(@) - Raf

Uzun zamandır korku-gerilim temalı film izlemediğimi fark edip bununla alakalı yoğun bir istek duyduğum için açtım Dün Gece Soho'da filmini. Başlangıcı ve olayların filmin ortasına kadar olan kısımları 'keşke dedirtse de finali 'iyi ki' dedirtti. Filmi seçmemde en büyük etken…devamıUzun zamandır korku-gerilim temalı film izlemediğimi fark edip bununla alakalı yoğun bir istek duyduğum için açtım Dün Gece Soho'da filmini. Başlangıcı ve olayların filmin ortasına kadar olan kısımları 'keşke dedirtse de finali 'iyi ki' dedirtti. Filmi seçmemde en büyük etken konusu olsa da Anya Taylor'u görmemin de bir hayli etkisi oldu. Peki Dün Gece Soho'da filmi ne anlatıyor? Eloise moda tutkunu genç bir kız. Üniversite için geldiği Londra'da kaldığı yurt onun rahatsız edince yaşlı bir kadının odasını kiralamaya karar verir. Farkında olmadan 1960'ların Londra'sına doğru zamanda yolculuk yapan Eloise kendisini o dönemlerde genç bir kadın olan Sandy'nin yerinde görür. Fakat kısa bir süre sonra dönemin Londra'sının sandığı kadar masum olmadığını görür. İlk paragrafta belirttiğim gibi filmin ilk sahneleri 'keşke açmasaydım.' deme yanılgısına düşürmüştü. Çünkü bir süre fazlasıyla durgun bir tempoda ilerledi. Durgun olması pek rahatsız edici değildi tabii ama o süreçte filmde aradığım korku ve gerilimi de bulamamıştım. Çıtır çerezlik diyebileceğim gençlik filmi havasında seyrediyordu. Fakat bir süre sonra gerilimli yönünü, korku atmosferini tamamen göstermeye başladı. Filmin aktardığı heyecan arttı, seyirzevki yükseldi. Kanlar döküldükçe, Eloise'nin korkusunu ve Sandy'nin yaşadıklarını izledikçe filme olan ilgim bir anda yükseldi. Hiç beklemediğim bir ters köşe geldi filmde. Böyle bir sonu asla tahmin etmezdim. Durgun ve gençlik filmi tadında başladığı için 'açmasaydım da olurdu.' diye düşündürten film bir anda gerilimi ve ters köşe finali ile 'iyi ki izlemişim' dedirtti. Filmin mizanseni de hem korku ve gerilim temasına uygun karanlıktaydı, hem de iki dönemi de yansıtacak şekilde kurulmuştu. Korkunun verildiği efektler, cinayet sahneleri sayılabilecek sahneler beni filme dair çok yükseltti, tabii biraz da rahatsız etti. Film bir gençlik temalı korku-gerilim yapımının yapması gereken her şeyi başarılı bir şekilde gerçekleştirip senaryosunu da havada bırakmadan yazılabilecek en iyi şekilde yazmış. Filmin en iyi kısmını söylemem gerekirse kesinlikle o ters köşeyi yediğimiz sahneydi. Ağzım açık kaldı.

