(@) - Raf

Christopher Nolan'ın evine giren hırsızdan ilham alarak senaryosunu yazdığı ilk uzun metrajlı filmi. Nolan 1988 yılında yayımladığı bu filmiyle aslında ileride ne kadar başarılı bir yönetmen olacağını ve ne kadar zekice işlere imza atacağını kanıtlamıştır. Çünkü oldukça düşük bütçeyle çekilen…devamı

kalli 4 years ago

Behind Her Eyes

Steve Lightfoot

224 Gönderi

Netflix'in 6 bölümlük psikolojik gerilim temalı mini dizisi. O kadar mükemmel ötesi bir diziydi ki mini dizi olduğunu bildiğim halde 2. sezonu gelecek mi diye baktım. Şu ana dek izlediğim diziler arasında beni en çok şoka sokan, ağzımı gerçek anlamda…devamıNetflix'in 6 bölümlük psikolojik gerilim temalı mini dizisi. O kadar mükemmel ötesi bir diziydi ki mini dizi olduğunu bildiğim halde 2. sezonu gelecek mi diye baktım. Şu ana dek izlediğim diziler arasında beni en çok şoka sokan, ağzımı gerçek anlamda bir karış açık bırakan dizi bu oldu. Dizinin verdiği şok etkisini bitirdikten sonra hemen atamadım. İlk başta dizinin konusundan söz edip daha sonra ise dizi hakkında düşüncelerimi yazacağım. Louise bir psikiyatri kliniğinde sekreter olarak çalışan, 7 yaşındaki oğluyla beraber yaşayan bekar bir kadındır. Çalıştığı kliniğe David Ferguson adında bir doktor gelir ve Lou onun asistanlığını yapmaya başlar. İkili arasında karşı konulamaz bir tutku başlar. David ile büyük bir tutkunun pençesine kapılan Louise aynı zamanda David'in karısı Adele ile de arkadaşlık kurar. Yaptığının yanlış olduğunu biliyordur, fakat bir güç onu bu oyundan vazgeçmekten alıkoyar. Dizi İngiliz yazar Sarah Pinborough'un aynı adlı romanından uyarlanmış. İlk başta basit bir ihanet hikayesi sandığım, belki saklı cinayet gibi olaylarla gerilim ve gizem etkisi vereceğini düşündüğüm film özellikle 4. bölümden sonra beklediğimden çok daha farklı yerlere çekilmeye başladı, bu farklılık ve gizemin artması beni meraklandırdı. Kimin gerçekten masum, kimin suçlu olduğu konusunda finaline kadar gelgitler yaşadım. Bazı yerlerde Adele'ye, bazı yerlerde Lou'ya ama çoğunlukla David karakterine sinirlendim. Hem tüm ana karakterlerle bağ kurup, hem de hepsinden nefret ettim. Dizinin senaryosu öyle etkili bir biçimde yazılmış ki yapılan bu gizem bir sarmal gibi içine çekiyor ve beklenilenden çok daha farklı diyarlara götürüyor. Dizi ilk 2 bölümünde o kadar meraklandırmasa da 3. bölümünden sonra gizem kazanmaya başladı, 4. bölümde gizemi arttırıp aklımda karakterlere dahil bir çok soru işareti belirtirken final bölümünde hem her şeye nokta koydu, hem de en başta söylediğim gibi büyük bir şok yaşattı. Ters köşe üstüne ters köşe verdi film. Bir sahnenin şaşkınlığını atamadan başka sürprizlerle dolu bir sahne çıktı karşıma. Dizinin final bölümünde aklımdaki soru işaretlerinin birçoğu kaybolurken, bazı soru işaretleri kaldı. Bunların ne olduğunu söylemek spoiler olur, ama bu soru işaretleri dizide yarım kalmışlık hissi yaratmadı. Bölüm süreleri maksimum seviyedeydi, daha kısa olsa bazı şeyler yarım kalırdı daha uzun olsa çok fazla boğardı, çünkü dizi anlaşılabilmesi için ağır ağır ilerliyor, bu yüzden yaklaşık 45 dakika bu dizi için oldukça ideal olmuş. Oyunculukları çok başarılı buldum, birçok oyuncu sadece mimiği ile bile beni etkiledi. Özellikle Adele karakterine hayat veren Eve Hewson'u çok çok başarılı buldum. Sadece bakışları ile beni germeyi başardı. Adele rolünün o gizemli tavrını dizinin sonuna dek çok iyi korumuştu. Dizi Adele'nin gençliği ve şimdiki zaman arasında gidip geliyor. Bu zaman sıçramaları birçok gizemi de beraberinde getirdi. Eğer dizi tek bir zamanda geçseydi sanırım bu kadar etkili olmazdı. Psikolojik gerilim sevenler ve finalinde tam anlamıyla şok yaşamak isteyenler için biçilmiş kaftan. Kesinlikle listenize eklemeniz gereken bir mini dizi.

