(@) - Raf

Coşkuyla Ölmek Bölüm; Akılsız Adam Neyi neye toka ettiği ve neyle rahatlayıp yatıştığı belli olmayan benliğine, ömür boyu hayret edilse kendisi bir an hayret etmemenin ilminde, ben onun bu haline yetişemeyerek, sadece geçip gideni görüyor, duyuyor, seziyordum. Duyduğu doğru ve…devamıCoşkuyla Ölmek Bölüm; Akılsız Adam Neyi neye toka ettiği ve neyle rahatlayıp yatıştığı belli olmayan benliğine, ömür boyu hayret edilse kendisi bir an hayret etmemenin ilminde, ben onun bu haline yetişemeyerek, sadece geçip gideni görüyor, duyuyor, seziyordum. Duyduğu doğru ve emindi. Ama burada oluşu da eğer tüm bu görüntüler ve resimler, bakın yaşananlar demiyorum, nazarımda yaşanan yoktur, tüm bu görüntüler bir arka dekor olarak, kış ve yaz, bahar ve sonbahar olarak inip çıkan bu resimler, yukardan aşağı bir perde gibi inen bu resimler, şu çam ağacı sahici ise ve kar kokusu, ağaç kabuklarının altındaki milyonlarca böcek sahici ise o kıvranıp durmaları niyeyse Rıza Efendi'de bunların hiçbirine iman yoktu. Bakışındaki yokluk perdesi benimle hayatın arasına bir tül gerdi. Onun görüp bulamadığını keşfedeceğime hiç inanmadım. O keşfedileceğe inanan değildi, tahammüle inanandı. Dünya da anca tahammül yeriydi, sabır ve tahammül. Ölmemeye sabretmenin yeriydi. Bunun kendiliğinden olmasını beklemeye sabrın ve tahammülün yeri idi. Beklerken sadaka mı verirsin, saz mı çalarsın, hapiste mi yatarsın, başına geleni anla da hangi damda yatarsan yat, öyleydi. Bir gün hafiften rahatsızlandı. Çevreden toplaşıp hastaneye götürüldü, bir bakıldı. Doktor "Gazlı yiyeceklerden gaz yapacak şeylerden uzak dursun, kalbini sıkıştırır," demiş. Rıza Efendi o gece sekiz on tane gazozu içim yanıyor, doyamadım deyip içmiş, sabaha yürümüştü. İkindide cena- zesini kaldırdılar. Hayatında gazoza el sürmediğini, önceki gün iştahla birini bitirip öbürünü içtiğini söylediler. Demiş ki, ben bu nimeti daha evvel bileydim, keşke bileydim de kana kana içeydim. Kendimi kandıracağıma gazoza kanaydım, gazozla kandırılaydım. Bunu bile şimdi öğrendim, demiş. Ben Rıza Efendi'nin gazozla intihar ettiğini, ama bunu kimden gizleyip ne olarak göstereceğini uzun uzun düşündüm. Başına silahı dayasaydı canıyla baş edemeyen günahkâr olacaktı da, yetmiş sene yaşayıp gazozun gazıyla göğe yükselmesi hem çocuksu hem dayanılmazlığın bir ibretnüması olarak aklımın bir köşesinde kaldı. O donuk renkli üstü pütürlü beyaz gazoz şişelerine bakarken Rıza Efendi'nin perdeli ve sıkıntıdan ve yaşamaktan bunalmış gözlerinin menevişini gördüm. Onun o hayata bakarkenki sıkılması ve bana seslenişindeki ses tonu hâlâ yakamda bir süstür. Ne giysem onu çıkarmadım, neyle yakışır düşünmedim. Onu göz rengim gibi üstümde, her şeyin, asıl olanın üstüne gelişi gibi tabii bir hal ile taşıdım. Hayat onun kabıymış, o da kabında bir sabunmuş, yavaştan, ömrü erdikçe eriyecekmiş gibi yapıyordu. Bunu nasıl yaptığını bilemiyorum da bana verdiği his ve gözüme sunduğu resim buydu. Resmi kaldırıp baktım, baktım da insanın bu kaba girmeye çalışmasına, bunu yer yurt bellemesine bir daha şaştım. Şaşkınlık resmi kardeşim olarak hayretime eşlik etti. Bir bakışın beni anlaması kadar anlama- masından da, umursamayıp dikkat etmemesinden de, dikkatimi neye yönelttiğimi keşfetmesinden de her şeyden, hep ama hep ürkerdim. Ama hiçti işte. Var da hiçti, yok da hiçti. Sadullah Efendi on iki yaşında Şeyh-i Ekber olmadıysa ve bakıp bakıp da "Hiçten gayrıyı göremiyorum," diyen değilse, bu hiç, bana çınlayan ve bana sunulan bir