(@) - Raf

Stanley Kubrick'ten sinema algımızın sınırlarını aşan, zorlayıcı bir film. Filmin konusunu okuduğumda sadece bir erotizm filmi izlemeyeceğimin farkındaydım. Zira böyle sıradan bir film Kubrick sinemasına yakışmazdı. Öncelikle izlerken sadece erotizm tarafını dikkate alıp izlerseniz ya filmi hiç sevmezsiniz ya da…devamıStanley Kubrick'ten sinema algımızın sınırlarını aşan, zorlayıcı bir film. Filmin konusunu okuduğumda sadece bir erotizm filmi izlemeyeceğimin farkındaydım. Zira böyle sıradan bir film Kubrick sinemasına yakışmazdı. Öncelikle izlerken sadece erotizm tarafını dikkate alıp izlerseniz ya filmi hiç sevmezsiniz ya da sadece haz duyarsınız. Fakat film sizin için anlamsız olur. Bu sebeple filmde her noktaya, her bir cümleye, en ufak bir detaya bile dikkat ederek izleyin. Erotizmde ötesinde bir inanç sorgulaması, tarikat eleştirisi olduğunun farkına varıp filmden katbekat daha fazla haz alacaksınız ve film sizin için uzun bir süre unutulmaz olacak. Daha ilk defa bugün izlediğim bir filmin unutulmaz olacağı konusunda nasıl mı bu kadar eminim? Çünkü biliyorum ki filmde bilinçaltımıza işleyen bir çok sübliminal mesaj mevcut. Bu sebepten dolayı ilk izlenimden sonra film hafızaya kazınacak ve bir süre akıllardan çıkmayacak. Hani bazı şeyler için ''şeytan ayrıntıda gizlidir.'' yorumunu yaparız ya tam olarak bu film için aynısını söyleyebiliriz; şeytan ayrıntıda gizli. Film öncelikle açılışını Alice ve Bill Harford'un cinsel sohbeti ile yapıyor. Aslında olayları geliştiren önceki sahneler olsa da filmin açılışını bu sahneden almak en azından benim açımdan daha mantıklı. Bu sahnede yapılan sohbet ve ardından Bill'in yaşadıkları insanın iç dünyasına gömdüğü gizli arzularını ortaya çıkarmayı amaçlıyor. Eğer Freud'un psikanaliz ve cinsellik üzerine olan yazılarını okuduysanız filmin psikolojik anlatısını daha iyi kavrarsınız. Gelelim inançsal boyutuna. Bill ve Alice'nin konuşmalarından bunun izlerini vermiş olsalar da asıl inançsal boyutunu, masonluk, illumaniti gibi derim tarikatlarla bağıntısını maskeli balo sahnesinden anlıyoruz. Normal eğlenmek için var olan balo sahnesinden çok gizli, bilinmemesi gereken bir amaca hizmet eden balo sahnesi izliyoruz. Filmin zirve noktasıydı bu sahneler. Filmi gerilim kategorisine sokabilir miyiz emin değilim ama bu sahnedeki gerilimi çok gerilim filminde yakalamamışızdır. Bunun sebebi olarak hem gerçeküstü hem de bir o kadar da gerçekçi sahnelerin olmasıydı. Tabii buradaki derinliği anlamak için bu tarikatları daha da ayrıntılı araştırmak gerekir. Bir diğer yorumunu yapacağım konu ise kameralar. İç mekan çekimlerinde olmasa da dış mekan çekimlerinde bizi takip eden üçüncü gözün varlığını hissediyoruz. Filmin sonlarına doğru Ziegler (sanırım adı buydu) ile Bill'in konuşmasından bunun çıkarımını daha iyi anlarız. Aslında takip eden gerçekten biri olsa da (hatta bunu hem izleyiciler olarak biz hem de karakter olarak Bill açıkça görüyor/uz) fakat gizliden gizliye bizi izleyen fark edemediğimiz üçüncü bir gözün varlığını hissetmeden de yapamıyoruz. Bu denli yorumlamadan sonra senaryonun harika bir biçimde işlediğini belirtmeme gerek yok sanırım. Yazılarıma son vermeden önce filmin müziğine de değinmek istiyorum. Filmde tek bir ritme sahip olan yavaş ama gerilimli bir müziği sık sık duyuyoruz. Filmin var olan hissiyatını yükselten bu müzik filmle ahenkli bir bütün oluşturmuş. Birbirlerinin anlamlarını tamamlamışlar bu açıdan müzik seçiminin oldukça yerinde olduğunu belirtmek isterim. Filmin beğenmediğim tek yanı beklediğimden daha yavaş ilerlemesiydi. Durağan bir film bekliyordum ama bu kadarını beklemiyordum. Finalini ise oldukça başarılı buldum. Yaşadığı tüm hazlardan ve bilişsel kıskançlıklardan sonra ait olduğu yere geri dönmüştü. Ayrıca filmin bazı yerlerinde bize bir rüyayı izliyormuşuz ve sonunda o rüyadan uyanıyormuşuz hissi verdiğini unutmamamız gerek. Bildiğim kadarıyla Kubrick bu filmi izleyemeden ölmüş. İzleseydi kendine hayran kalırdı.