kalli 4 years ago

Yol Türküsü

Satyajit Ray

8 Gönderi

Bir yoksulluk ve ayrım hikayesi. Satyajit Ray'ın Apu üçlemesinin ilk filmi olan Yol Türküsü Apu adlı bir çocuğun ailesinin zorluklarla dolu yaşam öyküsünü konu ediniyor. Filmin konusu oldukça basit olmasına karşın toplumda sıkça karşılaşabileceğimiz durumu işlediği için oldukça içten. Film…devamıBir yoksulluk ve ayrım hikayesi. Satyajit Ray'ın Apu üçlemesinin ilk filmi olan Yol Türküsü Apu adlı bir çocuğun ailesinin zorluklarla dolu yaşam öyküsünü konu ediniyor. Filmin konusu oldukça basit olmasına karşın toplumda sıkça karşılaşabileceğimiz durumu işlediği için oldukça içten. Film bana biraz yavaş ilerliyor gibi geldi, hatta bir noktada film için zaman durdu sanki. Tabii bu ağırlık beni filmden koparmadı, garip bir şekilde Apu'ya ne olacağını, Durga'ya ya da halaya neler olacağını merak ettim. Konunun basit olmasından dolayı boncukların nereye kaybolduğuna dair ufacık detayı bile merak ettiriyor, ara ara bu konuyu gün yüzüne çıkararak. Durga karakteri aslında birçok ilgisiz büyümüş çocuğu temsil ediyor, eminim ki filmi izlerken Durga'ya kendini yakın hisseden birçok izleyici olmuştur. Film bir kitaptan uyarlanmış, fakat filmin tamamlanmış bir senaryosu bulunmuyor. Yönetmen çekimin ilk günü tüm ekibi toplayıp serbest bırakmış, bu serbest bırakılış filmin senaryosundan çekim tarzına kadar birçok açıdan etkilemiş. Riskli bir olay olsa da filmdeki doğallığın filme ekstra etkileyici bir hava kattığını söyleyebilirim. Filmde sınıf ayrımından çok cinsiyet ayrımı dikkatimi çekti benim. İsyankar tavırlarıyla ortada dolaşan, geleneklerin getirdiğini kabul etmeyen Durga'dan annesi sürekli evinin kadını olmasını istiyor. Apu'nun ise tüm gün oyun oynamasına izin veriliyor, hatta neredeyse tüm istekleri gerçekleştiriliyor. Bu noktada filmde kadın ve erkek ayrımının çocukluktan itibaren başladığı gerçeğinin çıplaklığı ile karşılaşıyoruz. Filmde öne çıkan her karakterin kendine özgü bir tarzı var, bu tarz aslında birçok ailede rastlayabileceğimiz alışılagelmiş tipler. Ailesine bakma umuduyla sürekli başka işlerde çalışan hayalperest bir baba, aileyi bir arada tutmak için çabalayan kısmen gelenekçi bir anne, her ne kadar aile işine karışmak istemiyor gibi görünse de sürekli ön planda olan ve geleneklerine sıkı sıkıya bağlanan evin istenmeyen büyüğü, üzerine çok fazla sorumluluk yüklenen ama çocukluğunu doya doya yaşamak isteyen evin büyük kızı ve üstüne hiçbir sorumluluk yüklenmeyen, çoğu zaman bir prens gibi muamele gören evin küçük oğlu. Reha Erdem'in Beş Vakit filminde de benzer bir duruma şahit oluyorduk. Hikayesi basit olan filmler bizleri anlattığı için etkili olabiliyor. Filmi Apu'nun gözünden seyrediyoruz çoğu kez. Filme oyuncuların birinin gözünden bakmak filmin doğallığını arttırır. Bu filmde de o doğallığı bu şekilde sonuna kadar korumuşlar. Oyunculardan müzik yapımcısına kadar birçok kişinin ilk deneyimi olmuş bu film. Düşük bütçeli ve ekibin genel olarak amatör olması da filmin doğallığını arttıran diğer etkilerden. Yavaş ilerlemesine karşın başarılı bir filmdi. Eski dönem Hint sinemasının tüm özelliklerine rastlıyoruz filmde.

