(@) - Raf

Yıllarca süren oyunculuk deneyimi, sayısız film ve karakterin ardından en sonunda Leonardo Di Caprio'ya Oscar ödülü kazandıran ve sesini de bu sayede daha fazla duyuran hayatta kalma temalı müthiş film. Filme televizyonda rastlamış, lâkin ortalarında denk geldiğim için izlemek istememiştim.…devamıYıllarca süren oyunculuk deneyimi, sayısız film ve karakterin ardından en sonunda Leonardo Di Caprio'ya Oscar ödülü kazandıran ve sesini de bu sayede daha fazla duyuran hayatta kalma temalı müthiş film. Filme televizyonda rastlamış, lâkin ortalarında denk geldiğim için izlemek istememiştim. Çünkü hikâyeye ortasından girmek istemedim. Televizyonda görünce neden bunca zamandır izlemediğim hakkında kendimce düşündüm ve sonucunda filmi izlemeye karar verdim. Sanırım beni bunca zaman izlemekten alıkoyan şey filmin yavaş ilerlediğine dair içimde oluşan histi. Sanırım havanın bu kadar ısındığı zamanlarda izlemek için en uygun filmlerden. Her ne kadar birazcık uzun olsa da kış atmosferini izlemek bile içinizin üşümesine sebep oluyor, bir yandan da Glass karakterinin hayatta kalma mücadelesinde yaptıkları, yaşadıkları içinizi ürpertiyor. Konuyu anlatıp yazıyı uzatmak istemiyorum. Filmin konusunu hiç okumadan izlemek ve neler olabileceğini hiç bilmeden giriş yapmak daha heyecan verici olabiliyor. Her neyse film başlangıcını gerçekten hızlı ve yüksek diyebileceğimiz bir aksiyonla yapıyor. Bu yüksek aksiyon neler olup biteceğine dair izleyeni de yükseltiyor. Sonrasında ise aksiyon konusunda düşüşe geçse de iyi yönünü koruyor. Film durgunluk ve yüksek aksiyon arasındaki dengeyi çok iyi kurmuş. Ne aksiyonla ne de fazla durgunlukla yoruyor. Tam anlamıyla hayatta kalma senaryosuna uygun bir yükseliş ve durgunluk. Yönetmen başta olmak üzere tüm film ekibi bu filmi mükemmel yapmak için ellerinden geleni yapmışlar. Zira sadece senaryo açısından değil film her konuda bir harikaydı. Sahne ortamı -yeşil perde yok- bile filmin nasıl zorlu şartlarda çekildiğinin en baş göstergesi. Çekim açıları, sahnelerin yakınlaştığı ve uzaklaştığı yerler, kameranın odakladığı noktalar filmin kalitesini ve hikâyenin etkisini yükseltmişti. Sanırım birçok kişi filmi Di Caprio'ya neyin ödül kazandırdığını merak edip de izlemiştir. Dehşet bir oyunculuk kazandırmış o ödülü. Di Caprio'yu her filminde çok beğenmiş olsam da bu filmde gerçekten de kendi performansının dahi üstüne çıkmış. Glass karakterini sadece canlandırmamış, kendisi bizzat hayatta kalma mücadelesi vermiş sanki. Filmde tek sevmediğim sahne ayıyla dövüş sahnesi oldu. Güzel bir sahneydi, baya da iyi düşünülmüş ama oradaki efekt ya da her neyse kötüydü. Tabii filmin tamamının muhteşemliği o kötülüğü örtmüş olsa da yine de aklımda kaldı. Çünkü ayıyla dövüş sahnesi akılda kalmayacak gibi değil. Bu kadar az diyalogla bu kadar harika bir film çekmek gerçekten takdire şayan bir başarı. Bol bol vahşet ve kan izleyeceğiniz bir film. Şöyle söyleyeyim Tarantino filmlerinde olduğu kadar kan görebilirsiniz. Pek fazla diyalog olmaması sadece karaktere/karakterlere ortama odaklanması kanları daha ön plana çıkarıp daha vahşet bir şeyin ortaya çıkmasına sebep olmuş. Hayatta kalma mücadelesi izlemek, bol bol kan görmek istiyorsanız ama çok yüksek aksiyonda yorar beni derseniz muazzam bir seçim The Revenant.