kalli 2 years ago

Üç Billboard Ebbing Çıkışı, Missouri

Martin McDonagh

33 Gönderi

Bazı filmlere 'aman canım kurgu bunlar' deyip geçebilirken, bazılarına bunu yapamayız. Çünkü kurgu olmayacak kadar gerçektir. Missouri filmi de gerçeğin ta kendisi. Aşinası olduğumuz, basında, sosyal medyada çokça duyduğumuz, belki de bizzat yaşadığımız adaletin tecelli etmeme durumunu anlatıyor. Mildred'in öfkesi…devamıBazı filmlere 'aman canım kurgu bunlar' deyip geçebilirken, bazılarına bunu yapamayız. Çünkü kurgu olmayacak kadar gerçektir. Missouri filmi de gerçeğin ta kendisi. Aşinası olduğumuz, basında, sosyal medyada çokça duyduğumuz, belki de bizzat yaşadığımız adaletin tecelli etmeme durumunu anlatıyor. Mildred'in öfkesi sadece kendisini değil, bu duruma maruz kalanlar başta olmak üzere hepimizi temsil eden bir öfke. ABD'nin taşrasında genç bir kız tecavüze uğrar ve ardından katledilir. Zanlı bir türlü bulunamaz. Acılı anne Mildred kızının adaletini sağlamak için kasabanın girişindeki 3 adet dev reklam panosunu kiralar. Bizzat hedef göstererek -kasabanın polis şefini- kızının nasıl öldürüldüğünü ve polisin işini yapmadığını yazar. Film başladığı ilk anlardan itibaren Mildred'in acısını ve öfkesini hissedebileceğimiz en derin noktadan yansıttığı için ekrana bağlıyor. Hem öfkeyi, hem acıyı kendimiz yaşamış gibi hissederken medyanın da devreye girmesiyle adalet yerini bulacakmış gibi umutlanıyoruz. Fakat Mildred'in yaptırdığı tabelaların kasabada çalkantı yaratıp sadist, ırkçı polis şefi Dixon'u kızdırmasıyla filmin tüm dengeleri değişiyor. Öfkesi artıyor. Bu sefer sadece Mildred'in öfkesini değil, tüm kasabanın öfkesini izliyoruz. Sadece Mildred'in acısını değil, tüm kasabanın acısını izliyoruz. Film boyunca Mildred'in çabasına, geri adım atmayışına, herkese baş kaldırmasına hayran kalmadan edemedim. Belki hiçbir zaman sonuca ulaşamayacak, ama en azından 'yaptım.' diyebilecek. Bir noktadan sonra dengeler öylesine değişiyor ki haklıyı ve haksızı ayırt etmekte zorlanıyoruz. Filmde suçlayabileceğimiz kimse yok, fakat bir taraftan tamamen masum olarak görebileceğimiz bir isim de çıkmıyor karşımıza. Bu da olayları iyice içinden çıkılmaz bir hâle sokuyor. Eğer bu film polisiye olsaydı her şey daha kolay olacaktı, önümüze şüpheliler sunulacaktı, izleyici olarak katili tahmin etmeye çalışacaktık. Edebilirsek 'ben demiştim.' diyecektik, edemezsek de 'katil sürpriz oldu.' diyecektik. Fakat polisiye olmadığı için bunların hiçbiri yaşanmıyor. Çünkü film önümüze şüpheli diyebileceğimiz isimler sunmuyor. Filmin amacı olayın failini bulup dosyayı kapatmak değil, bizi ilgilendirmeyeceğini düşünüp sessiz kaldığımız olayların günü gelince bizi de nasıl vuracağı konusunda ders vermek. Film de bu sebepten ötürü ucu açık bitiyor. Düğümlerin çözülmemesi, haklı ve haksızın birbirine karışması izleyenlerin bir kısmı için rahatsız edici olsa da bana göre filmin mesajına yakışır bir final olmuş.