şeydi, şeydi de neydi? Bir ince sezgim vardı, bir de az kalını. İnce sezgim beni kıyıyor, kalını, odun olmuş Sadullah Efendi'yi dövüyordu. Hangimiz daha perişanız ve esasta kimin canı yanıyor? Baktım, baktım, ben perişandım ve canı yanan da bendim, ama nedense Sadullah Efendi'ye acıdım. Galiba o an, baba olduğumu anladım. Yaşamaktan duyduğum müthiş sıkıntı büyük dert, nefes almak ve tamam işime yaradı deyip geri vermek ama almam diyememek, nefesimi ne kadar tutsam da bir, üç, beş sonra dayanamayıp koy vermek, işte bu ve bu kadar. İntihar edenleri büyük ölüler saymadım, imrendim, genç ölenler, işte onlara hayrandım, hayrandım da, ben bu hal ile sahi neydim? Bunu hiç bilemedim. Bir vakit nasıl olmuşsa bilmiştim ki bizden çıkan her ses ve görüntü kabul etsek de etmesek de, beğenip yanımıza alsak da almasak da bizden sonra da aksedecek olan hayatımıza ait bir aksülameldir. Her şeyi kendi istediği vakit sunan hayat buna beni ancak şimdi hazır bulmuştu. Onun hazır bulması acaba ne demekti, hazır demek pişmiş mi demekti, bitmiş mi? İnsan terminoloji ile mi sınırlıdır, dil ile mi, her gibi nerden alınıp nereye ekleştirilendir, bilmem de bilsem ne olur ki. Dünya, her ahmak gibi kendini akıllı ve hep kârda sayan dünya, bilsen, bir akıl edebilsen, seni de benzerlerin batıracak, kendinden saydıkların yok edecek. Hayatın temizliği öldürmektir, tazelenmesi ve baharı derin kederdir. Sevilmek ve takdir görmek şişmanlığın ve çeşitli rahatsızlıkların bir sonucu mudur, vitamin eksikliği midir, tırnaktaki beyaz leke midir? Sevmek, asıl sevdiklerin ve tercihe şayan bulduklarından yiyeceğini yedikten sonra gelip dinlendiğin ve teselli bulmaya çalıştığın şu bahçe midir? Yabanî kekik ve mercanköşk kokusunda Hafız Sami'nin delirme pahasına çıkan sesi senin mayonezle bozulmuş cildinin, dimağının, ahlakının ve dönmeze gitmiş edebinin eskiden ekilmiş maydanozu mudur? O şair sen almak istediklerinden hevesini alamayıp geri düşünce okuyasın ve tam da beni aksettirmiş diyesin diye mi yazdı o şiirleri, kendi ölümünü güzel ve kutlu ve bereketli kılmak için mi? Artık bu devirde kitabın satılması değil toplatılması mübahdır. Hayatla her anlaşmaya varan, varamayanın kederini artırır, onun garipliğine bir ilmek daha atar. Dünyayı her makul bulan onu ayıplayanı yalnızlaştırır, tuhaflaştırır, şartlarını her kabul eden ve ona göre davranan, yaşamada şart olamayacağını düşünenin önermesini daha da gizler daha da bulunmaz yere saklar ve bunu arayanı da gitgide azaltır. Üstelik anlaşmaların her bozulduğu, sekteye uğradığı, makul buluşların yüz geri edildiği an bu dünya anlaşmacıları hemen õte tarafa geçivermek isterler, hemen veryansına hazırdırlar. Ama öteki taraf şartlar değişse dahi kabulcülerden olamaz. Kabul, yenen yemeğe, oturulan eve karşılık bir susmadır da bu kimse kimseyi kandırmasın konuşabilecek olanın ilacı değildir. Ham ruh ve dünya artığı, dünyanın gelmiş geçmiş tüm sokak köpekleri ile kıyaslanmaz bir açlık ve teslimiyettedir. Bilinse, hayat aslında kimseyi teslim alamaz. Ölmek ve öldürülmek teslim alınamayışın son hareketidir. İnsan zaten dertli değildir, derdin kendisidir. İnsan öyle büyük bir derttir ki bu büyüklükte bir şeyin kendine sığacağını aklına getirmez de bunu dünyanın, hayatın derdi sayar. Hayat, o durgun, kibirli suyunda kendisine bakan bu çirkin heyulaya bakıp bakıp "Bu herhalde benim," der. Bu dert de ona yeter. Bilmek içimdeki bir sırdı. Bütün bildiklerim birer sırdı. Bilgi, söylememem karşılığında edindiklerimdi.

