penemuee (@penemuee)

Son zamanlardaki konfor alanım bu dizi. Tek kötü tarafı bölümlerin kısa olması. Konuya gelirsek; ayrılık ardından kendi hayatını inşa etmeye çalışan bir kadını izliyoruz bu dizide. Mira, o kadar hayatın içinden bir karakter ki izleyen her kadın kendinden bişeyler bulacaktır…devamı

penemuee 8 months ago

Siddhartha

Hermann Hesse

57 Gönderi

Spoiler içeriyor Bir kimse arıyorsa, gözü aradığı şeyden başkasını görmez çokluk, bir türlü bulmayı beceremez, dışardan hiçbir şeyi alıp kendi içine aktaramaz, çünkü aklı fikri aradığı şeydedir hep, çünkü bir amacı vardır, çünkü bu amacın büyüsüne kapılmıştır. Aramak, bir amacı olmak demektir.…devamı

penemuee 10 months ago

Yaşamak İstiyorum

Ayn Rand

1 Gönderi

Ne yaptığımızdan emin miyiz? Hiç kimse bir başkasına hayatını ne uğruna yaşayacağını söyleyemez. Bu kişisel bir haktır ve kişinin elinden alınamaz. Çünkü insanlarda, aramızdaki en iyilerinde, tüm devletlerden, tüm kolektiflerden değerli bir şey vardır! Soruyorsunuzdur şimdi... Bu şey nedir? İnsanın…devamı

penemuee 10 months ago

When Life Gives You Tangerines

Im Sang-choon

204 Gönderi

Spoiler içeriyor Son zamanlarda izlediğim en iyi diziydi diyebilirim belki de biraz sindirdiğim zaman favorim bile olabilir. Bu diziyle ilgili en sevdiğim şey çok sıradan şeylerin anlatılması, sıradanlıktan kastım da şu; hiçbir karakter kimsenin başına gelmeyecek bir olay yaşamıyor, salt iyi ve…devamıSon zamanlarda izlediğim en iyi diziydi diyebilirim belki de biraz sindirdiğim zaman favorim bile olabilir. Bu diziyle ilgili en sevdiğim şey çok sıradan şeylerin anlatılması, sıradanlıktan kastım da şu; hiçbir karakter kimsenin başına gelmeyecek bir olay yaşamıyor, salt iyi ve kötü değil hiçkimse sadece insan. İzlerken karakterlerle veya onların birbiriyle olan ilişkileriyle bağ kurmamak mümkün değil. İnanılmaz üzücü bir dizi ama izlerken de sıcacık oluyorsunuz bi yandan. Neredeyse 50 yıllık bir süreci anlattığı için 3 belki de 4 kuşağı izleme şansımız oluyor, böylece o aileden biri gibi hissetmeye başlıyoruz kendimizi. “Acaba sonunda ne olacak” değil de “Evet, hayat böyle” dedirten bir dizi. Bir aile nasıl kurulur, aşk nasıl bişeydir, ebeveynlik, kayıplar, çocuk olmak.. bütün bunlara değiniyor dizi. Hiçbir şey tam olmuyor hiçbir zaman hayatta, dizide de olduğu gibi. Bazen para bazen zaman bazen sağlık eksik olabiliyor hayatımızda veo eksik olan tamamlanırsa mutlu olabiliceğimizi düşünüyoruz. Ama eksikliğe rağmen mutlu olabilmenin bu hayatta en zor ve bi o kadar da anlamlı olan şey olduğunu unutuyoruz. Bu dizi bana sade bir yaşamın önemini hatırlattı, sevdiklerimizle olan gayet sıradan bir hayat sürdürebilmenin sıradışılığını hissettirdi. Yine belki çok klişe olan aşkın paraya karşı zaferi en klişe olmayan yerden anlatılmıştı. Birine karşı olan sevgimizin belki de en büyük tezahürü kendi hayatımızdan onun için neleri feda edebileceğimizdir. Bu dizide fedakarlıklarla dolu bir aşk hikayesi izliyoruz belki de bir aile hikayesi. Oldukça sıradan fakat anlamlı. Dizinin en sevdiğim kesiti Ae sunun, hayatını küçümseyen kızına; benim hayatımı küçümseme çok güzel bi hayat yaşadım demesiydi. Bir insanın hayatının mutluluğu veya anlamlılığı onun bu hayatta nerede olduğundan değil, olduğu yerde ne kadar memnun olabildiğine göre ölçülür belki de…

penemuee 1 year ago

İnsanlığımı Yitirirken

Osamu Dazai

168 Gönderi

Onları güldürebilirsem, onların “hayatlarına” gerçekten uymamamı önemsemezler diye düşündüm. Gerçek korkak mutluluktan bile korkar. Pamuk yün bile yaralar onu. Ah, insanlar birbirleri hakkında en temel şeyleri bile bilmiyorlar. Başka birini tanımanın imkansızlığı. Yani, anlamanın ve anlaşılmanın imkansızlığını.

