğup sıkmıyor, aksine yer yer yaptığı farklı tasvirlerle ve kullanılan çekim tekniği ile gülümsetmeyi başarıyor bile. Bir dipnot daha, okuduğum bir eleştiride sonunu tahmin etmenin zor olduğu söylenmişti, sonunu tahmin etmek kolay, fakat senaryonun gidişatını tahmin etmek oldukça zor. Bu da derin tasvirlerle ilgili olabilir. Ya da izleyiciye yabancı, en azından bizim dilimize ve kültürümüze yabancı kelimeler yer aldığı için de olabilir.

kalli 6 years ago

Truman Şov

Peter Weir

510 Gönderi

İzlediğim en farklı senaryoydu' desem abartmış olmam herhalde. Bu filmi izlerken yapmanız gereken ilk şey bildiğiniz o klasik birbiriyle özdeşleşen sahneleri unutmanız. Çünkü burada izlediğiniz şey film içinde dizi. Yani insanlar bir dizi izliyor, sizde o insanlarla beraber o diziyi…devamıİzlediğim en farklı senaryoydu' desem abartmış olmam herhalde. Bu filmi izlerken yapmanız gereken ilk şey bildiğiniz o klasik birbiriyle özdeşleşen sahneleri unutmanız. Çünkü burada izlediğiniz şey film içinde dizi. Yani insanlar bir dizi izliyor, sizde o insanlarla beraber o diziyi izliyorsunuz. Bu da filmi bu yönüyle birçok klişelikten uzak tutuyor, daha izlenebilir merak uyandırıcı bir kıvama getiriyor. Film boyunca düşündüğünüz tek şey 'Truman ne zaman ve nasıl anlayacak?' oluyor, filmden kopmak imkansız hale geliyor, filmin en büyük artısı farklı senaryosunun yanında düşündürebilir olması bana göre. Sadece Truman açısından değil kendi yaşantımız açısından da düşündüren bir yapım. 'Ailemiz, yakınlarımız, işimiz, yaşadığımız her şey bir yanılsama olabilir mi?' diye düşünmeden edemiyoruz, bana göre insana kendi benliğini ve yaşantısını sorgulatan filmler bir adım öndedir. Farklı senaryosu ile de bir adım önde olan film, bu yönüyle de beklentinin çok üst bir basamağına çıkmayı başarıyor. Truman, özgürlüğe mahkum edilmiş bir adamdı, ve bu sahte dünyadan öylesine memnundu ki neredeyse 35 yıllık yaşamı boyunca babasının ölümü ve sevgilisinden ayrılması haricinde hiç acı çekmeyen Truman hayata pembe gözlüklerle bakıyordu. Her şeyi öğrendiğinde ise bu sahtelikten kurtulmak istedi. Onu bu sahte harikalar adasına koyan yönetmenin 'Dışarıda bundan farklı hayat yok Truman, hatta daha kötüsü var.' demesine rağmen o kendisi için yaratılmış bu harika ama sahte dünyayı terk etmeyi seçti. Film bu sahnesi ile bizlere şu mesajı vermiş oldu; önünüze cenneti de koysalar özgür olamadığınız sürece yaşamın bir anlamı yoktur, acı gerçekler, sahte güzelliklerden daha iyidir. Son olarak başrole yani Jim Carrey'e değinmek istiyorum. Filmimizin tek oyuncusu diyebilirim onun için. Çünkü bir buçuk saatlik yapımı tek başına sırtlayarak, tüm oyuncuları gölgede bırakmış. Neredeyse her sahnesini kusursuz ve kendini vererek oynasada son sahnedeki performansını göz ardı etmek kendisine karşı büyük bir haksızlık olur. Son sahnede yaşadığı o kandırılmışlık hissini, sahte pembe bir dünyada mahkum olarak yaşamanın aslında düşünüldüğü kadar güzel bir şey olmadığını ekrana o kadar iyi yansıtmış ki bu hem filmi hem de Jim'i olduğundan birkaç basamak üste taşımış. Tek merak ettiğim konu gerçek dünya ile karşılaşınca naptı Truman? 2020'ye kadar yaşayabildiyse bile bu kadar trajediye dayanamamıştır bence Truman.