kalli 4 years ago

Dokuzuncu Hariciye Koğuşu

Peyami Safa

98 Gönderi

''Yalan bana suçların en ağırı gibi geliyordu, ve bir yalan söylendiğinde değil insanların eşyaların bile buna nasıl tahammül ettiğine şaşırıyordum. Yalana her şey isyan etmelidir, eşya bile. Damlardan kiremitler uçmalıdır, ağaçlar köklerinden sökülüp bir saniye içerisinde toz duman olmalıdır. Hatta…devamı''Yalan bana suçların en ağırı gibi geliyordu, ve bir yalan söylendiğinde değil insanların eşyaların bile buna nasıl tahammül ettiğine şaşırıyordum. Yalana her şey isyan etmelidir, eşya bile. Damlardan kiremitler uçmalıdır, ağaçlar köklerinden sökülüp bir saniye içerisinde toz duman olmalıdır. Hatta yıldızlar gökyüzünden düşüp bin parçaya ayrılmalıdır.'' Henüz daha 15'inde olan kemik veremi hastalığı ile mücadele eden genç delikanlının iç dünyasında derin bir yolculuğa çıkartan, son derece güçlü bir kitap. İlk olarak kitabın dilinden bahsetmek istiyorum. Günümüz Türkçesi ile yazılmadığı için kitabın oldukça ağır bir dili var. Belki de kitabı günümüz Türkçesine göre sadeleştiren yayın evleri olmuştur ama kitabın dilini sadeleştirirsek betimlemeler, o şiir gibi anlamlı cümleler anlamını yitirir bence. Eğer Türk edebiyatına merakınız varsa kitabı mutlaka ilk olarak orijinal haliyle okuyun. Muhteşem tasvirlerin tadını çıkarın. Daha sonra daha iyi anlamak adına -varsa- sadeleştirilmiş halini okuyabilirsiniz. Zor dili ve yoğun tasvirleri sebebi ile akıcı olduğunu söyleyemem, konu bakımından da benim pek ilgimi çekmedi. Sadece okuması zevkliydi, bu yüzden okudum. Sayfa sayısının az olması sebebiyle de kitap 2 gün içerisinde su gibi aktı geçti. Türk Edebiyatının en değerli romanları arasında düşünebiliriz Dokuzuncu Hariciye Koğuşu'nu. Gerek anlatısı, gerek betimlemesi, gerek tasvirleriyle oldukça güçlü bir kitaptı. Karakter kadrosunun çok kalabalık olmaması ile birlikte sadece hikayenin kahramanını (yazarın kendisi) derinlemesine tanıyoruz. Elbette otobiyografik bir romanda ana karakter üzerinde yoğunlaşılması oldukça doğaldır, fakat yine de diğer karakterleri de haklarında fikir sahibi olacak tanımak isterdim. Onun dışında yazar kendi iç dünyasını, yaşadıklarını, düşüncelerini, ilişkilerini çok güzel bir tasvirle kaleme almış. Kitap bana garip bir drama yaşattı. Böyle durumlarda karakterin hastalığına üzülürdüm, fakat bu sefer karakterin hastalığına üzülmedim. Çünkü yapılan tasvirler bana karakterin hastalığını unutturdu. Konudan çok anlatıma yoğunlaştım bu kitapta. Onu da fazlasıyla beğendim. Tek eksik yanı finaliydi benim için. Bir yarım kalmışlık hissettim. Açık uçlu finallere birçok şeyden alışkınım ama bu kısımda bitmemeliydi bence. Türk Edebiyatına merak saldıysanız okumaya ilk başlayacağınız kitaplardan biri olmalı. Kitabın betimlemeleri, tasvirleri sizi eşsiz bir dünyaya götürecektir.