kalli 2 years ago

Saul'un Oğlu

Laszlo Nemes

7 Gönderi

Gösterime girdiği zamanda Cannes'da 'en huzursuz edici film' olarak anılan Saul'un Oğlu filmi gözlerinin önünde öldürülen ve yakılmak üzere olan Yahudi bir çocuğu inancına uygun bir şekilde gömmek isteyen Saul'a odaklanıyor. Saul Yahudi toplama kampında çalışan bir sonderkommando. Film hakkındaki…devamıGösterime girdiği zamanda Cannes'da 'en huzursuz edici film' olarak anılan Saul'un Oğlu filmi gözlerinin önünde öldürülen ve yakılmak üzere olan Yahudi bir çocuğu inancına uygun bir şekilde gömmek isteyen Saul'a odaklanıyor. Saul Yahudi toplama kampında çalışan bir sonderkommando. Film hakkındaki yorumuma devam etmeden önce ne demek olduğunu merak edenler/ edecek olanlar için sonderkommandoyu kısaca açıklayayım. Sonderkommandolar, ölüm cezası affedilen ama ölüm tehditi karşılığı gaz odalarında zorla çalıştırıp cesetlerin yok edilmesinde rol oynayan Yahudiler oluyor. Kısa bilgiden sonra filme geri dönebilirim. 'En rahatsız edici film' olduğunu düşünmüyorum, ama oldukça rahatsız edici bir yönü vardı. Fakat daha da rahatsız edici olan tek bir cesede odakladığı için film bir süre sonra insanların ölümüne, yakılmasına tanık olmak normal gelmeye başlıyor. Aslında bir noktada durdurup bu kadar normal karşıladığım için insanlığımı sorguladım, lâkin filme devam edince yine Saul'un oğluna -gerçek oğlu değil, orada gördüğü bir çocuk- odaklandım. Film için bir uğraş filmi diyebilirim. Film boyunca Saul'un haham bulmak için uğraşmasını izliyoruz. Tabii bunun yanında birçok şeye de tanık oluyoruz. Akıcı bir film. Tabii bu akıcı kelimesinden su gibi anlamı çıkmasın, böylesi bir film ne kadar akıcı olabilirse o kadar akıcı. Diğer tüm izlediğim Yahudi soykırımı filmlerinden farklı bir havası var. Onlardan aldığım dramayı bu filmden alamadım, ki zaten filmde içsel bir duygusallık amacı taşınmadığı da ortada. Sadece o an yaşanan ya da yaşanmış olma ihtimali olan bir olayı çıplak bir şekilde yazıp çizip oynamış, oynatmışlar. Filmi bu kadar etkileyici kılan unsurlardan biri de Saul'un hiç tanımadığı bir çocuk için uğraş vermesiydi bence. Kendi oğlu olsaydı belki daha dramatik olurdu, ama verdiği uğraş 'vay be' dedirtmezdi. Belki de dedirtirdi, bilemiyorum Altan. Filmin büyük bir kısmını Saul'un gözünden izliyoruz. Onun yaptığı işe bu denli yakından baktığımız için öldürülen insanlar, yakılan cesetler garip gelmiyor. İşte filmin rahatsız ediciliği de tam bu noktada başlıyor. Bizi sadece bir çocuğa odaklayıp diğer insanları yok saydırttığı, onlara olanları normal karşılattığı için rahatsız edici kavramını hakediyor. Filmin çekim açılarını ben beğendim. Filmin varettiği atmosfere girmek için bu açılar gerekliydi.