penemuee 1 year ago

Coşkuyla Ölmek Bölüm; Akılsız Adam Sadullah Efendi sanki bir kaplumbağaydı da az yanaşmak, dokunmak başını içeri kaçırmasına kâfi idi. Kaplumbağanın bu hareketi de zaten hayli tuhaftı. Koskoca değirmi kabuk, boz bulanık damalı bir hilkat evi, belki üç yüzyıllık bir surat…devamıCoşkuyla Ölmek Bölüm; Akılsız Adam Sadullah Efendi sanki bir kaplumbağaydı da az yanaşmak, dokunmak başını içeri kaçırmasına kâfi idi. Kaplumbağanın bu hareketi de zaten hayli tuhaftı. Koskoca değirmi kabuk, boz bulanık damalı bir hilkat evi, belki üç yüzyıllık bir surat ve ayaklar, ama nikabını açıp da âfitâbını göstermede fevkalade çekingen, hatta merdümgiriz bir sıfat bekçisi ruh. Bakan sanki mest, gören daha evvel gördüklerine lanette... Ama kaplumbağanın kendine biçtiği değer ve insanı kendisi karşısında koyduğu yer tesadüfi bir karsılaşmadan bile kaçınıp taşlaşmadan başka değil. Gerçeğin tasdike ihtiyacı var mıdır? Hayır. Tasdikin gerçeğe ihtiyacı vardır. Yalandan ve olmayandan korunmaya ihtiyacı vardır. Ama ihtiyaç, dünyanın acıklı sözü, ihtiyaç ki, varsa, karşılığı yoktur. Ben hayatta kendime bir yol bulamadım, yapamadım da, mevcutlara giremedim de. Tırmanamadım da, büsbütün aşağı yuvarlanamadım da. Anlatılan, görünen, gösterilen şeylerin yol oluşu bana inandırıcı gelmedi. İnandırıcı gelmemek bir yana varlığı bana yokluk geldi, yokluğu varlığa kanıttır diye yokluğunu ikrar etmek varlığına tanık tutulurum diye bana hepten perişanlık geldi. Buna sebep yok demedim. Keşfede ede bunu keşfettim. Ama keşif, eğer gerçek bir keşifse, yani gerçek bir sır ise size açılan bir sır olarak, hep saklamanız gereken bir şey olarak bir an için gözünüze açılıyor ve tekrar kayboluyor. Yani bunlar suyun 100 derecede kaynaması gibi bir keşif değil, yerçekimini fark etmek gibi bir keşif değil, fark eden bağıramıyor, büsbütün sesi kısılıyor.Herkesin bir yolu var mıdır bilmem. Hayatta asıl bilmem gerekenleri bilmem. Bu da aslında onlardan biridir. Bilsem, yine bir şey bilmiş olmayacağım, bunu biliyorum. Başkasına ait, onun sırrı ile bildiği bir şey anlatılsa bile anlaşılmıyor. Çalınmasından bile korkmamak lazım. Anlatmak için çırpınılsa, bir gerçek bir başka kimse ile birleşemiyor. Mümkün değil birleşmiyor. Gerçek, parmak izi gibi kendine ait, değişmez, neye yarar peki? Suç işlediğinde yakalanmaya, başka değil. Parmak izi ile kim felah bulmuş, kim parmak izini gösterip rahatlamış, kim başkasında olmayan yani başkasının göremediği yani ona yok sayılan bir gerçekle övünmüş de neyle övündüğü anlaşılmış? Kim övünmüş de övünürken asıl söylemek istediklerini söyleyebilmiş? Ah pek yazık, gerçekten pek yazık. Gerçek varsa, bu yazıktan vazgeçerim. Yoksa yazık demek hiçbir şeye yetmez. Bu yazık dünyanın, orta yerin, bu pek kâbuslu rüyanın söylenişi. Yaşıyor muyuz? Evet, pek yazık, şimdilik pek yazık. "Üstadım," dedi. Malum, devir, cahilin daha cahile "Ustadım," diyerek kendi üstatlığını sağlam kazığa bağlama devri. Hoşluk, böyle kafiye uğruna kabul görecek kadar kof mudur?" Çünkü ömrüm dramatik konuşmalar yapıp kendi konuşmamdan