(@) - Raf

2029 yılında Japonya'da bir virüs ortaya çıkar, kıyamet virüsü. Bu virüsle beraber bir kaos yaşayan Japonya Kayıp Noel adını verdiği bir günde bağımsızlığını kaybeder. Bir özgürlük savaşçısı grubu olan Cenaze Evi'nin sessiz ama önemli üyesi İnori lise öğrencisi Shu ile…devamı2029 yılında Japonya'da bir virüs ortaya çıkar, kıyamet virüsü. Bu virüsle beraber bir kaos yaşayan Japonya Kayıp Noel adını verdiği bir günde bağımsızlığını kaybeder. Bir özgürlük savaşçısı grubu olan Cenaze Evi'nin sessiz ama önemli üyesi İnori lise öğrencisi Shu ile tanışır. Shu'nun bir yeteneği vardır insanların kuvvelerini -kalplerinin şekillerini- çıkarıp silah olarak kullanabilmektedir. Shu ve İnori arasındaki ilişki hem virüs saldırısının hem de kendi yaşamlarının seyrini etkiler. İzlediğim anime dizileri arasında beni en çok tatmin eden bu oldu. Bilim Kurgu yönünü başarılı şekilde kullanırken fantastik tarafı da eksik etmemiş. Ayrıca dramaya da değinmiş. Tabii çok fazla olmasa da romantizm görmek de mümkün. Tüm bunları tam yerinde ve dozunda kullanınca ortaya harika bir anime dizisi çıkmış. Konusu çok etkileyiciydi. Tabii bazen konunun etkili olması yetmiyor, işlenişi de önemli. Dizi bu anlamda çok başarılı bir iş çıkarmış. İlk bölümler biraz yavaş gibiydi, daha çok hikâyeye odaklanıyordu. Ardından aksiyon başladı, bir savaş hâli gördük. Senaryoda dallanıp budaklanmalar oldu. Bunlar etkiyi bozacak değil, aksine ana konuya katkıda bulunacak merakı arttıracak yan senaryolardı. Karakterleri daha fazla tanımaya başladık ve benimsedik. Benim en çok benimsediğim karakterler Haru ve Ayase oldu. Nedense baş karakter Shu'ya bir türlü ısınamadım. Karakter eksik veya yanlış tasarlandığı için değil bu elbette, serideki en etkili karakter kendisi. Sadece bir şekilde bana irite edici bir karaktermiş gibi geldi. Son olarak finale geçmeden önce müziklerine değinmek istiyorum. Death Note açılış müziğinden sonra en çok beğendiğim, açılış ve kapanış müziklerini atlamadığım ikinci anime oldu. Çok çok güzel müzikler oluşturulmuş. O tınılar dahi havaya girmenize izin veriyor. Sakinliğin içinde bir kaos var ve bunu hissetmek çok hoş. Gelelim finale. Sonlara doğru hikâyeler çoğalınca aklımda soru işaretleri kalacağına dair korkularım vardı. Neyse ki dizi buna izin vermedi, tüm sorunlarını çözerek güzel bir final yaptı.