penemuee 1 year ago

Coşkuyla Ölmek Bölüm; Rüya İmiş Her şey ve herkes geçse biz muhkem, sabit, emin yerimizde kalsak. Bütün hayat akarken biz camdan baksak, boğulanı, ezileni, itileni... izlesek. Evdeyiz, kapı çelik, üstten de kilitliyoruz, "Kim o?" demeden kapıyı açmıyoruz. Bir tek bizim…devamıCoşkuyla Ölmek Bölüm; Rüya İmiş Her şey ve herkes geçse biz muhkem, sabit, emin yerimizde kalsak. Bütün hayat akarken biz camdan baksak, boğulanı, ezileni, itileni... izlesek. Evdeyiz, kapı çelik, üstten de kilitliyoruz, "Kim o?" demeden kapıyı açmıyoruz. Bir tek bizim şu kız utanıyormuş "Kim o?" demeye, gençlik işte, başına utanılacak bir şey gelmesin diye soruyorsun desen anlamaz; bütün utanılacakları bir bir yaşadıktan sonra da utanmaya başlar. İnsan işte, işi gücü, bittikten sonra elindeki boş bardağı içiyormuş gibi ağzına götürüp getirmek, insan işte, kertenkelenin hallicesi, daha yavaşı, ama sorsan falan da filan. Evde yalnızken üstüme acıklı bir hal geliyor. Kimseye görünmeyeceğimi bilir bilmez omuzlarımı inmiş, yüzümü süzülmüş görüyorum. Bir hayatı devirdin diyorlar, sağa sola bakıyorum, devirdiğim bir şey görmüyorum, kendimi yan yatmış görmesem de seziyorum. Yaşları devirdin diyor Cemile, acaba nasıl devirdim? Insan devirdiğini, devirirkenki mücadelesini, devrilecek gibi olurken doğrulttuğu sırtını bilmez mi, ben bilmiyorum. Söylemek, buncadan sonra gerekli mi, devrildiğimi biliyorum. Başkaları bilmiyor görmüyorsa, tamam, uluorta herkese de söylemiyorum. Gençliğimizde Eyüp ile bazı dergiler alırdık. oralarda bazı şarkıcıların ya da bizden baska bir yol tutmuşların evlerini, daha doğrusu hallerini, neyin içinde olduklarını gösteren resimlere tesadüf ederdim. Bir masa üstünde siseler, dolu mu bos mu, bardaklar, yerde oturmuş birisi, pencere ardına kadar açık, rüzgâr tülü kaldıracağı kadar kaldırıp odanın içinde havalandırmış, dışarıdan görünen bir manzara, tek tük eşya, plaklar, pikaplar, müzik aletleri, çaldığı enstrümana eğilmiş kimseler, kitaplar, kâğıtlar. Bu resimlere bakar bakar bu çok uzak dünyada tarif edemediğim bir şeyler görürdüm. Çünkü bana öyle gelmezdi ama başkalarının sefahat, perişanlık diye adlandırdığı yerdeki adamla yapılan konuşma o odanın bütün boşluğunu galiba bana hoş gelenle doldururdu. Boşluk galiba benim en dolu bulduğum şeydi. Bir şey biraz, ne bileyim bir şeyle doldu mu, bana her şeyini kaybetmiş, kaybolmuş gelirdi. Ama boşluk, kocaman, derin, karanlık ya da sisli, anlaşılmaz bir boşluk, ne varsa ondaydı, her şeyi o çekerdi ve bu her şeyi o gizlerdi. Onların o boşluk ve başka halden bizim berjer, koltuk, kanepe ve misafir odası takımındaki konuşmalara benzemeyen bir şeylerle seslendiklerini duyardım. Bu duyduklarım beni boşluklara, tepelerdeki evlere, uçuşan tüllere... çekerdi. Annem beni bu dergilere gömülmüş görünce, “Bunların sonu kötü, felaket, şu hayata bak," derdi. Ben bakar ve bu paslı tenekede başka türlü açmış bir çiçek görürdüm. Bizim devetabanlarına, kauçuklara, süs ve salon bitkilerine benzemeyen cicekler. Sonra işte, ben, her ne olursa, demek ki başka şekilde soluk alacağım ve bunun icinde izimi belli etmeden yaşayacağım derken, izim izini benden kaybettirdi. Koltuk, kanepe, halı, pike ve nevresim takımları, bardakalıları, çay kaşıkları ve limon çatalları, kek kalıpları ve hamur karıştırma makineleri hayatı benden sakladı. Dibi tutmuş tencere ile mizacım uyuşmadı, karda kaymasın diye kauçuk botların altına kızgın şişle açtığım yollara kar buz bana mısın demedi, patates yemekteki fazla tuzu hiç emmedi, Havilland ve Tokalon