(@) - Raf

Spoiler içeriyor woolf'ün yazarlık üzerine görüşleri özellikle yazmak isteyen kadınlar için önemli. shakespeare'in kız kardeşleri olan bizler milyarlarca insanı altı yedi yaşına kadar doğurup, besleyip, yıkayıp eğittik ve yapmaya devam ediyoruz bir yandan kendi hayatımızı kazanmaya çalışırken. kamusal hayata çok geç girebildik…devamıwoolf'ün yazarlık üzerine görüşleri özellikle yazmak isteyen kadınlar için önemli. shakespeare'in kız kardeşleri olan bizler milyarlarca insanı altı yedi yaşına kadar doğurup, besleyip, yıkayıp eğittik ve yapmaya devam ediyoruz bir yandan kendi hayatımızı kazanmaya çalışırken. kamusal hayata çok geç girebildik evet. ( cok yakın bir yüzyıla kadar üstelik hemen hiç yoktuk. örneğin ingiltere'de erkekler eşlerini istemediğinde pazara çıkarıp satma haklarına sahipmişler daha 19.yüzyılda.(fatmagül berktay) ) başlangıçta oturma odasının penceresinden duygularımızı ifade eden romanslar yazıyorduk. başka alanlarla ilgili ne tecrübemiz vardı ne de müsade ediliyordu çünkü. kimi kadınlar erkeğin diliyle yazarak kendine yer buldu. ve ancak 1800'lerde ilk defa nefret, burukluk, korku duymadan, direnmeden ve öğüt vermeden yazabilen kadınlar olacaktı. jane austen ve emily bronte mesela. "erkekler gibi değil kadınlar gibi yazmışlardır. o zamanlar roman yazan binlerce kadından yalnızca onlar, bunu düşün, şunu yaz diye sürekli eğiticinin sonu gelmez öğütlerini tümüyle duymazdan geldiler."(virginia woolf) woolf bu arada yazmak isteyen kadınları özellikle uyarıyor. kadınların kendi dillerini, farklılıklarını annelerine bakarak görebileceği hususunda. "büyük erkek yazarlardan" bir yardım ummanın yararsız olacağını söylüyor. ki günümüzde kadınların kamusal alanda daha cesur davranarak ifşa ettikleri gibi kimi "erkek yazarlar" tarafından nasıl tacize maruz kalabildiklerini şaşırarak öğrendiğimizi düşünürsek daha da hassasiyet gerektiriyor. woolf bu kitapta yaratıcı yazarlığın salt kadın veya erkek diliyle değil en azından kadınsı ve erkeksiliği bütünleyebilen bir üslupla geldigini düşünürek kadınların kamuda var olurken erkekleşmelerinin de edebi verimi güdükleştirecegini ekliyor. "kadınlar erkekler gibi yazıp erkekler gibi yaşar ya da erkeklere benzerlerse çok yazık olur. çünkü dünyanım büyüklüğü ve çeşitliliği göz önüne alındığında iki cins bile yetersiz kalırken yalnızca bir tanesi ile nasıl idare ederiz? eğitim benzerlikler yerine ayrılıkları ortaya çıkarıp güçlendirilmemeli midir? zaten benzerliklerimiz gereğinden fazla." "shakespeare.. o iki cinsiyetlidir; keats ve sterne, cowper ve lamp ve coleridge de öyledir. shelley belki de cinsiyetsizdir. milton ve ben johnson'ın içinde fazla bir erkeksi canlılık vardır. wordsword ve tolstoy'da da. zamanımızda proust tümüyle iki cinsiyetlidir. ..katışıksız ve basit bir biçimde kadın ve erkek olmak öldürücüdür, kişi erkeksi kadın ya da kadınsı erkek olmalıdır."

prafheimas 4 years ago

Kader

Michael Spierig

159 Gönderi

biraz da şöyle galiba: karşı çıktığı her şeye dönüşen, dönüştüğü her şeye karşı çıkan garip bir paradoks insanlık tarihi. acısını kendisi yaratıyor, farklı bedenlerde. antik yunan trajedilerindeki gibi kendinden, kendi yarattığı kaderden kaçamıyor kimse.