kalli 2 years ago

Ran

Akira Kurosawa

19 Gönderi

Akira Kurosawa'nın destan yazdığı filmi. Her izlediğim filminde kendisine bir kez daha hayran oluyorum, her izlediğim filmi (yılları farketmeksizin) diğerinden daha bi' güzel geliyor sanki. Film Shakespeare'nin Kral Lear kitabından uyarlanmıştır. Kitabı okumadım (kesinlikle okumak isterim) kitabı nasıl uyarladığı hakkında…devamıAkira Kurosawa'nın destan yazdığı filmi. Her izlediğim filminde kendisine bir kez daha hayran oluyorum, her izlediğim filmi (yılları farketmeksizin) diğerinden daha bi' güzel geliyor sanki. Film Shakespeare'nin Kral Lear kitabından uyarlanmıştır. Kitabı okumadım (kesinlikle okumak isterim) kitabı nasıl uyarladığı hakkında bi' düşünce öne süremem. Akira Kurosawa'nın kitabı film yaparken bazı detayları değiştirdiğini, ufak tefek eklemeler yaptığını söylemek isterim. Örneğin; kitapta Kral'ın kızları olarak geçerken, film de oğullarıdır. Tabii buna bağlı olarak hikâyese ekleme-çıkarılma sahneler olması da mümkün. Cümleye filmi 'destansı' diye tanımlayarak başladım. Zira film fazlasıyla destansı bir eser. Çok uzun, hikâyelerin iç içe geçtiği, içinde birden fazla olay barındıran bir film. Öyküsü Shakespeare'ye ait olduğu için hikâye konusunda tamamıyla Kurosawa'yı övemem, lâkin senaryonun restore edilmesi ve hikâyenin sinemaya aktarılma konusundaki başarısına methiyeler düzebilirim. Lord Hidetora Ichimonji çok yaşlandığı için krallığı üç oğlu arasında paylaştırmaya karar verir, her birini krallığın 3 farklı kalesinde yaşamaya göndererek sadakatlarını test etmek ister. Büyük oğulları krala sahte bir bağlılık gösterirken küçük oğul Saburo babasına olan bağlılığı ile abilerinin gerçek yüzünü göstermek için çabalar. Filmde 2 saat 41 dakikalık bir yapımda olmasını isteyeceğiniz her şey var. Savaş, ihanet, sevgi, saygı, aşk, şehvet, kavga, delilik... Birbirinin içine geçmiş bir sürü hikâyeden oluşuyor. Her değişen sekansta farklı bir karakterin, farklı bir hikâyesini izliyoruz. Birbirinden farklı hikâyeler başarılı şekilde işlenirken sonucunda aralarındaki kurulan bütünlükte harika olmuş. Lord Hidetora'nın zaman geçtikçe delirmesi ve ona olan davranışından utanıp Saburo'dan kaçması müthişti. Filmin sadece senaryosu ile değil mizanseni, sahne performansı ile de bir destandı. Zira Akira Kurosawa filmi çekerken elinden gelenin daha da iyisini yapmak için uğraşmış, bazı sahnelerinde takdir edilesi bi' sabır göstermiştir. Akira Kurosawa sinemasına hakim değilseniz başlamak için çok uzun, çok fazla olay olduğu için karmaşık bir film ama şu ana kadar izlediklerim arasında en iyi filmi olduğunu hiç tereddüt etmeden söylerim. ‘‘Mutluluğa giden yol gerçekten cehaletten geçiyor.’’ ‘‘Bunlar güzel sözler, ama savaş güzel sözlerle kazanılmaz.’’ ‘‘Bir insan doğarken ağlamaya başlar, yeterince ağlayınca ölür.’’

kalli 2 years ago

Koruma

Akira Kurosawa

3 Gönderi

Akira Kurosawa'nın ilerleyen dönemlerde çekilmiş olan Western tarzı filmlere ilham olmuş olan filmi. Kurosawa'nın hikâyeyi anlatış tarzına bayılıyorum. Konu ya da tür ne olursa olsun hiç farketmeden müthiş bir şekilde aktarıyor izleyiciye. Dönemin tüm imkanlarını elinden geldiğince en iyi şekilde…devamıAkira Kurosawa'nın ilerleyen dönemlerde çekilmiş olan Western tarzı filmlere ilham olmuş olan filmi. Kurosawa'nın hikâyeyi anlatış tarzına bayılıyorum. Konu ya da tür ne olursa olsun hiç farketmeden müthiş bir şekilde aktarıyor izleyiciye. Dönemin tüm imkanlarını elinden geldiğince en iyi şekilde değerlendiriyor, hatta üstüne dahi koyuyor. Filmin kısa özetini geçip kendimi de okuyanları da gereksiz yere yormayacağım. Her Japon filminden -belki de Akira Kurosawa sinemasından, çünkü bu kadar sıkı rakip ettiğim bir Japon yönetmen daha yok- alıştığımız üzere filmin sesi çok yüksek. Karakterlerin tepkileri fazlasıyla abartılı. Lâkin daha önce Raşomon filmine yaptığım yorumda bunun rahatsız etmediğini söylemiştim. Her neyse filmden söz etmeye devam edelim. Filmin ilk yarısı çok durağan geçiyor. Kasabaya daha iyi hâkim oluyor, çeteleri tanıyoruz. İki tarafı da birbirine düşürmek isteyen samuray Sanjuro'nun planlarına tanıklık ediyoruz. İkinci yarısında ise yine durgunluk ön plana çıksa da bir aksiyon var. Her ne kadar fazla aksiyon sevenleri tatmin etmese de hatrı sayılır bir aksiyon var. Finaline doğru ise aksiyonu daha da artıyor, hikâyeye güzel bir finalle nokta koyuyor. Akira Kurosawa dövüşe, savaşa, çatışmaya odaklanarak filmin hikâyesini geri plana atmak istememiş sanırım. Çok da iyi yapmış. Sürekli kavga dövüş izletseydi sıkılırdım. Filmin doğal bir havası var. Kamera açıları vs. oldukça doğal. Bi' amatörlük yansıtıyor. Fakat bu hoşumuza gidebilecek tamamen doğal gösteren bi amatörlük. Filmlerinde profosyenel şekilde amatörlüğü yansıtan yönetmenleri ayrı bir takdir ederim. Victoria De Sica'da aynı profosyonel amatörlüğe sahiptir. Filmde oyunculuklar fazlasıyla iyiydi. Rolüne yakışmamış, bu yapamamış dediğim bir isim olmadı. Özellikle Toshirô Mifune başrole çok yakışmış. Zaten kendisini Akira'nın filmlerinde hep başrol olarak izliyoruz. Oyunculuğu takdire şayan. Samuray rollerine pek yakışıyor.