kalli 3 years ago

Çanak Çömlek Patladı

Muzaffer İzgü

1 Gönderi

Gülmece, çocuk kitabı yazarı Muzaffer İzgü'den başarılı bir mizahi eleştiri kitabı. Kitap 1983 yılında basılmış. O yıldan bu zamana ülkemizde çok şey değişmediğini, dereleri tepeleri geçip ardımıza dönüp baktığımızda bir arpa boyu bile yol alamadığımızı görüyoruz. İşte Muzaffer İzgü'de ismiyle…devamıGülmece, çocuk kitabı yazarı Muzaffer İzgü'den başarılı bir mizahi eleştiri kitabı. Kitap 1983 yılında basılmış. O yıldan bu zamana ülkemizde çok şey değişmediğini, dereleri tepeleri geçip ardımıza dönüp baktığımızda bir arpa boyu bile yol alamadığımızı görüyoruz. İşte Muzaffer İzgü'de ismiyle dikkatimi çeken kitabında ülkenin halini güzel bir dille eleştirmiş, ağlanacak halimize güldürecek bir dille... İlk olarak kitabın adının kitabın içeriği ile uyumundan bahsetmek istiyorum. Çocukluğu sokakta geçmiş olan herkes 'çanak çömlek patladı.' tabirinin ne çağrıştırdığını bilir. Bilmeyenler için ben söyleyeyim. Saklanbaç oyununu oynarken ebe sobelediği herkesin adını söylemek zorundadır. Birinin adını yanlış söylerse, oyundaki bir kişiyi diğeri ile karıştırırsa ebenin yanıldığını söylemek için 'çanak çömlek patladı.' diye bağırır oyuncular. İşte bizlerde birilerini sobeliyor, birilerini ifşalıyoruz. Yanlış kişilere çatarsak da bir ses yükseliyor ardımızdan 'çanak çömlek patladı.' diye... Bu kitapta doğruları ve yanlışları Muzaffer İzgü'nün bakış açısıyla yüzümüze yüzümüze vuruyor. Kitabın içerisinde tam 24 adet öykü var. Hepsinden bir ders çıkarttım, hepsi çok güzel öykülerdi diye yalan söylemeyeceğim, çünkü birkaç sefer okumama rağmen anlamadığım öyküler oldu. Bazılarının nasıl bir sona bağlanacağını öngörüp güldüm, bazılarının sonuna şaşırıp güldüm. Bazılarında eleştiri tarzına, bazı öykülerde de ağlanacak halimize güldüm. Kimi öykülerde eğitim sistemi eleştirilmiş, şu ana bile bakaraktan ne kadar başarılı bir eleştiri olduğunu anlıyorum. İşte yazımın başında söylediğim bir arpa boyu yol katetmek bu oluyor tam olarak. Bazılarında yönetim sistemi, bazılarında insanların davranışları ve hırsları eleştirilmiş. Kiminde ise eleştiri yapılmadan Türk milletinin farklılığına atıfta bulunulmuş. Burada ilk akla gelen mikrop öyküsü oluyor. Sokak satıcıları varmış diye rotasını Türkiye'ye çeviren burada ezeli düşmanları sarımsak, sirke ile tanışan zavallı mikropçuğun öyküsü... Yazımı bitirirken en sevdiğim öyküleri paylaşmak istiyorum; Otuz Üçüncü Dakika hikâyesi. Sanırım hayatımızda bu adam gibi bir kişi dahi olsa hiçbir işimiz rast gitmez, felaket tellalı mübarek. Öküz Parası hikâyesi. Bereketli Ürün hikâyesi. Bakan Koltuğu hikâyesi. Sonunu en çok beğendiğim öykü bu oldu. Sen Bunu Yiyemezsin. Tam anlamıyla ağlanacak halimize güldüren bir mizah. Orta direğin hâli ancak bu kadar iyi anlatılabilinirdi. Güzel bir kitaptı, su gibi aktı geçti. İsmini yazdığım öyküler başta olmak üzere kitabı okurken çok eğlendim, ders çıkarttım, günümüze uyarladım -ki çok zor değil zaten.- Birkaç öyküyü pek anlayamasam da okuması zevkliydi. Farklı bir arayışta olanlara, mizah sevenlere, eleştiri almak isteyenlere öneririm.

kalli 3 years ago

Hayvan Çiftliği

George Orwell

364 Gönderi

''Tüm hayvanlar eşittir, bazıları diğerlerinden daha eşittir.'' Muazzam bir hiciv örneği. George Orwell'in muhteşem zekasıyla var etmiş olduğu harika bir distopya. Mutlaka herkesin okumasını önerdiğim, bana okumayı sevdiren kitaplardan biri. Kitapla ilk tanışmam yıllar öncesine dayanıyor. Bir arkadaşımın ödünç vermesiyle…devamı

kalli 3 years ago

Öğretmen

Koray Kerimoğlu

48 Gönderi

Size akşam 8'e kadar süre. Akşam 8'e kadar bu diziyi izlemezseniz üstünüzde bulunan bombayı patlatıp rafı havaya uçuruyorum. Mükemmel bir diziyle karşınızdayım. Sanırım duymayan yoktur ama izlemeyenler için izlemeniz için bir işaret bu. Türk televizyonlarında yayınlanmış gerçekten bir şeyler öğreten,…devamı