kalli 4 years ago

Loki

Kate Herron

117 Gönderi

Spoiler içeriyor Hakkındaki yorumları okuyunca izleme gereği duydum. Dizi henüz taze olduğu için daha fazla bekletip eksiltmek istemediğimden listemin direkt başına aldım. Öncelikle benim gibi Marvel evreninden bi' haberseniz, Loki'yi sadece ismen ve cismen tanıyorsanız diziyi izlemenizi tavsiye etmem. Bazı şeyler size…devamıHakkındaki yorumları okuyunca izleme gereği duydum. Dizi henüz taze olduğu için daha fazla bekletip eksiltmek istemediğimden listemin direkt başına aldım. Öncelikle benim gibi Marvel evreninden bi' haberseniz, Loki'yi sadece ismen ve cismen tanıyorsanız diziyi izlemenizi tavsiye etmem. Bazı şeyler size karışık gelecektir ve aklınızda soru işaretleri bırakacaktır. Ama eminim ki evreni tanıyanlar için oldukça iyi bir dizi. Dizinin konusunu özetlemek istiyorum. Dizi benim de bir hayli ilgi duyduğum mesele olan çoklu evren teorisini, uzay-zamanı ele alıyor. Loki karakteri üzerinden bunu o kadar başarılı şekilde işlemiş ki Marvel evreninden oldukça uzak olan beni bile kendisine çekti. Bu konuyu bu kadar karmaşık anlatmak yerine sıradan ve anlaşılır bir şekilde ele alsaydı bu denli ilgimi çekmezdi. Ya da sadece Loki'nin yaşamını ele alan bir dizi olsaydı, izlerdim belki ama ses getiren bir dizi olmazdı benim için. Fakat fantastik bir kahramanlık evrenini oldukça ilgi çekici bir konuyla birleştirmeleri oldukça başarılı olmuş. Dizi çok iyi başlamış olsa da 3. bölümde bir yavaşlama hissettim, hatta bir kopma yaşadım. Neyse ki 5. bölümde kendi zirvesine çıkarak seyir zevkini bir hayli yükseltmeyi başardı. Benim favori bölümüm 5. bölüm oldu. 5. bölüm kadar heyecan yaşatmasa da sezonun final bölümü de bir hayli iyiydi. İkinci sezonunu merak etmemi sağlayacak bir noktada bitti. İkinci sezon konusunda 3. bölümü izlerken bir kararsızlığa düşmüştüm, ama final bölümünde ''kesinlikle izlemeliyim'' dedim. Böyle bir dizinin efektlerine değinmemek olmaz. Dizinin montajını çok başarılı buldum. Hem kafa karıştırırken hem de kendine çeken bir montajı vardı. Efektlerde üst düzey bir kalite vardı. İzlerken bir hayli hayran kaldım. Eh tabi böylesine diziye böylesine kaliteli ses ve görüntü efektleri yakışırdı. Diziyi izlerken bir sürü duygu yaşadım. Sadece aksiyon üzerine odaklanmamışlar. Bazı noktalarda romantizm, dramda vermişler. Hatta gülüp eğlendiğim sahnelerde yeteri kadar vardı. Dizinin bölümleri genel olarak 40-50 dakika arasında. İlk açtığımda bu süre uzun gelse de bölümlerde heyecanı yitirmediğim için o uzunluğu hissetmedim. Sadece üçüncü bölümün yavaşlığı bana bunu hissettirdi. Fakat süre konusunda dizinin bir eksisi yoktu. Oyunculuklar konusunda yorum yapacak pek bir şey yok. Başta Tom Hiddleston olmak üzere hepsi üzerine düşeni fazlasıyla yerine getirmişler. SPOİLER**** Loki'nin kendi varyantına aşık olması biraz garip geldi. Fakat onun narsist bir tanrı olduğunu varsayarsak başka bir ihtimal düşünülemezdi zaten. DEVAM EDEBİLİRSİN*** İkinci sezon konusunda heyecanlıyım. Daha fazla kahramanı göreceğimizi düşünüyorum. İlk sezondan katbekat iyi olacağı hakkında beklentilerim yüksek. Marvel evreni hakkında bilgi sahibi olduysanız ve çoklu evren teorimi ilginizi çekiyorsa fazla vakit kaybetmeden Loki'lerin heyecanına ve savaşına ortak olun.

kalli 4 years ago

Serseri Aşıklar

Jean-Luc Godard

16 Gönderi

Film Fransız sineması için çok önemli bir noktadadır, öyle ki Fransız sinemasının yapıtaşı diyebiliriz film için. Fransız Yeni Dalga Akımı'nı başlatan film olma özelliğini taşır, Serseri Aşıklar. Filmi kısaca şu şekilde özetleyebilirim. Michel adındaki bir adam bir otomobil çalar ve…devamıFilm Fransız sineması için çok önemli bir noktadadır, öyle ki Fransız sinemasının yapıtaşı diyebiliriz film için. Fransız Yeni Dalga Akımı'nı başlatan film olma özelliğini taşır, Serseri Aşıklar. Filmi kısaca şu şekilde özetleyebilirim. Michel adındaki bir adam bir otomobil çalar ve bir polisi öldürür. Paris'e kaçan Michal, burada genç Amerikalı gazeteci Patricia'ya ile güvensiz ama tutkulu, kaçak bir ilişkiye başlar. Filmi ilk açtığımda gördüğüm sekans bana şunu söyletti. ''Tamam ne izleyeceğim belli. Çeşitli numaralarla insanları dolandıran, soyan bir çifti izleyeceğiz.'' Fakat sahneler ilerledikçe bu düşüncelerimde yanıldığımı farkettim. Filmde suçlu bir adam ve masum bir genç kızın adı konulmamış ilişkisini izliyoruz. İkisi de birbirini tanımak, güvenmek istiyor. Patricia'nın her şeyi sorgulaması filme farklı bir hava katmıştı. Birbirinden çok farklı olan birbirlerini çoğu yerde anlamakta zorluk çeken zıt karakterli insanların ilişkisini izlemek filme olan ilgimi arttırdı. Çünkü hangi noktada birbirlerini seveceklerini ya da satacaklarını merak ediyordum. İşin sonunda ikisinden biri olacaktı, hangisinin olduğunu izleyince anlayacaksınız. Filmin başlangıcı bana başka şeyler düşündürtse de Patricia ve Michal'ın sohbetlerinde filmi daha iyi anladım. Hatta yatakta yapılan sohbetler ''Bunlar cidden serseri aşıklar'' diye düşündürttü. Jean-Luc Godard yazılan senaryoyu direkt filme almak yerine gerçek hayattan etkiler eklemek için doğaçlama anlara yer vermiş. Bunu sinemanın stüdyodan çıkıp sokağa indiği filmin çekimlerinden görebiliriz. Çekim demişken filmin montajını ve çekimini değerlendirmemek olmaz, sinemaya yeni teknikler, yeni bakış açıları kazandıran bu filmde bu tekniklere değinmemek analiz konusunda büyük eksiklik olur. Filmde her açıdan çekimler görüyoruz, ve doğal bu çekimler filme gerçekçi bir hava katmış. Sanki kamera yokmuş da olayları direkt orada izliyor gibi hissettim. Film siyah beyaz olmasaydı çekildiği yılı unutabilirdim bile. Bu tekniklerin filme en büyük katkısı karakterlerin düşüncelerinin açıkça yansıtılabilmesi olmuş. Öyle ki yakın plan çekimleri ile karakterleri daha iyi tanıyıp onlarla daha fazla bütünleşiyoruz. Filmde yardımcı olarak birkaç tane karakter görsek de genel olarak Patricia ve Michal'ın etrafında dönüyor. Michal bana göre açık olsa da Patricia'nın duygularını anlamakta zorlandım. Yönetmen bunu özellikle gizlemiş gibiydi. Aslında bu çok zekice geldi. Eğer ikisinin de duygularını net şekilde anlasaydık filmin bir anlamı, çekiciliği kalmazdı. Film 1 buçuk saat. Bu sürenin kısa olduğunu söyleyemem, çünkü böyle bir hikâye daha uzun şekilde anlatılamazdı. Ya diyalogların uzaması gerekirdi, ya da ek sahneler eklenmesi. Diyalogların uzaması -ki yeterince uzundu- filmin etkisini azaltırdı. Çünkü kısmen yavaş ilerleyen bir filmde uzun uzun diyaloglar izleyen herkesi sıkar, ilgisini başka yönlere kaydırır. Bu noktada yönetmenin zaman yönetimi konusunda oldukça başarılı olduğunu rahatlıkla söyleyebilirim. Filmin farklı bir havası var izlerken başka şeyler düşündürtüp, bambaşka şeyler izletiyor. Sıradan bir anlatıya sahipti benim için. Fakat sinemaya başka bir çerçeveden bakmak için izlemeye değer. Finali beklediğim bir finaldi, bu yüzden benim açımdan sürpriz olmadı.