kalli 2 years ago

Dün Gece Soho'da

Edgar Wright

47 Gönderi

Uzun zamandır korku-gerilim temalı film izlemediğimi fark edip bununla alakalı yoğun bir istek duyduğum için açtım Dün Gece Soho'da filmini. Başlangıcı ve olayların filmin ortasına kadar olan kısımları 'keşke dedirtse de finali 'iyi ki' dedirtti. Filmi seçmemde en büyük etken…devamıUzun zamandır korku-gerilim temalı film izlemediğimi fark edip bununla alakalı yoğun bir istek duyduğum için açtım Dün Gece Soho'da filmini. Başlangıcı ve olayların filmin ortasına kadar olan kısımları 'keşke dedirtse de finali 'iyi ki' dedirtti. Filmi seçmemde en büyük etken konusu olsa da Anya Taylor'u görmemin de bir hayli etkisi oldu. Peki Dün Gece Soho'da filmi ne anlatıyor? Eloise moda tutkunu genç bir kız. Üniversite için geldiği Londra'da kaldığı yurt onun rahatsız edince yaşlı bir kadının odasını kiralamaya karar verir. Farkında olmadan 1960'ların Londra'sına doğru zamanda yolculuk yapan Eloise kendisini o dönemlerde genç bir kadın olan Sandy'nin yerinde görür. Fakat kısa bir süre sonra dönemin Londra'sının sandığı kadar masum olmadığını görür. İlk paragrafta belirttiğim gibi filmin ilk sahneleri 'keşke açmasaydım.' deme yanılgısına düşürmüştü. Çünkü bir süre fazlasıyla durgun bir tempoda ilerledi. Durgun olması pek rahatsız edici değildi tabii ama o süreçte filmde aradığım korku ve gerilimi de bulamamıştım. Çıtır çerezlik diyebileceğim gençlik filmi havasında seyrediyordu. Fakat bir süre sonra gerilimli yönünü, korku atmosferini tamamen göstermeye başladı. Filmin aktardığı heyecan arttı, seyirzevki yükseldi. Kanlar döküldükçe, Eloise'nin korkusunu ve Sandy'nin yaşadıklarını izledikçe filme olan ilgim bir anda yükseldi. Hiç beklemediğim bir ters köşe geldi filmde. Böyle bir sonu asla tahmin etmezdim. Durgun ve gençlik filmi tadında başladığı için 'açmasaydım da olurdu.' diye düşündürten film bir anda gerilimi ve ters köşe finali ile 'iyi ki izlemişim' dedirtti. Filmin mizanseni de hem korku ve gerilim temasına uygun karanlıktaydı, hem de iki dönemi de yansıtacak şekilde kurulmuştu. Korkunun verildiği efektler, cinayet sahneleri sayılabilecek sahneler beni filme dair çok yükseltti, tabii biraz da rahatsız etti. Film bir gençlik temalı korku-gerilim yapımının yapması gereken her şeyi başarılı bir şekilde gerçekleştirip senaryosunu da havada bırakmadan yazılabilecek en iyi şekilde yazmış. Filmin en iyi kısmını söylemem gerekirse kesinlikle o ters köşeyi yediğimiz sahneydi. Ağzım açık kaldı.