büyülenmekle, tekrar böyle bir konuşma fırsatını beklemekle geçmiştir. Gerçi sanıyorum ki bütün kafasızlar aynı durumdadır. Olmuş demek varlık ile iş bitmiş, artık varlık varken ve değişebilirken yokluk kabristanında istirahata çekilmiş olgu demektir. Ne oluyor dendiğinde olan hiçbir zaman anlatılan, sözü edilen hatta ihsas edilen değildi. İnsanın kendisine olmasını istediğiydi. Çok üzgün olduğunu söylemek üzülememenin tercümesiydi, perişan oldum demek hakkı ile ıstırap çekemiyorum demekti. Ve benzeri. Zaten hep bir yerden bir yere gitmek, gidilen yere alışmak, göçülen yerin hasretinde olmak, mukayese etmek, yol hazırlıkları ve eziyetler ve yerleşmeler büyüklerin dünyasına aittir. Çocuk bir kedi gibi karışıklıktan, perişanlıktan lezzet duyar. Evde derli toplu odada oturup, mutfakta yemek yemeyi değil de tam aksi, yetişkinlerin bir an evvel kurtulmaya can attıkları şeyleri sever. Ben kendimi ömrüm boyu, neden bilemem, aslını bilemem, sebeplerini bilemem, bir kusur timsali olarak gördüm. Bir kusur sürahisi idim de ne akıtsam öyle akıtır, kusurlu akıtırdım. Hep eksik ve kırıktım da tamlanamazdım. Hep yarım ve yanlış anlamadaydım da doğrulamazdım. Hep bir ayıp gizlemek zorundaydım da bu ayıp zaten bendim, bundan kurtulamazdım. Dertli olduğumu ve deva bulmaz olduğumu elbet biliyordum ama kusur bilmezliğin de bir sıhhat olduğunu zannedecek kadar hasta değildim. Hasta idim de kusursuzluk sıhhat ise ben anca nezle idim. oğlum benim devamım mı, dünyanın devamı mı şaşırdım. Dünya, bir ahmaktan üç ahmak çıkaran dünya, benden bile işte bir ahmak, kendinin devamı bir ahmak çıkarmıştı. Bana şah damarımdan yakın olan hep bu boğulma ve beyhude bir yaşamdan sonra gelen beyhude bir nefessiz kalma hissiydi. Her insan gibi o da dünyaya belasını bulmaya, kendinden evvel rezil olmuş milyarlarca insanın yaşadığını yaşamaya gelmişti. Niye geliyorlardı hâlâ peki? Hâlâ niye gelip duruyorlardı? Gelip de görülmemiş ne görüyorlar, görmüşe söylenmemiş ne söylüyorlardı? Görülmüşü bile görememeye, söylenmişi anlamamaya bu fazla ve gereksiz değil miydi? Hadi pek beğense hayır ne beğenecek, hadi bir tat alsa ne alacak, kaç kere ne alacak, kaç kere kimden ne çalacak, çaldığını kaç gün sürünüp takınacak, ne olacak, ne oldu ve ne olacak? Ben de kırk küsur senedir buradayım, gözlerim fal taşı gibi açık, sinir uçlarım tümden dışarıda, kulağım keskin mi keskin, ama yaşayanlar benim gördüklerim ve bildiklerim hususunda bana ve herkese yalan söylemekten usanmadı gitti, usanacağı da yok. Ben dinlemek bir yana onun varlığını bilmekten artık tükendim. Kim bilir bu çocuk benden çok sonraları hangi perişanlıkla, hangi sokaktaki, hangi eve içinde bir ezinti ile girecek de nereye nereden bakacak da nereyi neresinden göremeyecekti. Hayat kısa diyenlere diyecek sözüm bile yok, kısa gerçekte ne acaba? Bazı şiirlerin, derste okuduğun bazı şiirlerin ana duygusunu bulunca seni asıl duygulandıranı, hem de bir daha bulamamacasına kaybediyor musun?" "Hayat Bilgisi kitabındaki resimlerdeki renkler mi güzel, gerçek renkler mi?" "Aynı değil mi?"