kalli 2 years ago

Sweeney Todd: Fleet Sokağının Şeytan Berberi

Tim Burton

41 Gönderi

Tim Burton'un filmlerine duyduğum hayranlığı eminim ki daha önce belirtmişimdir. Onun gotik tarzın dışına çıkmayan korkuyu ve gerilimi yaşatan karanlıkta bırakan filmlerini daha fazla seviyorum. İşte bu da onlardan biri, ben daha iyisini izleyene kadar benim için en iyisi. Hayatın…devamıTim Burton'un filmlerine duyduğum hayranlığı eminim ki daha önce belirtmişimdir. Onun gotik tarzın dışına çıkmayan korkuyu ve gerilimi yaşatan karanlıkta bırakan filmlerini daha fazla seviyorum. İşte bu da onlardan biri, ben daha iyisini izleyene kadar benim için en iyisi. Hayatın normal akışında aktığı Fleet Sokağının karanlık tarafını izliyoruz. Normal olanla değil, olmayanla ilgileniyoruz. Hayatın olağan düzeyde ilerlediği bir sokakta meşhur bir berber: Sweeney Todd. Hem acımasız bir katil, hem intikam hırsıyla yanıp tutuşan bir eş, hem de kendisinden koparılan kızına kavuşmak için can atan bir baba. Tek bir karakteri her şeyiyle izliyoruz, en çok da insanları acımasızca öldürmesi ve bir an bile soğukkanlılığını kaybetmemesiyle. Film bizlere yaşanacak birçok karanlık duyguyu aynı anda veriyor. Fakat bunun yanında romantizmi de ihmal etmiyor. Filmin romantik tarafıyla pek ilgilenmedim. Benim için gerilimli, gizemli ve bir nebze de olsun dramatik yönü önemliydi. Bütün bu duyguları ve bunların getirdiği heyecanı çok iyi geçirmiş. Johnny Depp soğukkanlı bir seri katili canlandırırken onu tüm bedeniyle, tüm ruhuyla taşımış sinemaya. Mükemmel demenin yetmeyeceği bir oyunculuk sergilemiş. Fakat Johnny Depp bir tarafa en az onun kadar övgüyü hak eden bir isim daha var. O da Bayan Lovett karakterine hayat veren Helena Bonham Carter. İkili sadece mükemmel oynamamışlar, aynı zamanda harika bir partner olmuşlar. Aralarındaki uyum beni çok yükseltti. Film bir an bile karanlık temanın dışına çıkmıyor. Bunu sadece gerilimli bir havada ilerleyen senaryosu için söylemiyorum. Mekan dekorları, karakterlerin kostümleri ve makyajları, kendine özgü hâlleri... Bir çok şey karanlık temayı destekliyor, o havada kopmak mümkün değil. Tüm bunlara bir de filmin siyah-beyaz olması eklenince karanlığın tamamen içine gömülüyorsunuz, ama asla rahatsız olmuyorsunuz. Siyah-beyaz bir film evet. Fakat kan kırmızısını gözümüze sokmaktan çekinmiyor. Bütün bu renksizliğin içinde kanın rengini görmek şehvet ve iğrenme dürtülerini açığa çıkarıyor. Bilmiyorum, renkli bir film olsaydı o kanın rengi bu kadar ilgi çeker miydi? Veyahut yine renksiz dünyada o kanın rengi de kaybolsaydı o gerilimi, iğrençliği verebilir miydi? Sonucunda bu kadar ilgi çeker miydi? Zihnimde canlandırınca cevabım 'hayır' oluyor. Sadece bunlarla sınırlı değil film. Bir müzikal kendisi. ''Bu kadarı yetmez, daha fazlası lazım'' der gibi... Müziğin dünyasını, ruhun gıdasını bu karanlık dünyayla birleştirmek. Tek kelime ile muhteşem.

kalli 2 years ago

Bir Zamanlar... Hollywood'da

Quentin Tarantino

82 Gönderi

Bir filmi izlemeden önce hakkında yapılan yorumları okumayı sevmem, izlerken ki hevesim kaçırır. Fakat filmin süresi uzun olduğu için izlemeye değer olup olmadığını anlamak adına spoiler yememeye dikkat ederek birkaç yorum okudum. Filmin gerçek bir hikâyeden esinlenildiğini öğrenince izlemeye başlamadan…devamı