kalli 4 years ago

Trese

Zig Marasigan

6 Gönderi

Kan, dehşet, savaş, zombiler, şeytan ayinleri, doğaüstü güçler, karanlık dünya... Hepsinin bir arada toplandığı sizi bol bol gerecek bir anime istiyorsanız doğru yerdesiniz. Henüz 6 bölümü yayımlanan anime dizisinde güneş battığında karanlık güçlerin hakimiyetine geçen şehirde insanların av olmasını ve…devamıKan, dehşet, savaş, zombiler, şeytan ayinleri, doğaüstü güçler, karanlık dünya... Hepsinin bir arada toplandığı sizi bol bol gerecek bir anime istiyorsanız doğru yerdesiniz. Henüz 6 bölümü yayımlanan anime dizisinde güneş battığında karanlık güçlerin hakimiyetine geçen şehirde insanların av olmasını ve Alex adındaki genç bir kadının yardımcıları İkizler ve polislerle beraber şehri kontrol altına çalışıp karanlık güçlerle olan savaşı anlatılıyor. Dizinin ilgi çekici bir konusu vardı ve bu konu senaryoya da kısmen başarılı bir şekilde yansıtılmıştı. Her bölümde ayrı bir gerilim yaşadım. Diziyi açarken bu kadar gerileceğimi düşünmemiştim fakat dizi bana büyük bir gerilim yaşattı. Eğer çizgi dizi olmasaydı bu kadar kan ve vahşetin yer aldığı bir diziye 6 bölüm dayanamazdım. Dizinin çizimler konusunda başarılı olduğunu rahatlıkla dile getirebilirim. Her ne kadar çizim de olsa vermek istediği gerilimi yoğun bir şekilde yansıtmayı başarmış. Bunu yarattığı karanlık tarz ile başardığını söyleyebilirim. Her bölümün ayrı bir heyecanı vardı, sezonun final bölümü olması gerektiği gibi hepsinden daha heyecanlıydı fakat beni tam olarak tatmin etmedi. Diziye dair aklımdaki sorular cevaplanmadı. Bunların ne olduğunu yazmam spoilere girer o yüzden bahsetmek istemiyorum. Dizinin bölümleri giriş introsunu ve kapanışı çıkarırsak 20-30 dakika arasında. Konu anlatımı bakımından dizinin süresi gayet yeterli. Bölümler daha uzun olsaydı bir anime dizisi için sıkıcı olabilirdi, daha kısa olsaydı da birçok şey eksik kalırdı. Dizide ön plana çıkan karakterlerden gereksiz olan yoktu. Her karakterin iyi ya da kötü olarak bir amacı vardı. Alex karakterinin gücünü ve zekasını takdir etsem de benim için favori karakterler İkizler oldu. Eski anıların flashback sahneleriyle anlatılmasını sevdim. İçeriğin anlatımını güçlendirmiş. Genel olarak gerilim yaşatsa da aksiyon açısından da zengin olduğu bir gerçek. Zaten dizinin büyük bir kısmı savaş sahneleri ile geçiyor, geri kalan sahnelerde kan, dehşet, kurbanlar, ayinler... Dizide sürekli iki dünya olarak bir yer bahsedilse de diğer dünyanın görülmemiş olması bir eksikti. Belki de bunu 2. sezona saklamışlardır, ben ilk sezonda da görmek isterdim. Senaryoda bazı mantık hataları da yok değildi. Av olup kurtulan insanların bir başka zaman bunları ilk kez görüyormuş gibi davranmaları mantıksızdı. Ya bu konu dikkate alınmadı, ya da burada benim gözümden kaçan bir şey var. Dizinin geneline baktığımızda büyü, doğaüstü tarzındaki dizilerin ilgisini çekebilecek kalitede. Fakat bu tür şeylerden etkilenecek olanlar ve yaşı küçük olanlar diziden uzak durmalı. Bunun yerine daha masum animeleri izleyebilirsiniz. Ben beğendim. Konu ile ilgilenenlere öneririm.

