(@) - Raf

Boşuna, bu gözyaşları. Boşuna, bu doymak bilmeyen ateşli tutku. Güneş batmak üzere. Orman karanlık, gökyüzü aydınlık. Gündüzün yerini alıyor akşam, yavaş adımlar ve kederli gözlerle. Ayrılmakta olan güne ağıt yakıyor çok hafif bir esinti. Elleri ellerimde, istekle gözlerinin içine bakıp…devamıBoşuna, bu gözyaşları. Boşuna, bu doymak bilmeyen ateşli tutku. Güneş batmak üzere. Orman karanlık, gökyüzü aydınlık. Gündüzün yerini alıyor akşam, yavaş adımlar ve kederli gözlerle. Ayrılmakta olan güne ağıt yakıyor çok hafif bir esinti. Elleri ellerimde, istekle gözlerinin içine bakıp onu arıyorum, nerede olduğunu merak ediyorum, nerede bulacağımı, içinde gizli olan ruhu. Karanlık gökyüzünde, yalnız yıldızlarda titreyen göklerin o sonsuz ve aydınlık gizemi gibi, ruhunun ışıldayan gizemi, titriyor, gözlerinin koyu karanlığında. Ben de onlara bakıyorum dikkatle, tüm aklım ve yüreğimle, tutkunun mantıksız denizine dalıyorum. Öğrenmeye çalışıyorum, onu nerede bulabileceğimi: gözlerinin içinde, gülümseyişinde, tatlı tatlı akan sözlerinde, ya da yüzündeki dinginliğin gerisinde. Yazık, gözyaşlarım, yazık, yükseklerdeki umutlarım,- o neşeli gizem benim için değil. Ne kadar atılgan bir tutku, ona bütünüyle sahip olmak. elimdekilerle mutlu olmalıyım: bir gülücük, bir sözcük, bir bakış, bir aşk anıştırması. Böylesine yoksul olan ben, ne verebilirim ona karşılığında? Sonsuz bir aşk var mı içimde, sonsuz gereksinimlerini karşılayacak, yaşamın? Başarabilecek miyim, kendim olmayı? Alıp hayat arkadaşımı yanıma, bulabilecek miyim yolumu, sonu gelmeyen günler ve geceler boyunca, sayısız dünyaları bir arada tutan, sonsuz gökyüzünün içinden, onlarca samanyolunun ve ışık hatlarının derin aydınlığı ve karanlığından ve güneşin doğup battığı aşılmaz dağların üzerinden? Bu kadar ürkek, yorgun ve güçsüz, aç, üzgün, susamış, kör ve yitik olan ben,derinden yaralanmış kalbimle, nasıl arzulayabilirim, bütünüyle sana sahip olmayı? Kimse bize ait değil. İnsan açlığı doymuyor insanlarla. Dikkatle ve gizlilik içinde, dünya ve onun tanrısı için açan, birer nilüfer onlar. Günler ve geceler boyunca, sevinçte ve üzüntüde, zenginlik ve yoksullukta, yaşamda ve ölümde ve mevsimlerin sayısız döngüsünde, çiçek açıyorlar kokuları duyulsun diye, güzellikleri ve tatlılıkları görülsün diye. Kesimemeli hiçbiri, tutkunun bıçağı ile. Sevmek için varız, ve güçlü bir aşk beslemek için. Sevdiğimizi sahiplenmek için değil: İnsan tutkusundan üstündür insan ruhu. Derinlere gömülmüş tüm sesler bu dingin gecede, Ateşli tutkunu bir kenara at gözyaşları içinde. Evine dön yavaş adımlarla. Kasım, 1887

petrell 1 month ago

Belâ Çiçeği

Attila İlhan

2 Gönderi

Islığımı denesen hemen düşürürsün gözlerim hızlandırır tenhalığını yanlış şehirlere götürür trenlerim ya ölmek ustalığını kazanırsın ya korku biriktirmek yetisini acılarım iyice bol gelir sana sevincim bir türlü tutmaz sevincini aysel git başımdan ben sana göre değilim ümitsizliğimi olsun anlasana hem…devamı