Cemile'nin cilt lekelerine iyi gelmedi, ço- cuklar ana babanın devamı değil, müstakil de değil, ne olduğu bilinemedi, muskat ve anason gazı geçirmedi, ılık süt bana tatlı bir uyku vermedi, günde yirmi mekik göbeğimi eritmedi, okunmuş pirinç oğlana kâr etmedi, papatya suyu kızı sarışın etmedi, düzenli ağda tüyleri seyreltmedi, ayva çekirdeği öksürüğü kesmedi, "Ibrahim Ethem gömleği keten üç Kulhuvallah bir Elham" kayıp kediyi getirmedi, "Elham dürüsüne kızlar sürüsüne ben de birisine inşallah," diyen Eyüp çarpılıp öbür tarafa gitmedi, nar kolesterolü düşürmedi, aspirin mideyi delmedi, Gagarin Ay'a gitmedi, İsa çarmıha gerilmedi, minareden atılan kedi dört ayağının üstüne düşmedi, spor oğlanın azgınlığını dizginlemedi, mum ışığı aşkı tazelemedi, yazın manifaturacıda çalışmak oğlana hayatı öğretmedi, çikolata mutlu etmedi, bir lisan iki insan etmedi. Şu yaşım ve geldiğim çağ, gördüklerim ve yaşamımın beni taşıdığı şu balkon, şu masa, benim taşıdığım şu ailem, ensem, göbeğim, elimde tuttuğum şu bardak, baktığım şu sokak artık belli ki ben ne görürsem göreyim ne anlarsam anlayayım ne olursam olayım buraya bakarak bunların içinde olacağım. Bana bu manzaraya bakarak bir şey söyleme, görüp göreceğimin bu olması kaderi çizilmiş, yazılmış, kazılmış. Başımı çevirmekten fayda yok, görmezden gelmek boşuna, ait değil gibi duruş beyhude, işte balkon, işte manzara, işte hayat. Varsam ve sahi isem işte de ben. Hayata sığmak kolay değil, elin kolun sığsa tuttukların sığmıyor, ayakların girse hayallerin girmiyor, belin dönse gözün arkada bıraktıklarında kalıyor, hep bir darlık, darlık, sıkışma, sonra da bakılıyor ki, insan gire gire daha giriş kapısında durmuş, orayı da tıkamış, ötesi bomboş, yiğitsen ilerle. Bilinen beylik şeyler, evlenmek, işe girip çalışmak, yorulmak, hastalanmak, yaşlanmak, umduğunu bulamamak ve gitmek istemek. Mezarlıkların saadethane olduğuna hep inandım, evet, yatıp üstüne toprağı çekmek, önünden vızır vızır arabaların geçmesi, korna sesleri, yol yapım çalışmaları, duvarlara yazılan yazılar, kıkırdayan kızlar, yaşlı mezarlığa yan gözle bakan mazbut kadınlar, çarşambaları kurulan pazar, kaya gibi domates, şekerpare kayısı, sen mezardasın onlar pazarda. Onların eli kolu dolu senin boş, onların kafası kim bilir neyle dolu seninki neyle, onlar koşuyor sen vardın beklemedesin, onlar şişman sen zayıf, onlar konuşkan sen suskun, onlar bakıp görmüyor sen bakmadan görüyorsun, onlar dua ediyor senin duaların bitti, onlar rüya görüyor, uyanıyor, reçel yiyor, çay içiyor, sobayı yakıyor,üşüyorlar. Sen uzanmış görüyorsun. Rüya mı imiş, belki de hâlâ bilmiyorsun. Onların iğrendiği kurt senin ağzının içinde, onların terliğin tersi ile yetişip öldürdükleri böcek az evvel yanındaydı. Solucan yorulmadan toprağı havalandırıp duruyor, her şey canlı, her şey kıpır kıpır, bir avuç toprağın bile tamamı hareketli, bütün bu canlılığın içinde bir sen ölüsün, oh daha ne olsun. Balkon sabahları keder, öğleden sonraları utanç, geceleri hiddet veriyor. Bulanık baktığımda kederleniyor, sıkışıp kaldığımda utanıyor, anladığımda hiddetleniyorum. Ağır ağır kendimle barışmaya, daha doğrusu kendimi kabul edilir görmeye çalışıyorum. Ne tuhaf, böyle başladı böyle devam etti. Hiç ara vermedi. Hayat rüyadır derler. Benim hayatım hiç rüyalarıma benzemedi. Hayatıma benzemeyen her şey rüyam oldu. Benim çarçur etmek istediğim hayatım tasarruf edildi, bu tasarruf kim ve ne için bilinmedi, miras bırakacaksam bu çarçur edilmemiş, israf hiç edilmemiş hayatı bırakacağım. Ama alan, olursa alan acaba ne yapacak?