penemuee 1 year ago

Coşkuyla Ölmek Bölüm; Akılsız Adam Gençliğimde önümdeki hayatı en büyük derdim olarak görürdüm. Önümde bir hayatın uzanması ve henüz genç olmam benim tek derdimdi. Diğer dertler bundan sadır olmuştu çünkü. Dert, onunla yaşayacağını düşünmektir, gelip geçicilik dert değildir diye düşünürdüm.…devamıCoşkuyla Ölmek Bölüm; Akılsız Adam Gençliğimde önümdeki hayatı en büyük derdim olarak görürdüm. Önümde bir hayatın uzanması ve henüz genç olmam benim tek derdimdi. Diğer dertler bundan sadır olmuştu çünkü. Dert, onunla yaşayacağını düşünmektir, gelip geçicilik dert değildir diye düşünürdüm. Yarın ya da öbür gün ya da gelecek ay ölecek olsam benim ne derdim olabilirdi ki; dert yaşamaktır, bunu iyi biliyordum. İnsan kendi ile başkaları arasındaki farkı ya da benzerlikleri nasıl bulur, bunlardan, bunların her şarttaki sabitliklerinden nasıl emin olur, bunu bilemiyordum. Gençken her genç gibi genç olduğumun farkında değildim. Bu sebeple "Gencim, şöyle yapayım, böyle edeyim," diyenleri hiç anlamadım. Insanın içinde olduğu hal ona en yabancı haldir. Deli deliliğini, genç gençliğini, ihtiyar fıkradığını bilmez. Birisi yeri gelir de söylerse bunları duyar, duyar da yine anlamaz. Ah işte hayat bu halle yaşanıyor, hayat habersizken yaşanıyor, yaşanıyor dediğim şöyle üstten geçiyor da aklın başına gelip kendi hayatına dair haberleri aldı ğında oturup bir bakılıyor, bu da neymiş diye, yine bir şey denemiyor. Hani insan gençlik, çocukluk resimlerine bakar da hiç tanımadığı birine bakar gibi olur ya, yüzünü başka, ifadesini sandığından değişik bulur ya, bu resmi sündürüp bütün hayatın üstüne çekseniz işte örtü budur. Hak ve hakikat örtüsü budur. Ben gençken neticede sadece bir canlıydım, ama hayatta değildim. İhtiyar coşkusuz ölür, genç eğer ölürse coşkuyla ölür. İtiraf edeyim, gençken ölmeyi çok isterdim. Coşkuyla ölmek isterdim. Kendi gözümde kendim ancak böyle tam ve gerçek olabilirdim. Bazı dizelerde kalbim gümbür gümbür atar, derin ve sert bir sıkışma duyardım. Yazan bir parça ölmüş, okuyan ben kısmi ölü, ama bu hayat nasıl şeyse, böyle yarı canlılara talip, bizi sürükler yine bırakmazdı. Ne olurdu oysa şöyle kayıversem toprağa. Hayır. Hâlâ da sağım ve ölme coşkumu yitirdim. Artık öldüğümde ya hastalıktan ya ihtiyarlıktan öleceğim. Bunu düşünmek beni için için eritiyor, ölümden artık utanıyorum. Genç, hayattan utanandır, burada bu halde olmaktan utanan. Ihtiyarsa yaşamış olduğu için artık ölümden utanan. Ben bütün şartları sıyırdığımda kalandan iğreniyordum, tabakta kalandan değil ya da önüme konandan değil, tabağın kendisinden ve önüme bir şey gelmesi, konması halinden iğreniyordum. Bu tiksintim hiç hafiflemedi. Ve birden aslında kendimden el çekip benim yerime cenkleşsin, benim yenildiklerimi yensin, benim diyemediklerimi desin diye bu zavallıdan medet umduğumu anlayıp gözlerimi ondan kaçırdım. Ben istiyordum ki, hayatımın bütün pürüzlerinin üstünden ince bir zımpara olarak