kalli 4 years ago

Bir Ölünün Defteri

Halid Ziya Uşaklıgil

4 Gönderi

Olayların üstüne olay kurabileceğiniz muazzam bir kitap. Okunma sayısını göz önüne alarak kitabın çok bilinmediğini düşünüyorum. Bu yüzden açık ve anlaşılır cümlelerle kitabı anlatmak, kitap konusunda merakta bırakıp okunmasını sağlamak istiyorum. Çünkü her okur Halit Ziya'nın kederlerle dolu bu eseriyle…devamıOlayların üstüne olay kurabileceğiniz muazzam bir kitap. Okunma sayısını göz önüne alarak kitabın çok bilinmediğini düşünüyorum. Bu yüzden açık ve anlaşılır cümlelerle kitabı anlatmak, kitap konusunda merakta bırakıp okunmasını sağlamak istiyorum. Çünkü her okur Halit Ziya'nın kederlerle dolu bu eseriyle tanışmalı. Kitap, Halit Ziya'nın okuduğum ilk kitabı oldu. Gerek tasvirleri, gerek karakter tahlilleri, cümleleri kuruş ve dizim şekli, olay aktarımı beni diğer kitaplarını okuma konusunda teşvik etti. Biraz kitaptan bahsetmek istiyorum. Roman, bir aşk üçgenini konu alıyor. Fakat, aklınıza klişe aşk düşünceleri gelmesin. Zira kitap bu konuda çekilen ıstıraplardan tutun da dostluk ilişkisi, fedakarlık, dönemin sorunlarına kadar her türlü soruna değiniyor. Tabii daha çok kişisel bir kitap olduğu için dönemin sorunlarını da kitabın ana karakterinin gözünden okuyoruz. Okuduğum yayınevi sebebiyle eski kelimeler bir hayli fazlaydı, aslında bu durum beni biraz yormuş olsa da kitabın muazzam tasvirleri arasında kendimi kaybettim. Sadeleştirilmiş halini alıp okumanızı tavsiye ederim, böylece kitap olduğundan çok daha akıcı olacaktır. Tekrar okuma şansı bulursam kitabın sadeleştirilmiş halini de okuma düşüncesindeyim. Evet, ilk okuduğum andaki heyecanı ve hazzı vermez ama en azından daha akıcı ve anlaşılır bir biçimde okumuş olurum. Heyecanlanma kısmından söz etmek istiyorum. Kitap beni yakınım olan bir insanın başına gelen önemli bir olayı dinliyormuşcasına heyecanlandırdı. Bir an önce öteki sayfaya geçmek, Vecdi'ye, Nigar'a, Hüsam'a neler olacağını okumak istedim. Vecdi artık ölü olduğu için akıbeti belli olsa da yaşadıkları ve Hüsam okudukça yaşayacakları beni heyecanlandırdı. Vecdi karakterini çok sevdim, mutlaka bir karakterle bağ kurarım kitap okurken. Vecdi karakteri ile kurduğum bağ diğerlerinin ötesindeydi. Fedakarlığını, dostuna olan sevgisini, Nigar'a olan aşkını çok sevdim. Onu, onun mutluluğu için vazgeçecek kadar çok sevmişti. Aynı şekilde dostu Hüsam'ı da. Kitabın tasvirleri o kadar açık ve derindi ki olayları kafamda canlandırmadan edemedim. Beynimde bir sürü düşünce nakşedilidi. Vecdi'nin karşısına Nigar'dan başka sevebileceği birinin çıkmasını umut ettim. Fakat öyle biri olsaydı sanırım bu kitap olmazdı. Çünkü kitap Vecdi'nin kederli düşünceleri sonucu oluşmuş hissiyatını daha ilk sayfalarından itibaren veriyor. Kitap sayesinde bir çok eski kelimeyi öğrendim. Sadece muazzam etkileyici bir hikaye okumadım, yeni bilgiler de edindim. Kitap o kadar derin bir şekilde işlenmiş ki karakterlerle en azından baş karakterle bağ kurmamanız elde değil. Mutlaka alıp okumanız gerekir. İnanın dostluğunu ne denli değerli bir şey olduğunu anlatan bu kitap size yakın bir dost gibi gelecektir.