kalli 2 years ago

Üç Billboard Ebbing Çıkışı, Missouri

Martin McDonagh

33 Gönderi

Bazı filmlere 'aman canım kurgu bunlar' deyip geçebilirken, bazılarına bunu yapamayız. Çünkü kurgu olmayacak kadar gerçektir. Missouri filmi de gerçeğin ta kendisi. Aşinası olduğumuz, basında, sosyal medyada çokça duyduğumuz, belki de bizzat yaşadığımız adaletin tecelli etmeme durumunu anlatıyor. Mildred'in öfkesi…devamıBazı filmlere 'aman canım kurgu bunlar' deyip geçebilirken, bazılarına bunu yapamayız. Çünkü kurgu olmayacak kadar gerçektir. Missouri filmi de gerçeğin ta kendisi. Aşinası olduğumuz, basında, sosyal medyada çokça duyduğumuz, belki de bizzat yaşadığımız adaletin tecelli etmeme durumunu anlatıyor. Mildred'in öfkesi sadece kendisini değil, bu duruma maruz kalanlar başta olmak üzere hepimizi temsil eden bir öfke. ABD'nin taşrasında genç bir kız tecavüze uğrar ve ardından katledilir. Zanlı bir türlü bulunamaz. Acılı anne Mildred kızının adaletini sağlamak için kasabanın girişindeki 3 adet dev reklam panosunu kiralar. Bizzat hedef göstererek -kasabanın polis şefini- kızının nasıl öldürüldüğünü ve polisin işini yapmadığını yazar. Film başladığı ilk anlardan itibaren Mildred'in acısını ve öfkesini hissedebileceğimiz en derin noktadan yansıttığı için ekrana bağlıyor. Hem öfkeyi, hem acıyı kendimiz yaşamış gibi hissederken medyanın da devreye girmesiyle adalet yerini bulacakmış gibi umutlanıyoruz. Fakat Mildred'in yaptırdığı tabelaların kasabada çalkantı yaratıp sadist, ırkçı polis şefi Dixon'u kızdırmasıyla filmin tüm dengeleri değişiyor. Öfkesi artıyor. Bu sefer sadece Mildred'in öfkesini değil, tüm kasabanın öfkesini izliyoruz. Sadece Mildred'in acısını değil, tüm kasabanın acısını izliyoruz. Film boyunca Mildred'in çabasına, geri adım atmayışına, herkese baş kaldırmasına hayran kalmadan edemedim. Belki hiçbir zaman sonuca ulaşamayacak, ama en azından 'yaptım.' diyebilecek. Bir noktadan sonra dengeler öylesine değişiyor ki haklıyı ve haksızı ayırt etmekte zorlanıyoruz. Filmde suçlayabileceğimiz kimse yok, fakat bir taraftan tamamen masum olarak görebileceğimiz bir isim de çıkmıyor karşımıza. Bu da olayları iyice içinden çıkılmaz bir hâle sokuyor. Eğer bu film polisiye olsaydı her şey daha kolay olacaktı, önümüze şüpheliler sunulacaktı, izleyici olarak katili tahmin etmeye çalışacaktık. Edebilirsek 'ben demiştim.' diyecektik, edemezsek de 'katil sürpriz oldu.' diyecektik. Fakat polisiye olmadığı için bunların hiçbiri yaşanmıyor. Çünkü film önümüze şüpheli diyebileceğimiz isimler sunmuyor. Filmin amacı olayın failini bulup dosyayı kapatmak değil, bizi ilgilendirmeyeceğini düşünüp sessiz kaldığımız olayların günü gelince bizi de nasıl vuracağı konusunda ders vermek. Film de bu sebepten ötürü ucu açık bitiyor. Düğümlerin çözülmemesi, haklı ve haksızın birbirine karışması izleyenlerin bir kısmı için rahatsız edici olsa da bana göre filmin mesajına yakışır bir final olmuş.