kalli 2 years ago

Monty Python Ve Kutsal Kase

Terry Gilliam

11 Gönderi

Uzun zaman sonra bir filmi izler izlemez yorumluyorum. Taze taze yorumlamak istedim, çünkü beni bu kadar çok eğlendiren filmi unutmadan anlatmak istedim. İngiltere'nin ünlü komedi grubu Monthy Pyton'un Kral Arthur efsanesini anlattığı, kutsal bir kasenin peşinde oldukları filmleri. Film sınırlı…devamıUzun zaman sonra bir filmi izler izlemez yorumluyorum. Taze taze yorumlamak istedim, çünkü beni bu kadar çok eğlendiren filmi unutmadan anlatmak istedim. İngiltere'nin ünlü komedi grubu Monthy Pyton'un Kral Arthur efsanesini anlattığı, kutsal bir kasenin peşinde oldukları filmleri. Film sınırlı imkanlarla, oldukça düşük bütçe ile çekilmiş. Filmin çekildiği 1975 yılını da baz alırsak bu kadar imkansızlıklar arasında yapılan filme büyük saygı duydum. Ufak tefek aksilikleri, eksiklikleri gözardı etmemin sebebi oldu. Daha önce de İngiliz komedisi izlemiştim. İngiliz komedileri bana göre değil, beğenmem diye düşünürken bu film beni tamamen yanılttı. İzlerken çok eğlendim, 90 dakika nasıl geçti anlayamadım. Belki de film orijinal diliyle değil de absürt komedi olduğunu göz önüne alarak dublajlı halini izlediğim için espriler bana geçti ve eğlendim. Filmlerdeki zorlama esprileri pek sevmem. Akıllıca yapılmadığı sürece yapılmak için yapılır ve rahatsız eder. Fakat absürt komedilerde durum böyle değildir. Her sahnede gülünç bir olay oluşturmak mümkündür. Karakterlerin saf halleri ile güldürmek için yeterlidir. Filmde saf halleriyle ön plana çıkan karakterlerle beraber anlamsız diyaloglarda gülmek için bir sebepti. Ya da film benim abarttığım kadar iyi değil, ben uzun bir mental çöküşten sonra gülmeye bahane aradım. Abartılı, efekt olduğu belli olan efektler ciddi bir film olsaydı rahatsız ederdi, ama absürt komedilere böyle saçmalıklar dahi yakışıyor. Birçok tuhaf, beni benden alan sahnelere sahip olan filmde Kral Arthur ve diğerlerinin hayali atlarına bayıldım. Herkesin kılıçtan geçirildiği sahnede filmin anlamsız sahnelerinden biriydi. Filmde o kadar çok anlamsız sahne var ki spesifik örnek vermek biraz saçma oldu. Fakat anlamsızlıkla dolu filmin yorumunda bir saçmalık yapmasam olmazdı. Bazı sahneler karikatür olarak çizilmiş, filme ayrı bir hava katmış. Karikatür çizerinin kalp krizi geçirdiği sahne boşluğuma geldi. O kadar komik mi bilmiyorum ama gülmeden edemedim. Filme dair en çok sevdiğim şey geçiş kısımları oldu, dış anlatıcıya bayıldım. Bazı sahnelerde 4. duvar dediğimiz şeyi kırmış absürt komediye de bu çok yakışmış. Çünkü zaten ciddi olmayan bir filmde sadece bir film olduğunu göstermek için bu yapılmalıydı gibi geldi, ki yapmışlar. Bazı sahnelerinde çok eğlendim, bazı sahnelerinden hiçbir anlam çıkaramadım. Bazılarında ise absürtlüğüyle beni aldı götürdü. Bu kadar eğlenmeyi beklemiyordum dersem yalan söylemiş olurum, eğlenmeyi hiç beklemiyordum. -Ben sizin kralınızım! +Ben sana asla oy vermedim! -Krallara oy verilmez. +Peki o zaman nasıl kral oldun? -O bir kaz kadar ağırsa... +O zaman? -O odundan yapılmıştır. O BİR CADI! HEEEYYYY! -Ni. Ni. Ni. Ni. +Siz yaşlı bir kadına 'ni' mi diyorsunuz? - Evet. +Ne kadar kötü bir zamandayız.

kalli 2 years ago

Batı Yakasının Hikayesi

Steven Spielberg

8 Gönderi

1961 yılında bir kitaptan sinemaya uyarlanan West Side Story'i 60 yıl sonra Steven Speilberg tarafından yeniden sinemaya uyarlanmış. Müzikal izlemeyi sevenler için ortaya harika bir film çıkmış. İlk filmi izlemediğim, uyarlandığı kitabı da bilmediğim için aralarında bir karşılaştırma yapmayacağım. Fakat…devamı