kalli 3 years ago

12 Yıllık Esaret

Steve McQueen

66 Gönderi

12 Yıllık Esaret. Hayatımdan 12 yıl alıp götüren o film... Irkçılığı, köleliği, insanlara ırkları yüzünden yapılan zulmü en iyi anlatan film. Çok fazla ırkçılık içeren film izledim, neredeyse hepsinden de aynı şekilde etkilendim. Lakin bu başkaydı. Sanki ben de kendimi…devamı

kalli 3 years ago

Ölümsüz

Costa Gavras

4 Gönderi

Dikkat! Sağ-sol çatışmasından ölesiye nefret edenler, siyaseti yahut politikayı günahı kadar sevmeyenler, politik bir söze, siyasi bir düşünceye katlanamayalar bu filmden uzak dursun... ya da boşverin izleyin, listenizde çok bilinmeyen ama çok değerli bir kült eser olsun. Film açılışında ''Gerçek…devamıDikkat! Sağ-sol çatışmasından ölesiye nefret edenler, siyaseti yahut politikayı günahı kadar sevmeyenler, politik bir söze, siyasi bir düşünceye katlanamayalar bu filmden uzak dursun... ya da boşverin izleyin, listenizde çok bilinmeyen ama çok değerli bir kült eser olsun. Film açılışında ''Gerçek olaylarla, sağ ya da ölü olsun gerçek kişilerle olan benzerlikler tesadüfi değildir. Her şey kasıtlıdır” diyerek büyük bir cesaret örneği gösteriyor. Bu cesurluğu da ona biraz pahalıya mâl olmuş, zira kendisi bir dönem Türkiye ve Yunanistan başta olmak üzere birçok ülkede bir süre yasaklılar listesine girmiş. Filmin özgün adı Z. Bu isim Yunan protesto sloganı olan ''yaşıyor'' anlamına gelen ''ZEI'' kelimesinden geliyor. Zaten filmde bir Yunan hikayesini anlatıyor. Filmde liberal bir politikacının devletin sağ kanadı tarafından öldürülmesini, solcuların cinayeti aydınlatmaya çalışırken devletin, sağ kesimin bu suikastı gizleme çabaları gösteriliyor. Sağ-sol çatışmasında yaşanan ülkede büyük yankı uyandıran suikast olayını aydın, cesur bir yönetmenin gözünden izliyoruz, izlerken de gözümüzü doyuracak, hatta kusturacak kadar siyasi detay göze çarpıyor. Filmde en çok gördüğümüz şey sağ taraftan rütbeli askerler. Hatta rütbeleri gözümüze gözümüze sokuluyor ve hepsi de baskıcı bir karakteri oynuyor. Yönetmen burada 'sağcılar baskıcıdır' mesajı verip onlar için güvenilmez etiketi yapıştırmak istemiş de olabilir. İzleyiciyi üstünde bir otorite kurup koşulsuz şartsız kendini beğendirmek istemiş de olabilir. Her halükârda rütbeleri, rütbelerin gözümüze gözümüze sokulduğu kısımları çok iyi kullanmışlar. Askeri rütbelerin dışında barış simgesini, sağ-sol tarafların elinden düşürmediği cinayet aletini olan sopalarını, birilerinin maşası olan işçi takımını da izliyoruz. Film siyasetle alakalı olur da din olmaz mı hiç? Filmde insanların beyninin dini kullanarak nasıl yıkandıklarını da izliyoruz. İzlediğim en manipule dolu film oldu kendisi. Suikastı araştırması için görevlendirilen sözde savcının tanıkların kullandığı 'suikast' kelimesine ısrarla karşı çıkması en büyük manipule örneklerinden biriydi mesela. Film karşıt bir düşünceyi sadece reddetmeyi değil, ondan ölesiye nefret etmeyi bunun kötü sonuçlarını da gösteriyor. İzlerken senaryoda kopukluklar var gibi gelebilir, veyahut suikast konusunda bir aydınlanma olmaması, 2 saat boyunca bir arpa boyu yol olamayıp sürekli aynı şeyleri tekrar etmesi canınızı sıkabilir. Lakin unutmayın, polisiye bir film değil, devletin karanlık yüzünü ortaya çıkaran siyasi bir film izliyorsunuz. İzlediğiniz en cesurlar filminde zirveye rahatlıkla oturabilecek bir filmi. DİPNOT: Film ve yorumum hakkındaki her türlü düşünceye açığım, lakin siyasi çatışmaya girip taraflı yorum yapacaklar lütfen filmi izleyip yorumlarını filmin sayfasına yapsınlar. Yorumda her ne kadar sol tarafı savunmuş gibi görünsem de bu konuda herhangi bir tarafta olmayı tercih etmiyorum. Sadece filmin gösterdiklerini kendime göre en çıplak haliyle anlatmak istedim.