penemuee 1 year ago

Coşkuyla Ölmek Bölüm; Rüya İmiş Aklına türlü şey gelir, ahretini ateşe atarsın, ah dünya ne tuhaf yer, ya dünya ateşte ya ahret, ah dünya zaten meydanda da acaba öteki ne halde? Mesafe almak diye bir şey yokmuş, mesafeyi anlamak varmış.…devamıCoşkuyla Ölmek Bölüm; Rüya İmiş Aklına türlü şey gelir, ahretini ateşe atarsın, ah dünya ne tuhaf yer, ya dünya ateşte ya ahret, ah dünya zaten meydanda da acaba öteki ne halde? Mesafe almak diye bir şey yokmuş, mesafeyi anlamak varmış. Bu bir günde de olabiliyormuş, bir ayda da; işte o mesafeyi anlamak bir baş dönmesi, bir arayı ne ile dolduracağını bilememek, anladığının katiliği ile yeni yere kesin yerleşik olmak... Bunların hepsi insanı, içinde baş döndürerek sallayan bir çuvala girmiş da fırlatılacak yer arıyor olma haline sokuyordu. Her şeye rağmen asıl olan yokluğumdur; her şeye rağmen tuhaf bir şekilde varımdır. Varlığımı beğenmem, yokluğum kâfi gelmez. Varlığım aslında işe yaramaz, yokluğum bir siluetin kayboluşudur. Kendine bir anlam ve varlık yüklemek aslında gerçekte ne zordur. Geçerken "O bendim," demek ve buna yine de bir anlam verilememesi ve kendini kendi gözünle bile seçememek ne zordur, ne zor. Bu katlanma nasıl şeydir diye zaman zaman düşündüğümde, katlanma denenin, insanın zaten belli katlarından biri olup kendindekinden bir iki fazlaya gösterdiği celallenme olduğunu artık kabullenmiş durumdayım. İnsan kendindeki her kötünün bir fazlasını katlanılmaz, iki eksiğini de mükemmel bulur. Buna inancım tam. Hayat kimleri terbiye etmemişti ki, zaman ekşi üzümü ne yapardı, neler gelirdi başa şarap oluncaya dek. Buna sebep belki de memleketimizde karakter diye bir şeyden söz edilemiyordu. Bir insanın on yıl öncesi ile yirmi yıl sonrası tamamen farklı idi. Birisi birisini kolundan bacağından yakalayıp yere çaldı mıydı, işte ne afra kalırdı ne tafra, ne o gençlik azgınlığı kalırdı, ne gelecek hülyası, varsa yoksa ahret. Boşuna dememişlerdi "Yerine düşen gül, düşmeyen kül olur," diye. Yerine düşen de kim bilir, acaba var mıydı? Terbiyenin en iyi yollarından biri, başta geleni, hem de kesintisiz olması sebebiyle evlilikti. Eloğlu adamı öyle bir terbiye ederdi ki, hem ne buyurmuş Efendimiz, "Eşler birbirinin öğretmenidir." Eh, tabii öğretmen de eli maşalıdır. Topuğu takırtılıdır. Hal bu olunca, göz, bir kez olsun istediği ile göz göze gelemeyince, ister istemez ahrete dikilecekti, hiç hak bulunmayınca ister istemez baş yukarı göğe bakacak, aradığını orada görmeye çalışacaktı. "Bak oğlum,” deniyordu bana, "bak, iş ile eşten mühimi yoktur, iyi bir kadın devlettir, lakin iyi kadın da yoktur, iyiyi sen oluşturacaksın, şekil vereceksin, hanımın neticede sende ne görürse o olacak." Ben bu sözlere kulağımı dikiyor muydum, tıkıyor muydum bilmiyorum da, hangi kadının bana bakarak şekil alacağını bir türlü kestiremiyordum, acaba ben ne şekildeydim? Sabah oldu. Hep olur. Buna sebep sabah oluşunu bir aralanma, bir aydınlanma saymamak gerekir, ölmez sağ kalırsak sabah olur. Sabah, gecenin gençleşmiş, kuvvete gelmiş, hayallerinden arınmış ve hatta şimdi onları inkâr eden halidir. Ben artık havadaki, sofradaki, masaya konandaki fazlalıkları ve nereden geldiklerini seçebiliyordum. "Karınca kendi evinde Süleyman Peygamber gibidir," dedi. Ellerimde her sabah itip uzaklaştırmaya çalıştığım geniş boşluk, bakıp bakıp kopkoyu bir bakışsızlığa düşebilirdim, bilirdim ki kim nereye düşerse düşsün sonra kalkıp evine gider, insan düştüğü yerde, yaralandığı yerde, bittiği yerde değildir, bunların hepsi evdedir, ev görmeye bu yüzden dayanamam. Herkesten kurtulmak ancak kendini feda etmekle oluyormuş anladım; herkesten kurtuldum, kendimi kurtaramadım, onu rehin vererek bir yaşamaya başladım. Her değişiklikten, başkalıktan ve başkalardan besmele görmüş şeytan gibi ürkmek ve hep o alışıldığı, bildiği aramak, bulamamaktan korkmak hayatlarımızın temeli idi. Olur da daha farklı bir hayattan ve sofradan, alışverişten, hele aşktan söz eden olursa bizi bir korku sarar, pilavların lezzeti azalır, patlıcan iyice yağ çekerdi. Ev kâfi derecede temiz görünmez, herkes eşine ilk kez görüyormuş ve bunca zamanı birlikte nasıl geçirmiş anlayamayarak bakardı. Çocukluğumda bir şekeri yemeye kıyamayan, bir salatalığa elinde evirip çevirip bakan, bir teneke kutuyu silip parlatan ihtiyarlar görürdüm. Belki bunlar ihtiyar değillerdi de işte, dünyadan onlara bu kalmış onlar da bakıyor, siliyor, harcamaya kıyamıyor ve parlatıyorlardı. Biz elimizde portakal, soyulup, bıçağın ucu ile uzatılan elma, oğlanın yediği mandalinadan çıkan çekirdekleri topladığı avucu, karanlıkta, ışıklı odada, yatmaya daha varken, uyumaya daha varken, uyanmaya daha Biz elimizde portakal, soyulup, bıçağın ucu ile uzatılan elma, oğlanın yediği mandalinadan çıkan çekirdekleri topladığı avucu, karanlıkta, ışıklı odada, yatmaya daha varken, uyumaya daha varken, uyanmaya daha varken ya da bunların hepsi yine toplaşmış, hepsi bu odada beraberken, minderler, koltuklar ezilir, halının tüyleri dökülür, perdeler eprir, formikalar köşelerinden atar, radyonun siyah deri kılıfı radyo zayıflamış gibi nedense bol gelir, balkonda çamaşırlar salınır, başka bir mandalla ipe tutturulmuş mandal sepeti tıngırdar, iki sardunya, bir kova, bir tavan süpürgesi, bir faraş, bir eski terlik, işte her şey, biz dursak da, gitsek de sanki zamanın ve bu ömrün sahibidir. varken ya da bunların hepsi yine toplaşmış, hepsi bu odada beraberken, minderler, koltuklar ezilir, halının tüyleri dökülür, perdeler eprir, formikalar köşelerinden atar, radyonun siyah deri kılıfı radyo zayıflamış gibi nedense bol gelir, balkonda çamaşırlar salınır, başka bir mandalla ipe tutturulmuş mandal sepeti tıngırdar, iki sardunya, bir kova, bir tavan süpürgesi, bir faraş, bir eski terlik, işte her şey, biz dursak da, gitsek de sanki zamanın ve bu ömrün sahibidir.