kalli 2 years ago

Bohemian Rhapsody

Bryan Singer

129 Gönderi

Çok fazla yabancı müzik zevkim yoktur, bir yerlerde karşıma çıkınca merak edip dinler sonra da unuturum o şarkıyı. Bohemian Rhapsody filmini adını çok kez duyduğum ama hiçbir şarkısını açıp dinlemediğim Queen grubunu tanımak için izledim. Film ana merkezine grubun solisti…devamıÇok fazla yabancı müzik zevkim yoktur, bir yerlerde karşıma çıkınca merak edip dinler sonra da unuturum o şarkıyı. Bohemian Rhapsody filmini adını çok kez duyduğum ama hiçbir şarkısını açıp dinlemediğim Queen grubunu tanımak için izledim. Film ana merkezine grubun solisti Freddie Mercury yani gerçek adıyla Farrokh Bulsara'yı koyuyor. Fakat film için ne tam anlamıyla Freddie Mercury biyografisi diyebiliriz, ne de Queen grubu biyografisi. Çünkü filmi izlerken şunu anladım ki biri olmazsa diğeri de olmaz. Filmden sonra hâlâ daha açıp bi' Queen şarkısı açıp dinlemedim ama filmi izlerken dinlediklerimi beğendiğimi söyleyebilirim. Filmi Queen grubunun biyografisi olarak düşünürsek grubun gelişim aşaması, aralarındaki çatışma, ilişki, konserleri, yükselişleri fevkalede bir şekilde işlenmiş. Queen grubu hakkında grup solistinin adı hariç hiçbir bilgiye sahip değilken film sayesinde grubu daha yakından tanıdım. Freddie Mercury'nin biyografisi olarak düşünürsekte Freddie'nin çevresiyle ilişkisi, şarkı söylemeye olan tutkusu, yaşadığı psikolojik sorunlar hastalığının üstünde yarattığı etki çok iyi işlenmiş. Film AIDS'i merkeze alsaydı, Freddie'yi sadece hastalığı üzerinden anlatsaydı, sanırım bu kadar ilgi çekmezdi. Çünkü Bohemian Rhapsody filmini bu kadar ilgi çekici kılan grubun tamamına odaklanmasıdır. Filmde başta Freddie Mercury karakteri yani Rami Malek olmak üzere grup üyelerini canlandıran oyuncularının tarzlarının gerçek grup üyeleri ile neredeyse birebir uydurulması, özelikle Rami Malek'in Mercury'e benzetilmesi filmden sonra grubun gerçek fotoğraflarına bakarken bir kez daha hayran kalmamı sağladı. Rami Malek Mercury'i canlandırmamış, kendisi Mercury olmuş. İlk başlarda itici bir izlenim verse de sonradan karaktere alıştım. Rami Malek değil ama Freddie Mercury bana çok çekici geldi. Biyografi filmlerini her duyguyu saklamadan, utanmadan en sert ve en yumuşak şekilde yansıttığı için seviyorum.

kalli 2 years ago

Raşomon

Akira Kurosawa

21 Gönderi

Daha önce Japon filmerindeki, animelerdeki karakterlerin abartılı tavırları rahatsız etse de şimdi karakterlerle abartılı tavırlar arıyorum, olmayanları eksik gibi hissediyorum. 70 kusur yıl önce çekilmiş olan bu filmde bize gösteriyor ki aslında tepkileri abartılı değil, onların normalleri böyle. Her neyse…devamı

kalli 2 years ago

Köpeğin Pençesi

Jane Campion

30 Gönderi

Yönetmen Jane Campion 12 yıllık bir dinlenme sürecinden sonra sinemaya bir western filmi ile dönmeye karar vermiş. Western her ne kadar klasik gibi görünse de hem mekana, hem çekime hem de senaryoya odaklandığı için çekmesi zordur, o yüzden ne kadar…devamıYönetmen Jane Campion 12 yıllık bir dinlenme sürecinden sonra sinemaya bir western filmi ile dönmeye karar vermiş. Western her ne kadar klasik gibi görünse de hem mekana, hem çekime hem de senaryoya odaklandığı için çekmesi zordur, o yüzden ne kadar doğru bir adım olduğu tartışılır ama en azından altından kalktığını söyleyebilirim. Film 1920'lerde ataerkil düzenin hakim olduğu yıllarda (aslında bunu söylemek saçma, çünkü hep ataerkil düzen hâkim) geçiyor. Fakat kadın-erkek eşitliği bir tarafa filmde kardeşler arasında da bir güç dengesizliği, baskın olma durumu var. Ağabey Phil son derece kaba, aykırı, sert kavgacıyken kardeşi George ise son derece nazik, modern, anlayışlı bir adam. İki kardeş arasındaki çatışma George'nin dul bir kadın olan Rose ile evlenmesi ve Rose'nin oğlu Peter ile birlikte Burbank ailesinin çiftliğine taşınması ile daha da alevlenir. Fakat iki kardeşin aralarındaki çatışmadan daha fazla Phil'in Rose üzerindeki baskıyı izliyoruz hep. Rose'nin ise hep sessiz kaldığını. Filmin ataerkil düzen dışında odaklandığı bir başka sorun daha var. O da eşcinselliğe bakış açısı. Peter'in eşcinsel olması Phil'in, Rose ve George'nin evliliğine karşı çıkmasındaki en büyük neden. Fakat Phil'in Peter'i daha yakından tanımasıyla düşüncelerinin nasıl değiştiğini de gösteriyor bize. Aslında önyargılı yaklaştığımız insanları tanıyınca onlara yakınlaşabileceğimizi de gösteriyor. Hem 100 yıl öncesine yolculuk yaptırıyor, hem erkek egemenliğini eleştiriyor, hem de ders veriyor. Hayatımıza giren o toksik erkeklerin vücut bulmuş hali Phil. Her kızın hayatına Phil gibi biri girmiştir, girmediğiyse şanslısınızdır ya da henüz daha vakti gelmemiştir. Bu noktada Benedict'in oyunculuğunu tebrik etmek isterim, karakterden nefret ettirmeyi başardı, hem de sevdirmeyi. Garip. Western filmlerinde mekânın ve çekimin öne çıkması gerektiğini söylemiştim, bu filmde de doğadaki geniş çekim açıları ile western havası verilmiş. Mekânda filmin ortamı açısından tatmin edici cinsten. Filme dair tek sevmediğim şey ağır ilerlemesi oldu, aslında ağır olması gereken bir film ama bu aşırı yavaşlık beni rahatsız etti. Ağır olması gerek düşüncesini göz önüne alıp bunu bir kusur olarak saymazsam gayet ideal, izlemeye değer bir film.