kalli 4 years ago

Satranç

Stefan Zweig

11 Gönderi

Stefan Zweig'in Brezilya'da sürgündeyken yazdığı ölümünden sonra, 1943 yılında yayımlanan Satranç öyküsü yazarın en ses getiren kitabıdır. Kısa olmasına karşın okuması oldukça ağır bir kitaptı. Aslında her ne kadar kitap öykü olarak anılsa da roman türünde yazıldığını söylemek pek yanlış…devamıStefan Zweig'in Brezilya'da sürgündeyken yazdığı ölümünden sonra, 1943 yılında yayımlanan Satranç öyküsü yazarın en ses getiren kitabıdır. Kısa olmasına karşın okuması oldukça ağır bir kitaptı. Aslında her ne kadar kitap öykü olarak anılsa da roman türünde yazıldığını söylemek pek yanlış olmaz. Okurken gerçekten çok fazla zorlandım bu kadar ağır bir kitap beklemiyordum, kısa olması bana kitabın kolay olabileceğini düşündürdü. Lakin kitap oldukça ağır bir kitap. Fakat ağır olmasının yanı sıra okuması da bir o kadar zevkli. Yazar o kadar derinlemesine demiş ki okurken kendimi kitaba fazlaca kaptırdım. Eminim ki bu tüm Satranç okuyucularına olmuştur. Stefan Zweig, ne kadar başarılı bir yazar olduğunu bu kitabında seçtiği özenli kelimelerle okuyuculara göstermiştir. Ayrıca karakter yaratıklarının da oldukça başarılı olduğunu söylemeden geçemeyeceğim. Kitap kişinin ağzından anlatılıyor ve onun çevresindeki insanları yani kitabın karakterlerini anlatıcının anlattığı kadarıyla biliyoruz. Fakat bu konuda o kadar seçici davranılmış ki diğer karakterler öyküye çok dahil olmasalar da haklarında yeterince fikir sahibi olabiliyoruz. Mesela Czentovic karakteri hayatta sadece tek bir başarısı olan ve bununla böbürlenen, oldukça kibirli bir adam, robot benzetmesi de yanlış olmaz Czentovic için. Ne kadar cahil olduğunu anlamak için kullandığı sözlere ve anlatıcının onun için yaptığı tabirlere bakmamız yeterli olacaktır. Kitabın anlatıcısı Doktor B, olmasa da asıl karakter o olarak çıkıyor karşımıza. Çünkü olay onun şizofreni belirtileri göstermesi , kibirli Czentovic'e karşı hırs yapması etrafında dönüyor. Kitapta iki ana karakter sayılacak kişiyi iyi tanımamıza rağmen anlatıcı hakkında pek bir fikir sahibi olmuyoruz. Çünkü diğer kişilerden derinlemesine bahsederken kendisini gizlemeyi seçiyor. Ben kitapta anlatıcı karakteri yazarın kendisi olduğunu düşünüyorum. Zira Nazi baskısı yüzünden intihar eden yazarın, öyküsünde Nazi'lere değinmesi de kitaba kendisinden bir şeyler kattığını kanıtlar nitelikte. Aslında belki de yaşanmış bir hikayenin biraz da abartılmış halidir. Kitabı okumadan önce ya da okuduktan sonra derinlemesine araştırmadım. Eğer okuma alışkanlığını yeni kazanan bir bireyseniz ya da yaşı biraz daha küçük kardeşlerinize (12-13) bu alışkanlığı kazandırmak istiyorsanız, inceliğine aldanıp ilk olarak başlamanız için önerebileceğim bir kitap değil. Fakat bu alışkanlığı kazandıysanız ve hikayesi derin bir kitap arıyorsanız vakit kaybetmeden okumanızı tavsiye ederim. Son olarak kitabın sonuna değinmek istiyorum. Tuhaf bir şekilde son tüylerimi diken diken etti, bir filmi var mı bilmiyorum ama o sahneyi izlemiş olsaydım eminim ki gerilirdim. Doktor B'nin bir anda öfke patlaması yaşaması, ardından sakinleşmesi ve özür dilemesi her şey muazzam ve ürkütücüydü. Bu kadar derin bir kitaba böyle çarpıcı bir son yakışırdı.