petrell 1 month ago

Sevda Sözleri

Cemal Süreya

30 Gönderi

Eşdeğeriyle yan yana yürürken Cehennem sokağında birey olmak, Ve en inceldikten sonra İlkel sözcüklerle konuşmak seninle. Saat beş nalburları pencerelerden Madeni paralar gösteriyorlar, Yalnızlığı soruyorlar, yalnızlık, Bir ovanın düz oluşu gibi bir şey. Hiç bir şeyim yok akıp giden sokaktan…devamı

petrell 1 month ago

Dosta Doğru

Abdurrahim Karakoç

2 Gönderi

Gönül kurşun yemiş yaralı ceylan Döndüğü noktadan bin yıl uzakta Yürek ateş düşmüş kuru bir harman Yandığı noktadan bin yıl uzakta Ne nişan bozulur, ne düşer tetik Zaman kanlı tezgah, acılar mekik Umut yavrusun yitiren keklik Konduğu noktadan bin yıl…devamı

petrell 1 month ago

İnsanın Dört Zindanı

Ali Şeriati

2 Gönderi

İnsan, kendi bilincine sahip bir varlıktır. Şu anlamda ki: Bütün doğada yalnız bu varlık öz benliğinin bilincine varabilmiştir. Benlik bilincinin tanımını şöyle yapabiliriz: Kendi niteliğini (keyfiyet) ve yaratılışını, özyapısını, Evren'in niteliğini ve özyapısını, kendisi ile evren arasındaki ilişkinin niteliğini ve…devamıİnsan, kendi bilincine sahip bir varlıktır. Şu anlamda ki: Bütün doğada yalnız bu varlık öz benliğinin bilincine varabilmiştir. Benlik bilincinin tanımını şöyle yapabiliriz: Kendi niteliğini (keyfiyet) ve yaratılışını, özyapısını, Evren'in niteliğini ve özyapısını, kendisi ile evren arasındaki ilişkinin niteliğini ve niceliğini algılama (idrâk). “ Tanrı varlığımızı bize vermiştir; fakat mahiyetimizi kendimiz, kendi irademiz ile yapmalıyız . “ Benim seçici özgür irademi kendi içinde baskı altında tutan, sınırlayan ve kayıt altına alan ve benim yerime seçim yapan bu dört illet zindan, şunlardan oluşmaktadır: 1.Tabiatın belirleyiciliği 2.Tarihin belirleyiciliği 3.Toplumun belirleyiciliği 4.Kendi belirleyiciliği İnsan ilk zindandan, tabiat zindanından bilinç, irade ve yaratıcılığını, tabiatı tanımak suretiyle yani bilimle çekip kurtarabilir. İkinci zindandan, yani historizm zindanından, tarih felsefesini ve tarihin belirleyiciliğinin istihdamını, yani tarih bilimini tanımakla kendi kurtuluşunu temin eder. Üçüncü zindandan, yani sosyolojizm ve sosyal zindanından ise bireyler kendilerini bilim ile kurtarabilir ve kendi toplumsal düzenlerinin kurucusu olabilirler. "Dördüncü zindan, zindanların en kötüsüdür, insan bu zindanda tutsakların en acizi durumundadır. Bu zindan, «Kendimdir». Şaşılacak şeydir ki Tarih'in akışı boyunca insan önce anılan üç zindandan kurtuluşunu daha ileri ölçüde sağlayabilmiş olmasına, bugün bu üç zorlayıcı gücün baskısından her çağdakinden daha fazla kurtulmuş bulunmasına, bu üç zorlayıcıya her zamankinden fazla egemen olmasına karşın, dördüncü zorlayıcı güç, yani kendi'si, kendi zindanı karşısında da her dönemden daha çok, hatta Teknoloji'ye sahip bulunmadığı, doğal bilimleri bilmediği, Toplumbilim ve Tarih Felsefesini kavramamış bulunduğu dönemden daha çok çaresiz, acizdir." İnsan ben kendim diyebilen kişidir.İnsan “ben bunu şu sebeple ve argümanlarla seçtim.”diyebilen seçmeyebilecekken seçebilen kimsedir.Bu aşama,insan olarak var bulunmak aşamasıdır. Sartre'ın deyişiyle irade ve seçim yapmayı insandan alırsak insanı insandan almış oluruz. "İnsan beşerden başka bir şeydir ve insan için, özgür seçici irade olmadıkça özgürlük, bilgi, bilinç, yapıcılık, yaratıcılık, bilgi imkânı ve yaşama imkânı yoktur." Bu insanın -var bulunması gereken ve olması gereken insanın üç özelliği vardır: İnsan ilk olarak bilinçli, ikinci olarak seçici, üçüncü olarak yaratıcı bir varlıktır. İnsan'ın bütün diğer özellikleri bu üç ana özellikten kaynaklanır. Şu halde insan, kendini bilen, seçen ve yaratandır. Her birimiz bilinç, yani kendini bilme aşamasına ulaştığı, gerçekten seçim yapabilme aşamasına ulaşabildiği ve tabiatın yaratmadığı veya sahip olmadığı şeyi yarattığı ölçüde insanız. Böylece olması gereken o insani özellikler aydınlandığı zaman, insana "kendi olmak" yolunda engel olan etkenleri tanımamız gerekir ki onları bertaraf etmek suretiyle insanın hareket ve “olma” sürecindeki öz hareketimizi, fıtri ve zati, yani özsel hicretimizi takip edebilelim. Fakat ben yalan söylememek için yalan söylemiyor ve kendi zararıma da olsa böyle davranıyorsam, hiçbir karşılık da beklemiyorsam, doğruyu, mahvoluşum pahasına da olsa söylüyor ve hiçbir karşılık beklemiyorsam, üstelik her şeyimi yitiriyorsam, işte burada ‘ben’i görüyoruz: ‘İnsan’ın ortaya çıkışı muştusudur bu! Hangi insanın? İçindeki korkunç dördüncü zindandan da kurtulabilen ve iman ve aşk güneşi altında insan olma yönünde doğru adım atmaya başlayan insanın!