kalli 2 years ago

Roma

Alfonso Cuarón

27 Gönderi

Bildiğimiz İtalya'nın Roma'sını değil, Mexico'nun Roma mahallesini anlatıyor Roma filmi. 50 yıl öncesine doğru zamanda yolculuk yaptığımız filmi elimden geldiğince anlatıp, izleme konusunda sizleri teşvik etmeye çalışacağım. Film 50 sene öncesini 1970'lerin Meksika'sını sosyal statü, cinsiyet rolleri, en önemlisi de…devamıBildiğimiz İtalya'nın Roma'sını değil, Mexico'nun Roma mahallesini anlatıyor Roma filmi. 50 yıl öncesine doğru zamanda yolculuk yaptığımız filmi elimden geldiğince anlatıp, izleme konusunda sizleri teşvik etmeye çalışacağım. Film 50 sene öncesini 1970'lerin Meksika'sını sosyal statü, cinsiyet rolleri, en önemlisi de dönemin siyasî meselelerini gözler önüne seriyor. 2018'de çekilmesine rağmen o yeniliği hiç hissettirmiyor film. Kurgusuyla, mizanseniyle dönemi tam anlamıyla dönemi yansıtıyor. Tamamıyla siyah-beyaz olması da film açısından bir avantaj. Film hakkında okuduğum bazı bilgilere göre görsel efekt kullanıldığı, çekim hilesine başvurulduğu sahneler olmuş. Fakat bunu ustaca yapıp gizlemeyi bilmişler. Roma mahallesinde geçen dönemsel drama filminde Cleo adındaki genç bir kadının penceresinden çevresini ve bir yandan da pencereden yansıyan görüntüsüden Cleo'nun hayatını izliyoruz. Cleo 20'li yaşlarında genç bir kadındır. Hayatını sürdürmek için Bayan Sofia'nın yanında hem hizmetçilik, hem de onun 4 çocuğuna bakıcılık yapmaktadır. Bayan Sofia ise 4 çocuğunun dertleriyle babaları olmadan uğraşmaya çalışan orta yaşlı bir kadındır. İki kadının birbirlerinden başka destek olacak kimseleri yoktur. Bunu filmin daha başlarından itibaren hissettirse de filmin sonlarına doğru daha iyi anlıyoruz. Filmin ilk yarısı fazlasıyla sakindi, tabiî beklediğim sakinlik olduğu için beni rahatsız etmedi. Belirli bir süreden sonra çatışmaların ortasına düşüyoruz, siyasî sorunların göbeğinde izliyoruz Cleo ve Sofia'yı. Filmin dönüm noktası olarak sayabileceğimiz bir sahnesi var. Yılbaşı kutlamasının yapıldığı sahne. O sahne esnasında Cleo hamile. Hep beraber kadeh kaldırıyorlar. Benita Cleo'ya şunları söylüyor: ''Bebeğinin sağlığına, daha iyi bir 1971 yılına.'' Tam bu noktada Cleo'nun elindeki kadeh düşüp kırılıyor. Gelecekteki kötü olaylar hakkında bir işaret oluyor bu sahne bize. Yönetmen Alfonso Cuarón'un bu sorunları bu kadar çarpıcı ve gerçekçi şekilde yansımasının sebebi olarak olaylarının ortasında büyümüş olmasını gösterebiliriz. Siyasal dramalardan hoşlanmayanlara pek tavsiye etmem, ama yine de izleyin.