kalli 5 years ago

Dr. Garipaşk

Stanley Kubrick

19 Gönderi

Stanley Kubrick'ten ''bir yönetmen her türde başarılı olur mu?'' sorusuna 'Evet.' cevabı verdirten üstün başarılı bir film. Kubrick sinemasını ele alırsak benim için Gözlerin Tamamen Kapalı kadar iyi değildi, fakat kendi kategorisinde değerlendirirsek üst düzey bir filmdi. Alışılagelen savaş filmlerinin…devamıStanley Kubrick'ten ''bir yönetmen her türde başarılı olur mu?'' sorusuna 'Evet.' cevabı verdirten üstün başarılı bir film. Kubrick sinemasını ele alırsak benim için Gözlerin Tamamen Kapalı kadar iyi değildi, fakat kendi kategorisinde değerlendirirsek üst düzey bir filmdi. Alışılagelen savaş filmlerinin aksine dramı bağırmıyor, aksine mizahi bir dille yazılmış bir senaryoya sahip. Savaşı, savaşı başlatanları, insanların bomba aşkını mizahi bir şekilde eleştiriyor. Sadece çekildiği dönemin değil, kendisinden sonra gelen dönemlerin de en başarılı hiciv örneklerinden diyebilirim Dr. Strangelove için. Gayet açık açık eleştirilerin yanında başarılı göndermelerde var, bu ince ayrıntılar filme daha güzel bir hava katmış. Eleştiri gücünü arttırmış. Stanley Kubrick sadece politikacıları değil, generalleri değil, tüm insanlığı eleştiriyor filmde. İnsanların daha fazlasını kazanma hırsıyla kendilerine ve dünyaya nasıl zarar verdiklerini kara komedi ile insanlara aktarıyor. Filmin ışık kullanımı da bir hayli başarılıydı. Türün havasını çok daha iyi şekilde yansıtıyordu. Aslında burada bunlardan bahsettiğimizde açık açık tepki çekmesekte göndermelerle eleştiriyorlar. Fakat yapımlarda senaryonun yanı sıra görsellik de çok önemlidir, buna ışıkta girer. Hatta ışığın kullanımı bir film için en önemli şeylerden biridir. Işık filmin tamamını yansıtabilir. Her neyse çok kısa daha filmden bahsedip bitireceğim. Birçok dikkat çeken sahne vardı, eleştiriler gerçekten çok sağlamdı. Benim için en iyi sahne ABD başkanının ''Beyler burada kavga edemezsiniz. Burada savaş odası.'" dediği sahneydi..Fazlasıyla trajikomik bir sahneydi. Kara mizah için en uygun sahne. Filmde en çok dikkatimi çeken kişi sadece yağmur suyu içen kişi oldu. (Bazen isim hatırlamakta zorlanıyorum.) Aslında davranışları sadece bir komplo teorisi gibi gelse de olabilecek şeyler ve oldukça mantıklı bir şüphe. Filmde iki başkan arasındaki telefon konuşmaları çok iyi yazılmıştı, sadece o konuşmalar bile hem eğlendirdi hem düşündürdü. Son olarak filmde en çok karşımıza çıkan fakat filmi izlerken bunu farketmediğimiz kişiden bahsedeceğim. Peter Sallers. Karşımıza üç farklı karakterle çıkıyor, ama gerçekten üç farklı karakter. İzlerken bilmeyenler için anlama imkanı çok çok düşük. Oyuncu kadrosuna bakmasaydım bunu anlayamazdım. Kara mizah seviyorsanız mutlaka izlemelisiniz.