kalli 3 years ago

İçimizdeki Şeytan

Sabahattin Ali

254 Gönderi

Okurken en çok zorlandığım, hatta tek zorlandığım Sabahattin Ali kitabı oldu. Sabahattin Ali'nin kalemine hayranım. Bu kitap için asla kötü demiyorum, gayet iyi bir kitaptı fakat beni çok zorladı. Yaklaşık 1 ay gibi süreçte bitirebildim kitabı. Gelelim neden bu kadar…devamıOkurken en çok zorlandığım, hatta tek zorlandığım Sabahattin Ali kitabı oldu. Sabahattin Ali'nin kalemine hayranım. Bu kitap için asla kötü demiyorum, gayet iyi bir kitaptı fakat beni çok zorladı. Yaklaşık 1 ay gibi süreçte bitirebildim kitabı. Gelelim neden bu kadar yorduğuna. İlk başta neden yorduğundan bahsetmeden önce kitabın ana konusuna değinmek istiyorum. İçimizdeki Şeytan'a. Peki Sabahattin Ali'ye göre nedir bu içimizdeki şeytan? Aslında tamamen kendimizizdir. Hani bir hata yapıp suçu atacak biri ararız illa ki de 'şeytana uydum' deriz ya. İşte bu şeytan insanın kendi iradesidir. Sabahattin Ali'de bu yorucu eserinde bunu yorumlamış. Sabahattin Ali'nin realist bir yazar olduğunu biliyorsunuzdur, genel olarak toplumsal gerçekliğe değinir. Lakin bu kitapta sanırım biraz romantizme kaçmış ve karakterlerin iç tahlillerini yapmış uzun uzun. Bu farkılıkla karşılaşmak da beni biraz yordu. Karakterlerin iç tahlilini yaptığından bahsettim. Her ne kadar bunu anlatan uzun uzadıya cümleler beni yormuş olsa da çok beğendim, çok etkilendim. Karakterleri özellikle Ömer ve Macide sanki yakından tanıdığım bir ahbabım, bir akrabammış gibi hissettim. Sabahattin Ali karakterlerin iç tahlillerini yaparken tüm detaylara değinmiş, karakterleri tüm tavırlarıya tanıtmış. Değişken halleri bazen dumura uğratsa da çok çok başarılıydı. Tabii bazı karakterlerin bu kadar geri planda kalmasını istemezdim. Örneğin Bedri bence daha öne çıkması gereken, daha fazla tanımamız gereken bir karakterdi. Zaman akışında oradan oraya atılımda beni biraz yordu. Bunu çok görmedik ama bazı kısımlarda vardı. Tabii karakterlerin geçmişi bilmek açısından bu olmalıydı, çünkü kitap direkt olarak karakterlerin üzerinden ilerliyor. Kitabı çok durağan, yavaş bulduğumu anlamışsınızdır sanırım buraya kadar okuduysanız. Buradaki sebep olayların gelişmemiş olması. Bir türlü olaya giremedi, bu da okuma hevesimi kaçırmıştı. Son bölümlerinde özellikle Macide ve Ömer'in birbirlerinden uzaklaştıkları hissettikleri andan sonra bir hareketlilik geldi, ilgimi çekmeye başladı. Lakin bir şeylere yetmedi bu. En başında söylediğim gibi kötü, okunmayacak bir kitap değil. Gayet iyi fakat yorucu ve bu yoruculuğun getirdiği eksiklikler var.