kalli 4 years ago

Regular Show

J.G. Quintel

42 Gönderi

8 Sezon 250 bölüm, bol bol kahkaha, dolu dolu geçen yüzlerce dakika... 3 aylık Sürekli Dizi izleme serüvenimin bugün itibari ile sonuna geldim. Bölüm sayısını eksik ya da fazla yazmış olabilirim affola. Bölümleri 10 dakika süren ve oldukça akıcı olan…devamı8 Sezon 250 bölüm, bol bol kahkaha, dolu dolu geçen yüzlerce dakika... 3 aylık Sürekli Dizi izleme serüvenimin bugün itibari ile sonuna geldim. Bölüm sayısını eksik ya da fazla yazmış olabilirim affola. Bölümleri 10 dakika süren ve oldukça akıcı olan bir çizgi diziyi bu kadar uzun sürede izlememin sebebi bu süreçte bir sürü başka dizi izlemiş, birçok kitap bitirmiş olmamdır. Sadece Sürekli Dizi izleseydim eminim çok daha kısa sürede geçerdi. Olsun sonuna hemen gelmektense tadını çıkara çıkara izlemek bana çok zevk verdi. Dizi boyunca bir sürü karakter tanıyorsunuz, kimi iyi kimi kötü karakterler. Ben neredeyse bütün karakterleri çok sevdim. Hepsi de diziye heyecan, tat katmışlardı. Favori karakterim ise zekası ve sakinliği ile Elieen karakteri oldu. Tabii Skips'i unutmamak gerek. Skips'in hikayesi beni çok duygulandırdı. Rigby ve Mordecai'nin maceralarında bazen kahkahalar attım, bazen onlar için üzüldüm (çoğu zaman Mordecai'nin ters giden ilişkileri için), çoğunlukla da onlarla beraber bir maceraya atılmış gibi heyecanlandım. Dizi 8 sezon olunca ister istemez karakterlerle bağ kuruyor, duygularını derinden yaşıyorsunuz. Dizinin ilk CN'de yayımlanmasından itibaren parça parça bazı bölümlerini denk geldikçe izlediğim olmuştu, fakat şu ana dek tüm sezonları izlememiştim. Hem TV'den izlediğim bölümleri beğendiğim için, hem de bu kadar övüldüğü için izleme gereği duydum. Bu kadar efsane olan çizgi diziyi izlememek yaratıcısına haksızlık olurdu sanırım. Dizide bambaşka bir evren yaratılmış, birbirinden esrarengiz karakterlere ev sahipliği yapıyor ve birbirinden ilginç olaylar yaşanıyor. Çocukların izleyebileceği gibi yetişkinlerde severek izleyebilir. Hatta bazı esprilerinin direkt olarak yetişkinlere hitap eden şeyler olduğunu söyleyebilirim. Tüm bölümleri çok eğlenceliydi. Lakin son sezonda yaşadığım heyecanı hiçbir sezonda yaşamadım. Final bölümünün bir efsane olduğunu söyleyebilirim. Heyecan, sevinç, üzüntü bir aradaydı. Dizi yapabileceği en güzel finali yapmıştı. Sürekli Dizi gibi efsane bir çizgi diziye de böylesi bir son yakışırdı. Son bölüm hafif hafif akan göz yaşlarıma engel olamadım. Hikayemiz burada son buldu. Neşelen Pops! İyi gösteri çok iyi gösteri. 🥺 Başka kim Sürekli Dizi'nin sonunda ağladı biliyor musunuz????? ANNEEMMMMM Not: Dublaj sevmiyorsanız bile bu diziyi dublajlı izleyin. Altyazılı izlediğinizden 5 kat daha zevk alacağınızın garantisini verebilirim. Diziyi Çizgiportal sitesinden izledim ben. Neredeyse tüm bölümler var orada. Sanırım eksik olan bir iki bölüm vardı. Onları da biraz araştırma ile internette altyazılı şekilde bulabilirsiniz.