penemuee 1 year ago

Coşkuyla Ölmek Bölüm; Rüya İmiş Zaten anlamak değil miydi her şeyi bitiren? Hayatın bir sıraya giriş oluşu ilk kez dikkatimi çekmişti ve bu sıra kimseleri pek de rahatsız etmiyordu. Herkes ne ise o olmak bir cendere ve utanç değil, bir…devamıCoşkuyla Ölmek Bölüm; Rüya İmiş Zaten anlamak değil miydi her şeyi bitiren? Hayatın bir sıraya giriş oluşu ilk kez dikkatimi çekmişti ve bu sıra kimseleri pek de rahatsız etmiyordu. Herkes ne ise o olmak bir cendere ve utanç değil, bir başa geleceğin bilindiği sehpa değil, yemek sırası gibi bir şeydi; yemek de dünyada herkesin önüne konulan bir tabldottu hepi topu. Bütün bu sıra, o tabldotu eline alıp bir gözünde iş, bir gözünde çoluk çocuk, bir gözünde maişet olan bu renksiz tepsiyi önüne çekip oturmaktı. Ve herkesin önündeki aynı şeyle, herkesin aynı şekilde doyduğu hayatla işte bu koca ve kokulu yemekhanede uğultu içinde durmaktı. Duyduğum yeis ve çaresizlik duygusu ile uzun günler, geceler kıvrandım. Şimdi hâlâ aradan geçen bunca zamana ve geçen onca derde, geçmeyip kalan onca derde rağmen kendime gözlerim yaşarsa, o günlerime yaşarır. Çünkü öyle bir ne yapacağını bilmez, öyle bir neye hasredildiğini bilmez, öyle bir nereye kaçacağı, neden ve kimden kaçacağı belirsiz bir cendere idi ki bu, böyle bir sahici sıkışmayı hayatımda tekrar yaşamadım. Sonraki sıkışmalarım hayatıma kendi açtığım oyuklar, girmesine müsaade edilenler ya da muhtelif tekinsizliklerdi. O ise, işte gerçek anlamda aslında masum olma hali ve bir masumun duyacağı istiraptı. Masumiyet kayba uğradıktan, şekil değiştirip dehşet seyreldikten sonra istirap, aslında ıstırap değil, hale devamdı. Kısaca hayat da denebilir, diyenler var, ben onların yalancısıyım. Geri çekilip, az ötede durup, biraz öne geçip hayatıma baktım, dediğim gibi yirmi dört yaşındaydım. Pek bir şey göremedim. Sadece gördüğüm bir şey beni irkiltti, o da o vakte kadar nasıl olup, neye güvenip rahat ettiğimi, nasıl olup da gülebildiğimi kestirememem oldu. Acaba koyun kuzu kesileceğini bilse, ağzındaki o yeşil otla öyle durur ve bir an poz verir gibi bakar mı? Hiç sanmıyorum. Koyun o yeşilliğin ve poz verir gibi duruşunun ebediyet olduğu zannındadır. Ebediyet de belki gerçekten öyle sanıp baktığın bir andır. Çünkü o bakış koyunun resmi, timsali ve hafızadaki çerçeveli fotoğrafı olmuştur. O zaman bu, zaten işte, ebediyettir. Koyun ebediyetin ne ve ne kadar olduğunu bilir. Belki de buna sebep ıstırabı daha az ya da daha kâmil de olabilir. Yediği otun pirzola, paltosunun kazak, derisinin mont olduğunu bilir. Ben de neyimin ne olduğunu bilemeden birden büyümüş de kendi büyümüşlüğüne bir şaşkın bakışla bakan ve bunu ne yapacağını bilemeyen olmuştum. Yaşadığım çevre, taşkın bir şey söylemek aslında istemem ama tabiatın emrindeydi. Her şeyin vakti kollanıyordu. Vakit de elleyerek, bakarak, yoklayarak tayin ediliyordu. Vakti gelenin, güzel bulunmakla, burada bir tane de dursun, kalsın denmekle oyalanacağı ve saklanacağı bir köşe yoktu. Bütün dip köşe zaten her gün ne var diye, gözden kaçan bir şey olmuş mu diye yoklanırdı. Hiçbir paltodan, pardösüden, çantadan sürpriz bir para çıkmaz, dolapta hiç "Aa kalmış." denecek bir yiyeceğe tesadüf edilmez, canlı cansız hiçbir şey faydası, yaratılış ya da yapılış gayesi dışında bir muameleye tabi tutulmazdı. Başka bir şeye acıyacak, onun mesafe kat etmesine müsaade edilecek, başka varlık yapılarına kulak kabartacak ve buna bir basamak olsun uzaktan bakacak aralık yoktu. Her şey her şeyle burun buruna idi. Vakti geldi denen için pek de çare yoktu. Basa bir iş gelmeden, cinsdışı birisi ile temas etmeden, benzer, mümkün mertebe aynı cinsin bulunmasına şart ve muvaffakivet olarak bakılıyordu. Bunu sonradan hayvanlarda da gördüğümde kendi düğünüm aklıma geldi de, o cinsinden bulunmuş Van kedisine aslında altın takmam gerektiğini anladım. Bu belliydi, yapılır yapılmaz, ama kefareti buydu. Hayat belli bir şeydi. Nasıl bu kadar belli idi bilemiyorum.Ama belliydi işte. Hayat evlenmek demekti, karı ya da koca demekti, çocuk ve ev demekti. Gerisi hep bunların etrafında, bunları sağlama almak için bir tuhaf gezinme, eşinme, kurcalanma idi. İnsanın belgeseli yapılsa seyredilemeyecek kadar gönül yorucu bir sıkkınlık verirdi. İbretler tekrarlardan, eziyetler yol dışına çıkışlardan, memnuniyetler gevrek gevişlerden ibaretti. Hayat, belki bir şey çıkar diye olmadık damızlıklar icat etme, onlardan bir şey umma ve bulamama idi. Hayat gözümde hiçbir şeydi. Birisi bana şimdi "Hayatım" dese, bıçağı karnına saplarım. Hayatımmış, bütün o iltihap, bütün o kekremiş akış, bütün o durgun barlanmış su, bütün o göze çekilmiş ekşi, küflü perde, hayatım ha? Evdeki koltuğu kimseye vermezlerdi ama beni verecek yer arıyorlardı.