kalli 2 years ago

Sweeney Todd: Fleet Sokağının Şeytan Berberi

Tim Burton

39 Gönderi

Tim Burton'un filmlerine duyduğum hayranlığı eminim ki daha önce belirtmişimdir. Onun gotik tarzın dışına çıkmayan korkuyu ve gerilimi yaşatan karanlıkta bırakan filmlerini daha fazla seviyorum. İşte bu da onlardan biri, ben daha iyisini izleyene kadar benim için en iyisi. Hayatın…devamıTim Burton'un filmlerine duyduğum hayranlığı eminim ki daha önce belirtmişimdir. Onun gotik tarzın dışına çıkmayan korkuyu ve gerilimi yaşatan karanlıkta bırakan filmlerini daha fazla seviyorum. İşte bu da onlardan biri, ben daha iyisini izleyene kadar benim için en iyisi. Hayatın normal akışında aktığı Fleet Sokağının karanlık tarafını izliyoruz. Normal olanla değil, olmayanla ilgileniyoruz. Hayatın olağan düzeyde ilerlediği bir sokakta meşhur bir berber: Sweeney Todd. Hem acımasız bir katil, hem intikam hırsıyla yanıp tutuşan bir eş, hem de kendisinden koparılan kızına kavuşmak için can atan bir baba. Tek bir karakteri her şeyiyle izliyoruz, en çok da insanları acımasızca öldürmesi ve bir an bile soğukkanlılığını kaybetmemesiyle. Film bizlere yaşanacak birçok karanlık duyguyu aynı anda veriyor. Fakat bunun yanında romantizmi de ihmal etmiyor. Filmin romantik tarafıyla pek ilgilenmedim. Benim için gerilimli, gizemli ve bir nebze de olsun dramatik yönü önemliydi. Bütün bu duyguları ve bunların getirdiği heyecanı çok iyi geçirmiş. Johnny Depp soğukkanlı bir seri katili canlandırırken onu tüm bedeniyle, tüm ruhuyla taşımış sinemaya. Mükemmel demenin yetmeyeceği bir oyunculuk sergilemiş. Fakat Johnny Depp bir tarafa en az onun kadar övgüyü hak eden bir isim daha var. O da Bayan Lovett karakterine hayat veren Helena Bonham Carter. İkili sadece mükemmel oynamamışlar, aynı zamanda harika bir partner olmuşlar. Aralarındaki uyum beni çok yükseltti. Film bir an bile karanlık temanın dışına çıkmıyor. Bunu sadece gerilimli bir havada ilerleyen senaryosu için söylemiyorum. Mekan dekorları, karakterlerin kostümleri ve makyajları, kendine özgü hâlleri... Bir çok şey karanlık temayı destekliyor, o havada kopmak mümkün değil. Tüm bunlara bir de filmin siyah-beyaz olması eklenince karanlığın tamamen içine gömülüyorsunuz, ama asla rahatsız olmuyorsunuz. Siyah-beyaz bir film evet. Fakat kan kırmızısını gözümüze sokmaktan çekinmiyor. Bütün bu renksizliğin içinde kanın rengini görmek şehvet ve iğrenme dürtülerini açığa çıkarıyor. Bilmiyorum, renkli bir film olsaydı o kanın rengi bu kadar ilgi çeker miydi? Veyahut yine renksiz dünyada o kanın rengi de kaybolsaydı o gerilimi, iğrençliği verebilir miydi? Sonucunda bu kadar ilgi çeker miydi? Zihnimde canlandırınca cevabım 'hayır' oluyor. Sadece bunlarla sınırlı değil film. Bir müzikal kendisi. ''Bu kadarı yetmez, daha fazlası lazım'' der gibi... Müziğin dünyasını, ruhun gıdasını bu karanlık dünyayla birleştirmek. Tek kelime ile muhteşem.

kalli 2 years ago

Bir Zamanlar... Hollywood'da

Quentin Tarantino

82 Gönderi

Bir filmi izlemeden önce hakkında yapılan yorumları okumayı sevmem, izlerken ki hevesim kaçırır. Fakat filmin süresi uzun olduğu için izlemeye değer olup olmadığını anlamak adına spoiler yememeye dikkat ederek birkaç yorum okudum. Filmin gerçek bir hikâyeden esinlenildiğini öğrenince izlemeye başlamadan…devamı