kalli 4 years ago

When They See Us

Jeff Skoll

86 Gönderi

Dizi çekildiği yıldan 30 önce ABD'nin New York eyaletinde bulunan Central Park'ta yaşanmış olan kötü bir olayın hikâyesini anlatıyor. 'Central Park 5 olayı.' Bundan tam 32 sene önce 19 Nisan 1989'da genç bir kadın parkta tecavüze uğrayıp öldüresiye dövülüyor ve…devamıDizi çekildiği yıldan 30 önce ABD'nin New York eyaletinde bulunan Central Park'ta yaşanmış olan kötü bir olayın hikâyesini anlatıyor. 'Central Park 5 olayı.' Bundan tam 32 sene önce 19 Nisan 1989'da genç bir kadın parkta tecavüze uğrayıp öldüresiye dövülüyor ve New York polisi olayla hiçbir bağlantıları bulunmamasına rağmen 4'ü siyahi, biri Latin Amerikalı 5 çocuğu olaydan sorumlu tutuyor. Ve adalet (!) bu 5 masum çocuğun hayatını çalıp onları uzun bir mahkumiyet hayatıyla baş başa bırakıyor. Diziye başlayıp başlamamak konusunda önceleri çok kararsızdım, hatta birçok kez listemden çıkardım, yeniden ekledim, bir daha çıkardım. Dizi hakkında yapılan yüzlerce olumlu yorumu okuyunca izlemem gerektiğine karar verdim ve diziyi bitirdikten sonra anladım ki eğer izlemeseydim dizi listemde sadece 1 dizilik boşluk değil, kocaman bir anlam boşluğu olurdu. Dizinin beni en çok etkileyen yanı, diziyi izleyen birçok kişide de olduğu gibi bir biyografi anlatısı olması oldu. Gerçek bir hikayeden alınmış olması senaryonun etkileme gücünü daha da yükseltmiş ve ortaya tüm duyguları baskın bir şekilde yaşatan harika bir mini dizi çıkmış. İzlediğim her saniye bambaşka duygulara girdim. Hele ki bazı sahnelerde sinir krizi geçirdim. Hikâyenin gerçekten yaşanmış olmasını düşünmek bir yana oyuncular rolleri konusunda o kadar başarılıydılar ki duyguya girmeden edemedim. Dizi birçok konuya değiniyor. Irkçılık, zorbalık, aile ilişkileri, aşk, dram... En çok da özgürlük hakkına değiniyor dizi. Kendilerini ifade etmelerine bile izin verilmeyen bu 5 çocuğun yakınlarının ve çocukların masum olduğuna inananların özgürlük savaşlarına değiniyor. Netflix'in en iyi drama dizisinde benim için birinci sıraya oturdu. Karakterlerin hikâyelerinden ayrı ayrı çok etkilendim. Ana olayın dışında, ana olayı oluşturan etrafta dönen olayları da dizi çok başarılı bir biçimde işlemişti. Ana konudan kopan bir durum yoktu. Bu da dizinin hiçbir yerinde beni diziden soğutmadı. Dramlarla dolu birçok sahne yaşanmıştı. Fakat kapanış sekansı beni gerçekten ağlattı. Geç gelen özgürlük hem mutluluk, hem de üzüntü verdi. Bir yerlerde haksız yere suçlanan kişiler varsa umarım hakettikleri özgürlüğe bir an önce kavuşurlar.