kalli 6 years ago

Peekay

Rajkumar Hirani

184 Gönderi

Ne demektir bu Peekay? Neden herkes bu tuhaf adama 'Peekay' diye hitap ediyordu? Peekay, Hintçe'de 'sarhoş' anlamına gelmektedir. Etrafta tuhaf hareketlerle dolaşan, etrafındaki her şeyi sorgulayan, üstümüzdeki kıyafetlerden kullandığımız paralara kadar, hatta Tanrı'ya kadar her şeyin var oluş nedenini merak…devamıNe demektir bu Peekay? Neden herkes bu tuhaf adama 'Peekay' diye hitap ediyordu? Peekay, Hintçe'de 'sarhoş' anlamına gelmektedir. Etrafta tuhaf hareketlerle dolaşan, etrafındaki her şeyi sorgulayan, üstümüzdeki kıyafetlerden kullandığımız paralara kadar, hatta Tanrı'ya kadar her şeyin var oluş nedenini merak eden bu adam mıydı Peekay, yoksa hiçbir sorgulama yapmadan kendilerine söylenen her şeyi kabul edene insanlar mıydı? İnsanlar dalgın dalgın sokaklarda dolaşırken o hep sorguluyordu, neden kıyafet giyiliyordu? Neden para kullanıyorlardı? İnsanlar neden bir kelimeden 4 anlam çıkarabiliyordu? En önemlisi kimdi bu Tanrı? Bu garip adam, insanların deyimiyle Peekay, her şeyi sorgulardı. Peki ya, sarhoş biri gerçekten bunları yapabilir mi? Farkında olur mu etrafında olup bitenlerin? Peekay'nin bir insana katacağı en önemli şey sorgulamaktır. Sorgulayın, her şeyi sorgulayın. Öğrenin. Peekay bir bebek gibi dünyaya çıplak gelmişti ve dünyada kaldığı sürece her şeyi sorgulamıştı. O tıpkı bir çocuk gibiydi, her şeyi merak ediyor, araştırıyor, öğrenmeye çalışıyordu. Peki ya bizler neden böyle değiliz? Küçükken her şeyi sorgularken büyüdüğümüzde neden bu özelliğimizi kaybediyoruz? Sorgulayın, tıpkı Peekay gibi, tıpkı ufak çocuk gibi. Etrafınızda olup biten her şeyi sorgulayın. İşte o zaman hem kendi benliğinize, hem hayat amacınıza, hem de Yaratıcınıza ulaşabilirsiniz. Aksi halde sadece yürüyen et parçaları olarak dünyaya gelir ve bir anda yok olursunuz. Biraz filmin konusundan ve içeriğinden söz etmek istiyorum. Filmin 2 buçuk saatten fazla bir süresi var. Fakat bu uzunluk beni sıkmadı, tam aksine bitmesin istedim. Dünyayı araştırmaya gelmiş bir adamın Tanrı'ya bulma serüvenini anlatıyor. Peki nerededir Tanrı? Bir camide mi, yoksa bir kilisede mi? Bir sinagogun içinde olamaz mı? Ya da bir haç işaretinde? Bir ineğin içinde, devasa bir adamın ruhunda? Bir mezarlıkta... Yoksa insanların kendi elleriyle yaptığı heykellerin içinde mi? Tanrı mı bizi yarattı, yoksa biz mi Tanrı'yı yarattık? Nasıl heykellerini yapabiliyorlar? Hiç görmedikleri bir şeyi nasıl tasvir ediyorlar? Ya da Tanrı'ya ulaşacağını söyleyen insanlar neden bunu ticarete döküyorlar? Yaratıcının bizim paralarımıza, bizim yemeklerimize ihtiyacı mı var? Bunları var edip bize gönderen Tanrı neden sonra geri almak istesin ki? Yaratıcı yoktan var edendir, onun hiçbir şeye ihtiyacı yoktur, O ''Ol'' der ve oluverir. Herkes yaratıcısını arıyorken ve bunu çeşitli biçimlerde yapıyorken nedir bu kavga? Asıl sorumuza gelelim. Nerede bu Tanrı? ''De ki:'' O size şah damarınızdan daha yakındır.'' Din sorgulamasını o kadar güzel bir şekilde yapmıştır ki dinle alakası olmayan bir insanın bile yarı oranda ilgisini çekebilecek bir yapım. Hem kahkahalara boğarken, hem de birkaç damla yaşa sebep olabilen bir film. Ve elbette aşkta var, fakat konusu bu olmadığı için çok da abartılı değil. Filmin genel olarak konusu sorgulamak ve bir şeyleri açıklamak üzere. Sorguladığı konuda bahsettiğim gibi, sorgulanması gereken en önemli konu. Din ve insanlar... Gerçek Tanrı, ve insanın yarattığı sahte Tanrılar. İki çeşit Tanrı vardır, biri insanları yaratan gerçek Tanrı, diğeri insanların yarattığı sahte Tanrı... Sahte Tanrıları bırakıp gerçek yaratıcımıza koşalım, o bize en doğru olanı gösterecektir. Not: Aamir Khan hakkında bir şey yazmaya bile gerek yok. Tek kelimeyle Bollywood'un en iyi oyuncusu.