kalli 2 years ago

Monty Python Ve Kutsal Kase

Terry Gilliam

12 Gönderi

Uzun zaman sonra bir filmi izler izlemez yorumluyorum. Taze taze yorumlamak istedim, çünkü beni bu kadar çok eğlendiren filmi unutmadan anlatmak istedim. İngiltere'nin ünlü komedi grubu Monthy Pyton'un Kral Arthur efsanesini anlattığı, kutsal bir kasenin peşinde oldukları filmleri. Film sınırlı…devamıUzun zaman sonra bir filmi izler izlemez yorumluyorum. Taze taze yorumlamak istedim, çünkü beni bu kadar çok eğlendiren filmi unutmadan anlatmak istedim. İngiltere'nin ünlü komedi grubu Monthy Pyton'un Kral Arthur efsanesini anlattığı, kutsal bir kasenin peşinde oldukları filmleri. Film sınırlı imkanlarla, oldukça düşük bütçe ile çekilmiş. Filmin çekildiği 1975 yılını da baz alırsak bu kadar imkansızlıklar arasında yapılan filme büyük saygı duydum. Ufak tefek aksilikleri, eksiklikleri gözardı etmemin sebebi oldu. Daha önce de İngiliz komedisi izlemiştim. İngiliz komedileri bana göre değil, beğenmem diye düşünürken bu film beni tamamen yanılttı. İzlerken çok eğlendim, 90 dakika nasıl geçti anlayamadım. Belki de film orijinal diliyle değil de absürt komedi olduğunu göz önüne alarak dublajlı halini izlediğim için espriler bana geçti ve eğlendim. Filmlerdeki zorlama esprileri pek sevmem. Akıllıca yapılmadığı sürece yapılmak için yapılır ve rahatsız eder. Fakat absürt komedilerde durum böyle değildir. Her sahnede gülünç bir olay oluşturmak mümkündür. Karakterlerin saf halleri ile güldürmek için yeterlidir. Filmde saf halleriyle ön plana çıkan karakterlerle beraber anlamsız diyaloglarda gülmek için bir sebepti. Ya da film benim abarttığım kadar iyi değil, ben uzun bir mental çöküşten sonra gülmeye bahane aradım. Abartılı, efekt olduğu belli olan efektler ciddi bir film olsaydı rahatsız ederdi, ama absürt komedilere böyle saçmalıklar dahi yakışıyor. Birçok tuhaf, beni benden alan sahnelere sahip olan filmde Kral Arthur ve diğerlerinin hayali atlarına bayıldım. Herkesin kılıçtan geçirildiği sahnede filmin anlamsız sahnelerinden biriydi. Filmde o kadar çok anlamsız sahne var ki spesifik örnek vermek biraz saçma oldu. Fakat anlamsızlıkla dolu filmin yorumunda bir saçmalık yapmasam olmazdı. Bazı sahneler karikatür olarak çizilmiş, filme ayrı bir hava katmış. Karikatür çizerinin kalp krizi geçirdiği sahne boşluğuma geldi. O kadar komik mi bilmiyorum ama gülmeden edemedim. Filme dair en çok sevdiğim şey geçiş kısımları oldu, dış anlatıcıya bayıldım. Bazı sahnelerde 4. duvar dediğimiz şeyi kırmış absürt komediye de bu çok yakışmış. Çünkü zaten ciddi olmayan bir filmde sadece bir film olduğunu göstermek için bu yapılmalıydı gibi geldi, ki yapmışlar. Bazı sahnelerinde çok eğlendim, bazı sahnelerinden hiçbir anlam çıkaramadım. Bazılarında ise absürtlüğüyle beni aldı götürdü. Bu kadar eğlenmeyi beklemiyordum dersem yalan söylemiş olurum, eğlenmeyi hiç beklemiyordum. -Ben sizin kralınızım! +Ben sana asla oy vermedim! -Krallara oy verilmez. +Peki o zaman nasıl kral oldun? -O bir kaz kadar ağırsa... +O zaman? -O odundan yapılmıştır. O BİR CADI! HEEEYYYY! -Ni. Ni. Ni. Ni. +Siz yaşlı bir kadına 'ni' mi diyorsunuz? - Evet. +Ne kadar kötü bir zamandayız.

kalli 2 years ago

Batı Yakasının Hikayesi

Steven Spielberg

8 Gönderi

1961 yılında bir kitaptan sinemaya uyarlanan West Side Story'i 60 yıl sonra Steven Speilberg tarafından yeniden sinemaya uyarlanmış. Müzikal izlemeyi sevenler için ortaya harika bir film çıkmış. İlk filmi izlemediğim, uyarlandığı kitabı da bilmediğim için aralarında bir karşılaştırma yapmayacağım. Fakat…devamı