kalli 5 years ago

11.22.63

J.J. Abrams

376 Gönderi

Diziyi ilk kez duyduğumda adındaki 11.22.63'ün 22 Kasım 1963 tarihini temsil ettiğini anlamayıp dizinin bilimkurgu türünde olmasını -en azından hakkında yazılanlar bu şekilde- ele alarak bu 11.22.63'ü bir kod sanmıştım. İlk bölümde bu konuda yanıldığımı farkettim. Böyle sanmamın sebebi de…devamıDiziyi ilk kez duyduğumda adındaki 11.22.63'ün 22 Kasım 1963 tarihini temsil ettiğini anlamayıp dizinin bilimkurgu türünde olmasını -en azından hakkında yazılanlar bu şekilde- ele alarak bu 11.22.63'ü bir kod sanmıştım. İlk bölümde bu konuda yanıldığımı farkettim. Böyle sanmamın sebebi de bildiğiniz gibi bizde tarihlerde ayın değil günün başta yazılması. Her neyse bu gereksiz bir bilgiydi. Dizi hakkında konuşmak istiyorum biraz. Tek kelime ile ''mükemmel'' diye özetleyip işin içinden çıkabilirim, lakin bu mükemmel dizi hakkında konuşmasam ayıp olur. Sonuçta ne kadar saçma ve kötü olan projelere de yorum yaptım, 11.22.63 ekibine haksızlık yapmayalım. Dizinin konusundan bahsedip sonrasında ise düşüncelerimi paylaşayım, elimden geldiğince spoiler vermemeye çalışacağım. Spoiler verdiğim paragrafta bunu belirtirim. Bir İngilizce öğretmeni olan Jake, sürekli gittiği burger dükkanının sahibinin kendisine gösterdiği bir şey ve ondan istediği önemli bir görevle hayatı tamamen değişir. Bu burger dükkanının deposunda 1960 yılına açılan gizli bir geçit vardır. Jake'in artık çok önemli bir görevi vardır; John F. Keneddy suikastini önlemek. Aslında sadece bilimkurgu türüne sokabileceğimiz bir dizi değil, zira dizide her şey var. Fakat bu diziyi zaman yolculuğu konusunu ele alıp bilimkurgu türüne atfedersek diğer bilimkurgu dizilerine haksızlık yapmış oluruz. Daha çok altarnetif evren dizisi diyebilirim, lakin bu durumda bilimkurguyla ilgili. Türü üzerinde daha fazla kafa yormak istemiyorum, güçlü bir dönem dizisi deyip işin içinden çıkabilirim. Bölüm süreleri yaklaşık 50 dakika. Başlarda bu süre beni korkutmuştu, lakin sahneler öyle merak uyandırıcıydı ki süresini farketmedim bile. Diziyi 2 gün içerisinde bitirdim. Başarılı bir yapım bekliyordum, ama bu beklediğimden katbekat daha başarılıydı. Elbette bunda James Franco'nun kusursuz oyunculuğunun katkısı büyük ama yazılan senaryoyu ve konunun işlenişindeki muazzam uyumu da unutmamak gerek. Her bölümünü büyük bir merak ve heyecanla izledim. Kaçıncı bölüm hatırlamıyorum, izlemiş olanlar hatırlayacaktır. Jake, Sadie ve Johnny'nin (sanırım adı buydu) bir araya geldikleri kısım dizinin en gerilimli sahnesiydi. Tuhaf bir korku yaşattı bu sahne bana. Aslında o anda olacaklar tahmin edilebilir olsa da gerilim düzeyi yüksekti sahnenin. Tabii baltalı adamın sahnesini de unutmamak gerek. Gerçekten yaşanmış bir olayın altarnetif versiyonunu işledikleri için her ne kadar tahmin edilebilir bir dizi olsa da heyecan dozu yüksekti. Ara ara konudan saptığını düşüneceğimiz sahneler bile bir şekilde ana konuya bağlanıyordu. Yani dizide gereksiz diyebileceğim bir sahne yoktu. Bazı duyguları -gerekli olanları- yüksek dozda yaşatıp, olmasa da olur dediğimiz kısımları daha az, gidişatı bozmayacak şekilde tadında yaşattı, örneğin romantizm dolu sahneleri. Sadie'nin güzelliğine hayran kaldım. Sarah Gadon fazlasıyla güzel bulduğum bir kadın. Fakat Sadie karakterinin apayrı bir güzelliği vardı. Karakteristik duruşu kendine hayran bıraktı. Sarah Gadon, Alice Grace dizisinde başrol olmasına rağmen güzelliğiyle bu kadar ilgimi çekmemişti ama Sadie karakterinin güzelliği gerçekten muhteşemdi. Bu kısımda Sarah'tan bahsetmiyorum direkt olarak karakterden bahsediyorum. Sanırım siz beni anladınız. İçimde finalinin kötü olacağına dair bir korku vardı, fakat finali de mükemmel bitti. Düşündüğüm altarnetif sondan çok daha farklı oldu her şey. Gayet başarılı buldum finali. Bir hatası, bir eksiği, açığı yoktu. Son zamanlarda izlemiş olduğum en iyi diziydi. Sürekli bir aksi durumun çıkması sinirlerimi bozmuş olsa da dizinin heyecanının artması açısından bu kısımlar oldukça iyiydi. Her şeyi kolay yoldan halletselerdi dizinin merak edilecek bir yanı kalmazdı. Sadie karakterinin güzelliğinden, James Franco'nun başarılı oyunculuğundan bahsettim. Aralarındaki uyumu değerlendirmemek olmaz şimdi. Farklı bir ten uyumları vardı. Bu ikilinin bir arada olduğu romantik bir dönem filmi ya da dizisi olursa -varsa- kesinlikle izlerim. Dizinin gerçek hayattaki görüntüleri dizi için çekilen sahnelerle montajlama kısmını da sevdim. Gerçeklik algısını arttırmıştı. Son olarak bir şeyden daha bahsetmek istiyorum. Bunu birtek ben farketmemişimdir eminim. Gerçek hayattaki Lee Harvey Oswald ile dizideki Lee arasında şaşırtıcı bir benzerlik var. Yüz hatları birbirlerine oldukça benziyor, bu durumda dizinin oyuncu seçimleri konusunda titiz davrandığını söylemek mümkün. Konusu ilgini olan, sürükleyici, asla sıkılmayacağınız bir dizi arıyorsanız vakit kaybetmeden izleyin. ***SPOİLER*** Dizide gösterilene göre Keneddy ölmeseydi her şey Amerika için çok kötü bir hâl alacaktı. Dolaylı olarak bu da demek oluyor ki her şey geri kalan ülkeler için oldukça güzel bir hal alacaktı. Keşke ölmeseydin be Keneddy Başkan...