geçsin, o her kendime dönüp baktığımda göğsüme batan kıymıkları az da olsa bir cilalasın, beni perdahlasın. Çocuk dediğin ilerde neler giydiğini düşünüp geçmişine bakarak pek yol aldığını hissetmeli, geçmişinde bir mahrumiyet ve eksiklik duymalıydı. Eksiklik duymayan tamlığı nerden bulacaktı? Anlasa beğenmezdi zaten, kim anladığına bir kıymet vermiş ki, anlamak küçümsemektir biraz da. Buna da talip değilim. Üstelik daha açığı şu ki hem anlamayacak hem küçümseyecek, küçümseyebilmesi anlayabildiği zehabını ona verecek. Tam hayalimdeki gibi olmadı ama hayal zaten o hızla kaçıp giden yabani at sürüsü değil miymiş, öyleymiş. Odası kudümü, takkesi, elifbası, Mushafı, küçük yatağı ile bir hücreyi andırsa da, andırmak acaba asıl sahibi anmak mıydı? Dertlenmeyeceğini anlıyordum. Bu istediğim değil mi, diye düşündüğümde, evet diyemiyordum, dertlenmeyenin dertlendireceğini biliyordum. Bunun da sahibi ve tabii yönelimi belli idi; bendim. Çocuklar ve ihtiyarlar herhalde hem ihtiyaçları olduğundan, hem kendilerine bu hürriyet verildiğinden dünyanın her aksi işi gibi sabah uykusunu hiç sevmezler. Beklemek, bir şeyin yoluna ve haline girmesini beklemek, beklerken olacak olanın olması için gereken her türlü başka hale geçişlere, kalışlara tahammül etmek ne zor şeydi. Başı da, ortayı da, sonu da bilip beklemek ne tahammülü güç şeydi. Tanrı'nın da yaptığı bu muydu? Baş, orta, son belli, helak kaçınılmaz, ancak önemli olan o zamanı geçirmek, o zamandan geçmek. Ve geldiğinde gelmemiş gibi, bilmemiş gibi, yaşamamış gibi gelmek, rüyayı görüp uyanmak ve "Neyse rüyaymış,” demek ve aynı yerden uyumaya devam etmek. Yaşamaya da, ölmeye de yazık. Bu ölüm için yaşamaya, bu yaşamak için ölmeye yazık. Mezarlıklara, servilere, süsenlere, nisan sonunda açan katırtırnaklarına, telaşlı karıncanın adımlarına yazık, mezar taşına konup da bağıran karganın sesine yazık, ölüme ağlayan şaire, yaşam var zanneden filozofun nefesine yazık, şen taklalarla ilk senelerinde koşup zıplayan, ağaçlara tırmanırken seyredilip seyredilmediğini kontrol eden kedinin tırnaklarına yazık, ağdaki balığa, lokantada onu bekleyen anguta, önce ön iki ayağını sonra arkadakileri ovuşturup bu hareketinden büyük kâr ve kisve uman karasineğe yazık, hortumunu sallayan koca file, sanatlı sıçrayışı ile dahi boşluğu dolduramayan yunusa yazık, grafon kâğıdından gelincik ve petunyalara, en pürüzsüz çakıl taşına, kum olmuş zavallıya, sağdan sağdan yürüyen eşeğin inadına, yol kenarlarındaki ısınmış dikenlere, kozalağın içindeki fıstığa, duvara yapışmış yosuna yazık, bu topu binyıllardır çevirip duran sema-i muğlaka, titreyen kanatlara, açılan göğe ve onun katmanlarına, havanın, suyun olduğu, olmadığı yerlere yazık. Kaçmak tüm yaşamım boyunca asli fiilim, varlık alanım olmuştu. Tüm kâinat, gelmiş geçmiş yaratılmışlar peşimde, ben hep soluk soluğa idim. Kendi soluğumu duymaktan, uydurduğu efsanesine inanmaktan, hem anlatan hem dinleyen hem hayret eden hem sonunda "Huuu" diyen olmaktan, yerimi tayinden şaşkındım. Acaba duymak nasıl bir şeydi, ben neyi nasıl duymuş ve duyduklarımın doğruluğuna nasıl inanmış ve emin olmuştum? Duyduklarım bakıp görüp içime yerleşen ve kendi sesleri ile uğuldayıp başka bir varlık gibi bana kendilerinden bahsedenler miydi, ben onları hiç tanımayıp tanıdığını söyleyenlerden mi işitmiştim? Ne tuhaf şey çocukluk, hiçbir şey tuhafına gitmiyor. Nereye bir sözle eğilsem, ne vakti bir hayalle eğsem, kime gözlerimi yumsam da açsam beni bekleyen hep bu sükût. Acaba bir söz, bir başka telakki bir başka benliğe uzanıp kavuştuğunda, o arada, o esnada neler oluyordu? Acaba benlik bu yeni gelenle ve geldiği yeri tarumar etmek ve mevcutları beğenmemekle geldiği yerde ne yapıyordu, Evlat, evlat sen kimin kanındansın, kimin canındansın? En az benimsin, en az benim gibi olansın, üstüne üstlük benimsin, ben seni ne yapayım, senden ne yapayım, kendimi ne yapayım, benden sana ne katayım, güzellik çoğuldur derler, seni bu çoklukla nasıl barıştırayım, hakikatle nasıl tanıştırayım, biliyorum ne istediğini, bana karışma ben müstakil, ayrı bir varlığım, kendime göre bir varlık planım var diyorsun, "Varlık planı” sözünü de meşhur bir hocadan öğrenmişsin, yüzüme yüzüme söylüyorsun, bu sözü söyledin diye bütün plan da önüne açıldı ve dahi saçıldı zannediyorsun, kendi kendime ne olursam, ne olacaksam o olu rum, hiç yorulma, beni de sıkma diyorsun, beni modernliğe itiyorsun, yani baş aşağı yuvarlıyorsun, ikindi vakti camide o kış ikindisinin soğuğunu iki kaburganın arasına yiyor da.Tin suresi kubbede çınlıyor da hâlâ aynı kalıyorsun, kalırım diyorsun, o rüzgâr hani geçen gün ikindi vakti aniden caminin içine girdi de mihrabın arasında beni buldu da Azrail gibi yokladı ya, dehşetli soğuğu bana duyurdu, sırtımı bıçaklayıp da gitti ya, ben sana baktım, sen elindeki plastik tespihle meşguldün, bana ve ürpermeme dikkat etmedin, bütün dikkatin dikkatinin ve hayretinin bir şey tarafından kapılmamasına adeta ayarlı, tam geliyor diyorum, gözlerin başka, hem de bir şey olmayana çevriliyor, dikkat sana bir şey yapamıyor, hayret sana hayret ediyor, sure çınlayıp geldiği yere geri gidiyor, ikindi rüzgarı aralık sonunda kulunçlarının yerini bulamıyor, amud-u fukaran zengin, fakirliğini bilmeyen her şey gibi alabildiğine zengin, her şeyim var diyorsun,dünya sana verecek ne dert ne zevk bulabiliyor, dünyayı perişan ediyorsun. Gerçi iyi de ediyorsun, ama böyle yapmakla dünyanın kendisi oluyorsun. Peygamberimiz “İlim Çin'de olsa gidin alın,” buyurmuş. Bu şu demek; siz ne Çin'e gidebilir ne alabilirsiniz, bulduğunuzu bile yiyemez, yediğinizin de ne olduğunu bilemezsiniz, oturun oturduğunuz yerde, ilim Çin'den uzak, Çin ilimden derin, ilim kiminin en kuytusunda, kiminin iki kaşının ortasında. Akşam eve dönüş mahzun ve düşünceli olurdu. Düşüncelilik neden mahzunluğun da hemen elinden tutar, düşünce neden hep keder örtüsünün üzerine oturur ya da büsbütün üstüne çeker? .