kalli 3 years ago

Ben de Özledim

Onur Ünlü

5 Gönderi

Leyla ile Mecnun dizisinin yayından kaldırılmasının ardından yayımlanan fantastik komedi dizisi. İlk başlarda dizinin neden yayından kaldırıldığını, kaldırılıktan sonra ekibin neler yaptıklarını anlatırken ilerleyen bölümlerde fantastik bir dünyaya evriliyor, hem de eğlenceli bir tarzda. Kısacası yeniden Leyla ile Mecnun izliyoruz.…devamı

kalli 3 years ago

Squid Game

Dong-hyuk Hwang

490 Gönderi

Spoiler içeriyor Yaklaşık 1 yıl önce neredeyse tüm dünyayı kasıp kavurmuş, 2021 yılına damgasını vurmuş bir filmi popülaritesi geçtikten baya sonra izlemek benden beklenebilirdi ancak. Sanırım yakında 2. sezonu gelecek, 2. sezonunun da etki yaratacağını ama bu kadar patlamayacağını düşünüyorum. Her neyse…devamıYaklaşık 1 yıl önce neredeyse tüm dünyayı kasıp kavurmuş, 2021 yılına damgasını vurmuş bir filmi popülaritesi geçtikten baya sonra izlemek benden beklenebilirdi ancak. Sanırım yakında 2. sezonu gelecek, 2. sezonunun da etki yaratacağını ama bu kadar patlamayacağını düşünüyorum. Her neyse gelelim diziye. Öncelikle özgün bir konusu olduğu düşüncesinde değilim. Evet senaryo güzel tasarlanmış ama Açlık Oyunları serisine, Escape Room ve Küp filmine ve de Alice in Borderland dizisine benzettim. Daha çok Alice in Borderland dizisine. Özgün olmaması da diziye gözümde bir tık düşürdü. Tabii daha önce benzer örneklerini izlemeseydim daha heyecanlı olabilirdi. İki benzer diziyi birbiriyle karşılaştırmam gerekirse Alice in Borderland çok daha iyi bir dizi. İki diziyi izleyen birçok kişinin de aynı fikirde olacağına eminim. Peki Squid Game neden bu kadar popüler oldu? Cevabı çok basit. İyi bir reklam yapıp kendilerini çok güzel pazarladılar. Sonunda da diziyi daha yayımlandığı anda milyonlar izledi. Konudan saptım yine. Diziye dönelim tekrardan. Senaryosunun güzel tasarlandığını söylemiştim, lakin olaylar biraz kendini tekrar etti gibi geldi bana. Tabii yine de oyunları izlemek heyecan ve zevk vericiydi. En keyif aldığım oyun cam köprü oyunu oldu. İçlerinde en heyecan verici olanıydı. Sonuna gelmiş olmanın verdiği hazla da heyecanlı gelmiş olabilir. Ben oyunculukları çok başarılı buldum. En azından öne çıkanları. 67 numara çok tatlıydı favorim oldu, tabi Ali'den sonra ölümlerine en çok üzüldüklerim onlar oldu. Bu spoilere girmez sanırım zaten öleceklerini bilerekten izliyoruz, ama yine de koyacağım. Dizinin pek sürprizli yanı yoktu. En başından itibaren 456'nın kazanacağı belliydi oyunu. Aslında bir ters köşe yapıp onu da öldürtüp deli ablamıza kazandırsalardı ters köşe olurdu hem sinir bozucu hem de ilgi çekici bir bölüm olurdu. Tabii bir şekilde oyunlar devam edecek ama bu sefer 456 yönetici konumunda olacak 2. sezonda. Tabii bunlar sadece benim tahminlerimden ibaret. Dizinin pek sürprizli yanı yoktu. Herkesin öleceği belliydi, galip belliydi. Oyunun kurucusu hakkında ben pek merakta değildim. Finali aslında ters köşe, baya sürprizli olabilecekken tam anlamıyla satamamışlar. Yine de heyecan verici ve başarılı bir diziydi. 2 günde bitirdim, izlemek baya keyif vericiydi.