penemuee 1 year ago

Coşkuyla Ölmek Bölüm; Rüya İmiş Eyüp gözünüzde fena adam değildir, sizi vazgeçi remem. Çünkü onu fena bulmayan, şu an ondan bir şeyler öğrenmededir. Eyüp, memleketin evladı olarak anasına babasına sadıktır, yani aklının vasatı ile fikrinin kıpırtısızlığı mirasıdır. Bu ana baba…devamıCoşkuyla Ölmek Bölüm; Rüya İmiş Eyüp gözünüzde fena adam değildir, sizi vazgeçi remem. Çünkü onu fena bulmayan, şu an ondan bir şeyler öğrenmededir. Eyüp, memleketin evladı olarak anasına babasına sadıktır, yani aklının vasatı ile fikrinin kıpırtısızlığı mirasıdır. Bu ana baba her şeylerini Eyüp'e akıtmış olmanın huzuru ve sükûnundadır. Huzuru, sükûnu dağ başlarında, çilede, ney veya kaval sesinde arayana şaşarım. Huzur kavalın kendisidir, öyle dört delikli, dinleyicisi kudretten sürmeli ve her dem hazır. Yani nihayet derim ki insan, ney falan değil, bizatihi kavalın kendisidir, kendisini dinleteceği en muhterem varlık da koyundur. Burada tüm dünya birleşip koyuna ağlasa, yaptığının karşılığı değildir. Buna sebep koyun eti yenmemelidir. Evini, oturduğun mahalleyi, ananı babanı, az çok nasıl yetiştiğini biliyorsa, o kendinden saymaya eştir. Peki, bir mahalle dolusu insan bir midir, evini bilmek aslında nedir, anamı babamı gördü bildi ise onlar bu bilmede nerdedir? Ayrı olmak memleketimizde çok zordur. Ölümle bile ayrılamazsın, adamı ahrette arar bulur, mezarda perşembe geceleri ziyaret ederler. Günahını bile ayıramazsın. Çünkü hayat toplamda utanılacak şeylerin birikimidir, bilirim. Eyüp de bunların hafızası. Ama Eyüp utanmaz, çünkü şimdiki hali geçmişinin uzantısıdır, bana da buna sebep yapışır. Elbet hayat utanılacak bir şeydir. Yaşamak küçültücü bir tecrübedir. Bezimle, zıbınımla, anamı kaç ay emdiğimle, beni sütten kesmek için memesine biber sürüşü ya da kalemle kaş göz çizip beni korkutup geri püskürtmesi ile mi şerefleneceğim, boğazımı kesen naylon önlük yakası ile mi, öksüre öksüre leblebi tozu yiyişimle mi, bir erik için en üst dala tırmanışımla mı? Bu vazgeçiş seni olgunlaştırdı, benden birkaç yaş büyük gibi oldun," dediydi. O vakitler zorluktan yakınmak pek olur iş değildi, duyanı iğrendirirdi, şimdiki gibi perişan oldum diyen kucaklanmazdı, beter ol denirdi. O zamanlar bu merhametsizliğe içim kabarırdı, şimdi kucaklananları görünce benim de gönlüm kabarıyor. İkisi de güzel değil belki ama aptalın ve zora gelemeyenin kucaklanıp, korunup kollanması acaba demokrasinin illetlerinden midir diye düşünmüyor değilim. Nerde demokrasi orda elinden tutulup öne çekilen bir seme, nerde demokrasi orda bir bi tarafı açıklık. Üstelik ihtiyaç sahibinin önünde de değil, başka bir demokratın önünde. Bizim azarlandığımız yıllarda memlekete demokrasi demek ki tam yerleşmemişti, ama kulağımızın tozuna tokat yerleşmeye hazırdı. Yedik tabii, yemez miyiz; yarı sağırlığımıza sebep budur ama şimdi derim ki hiç yemeyen de kulağını açmayı bilmez. Ne demişler, bakın çok önemli bir şey söylüyorum: Boynuz kulağı geçer, ama duyamaz. Ben de yumuşak bir dilim kek, pamuklu bir çamaşır, hesaplı bir deterjan, yemeklik patates, sabun kokulu bir havlu olmuştum. Sadelik, dinlenme, imrenme... sebebiyle domates ekmek yiyenle mecburiyetten her gün buna talim edenin yemeği de, hali de, boğazından geçen de, memnuniyeti de bir midir? Ama bana bu sözü söyleyen adam gibileri, kendileri her şeyi yiyip içip, her deliğe girip çıkıp az dinlenirken, "Yahu mercimek çorbası gibisi yok, ergene limonu gibisi yok, insanın karısı gibisi yok," diye bağrınan bir öğleden sonrası kırantalarıdır. İşitmekten kulağımın kuruduğu sözlerden başta geleni, ıstırapların insanı olgunlaştırdığı idi. Ama ben ne yalan söyleyeyim, yaşlandıkça sanki daha çiğleştim, umudum kalmadığından mıdır nedir, o denilenlerden olamadım. Olgunlukla karşı karşıya geçip tebessüm ederek oturamadım. Istırabın acaba sadece kendisi mi kâfi gelmedi? Terbiye limonla, tuzla, yani ovucu, içe işleyici, keskin ve sert başka bir tadı içine almakla ve de galiba böyle bir lezzet kazanmakla oluyor. Ben belki kendi kendime bu ıstıraplardan bir şey çıkaramadım. Çıkardıklarım zayıf bir duygu, camdan, balkondan bakışta belki etrafımdakilerden bir parmak derin bir melâl, biraz sıkılma ve utanma, yaşamaya düşkün olmama gibi faydasız şeylerdi. Şöyle beni küçümseyen ve "Şuna bak, peşine düştüğü şeylere bak," deyip beni hor gören bir karım olsaydı, ben de bu tuzla belki azcık yumuşardım. Çünkü şunu baka baka anladım ki terbi ye denen şey tek başına olmuyor. Yani başa bir şey gelmesi, hatta terbiye edecek bir hayat yaşamak terbiye olmaya yetmiyor. Bunu da bir okutan lazım. Senin kitabını önüne açıp sana bir okuyan lazım. Senin bir başka göze aşikâr olmakla duyacağın utançla kızarman, tatlanman lazım. Terbiye olması gerekene takınılan tavır hepsinden önemli. Horgörü, o büyük medrese sopası başıma, sırtıma inmeden, ben yatakta onun kıpkızıl acısıyla ruhum aşağılanarak ve kendimi suçlayarak acıdan sağa sola dönemeden yatmadım ki! İnsana en iyi gelen şeyden mahrum, ben böyle neye benzedim bilmem ki? Kendinden yüksek ve ahlaklı bir insanın seni bir şeye tutmayan bakışından ve kaşından daha yüksek ne vardır aslında? Ah beni beğenmeyen bakış, ah beni hakkıyla ayıplayan bakış; nerdesin, seni nerde bulayım? İlk acı yiyişim o oldu. Tabiilikle akan bir seyrin içine katışan bir başka türlü bakış, aynı hayatı ve odayı, aynı zihni ve sofrayı, aynı anneyi ve kızartmayı başka bir tatla duymaya ve duyduğu ile başkalaşmaya muktedirmiş. Ben o gece sanki ilk defa soframıza oturdum, babamın ve annemin yüzüne, patlıcanın ve çarliston biberinin miktarına, yoğurdun kaç kaşığını yediğime dikkat ettim. Öbürlerinin ne kadar konuşup güldüklerini, ne sıkıntıyı yüzlerinde taşıdıklarını, yiyeceğe içeceğe nasıl muamele ettiklerini ilk kez gördüm. Ve söndüm.