petrell 1 month ago

Üç Şiir

Nazım Hikmet Ran

2 Gönderi

Yaşamak şakaya gelmez, büyük bir ciddiyetle yaşayacaksın bir sincap gibi mesela, yani, yaşamanın dışında ve ötesinde hiçbir şey beklemeden, yani bütün işin gücün yaşamak olacak. Yaşamayı ciddiye alacaksın, yani o derecede, öylesine ki, mesela, kolların bağlı arkadan, sırtın duvarda, yahut…devamı

petrell 1 month ago

Boşa yaşanmış bir hayat mı istiyorsun? Sürüye yakın dur ve orada kendini unut. Cristophe Grange

petrell 1 month ago

Gün Doğmadan

Sezai Karakoç

2 Gönderi

Bu kuklaların kukla olmadığı besbelli Ne söyledilerse tıpıtıpına gerçek besbelli Altın saçlarını yana atışı yok mu Lilinin Lilinin yağdan kıl çekercesine inanışı Lilinin yağdan kıl çekercesine yaşayışı yok mu Kuklalar titremesin ne yapsın Adam konuşmasını bilmezse ne yapsın Kuklaların kukla…devamı

petrell 1 month ago

Bir kişi çok uzun yaşasa da çok kısa yaşasa da aynı şeyi yitirir. Bu da şimdiki zamandır ve insan sadece bundan mahrum olabilir; nihayetinde insan yalnızca buna sahiptir ve hiç kimse sahip olmadığı şeyi yitirmez. Marcus Aurelius