kalli 5 years ago

Gözü Tamamen Kapalı

Stanley Kubrick

124 Gönderi

Stanley Kubrick'ten sinema algımızın sınırlarını aşan, zorlayıcı bir film. Filmin konusunu okuduğumda sadece bir erotizm filmi izlemeyeceğimin farkındaydım. Zira böyle sıradan bir film Kubrick sinemasına yakışmazdı. Öncelikle izlerken sadece erotizm tarafını dikkate alıp izlerseniz ya filmi hiç sevmezsiniz ya da…devamıStanley Kubrick'ten sinema algımızın sınırlarını aşan, zorlayıcı bir film. Filmin konusunu okuduğumda sadece bir erotizm filmi izlemeyeceğimin farkındaydım. Zira böyle sıradan bir film Kubrick sinemasına yakışmazdı. Öncelikle izlerken sadece erotizm tarafını dikkate alıp izlerseniz ya filmi hiç sevmezsiniz ya da sadece haz duyarsınız. Fakat film sizin için anlamsız olur. Bu sebeple filmde her noktaya, her bir cümleye, en ufak bir detaya bile dikkat ederek izleyin. Erotizmde ötesinde bir inanç sorgulaması, tarikat eleştirisi olduğunun farkına varıp filmden katbekat daha fazla haz alacaksınız ve film sizin için uzun bir süre unutulmaz olacak. Daha ilk defa bugün izlediğim bir filmin unutulmaz olacağı konusunda nasıl mı bu kadar eminim? Çünkü biliyorum ki filmde bilinçaltımıza işleyen bir çok sübliminal mesaj mevcut. Bu sebepten dolayı ilk izlenimden sonra film hafızaya kazınacak ve bir süre akıllardan çıkmayacak. Hani bazı şeyler için ''şeytan ayrıntıda gizlidir.'' yorumunu yaparız ya tam olarak bu film için aynısını söyleyebiliriz; şeytan ayrıntıda gizli. Film öncelikle açılışını Alice ve Bill Harford'un cinsel sohbeti ile yapıyor. Aslında olayları geliştiren önceki sahneler olsa da filmin açılışını bu sahneden almak en azından benim açımdan daha mantıklı. Bu sahnede yapılan sohbet ve ardından Bill'in yaşadıkları insanın iç dünyasına gömdüğü gizli arzularını ortaya çıkarmayı amaçlıyor. Eğer Freud'un psikanaliz ve cinsellik üzerine olan yazılarını okuduysanız filmin psikolojik anlatısını daha iyi kavrarsınız. Gelelim inançsal boyutuna. Bill ve Alice'nin konuşmalarından bunun izlerini vermiş olsalar da asıl inançsal boyutunu, masonluk, illumaniti gibi derim tarikatlarla bağıntısını maskeli balo sahnesinden anlıyoruz. Normal eğlenmek için var olan balo sahnesinden çok gizli, bilinmemesi gereken bir amaca hizmet eden balo sahnesi izliyoruz. Filmin zirve noktasıydı bu sahneler. Filmi gerilim kategorisine sokabilir miyiz emin değilim ama bu sahnedeki gerilimi çok gerilim filminde yakalamamışızdır. Bunun sebebi olarak hem gerçeküstü hem de bir o kadar da gerçekçi sahnelerin olmasıydı. Tabii buradaki derinliği anlamak için bu tarikatları daha da ayrıntılı araştırmak gerekir. Bir diğer yorumunu yapacağım konu ise kameralar. İç mekan çekimlerinde olmasa da dış mekan çekimlerinde bizi takip eden üçüncü gözün varlığını hissediyoruz. Filmin sonlarına doğru Ziegler (sanırım adı buydu) ile Bill'in konuşmasından bunun çıkarımını daha iyi anlarız. Aslında takip eden gerçekten biri olsa da (hatta bunu hem izleyiciler olarak biz hem de karakter olarak Bill açıkça görüyor/uz) fakat gizliden gizliye bizi izleyen fark edemediğimiz üçüncü bir gözün varlığını hissetmeden de yapamıyoruz. Bu denli yorumlamadan sonra senaryonun harika bir biçimde işlediğini belirtmeme gerek yok sanırım. Yazılarıma son vermeden önce filmin müziğine de değinmek istiyorum. Filmde tek bir ritme sahip olan yavaş ama gerilimli bir müziği sık sık duyuyoruz. Filmin var olan hissiyatını yükselten bu müzik filmle ahenkli bir bütün oluşturmuş. Birbirlerinin anlamlarını tamamlamışlar bu açıdan müzik seçiminin oldukça yerinde olduğunu belirtmek isterim. Filmin beğenmediğim tek yanı beklediğimden daha yavaş ilerlemesiydi. Durağan bir film bekliyordum ama bu kadarını beklemiyordum. Finalini ise oldukça başarılı buldum. Yaşadığı tüm hazlardan ve bilişsel kıskançlıklardan sonra ait olduğu yere geri dönmüştü. Ayrıca filmin bazı yerlerinde bize bir rüyayı izliyormuşuz ve sonunda o rüyadan uyanıyormuşuz hissi verdiğini unutmamamız gerek. Bildiğim kadarıyla Kubrick bu filmi izleyemeden ölmüş. İzleseydi kendine hayran kalırdı.