kalli 4 years ago

İnce Memed 4

Yaşar Kemal

15 Gönderi

3 ay süren İnce Memed okuma serüvenimin sonuna geldim. Bu kadar uzun sürmesinin sebebi kitabın akıcı olmaması olarak algılanmasın, kitap oldukça akıcıydı. Hatta son zamanlarda okuduğum en akıcı kitaptı bile diyebilirim. Sadece bu süreçte araya başka durumlarda girdi. Sürekli kitaba…devamı3 ay süren İnce Memed okuma serüvenimin sonuna geldim. Bu kadar uzun sürmesinin sebebi kitabın akıcı olmaması olarak algılanmasın, kitap oldukça akıcıydı. Hatta son zamanlarda okuduğum en akıcı kitaptı bile diyebilirim. Sadece bu süreçte araya başka durumlarda girdi. Sürekli kitaba odaklanamadım. Bazen başka kitaplarda okumak istedim. Çünkü Memed'in hikayesi hemen bitsin istemiyordum. Bu sebeple araya başka kitaplarda sıkıştırdım. 95 günlük okuma serüveninin ardından uzun, zorlu, fakat bir o kadar da mükemmel olan bu kitabın sonuna hem büyük bir kıvançla hem de büyük bir üzüntüyle geldim. Kıvanç duydum çünkü çok uzun bir şeyi bitirerek düzenli kitap okuma alışkanlığını yeni kazanmış biri olarak zoru başardım. Üzüntü duydum çünkü İnce Memed'in ve daha nice karakterin hikayesi son buldu. Belki bir gün yeniden kitabı en başından okurum ama aynı heyecanı alamayacağımı da biliyorum. Yaşar Kemal bu kitabı 32 yıllık gibi uzun bir sürede yazmış. ''Yaş 35, yolun yarısı eder.'' demiş Cahit Sıtkı Tarancı. Bir insan ömrünün yarısı kadar sürede yazılmış. Bu kadar uzun sürede yazılan romanı ben de sindire sindire okumak, karakterleri bilhassa İnce Memed'i iyice tanımak, olayı boylu boyunca anlayıp kitabın duygusunu tamamen yaşamak için uzun bir süreye yaydım. Fakat istenildikten sonra 2 hafta bir süreçte bile okunabilecek kadar akıcı bir kitap. Daha hızlı ve daha çok kitap okuyanlar 1 hafta kadar sürede bile okuyabilirler. Serinin en zor, en iyi kitabıydı benim için. En çok macerayı bu kitapta yaşadık, yeri geldi güldük, yeri geldi ağladık, savaştık, dağlardan, karlı yollardan kaçtık, fantastik dünyalara daldık, evliyalar, peygamberler yoldaşımız oldu. Ama sonunda bütün serüven son buldu. Kitabın cümleleri özenle seçilmiş gibiydi. Hem yöresel bir dildeydi, hem de edebiydi. Roman, roman olmanın hakkını vermişti yani. Bazı durumların üzerinde çok uzun durmaları bana gereksiz geldi. Örneğin Anacık Sultan'a sözünü geri aldırma meselesi. Sanırım kitabın bir bölümü bu meseleye gitti. Bu bölümde kitabın gidişatına karşın heyecan katmıştı, fakat bu kadar uzatılması bana göre gereksizdi. Kitapta en sevdiğim karakter Hürü Ana oldu. Sağı solunun belli olmaması, birini severken yermesi, yererken sevmesi kendisini bana yakın hissettirdi. Yaşlanınca Hürü Ana gibi bir kadın olurum sanırım. Kimi karakterleri çok sevdim, kimilerinden nefret ettim. Hepsini tek tek sayamayacağım, kitabın o kadar kalabalık bir kadrosu var ki hepsini tek tek sayıp değerlendirme yapmam mümkün değil. Sadece şunu söyleyebilirim ki, ismi çok kısa bir kısımda kısacık geçenler haricinde bütün karakterler ben de bazı duygular uyandırdı, kimi kötü, kimi iyi duygular. Bu bağlamda şunu söyleyebilirim ki kitabın karakterleri çok başarılı yaratılmışlar. Böylesine güçlü bir romanda böyle kalabalık ve güçlü bir karakter kadrosu ile oluşurdu. İnce Memed kitabının genel bir değerlendirmesini yaparsak vermek istediği mesaj çok açık. Uzun uzun anlatılıyor, bir sürü serüvene sokuyor, çeşit çeşit duygular yaşatıyor ama mesaj açık. Haksızlığa ve zulme karşı boyun eğmemek. Canın pahasına da olsun hakkın olanı savunmak. Çünkü kitapta da dendiği gibi ''Ağalar, zenginler az. Biter. Fakirler, Memedler çok tükenmezler.'' Eğer hâlâ Memed'in hikâyesini okumadıysanız bir an önce okumaya başlamalısınız. SPOİLER*** Kitabın benim açımdan tek eksik kalan yönü Memed'in ilk doğan oğlunu bir daha görmemesi oldu. Kitap boyunca kavuşmalarını bekledim ama olmadı. Aradan ne kadar süre geçti bilmiyorum bir ara karşılaştıkları Çocuk Memed'in o olduğunu düşündüm. Baba oğul kavuşsalardı hikaye benim için tamamlanırdı. Bu kısım eksik kaldığı için bir puanı üzülerek kırıyorum.

kalli 4 years ago

Extraordinary You

Kim Hye-Yoon

53 Gönderi

Önce dizinin konusundan söz edip, sonra da dizi hakkındaki görüşlerimi söylemek istiyorum. Dizinin baş karakteri Dan-O, 18 yaşında, 10 yıldır aynı çocuğa aşık olan, kalp hastası bir kızdır. Bir gün anılarının kaybolduğunu farkeder. Delirdiğini düşünmeye başlayan Dan-O kendisinin Webtoon karakteri…devamıÖnce dizinin konusundan söz edip, sonra da dizi hakkındaki görüşlerimi söylemek istiyorum. Dizinin baş karakteri Dan-O, 18 yaşında, 10 yıldır aynı çocuğa aşık olan, kalp hastası bir kızdır. Bir gün anılarının kaybolduğunu farkeder. Delirdiğini düşünmeye başlayan Dan-O kendisinin Webtoon karakteri olduğunu öğrenir. Kendisini baş karakter sanarken ikinci bir gerçekle sarsılır. O bu çizgi romanda sadece bir figürandır, hem de ölmek üzere olan bir figüran. Kendi benliğini bulup yazarın yazmış olduğu yaşamını reddeden Dan-O benliğini bulan diğer arkadaşlarıyla beraber kaderini değiştirmek için çabalar. Fakat yazarın yazdığını değiştirip sahnelerin önüne geçmek o kadar kolay değildir ve her şeyin bir bedeli vardır. Diziyi izlemeye başladığım ilk anda samimi bir hava sezdim. Dizi ile bütünleştim diyebilirim, karakterlerin hepsi ile ayrı bir bağ kurdum. Buna dizide sevmediğim karakterlerde dahil. Bunları söylemek istemiyorum, fakat benim de sevmediğim karakterler vardı. Onlarla bile samimi bir bağ kurdum, bu sebepten dolayı dizinin bitmesi beni biraz boşluğa soktu. Daha uzun sürmesini de istemezdim çünkü 16 bölümde bile sahneler birbirini tekrar etmeye başlamıştı. Daha uzun sürseydi, tamamıyla aynı olan bölümleri izler dururduk artık. Güzel düşünülmüş olan konuyu iyi işlemişlerdi fakat bazı noktalarda durmadan aynı şeyleri tekrarlamaları gereksizdi. Do Hwa'nın sürekli keman çalması, Nam Ju'nun sürekli Ju Da'ya aşkını ilan etmesi, Nam Ju'yu gören tüm kızların çığlık ata ata peşinden koşması, Ha Ru'nun ortadan kaybolup durması, her hastane sahnesinde Gyeong'un aynı tepkiyi vermesi çok klişeydi. Tabii bunlar çizgi romanda olan şeyler, gölgede yaşanan hikaye daha güzeldi. Eğer bu dizideki çizgi roman gerçek olsaydı ve onu okusaydım sanırım eksi puan verirdim. Çok klişe bir webtoon. Tabi burada değerlendirmemiz gereken Webtoon değil, dizi. Dizide beğenmediğim yön sürekli bir yerden dramı vermeleriydi. En eğlenceli sahnenin arasına bile bir dram sokmayı başardılar. Bunlar can sıkıcıydı. Ha Ru karakterini sevdim ama ondan da yakınmak istiyorum. Bir karakteri bu kadar ruhsuz yapmak niye? Her sahnede yalı kazığı gibi dikilmesi çok sinir bozucuydu. Ondan daha fazla figüran olup adı bile duyulmayan karakterler daha aktifti. Ha Ru dizinin başrolü olmasına karşın hem canlandıran oyuncu kötü bir performans sergilemişti, hem de çok arka planda kalmıştı. Bu benim açımdan dizinin eksi yönü. Ayrıca sonu pek tatmin etmedi. Çok aceleye getirilmiş klişe bir son olmuş. Sonunu beğenmedim. Tahmin edilebilir bir sondu. Ters köşe beklerdim. Sonu güzel olmasa da bazı sahneler tekrar ediyor olsa da dizide bir takım saçmalıklar olmuş olsa da izlerken eğlendim.