penemuee 1 year ago

Coşkuyla Ölmek Bölüm; Akılsız Adamın Oğlu Sadullah Efendi Öğrenilen şey artık sanki sizinle durmuyor, yeni ve bilmeyene gidiyor. Anlaşılan orada rahat ediyor. Orada olduğundan başka ve yüksek şeylere tutuluyor, bu da hoşa mı gidiyor yoksa kişilik sanılanın, başkalık sanılanın hastalık…devamıCoşkuyla Ölmek Bölüm; Akılsız Adamın Oğlu Sadullah Efendi Öğrenilen şey artık sanki sizinle durmuyor, yeni ve bilmeyene gidiyor. Anlaşılan orada rahat ediyor. Orada olduğundan başka ve yüksek şeylere tutuluyor, bu da hoşa mı gidiyor yoksa kişilik sanılanın, başkalık sanılanın hastalık olduğunun öğrenilmesi insanı iyileşilmez bir hastalığa mı tutturuyor; belki. Öğrenildikten sonra, biline tanına durmak artık sığınmak gibi mi oluyor yoksa? Kendime çok haksızlık etmek istemiyorum, çünkü bana sonradan haklarımı teslim edecek kimse ve hiçbir şey yok. Ama haklarım da nedir, bir hakkım var mı, onu da bilmiyorum. Hak aramaktan yana da değilim ama gerçeği bulamayan ve bir türlü bilemeyen herkes gibi ben de galiba hak kelimesi ile bu dünyada gerçeği bulamayanın doğruluk oyalanmasına tutulmuş gidiyorum. Halbuki gerçeği bulsam, keşfedip anlayabilsem hakkı ne yapayım, her hakkımı feda edebilirim. Ama nerde? Belki hatırlamak yoktur da hatırlatmak vardır ya da birisinde eksiklik oyuğu açmak. Ben başka dünyalar, hayatlar ve aileler bilmezken dünyanın en normalleri idik. Bizi başkaları anormalleştirdi. Şimdi şu çağımda çocukluğumu, yetişme çağımı yazıklanarak hatırlıyorum ama ne olsa hiçbir yere gitmiyor denilen çocukluk bile insanın elini uzatıp değiştiremeyeceği, düzeltemeyeceği yerlere gidiyor, hem de nelerle beraber. Bu yüzden belki de çocukluk, hep insanın sonradan, sonraki aklına göre inşa edip yeniden düzenlediği, gidenleri sanki gitmemiş, olanı olmamış yerine koyduğu hayalî bir yer oluyor. Yoksa çocukluk o kadar güzel ve anlatıldığı gibi olsa eminim şimdiki zaman da böyle olmazdı. Çocukluk, bütün tuttuğu ellerin, gidip geldiği yolların, tâbi olduklarının peşinde ilk görmenin, belki tek görmenin, ışıkların ve gölgelerin farkına varmadan en çıplak, parlak ve göz alıcı hallerin dönüp durması sonrasında, hep lekeli, paslı ve küflü bulunan bir yermiş. Sevmediğim, daha doğrusu anlamadığım, idare ettiğim bir oyuna iş. tirak eder gibiydim. Neyini sevmediğimi bilmediğim zaman bile sevmiyordum. Bilmemek sevmekle aramdakiydi desem insan neyi bilmiş de sevmiştir ki? Ne tuhaf, gerçekten tuhaf Ama tuhaf olan ne? Hatta olmayan ne? Babamın bana emanet etmek istedikleri kendinin değildi. Miras değildi. Beni kendi içinden çıkmadığı bir kabuğa, orayı makul ve makbul ve güvenli bularak sokmaya çalışıyordu. Şiir okuduğu için hem derin bakıyor hem anlamadan bakıyor, bir an çok fazla anlıyor, 0 anlayışını taşıyamıyormuş. Kendini kendinde öyle bir yük duymuş ki başka da bir şey taşıyamamış. Hayat, galiba bende nüfuz edecek ya da incitecek bir şey bulamıyordu. Rahatsız olmak kendimi biraz olsun içinde ve parçasında duymamla, ona göre davranmamla oluşan bir şeymiş herhalde ki kendimi dışarı atınca bu dert başkasının derdiymişçesine silikleşti ve gözümde gitgide ufaldı, seçemez oldum. Ama sanki bütün dūnya bir cöldü de bir ben, hem de sonsuz bir hayatla kalmıştım. Önümde sayısız zaman ve ben bütün perişanlığımla bu zamanların arasında vardım. İnsanlar birbirlerinden, kendilerinde var olandan ve bunun inandırıcılığından bir çekişme ve lezzet arayışında, doyma peşindelerdi. Ben hakkında konuşulmayan ve bahsi geçmeyen bir şeydim. Bu hali