prafheimas 4 years ago

Mühürlenmiş Zaman

Andrey Tarkovski

5 Gönderi

"benim için ilk ve en önemli görev, insanın kendi kaderine karşı sorumluluk bilincini yeniden yükseltmektir. insan kendi ruhu kavramına geri dönmeli, bu ruhu yüzünden acı çekmeyi, eylemlerini vicdanıyla bağdaştırmayı yeniden keşfetmelidir. olayların gidişi kendi düşünceleriyle çeliştiğinde vicdanının rahat vermeyeceğini kabullenmeye…devamı

prafheimas 4 years ago

Gençliğin En İyisi

Marco Tullio Giordana

12 Gönderi

Spoiler içeriyor içinde tıpkı hayat gibi her şeyin yer aldığı bir film. filmdeki çoğu karakter sanki bende sürekli çatışan çelişen yanlarım gibi. ve tüm yanlar kendi kendini sürdürüp gerçekleştirdiğinde neye dönüşüyor olduğunu hayatlarının.. bunu gösteriyordu benim için. tüm bu birbirinden farklı insanları…devamıiçinde tıpkı hayat gibi her şeyin yer aldığı bir film. filmdeki çoğu karakter sanki bende sürekli çatışan çelişen yanlarım gibi. ve tüm yanlar kendi kendini sürdürüp gerçekleştirdiğinde neye dönüşüyor olduğunu hayatlarının.. bunu gösteriyordu benim için. tüm bu birbirinden farklı insanları bir arada tutan şey ne? aile, dost ve eş olmaları. birlikte yatışmaları. hepsinin bireysel acıları hayalleri saplantıları fikirleri politik duruşları var ve farklı farklı. yaşam azalarak ileriyor, kayıplarla devam ediyor. ve sonunda insan ne kadar eksik olursa olsun kaç kişi kalmışsa birbirine sarılıyor, teselli ediyor. yaşamda hala sevilecek tutulacak bir şey bulunuyor. matteo intihar ettiğinde o kadar ilgimi çekiyordu ki onun mesafeli tutumları sertliği kaçış mekanizması bir şekilde kendi hayatını cehenneme çevirmesi, ebeveynleri ile kuramadığı bağ.. sonunda anlamsızlık onu düşürdü. ve bu beni kahretti o an. ilk defa şey düşündüm. başkalarına sitem etmeye hakkımız varsa bile onları ölüme sürükleyen onların derinlikleri ile oynayan kisiler olabiliyoruz diye. mirella sanki böyle bir kıvılcım oldu matteo'da. seviştiğimiz bizi anlamaz, sözcüklerimize bakar. psikiyatrist olan kardeşimiz anlamaz o yılbaşı gecesi çıkıp giderken ölüme, arayacağım söz dediğimiz için, yüzümüz bambaşka iken. annemiz anlamaz, öğretmendir tüm çocuklarla ilgilenir hepsine annelik yapar, anneye ihtiyacı oldukları için. ama bu sırada kendi oğlunu nasıl seveceğini bilemez. politika ile aşk arasında kalırız bazen de. sanki birinden birini seçmek zorundayızdır. öyle gelir. oysa kendimizin dahil olamadığı kendimize yer vermediğimiz hangi eylem bizi özgür kılar? hangi eylem ile kurban ederiz kendimizi tam tersine.. ya da nicola'nın dediği gibi onları özgür bırakalım, kendi istedikleri gibi yaşamaları için. istediklerinde gelsinler. kapı açık daima, pekala. bu da doğru evet ama, seçtiklerimiz de daima gerçekten istediklerimiz mi? kaçarken de belki tutulmak istiyoruzdur, olamaz mı? belki istemenin kendisi elimize ayağımıza dolanıyor bir türlü adım atamıyoruzdur. bir umarsızlık içindeyizdir. o zaman hala seçim midir bu? bilmiyorum. her şey karışık hayatın içinde, var herkesin bir derin yeri. ve tüm bu dağılıp toparlanmalar sevinc ve acılar bir şekilde bir araya gelmeler ve birbiriyle temas edebilmeler kayıplarla azalan çocuklar torunlarla çoğalan ve birbirini ancak böyle dengeleyebilen bir hayatla mümkün.