kalli 4 years ago

Kadın Kokusu

Martin Brest

161 Gönderi

Tam anlamıyla sanat harikası bir film. Replikleri, oyuncuların davranışları, dans sahneleri, başı, gelişim bölümü, sonu ilmek ilmek örülmüş ve sinemaya aktarılmış gibiydi. Filmin ağır bir havası var, bu havayı Al Pacino'yu gördüğünüz anda hissedebiliyorsunuz. Lakin ağır bir havaya sahip olmasına…devamıTam anlamıyla sanat harikası bir film. Replikleri, oyuncuların davranışları, dans sahneleri, başı, gelişim bölümü, sonu ilmek ilmek örülmüş ve sinemaya aktarılmış gibiydi. Filmin ağır bir havası var, bu havayı Al Pacino'yu gördüğünüz anda hissedebiliyorsunuz. Lakin ağır bir havaya sahip olmasına karşın asla sıkıp boğmuyor, yavaş ilerlemiyor desem daha anlaşılır olur sanırım. Ne anlaşılmayacak kadar hızlıydı, ne de boğacak kadar yavaştı. Olması gerektiği bir hızda ilerledi. Fakat, gereksiz sahnelerde vardı. Aslında filmin olağan akışını bozan sahneler değildi ama olmasa da olur diyeceğim sahnelerdi. En azından bu sahneleri çıkararak film süresini 2 saate kadar indirgeyebilirlerdi. Filmi izlerken her gün gördüğümüz için sıradanlaşan şeylerin değerini, bizim için kıymetini anlıyoruz. Al Pacino kendisine Oscar ödülü kazandıran bu filmde öylesine başarılı bir performans sergilemiş ki karakterine bürünmüş resmen. Bu ödülü de hakettiği görünen bir gerçek..Film izlerken bana direkt olarak Can Dostum filmini hatırlattı. Yardıma ihtiyacı olan, birçok konuda tecrübeli, bilgin çok yaşlı olmayan fakat yaşlı denilebilecek bir adam, hayatı yeni öğrenmeye başlamış, öğrenmeye çalışan, para kazanmak isteyen genç bir adam. Aralarında oluşan sert mesafeli, samimi, bir baba-oğul ilişkisi çerçevesinde bir bağ. İki film için elbette ''birbirlerinin aynısı'' kelimelerini kullanamam ama içerik ve baş karakter seçimi olarak benziyorlardı. Bu yapımı bir dram filmi olarak nitelendirsekte benim açımdan tam olarak bir tür kategorisine sokmak mümkün değil. Çünkü film bir türe ait olmak ve duygu vermekten ziyade bir şeyler öğretmeye çalışıyor, gözümüzü açmaya çalışıyor gibiydi. Romantik bir öğreticilik söz konusu diyebilirim. Tabii buradaki romantiklik ''aşk'' anlamında değil. Dostluk, sanat, sevgi, yaşama sevinci, zaaflar, hisler... Hepsi hakkında göstermek istediği çok şey vardı filmin. Bir çoğunu da gösterdi. Filmin adının neden Kadın Kokusu olduğu meselesinden de bahsedip konuyu kapatacağım. Baş karakterimiz görme engelli bir adam. Ondan gözlerini alan hayat, gelişmiş bir koku duygusu vermiş. Kadınları seven, onlara karşı büyük bir sevgi besleyen karakter kadınları kullandıkları sabundan, parfümden, şampuandan kısacası onların kokularından analiz edebiliyor. Bu sebeple filmin adı Kadın Kokusu. Bol bol vaktiniz varsa ve bu vakti kaliteli değerlendirmek istiyorsanız izleyebileceğiniz bir film.. Yoğun bir gün geçiriyorsanız dinlenmek için araya sıkıştırmayın. Filmi anlamaz ve sıkılırsınız bu da filme haksızlık olur.