içime sindirdim ama kendimi de yok gibi duymaya, dünyadan silinmiş gibi duymaya başladım. İçimin alabileceği başka bir şey yoktu, benim koyabileceğim başka bir şey yoktu. Ben kendimi neye uzatacağımı bilmeden ve neyin parçası, neyin kaybı olduğu belirsiz bir vida gibi saplanacak yer bulamadan boşa dönüp duruyordum. Tatsızdı, iştahım yoktu. Başkalarının bir şey yapar ya da yürürken duydukları heyecanı ve kavuşma arzularını nedenleyecek bir şeyi ben bulamıyordum. Tat gibi galiba tatsızlık da artan, şiddetlenen bir şeydi. Israrla elde edilecek şeyin hiç ısrara gerek bırakmadığını gördüm. Bazen içim kabarıyor ama sözsüz, cümlesiz tuhaf bir kabarma duyuyor sonra kendi kendime sönüyordum. Konular kapanır gibi açılıyor, açılırken kilit vuruluyordu. Yemeğe tuz bile ilave ederken bana neden tuz koyduğumu, tadın nesini yavan bulduğumu, nasılı beğendiğimi soracaklar, tuzun zararından bahsedecekler diye tuzluğa bile uzanamıyordum. Dünyadan kesilmiş bir dilim et gibiydim de etin kalan kısmı ile hiçbir duyu alışverişim yoktu. Ondan kesilmiş bir parça olduğumu da duymuyordum. Öyle baygın, kendi kendime yana yatmış, sanki belli belirsiz bir kan sızdırarak duruyordum. Yalnız kaldığım uzun zamanlarda, iş yapmadığım, masanın başında olmadığım zamanlarda yürüyüşe çıktığımda, şehirlerde dolaşır ya da bir şey içerken kendimi bir akvaryum seyreder gibi hissediyor ama bazen de icinde miyim dışında mı onu bilemiyordum. Sadakat başka türlü de davranabilecekken bulunduğu halde kalma hali ise eğer, ben hiç başka türlü davranabileceğim bir durum gözlemlemedim. Ya da zaten ne bu durumu ne başka olabilecekleri gözden geçirdim. Sadakat eğer bu ise, pek iltifat sayılmaz. Madem ben böyleyim, sen de bunu gördün, beni teselli et, bana acı, gerçekten acı, bir şey yap, tuhaflığı görünce hemen uzaklaşma, kulağını sadece duymak istediğine açma, ezbere konuşmaları alkışlama, senin aklından geçeni söyleyince beni övüyormuş gibi yapıp kendi aklına biraz daha kucak açma. Dünyayı satır, ineği bonfile sanıyordu, kanı tezgâha sızan, kemiği şiddetlice vurup da kırdığı sanıyordu. Geçen gün gittiğim dişçi de insanı çürük diş sanıyordu. Oraya baktığı için, insanın o kadarını gördüğü için o kadar ve o önemde sanıyordu. Bundan dolayı da kendini her şey sanıyordu. İnsan çürük diş ise dişçi de her şeydi. Kimse normalde dişçiye gitmek istemezdi çünkü dişçi insana çürük diş muamelesi yapardı. Bufalodan boynuz yemeyen, atın çiftelemediği, yaban domuzunun burnunun üstüne takıp yere vurmadığı kasap, şimdi bu hayvanların cenazelerini onların kendileri sanıyordu. Her şey ya kıyma ya antrikottu, her şey on ila seksen franktı. Birileri söyler de siz dinlemezken, birileri konuşur da siz uykuya dalarken hayat ne kadar güzeldi. Bilen bilmeyene anlatamıyor, yaşa diyor, sen de yaşa, bu sürece katlan. Ama rahatlık bilmezden gelmek mi, bilmek mi? Sezmek anlamaktan çok kötü. Anlamak bir, sezmek bindir, anlamak bir müddet içinizde yürür, anladığınızla bir amorf da olsa şekil alırsınız. Sezmek şekilsiz ve hep sancılıdır, her gün yeni bir sancı doğurur. Babam belki anladığı ile ıstıraplı idi, ben ise sezdiklerimle şekilsiz ve kalitesiz, tanımsız ve arkadaşsız bir ıstıraptayım. İlim ve irfan, yetenek ve olgunluk zaten hep gördüm ki öyle olunmadığını, bir türlü olunamadığını o yola dahi girememişe gösterme ve öyle görünme hali. Ben veya her kimse, gerçekten bir şey olsa bunu gösterebilir mi, ben bir şey olsam beni gören olur mu, bilen olur, tanıyan olur mu? Biliyorum, olmaz. Olmaz. Olmaz.