petrell 1 month ago

Toprak Ana

Cengiz Aytmatov

93 Gönderi

"Tanrıyı bilmeseydim, tapardım Türklüğüme..." O kadar biz ki kitap. Dinledim, dinledim bitmesin istedim diğer kitaplarla teselli bulurum dedim. Ağladım güldüm sanki o aileden biriydim. Aslında hepimiz birbirimize benziyoruz. İçimizde yüzyıllarca izlediğimiz gökyüzü var bozkırda koşturmalarimiz, tenimizde esen rüzgâr, elimizde çapa…devamı"Tanrıyı bilmeseydim, tapardım Türklüğüme..." O kadar biz ki kitap. Dinledim, dinledim bitmesin istedim diğer kitaplarla teselli bulurum dedim. Ağladım güldüm sanki o aileden biriydim. Aslında hepimiz birbirimize benziyoruz. İçimizde yüzyıllarca izlediğimiz gökyüzü var bozkırda koşturmalarimiz, tenimizde esen rüzgâr, elimizde çapa izlerimiz geçmedi hâlâ şu an hiç şehirlerden çıkmasakta. Kabaran toprağa gömdük ayaklarımızı, yağmurun her zerresini yüzümüzde hissettik ruhumuzdan aktı. Güneş kavurdu yüreğimizi sonra. Sevdiğimiz vardı bozkurtlarlar gibi severdik onunla varsak vardık yoksak yoktuk. Bazen ruhum çıkar gider kalbimin kabesine Ötüken'e. Diğer milletlerin gölgeleri bulaşmamişken özümüze. Her şeyin Türk olduğu zamanların hasretini çekerim. Tanrının karşısındaymiş gibi yaşanilan zamanların hasretiyle... " İyilik, yola düşen, yoldan toplanan bir şey değildir. Tesadüfen ele geçen bir şey değildir. İnsan iyiliği ancak başka bir insandan öğrenir." Bu dünyadan insanlar göçüp gider ama yaptıkları iyi şeyler kalır. Gerçek mutluluğun da bir rastlantı sonucu olmadığını ,yaz yağmuru gibi birden bire başımıza düşmediğini söylemeliyim. Gerçek mutluluk, yavaş yavaş bakış açımızla çevremizle , çevremizdekilere karşı davranışımızla doğrudan doğruya ilgili ve orantılıdır. Mutluluk, birbirini tamamlayan ufak tefek şeylerin birikmesinden doğuyor. Ah o umut! O hiç sönmeyen ama gerçekleşmeyen korkunç umut! Aklıyla, yüreğiyle gerçeği olduğu gibi kabul etmesini bilecek mi? "Sen kadınsın. Sen her şeyin üstündesin, daha bilgesin. Yüzünde ve gözlerinde hem sevinç vardı hem keder, hem acıma vardı hem de veda bakışları! " İnsanın kendine gelmesi, işe sarılması için çok az şeye ihtiyaç duyması şaşırtıcı değil mi? Bazen iyi bir söz işitmesi yetiyor. " Demiri nasıl tavında dövmek gerekiyorsa, çekiç darbelerini nasıl soğutmadan indirmek gerekiyorsa, her kelimeyi de öyle tam zamanında söylemek gerekiyordu. O anı geçirince söz soğuyor, katılaşıyor, insanın yüreğine taş gibi oturuyor ve bu ağırlığı kaldırıp atmak hiç de kolay olmuyordu. Ne bir eksik, ne bir fazla. Hayat bizim hepimizi aynı teknede yoğurmuş, aynı yumağa sarmıştır. Bir insanın kaderi, dağdaki patika gibidir: Bazen çıkar, bazen iner, bazen de dibi görünmeyen bir uçurumun başına gelip durur. İnsan tek başına böyle bir yolda ilerleyemez, ama birleşenler, birbirine omuz verenler her engeli aşarlar... Başkaları için de dayanmam gerekiyordu. Öyle olmasa, çoktan eriyip gider, çiğnenip gider, toza toprağa karışmış olurdum. Bir savaşın haklısı, galibi olabilmek için, sonuna kadar savaşmak ve yenmekten başka çare olmadığını ben işte o zamanlar anladım. Ya savaşacak, yenecektik, ya da ölecektik! İşte, sevgili toprağım, seni rahatsız etmemek için buraya binek atımla gelir, acılarımla acılandırmamak için seni sessizce selamlar ve yine sessizce dönüp giderdim. İnsanların insan olarak kalmalarıydı senin en büyük dileğin. Savaşın onları insanlıktan çıkarmamalarını, ruhlarından iyilik ve acıma duygusunu çıkarıp atmamasını istiyordun. Savaş kanlı çizmeleriyle insanları kırk yıl çiğneyip ezebilir, onları öldürebilir, her şeyi yakıp yıkabilirdi ama, insan denen varlığa baş eğdiremez, değerini düşürüp onu gerçek anlamda mağlup edemezdi. ... anladım ki, bir ananın mutluluğu, milletin mutluluğundan doğuyor, aynı kökten olan ağacın dalları gibi bir kökten geliyor. Kaderi de onun kaderiyle bir oluyor. Çektiğim bütün acılara, hayatın bana indirdiği korkunç darbelere rağmen bugün de bu düşüncedeyim. Ne olursa olsun, milletim yaşıyor, ben de yaşıyorum." “Halk bir denizdir, derin yeri de vardır, sığ yeri de…”