kalli 3 years ago

House of Secrets: The Burari Deaths

Leena Yadav

7 Gönderi

Spoiler içeriyor Bundan 4 yıl kadar önce, 2018 yılında Hindistan halkı daha önce benzerine rastlamadıkları çarpıcı bir haberle sarsıldılar. Aynı aileden 11 kişi evlerinde ölü bulunmuştu. 10 kişi kendini asmış bir şekilde, 70 yaşlarındaki annelerinin ise yerde boğulmuş cesedi bulundu, o da…devamıBundan 4 yıl kadar önce, 2018 yılında Hindistan halkı daha önce benzerine rastlamadıkları çarpıcı bir haberle sarsıldılar. Aynı aileden 11 kişi evlerinde ölü bulunmuştu. 10 kişi kendini asmış bir şekilde, 70 yaşlarındaki annelerinin ise yerde boğulmuş cesedi bulundu, o da dolabın kulbuna bağlıydı. Peki bu toplu intiharın sebebi neydi? Netflix bu konuda elde olan bilgileri dünyaya aktarmak, bu konuda sorun yaşayanları, yakınında yaşıyor olanları bilinçlendirmek adına 3 bölümlük bir belgesel yayınlamış. Çarpıcı, dehşet verici bir haber belgeseli. Belgesel daha açtığım ilk andan dikkatimi çekti. Olanları öncesinde araştırmadım, her detayı belgeselden öğrenmek istedim. Buna rağmen sadece cinayet ya da intihar olarak atfedilip geçilecek bir olay izlemeyeceğimin farkındaydım, olayın altında bambaşka bir gizem vardı. Benzerine Türkiye'de şahit olmuştuk, Palu ailesi. Zaten bu ailede benim aklıma direkt Palu ailesini getirdi. Belgeseli tek bir cümleyle özetlemem gerekirse şöyle söylerim: ''Psikolojik sorunlar yaşayan bir bireyin sadece kendisini değil, ailesini de geri dönüşü olmayan bir tehlikeye atması.'' Röportaj boyunca sürekli ailenin yakınları ile röportajlar yapılıyor. Herkes de aynı şeyi söylüyor. 'Çok mutlulardı, çok iyilerdi, eğitimli bir aileydi, oldukça zekilerdi..' Peki bu kadar normal atfedilen bir ailenin topluca ölüme gitmelerinin ardında ne var? İlk bölüm cesetlerin nasıl bulunduğuna değiniyor. Yakınlarla röportaj yapılıp olayın bir cinayet olup olmadığı araştırılıp tartışılıyor. İkinci bölümde ise Lalit'in ağzından yazıldığı düşünülen günlükler okunuyor, ki asıl ilgi çekici kısım burada başlıyor. Şunu söylemeden geçmek istemiyorum, günlüklerde yazılanlar bir yana günlüğü seslendiren adamın sesi bile içimi ürpertti. Tam bu anda ailenin psikolojisinin pek de yerinde olmadığını, kurtuluş için ya da daha iyi bir hayat yaşamak için garip garip ritüellere başvurduklarını öğreniyoruz, ki son ritüel zaten geri dönülmez bir faciayla sonuçlanıyor. Günlüklerden yola çıkıp birkaç tahminde bulunulsa da olayı bilen kişiler şuan hayatta olmadıkları için bu gizemli vaka hakkında hiçbir zaman tam sonuca ulaşılamayacak gibi gözüküyor. Gelelim Netflix bu belgeseli nasıl verdiğine. Bazı kısımlarda pek rahatsızlık vermeden gerçek görüntüleri kullanması belgeselin dikkat çekiciliği açısından bir hayli etkili olmuş. Özellikle Lalit beni çok gerdi. Çevresi tarafından son derece normal kabul edilen bir adamın kameralara donuk yansıyan suratı, garip bakışları... Olayın kahramanının o olduğunu bildiğim için mi öyle geldi, yoksa çevresimi tam anlayamadı bilmiyorum ama beni gerdiği su götürmez bir gerçek. Ben belgeselde sadece olayı gülerek anlatan polis memurundan irite oldum, hatta onun sahnelerini atlamak istedim fakat önemli bir detay kaçar diye bunu yapamadım. Aslına bakarsanız 3 bölümde birçok şey birbirini tekrarlamış gibi. Fakat tüm bölümleri izlemeden de bir şey anlamanız imkansız. İlk başlarda gizemi verip akıllarındaki cevabı son 10 saniyede açıklamışlar. Bu da süre kullanımı konusunda büyük saçmalık olmuş. Tek bölümde anlatılacak bir olayı 3 bölüme yaymışlar. Daha kısa da anlatılabilinirdi. Fakat kullanılan görüntüler, vakanın detaylı verilmesi, gizemi oldukça etkili. Film izler gibi izledim. İşin özü eğer bu konular dikkatinizi çekiyorsa vakit kaybetmeden yaklaşık 3 saatinizi bu belgesele ayırın. Siz de gizemli bir vakanın şahidi olun.