penemuee 1 year ago

Coşkuyla Ölmek

Şule Gürbüz

5 Gönderi

Bölüm; Ruhuna Fatiha Fazlasına aklın ermez. Kalp gözün maşallah açık ama o da ileri derece hipermetrop. Elbet senin şeyhin de bu ellilik olacak. Vallahi elde edilecek kârın perişanlığı bu memlekette insanı tembelliğe alıştırıyor. Elimde kalır diye elimi sürememekten miskin oldum,…devamıBölüm; Ruhuna Fatiha Fazlasına aklın ermez. Kalp gözün maşallah açık ama o da ileri derece hipermetrop. Elbet senin şeyhin de bu ellilik olacak. Vallahi elde edilecek kârın perişanlığı bu memlekette insanı tembelliğe alıştırıyor. Elimde kalır diye elimi sürememekten miskin oldum, miskin. Bir şeyin aslını aramanın yüzde doksanı bulamamaktır. Bulmak da bu yüzde onu kimseye anlatamamaktır. Yenilmek ve yakalanmak zamaneliğin ilişki biçimi olduysa bu zamandan az õteye kayıp şöyle bir bakmak, devir locasına kurulmak elbet en muvafıktır. Bana derler ki "Biz, bize verilenlerle böyle olduk." Ben derim ki "Sizin gibi olmamak için her şeyimi vermeye de, hiçbir şeyimi vermemeye de ahdettim." Sabahları kendime ait olmayan bir geceden ve uykudan kendimi sokaklara atıp, sağda solda kaybetmek istediğim vaktime talip arıyordum. Hiç alıcısı olmayan, yapması derde katlanmaktan zor, mayasının yıllar önce atılmış olması gereken bir şeyi, bir sözde aklı bir çırpıda önünüze atıverirler, uymanızı beklerler. Tekrardan başka bir akılla doğmamın beklenmesi bile daha makuldür hâlbuki. Sandalyelere oturanlar dinde reform gerçekleştirmiş, bin yıllık küllü çöreği yeniden fırınlamış olmanın edası ile üst kast olarak hem rahatlarına bakıyor hem tepeden bakıyorlardı. Ne huzurluymuş aldatılmak, aldatmanın kasırgalarından hiçbiri yok, müthiş bir sükûnet, temizlik duygusu, adeta şükredecek bir halde olma, Buna tam razı değildim ama gidişe de mani olmadım. Hafifçe arkasından baktım. Ruhumun bir halinin arkasından baktım. Sonra hep bu davranışımla normalde onda kaplayamayacağım kadar yer kapladığım ve tutku duyulduğum düşüncesi beni kaybımın acısına rağmen az çok tedavi etti. Biraz marazi, biraz zararsız, şairin dediği gibi "Ayakkabı çivisi gibi kendine batan," olur ki, dünya kendine değil başkasına batanı, kendine değil başkasına yıkılanı, kendini değil başkasını suçlayanı sevdiği, istediği ve kabul ettiğinden onu hemen defoluların arasına ayırıverir. Ama sorsanız kitaplarında, gerek gökten inenlerinde, gerek yerden bitenlerin iyicelerinde böyle değilmiş gibi yapar söyler, bunu yaymak için peygamberler ve peygamber mizaçlılar ortaya çıkarır. Sonunda onları da ya çarmıha gerer, ya perişan eder. Dünya kendi hakikatleri hakkında tamamen yalancı ve ikiyüzlüdür. Ahret ancak hiçbir söylenen ile düşünülen ve hayal edilen ile beraber anılmayacak bir yer ise ki ben öyle umuyorum, öbür dünya denmeyi hak eder. Incirle, üzümle, zeytinle, köşkle, huri ile nehir ile... yok. İnsan söylerken sıkılıyor, orda sıkılmak yok diyorlar bir de. O sıkılma bilmez salaklardan burada çok diyemiyorsun. Trafik ışığı kendi isteğine ve dünyasına göre geç-dur diyordu, "Geçecek hal var mı?" demek onun kurulu dünyasında yoktu. İnsan her durumda kendinden bir oluşanı görür ve onun neticesini tadar. Bunların toplamıdır. “Su kaplumbağası, deniz kenarına bıraktığı yumurtalarından çıkan yavrularının denize doğru yürüyüşlerini, onların arkasından bakarak seyreder. O anlık bakışı ile de yavrularını terbiye eder." Dünyayı ahret sanıyor, benim gibi. Ahreti dünya sanıyor benim gibi. Bunların ikisinden de, işlerin aslından da haberi yok, benim gibi.

penemuee 1 year ago

Metinler

Nilgün Marmara

2 Gönderi

Korkarız ortak sayılmaktan bir an'a, herkesin unutmaya yaşadığı, ayırdında olmadan içinden geçtiği sonsuz gün sırçası bakışından, korkarız!

penemuee 1 year ago

Yabancı

Albert Camus

163 Gönderi

Fakat herkes bilir ki hayat, yaşanmak zahmetine değmeyen bir şeydir.

penemuee 1 year ago

Sırça Fanus

Sylvia Plath

46 Gönderi

Sırça fanusun içinde ölü bir bebek gibi tıkılıp kalan insan için dünyanın kendisi kötü bir rüyadır. Kötü bir rüya.

penemuee 1 year ago

Çağın Olayları Arasında

İoanna Kuçuradi

1 Gönderi

Bir insanın "herşey yapılabilir" ilkesine inanıp buna göre hareket edebilmesi için, kendisinin bir yüzü olduğunu unutması, kişi olduğunu ve karşısında kişilerin bulunduğunu unutması gerekir: kendi yüzünü silmesi ve insanların yüzünün onun gözlerinde silinmesi gerekir.

penemuee 1 year ago

İnsan ve Değerleri

İoanna Kuçuradi

3 Gönderi

Dile getirilen ilgili değer yargılarının değerlemelerle tutarlılığı veya tutarsızlığı bazan kausal şartlarla da ilgili olduğundan ve kişilerarası ilişkiler çok yönlü şartlar içinde olup bittiğinden, bir kişiyi ele veren değer yargıları değil, değerlemeleridir -fiilen yaptıkları, ortaya koydukları, yaşadıklarıdır.

penemuee 1 year ago

Televizyon Öldüren Eğlence

Neil Postman

2 Gönderi

"Televizyon" Billy Graham'ın kalemiyle, "insanın şimdiye dek tasarladığı en güçlü iletişim aracıdır. En çok izlenen saatlerde yaptığım özel yayınlarımın' hepsi ABD ve Kanada genelinde yaklaşık 300 kanalda gösteriliyor. Bu sayede tek bir tele yayında, İsa'nın ömrü boyunca seslendiği kişiden milyonlarca…devamı