kalli 5 years ago

Dokuzuncu Hariciye Koğuşu

Peyami Safa

102 Gönderi

''Yalan bana suçların en ağırı gibi geliyordu, ve bir yalan söylendiğinde değil insanların eşyaların bile buna nasıl tahammül ettiğine şaşırıyordum. Yalana her şey isyan etmelidir, eşya bile. Damlardan kiremitler uçmalıdır, ağaçlar köklerinden sökülüp bir saniye içerisinde toz duman olmalıdır. Hatta…devamı''Yalan bana suçların en ağırı gibi geliyordu, ve bir yalan söylendiğinde değil insanların eşyaların bile buna nasıl tahammül ettiğine şaşırıyordum. Yalana her şey isyan etmelidir, eşya bile. Damlardan kiremitler uçmalıdır, ağaçlar köklerinden sökülüp bir saniye içerisinde toz duman olmalıdır. Hatta yıldızlar gökyüzünden düşüp bin parçaya ayrılmalıdır.'' Henüz daha 15'inde olan kemik veremi hastalığı ile mücadele eden genç delikanlının iç dünyasında derin bir yolculuğa çıkartan, son derece güçlü bir kitap. İlk olarak kitabın dilinden bahsetmek istiyorum. Günümüz Türkçesi ile yazılmadığı için kitabın oldukça ağır bir dili var. Belki de kitabı günümüz Türkçesine göre sadeleştiren yayın evleri olmuştur ama kitabın dilini sadeleştirirsek betimlemeler, o şiir gibi anlamlı cümleler anlamını yitirir bence. Eğer Türk edebiyatına merakınız varsa kitabı mutlaka ilk olarak orijinal haliyle okuyun. Muhteşem tasvirlerin tadını çıkarın. Daha sonra daha iyi anlamak adına -varsa- sadeleştirilmiş halini okuyabilirsiniz. Zor dili ve yoğun tasvirleri sebebi ile akıcı olduğunu söyleyemem, konu bakımından da benim pek ilgimi çekmedi. Sadece okuması zevkliydi, bu yüzden okudum. Sayfa sayısının az olması sebebiyle de kitap 2 gün içerisinde su gibi aktı geçti. Türk Edebiyatının en değerli romanları arasında düşünebiliriz Dokuzuncu Hariciye Koğuşu'nu. Gerek anlatısı, gerek betimlemesi, gerek tasvirleriyle oldukça güçlü bir kitaptı. Karakter kadrosunun çok kalabalık olmaması ile birlikte sadece hikayenin kahramanını (yazarın kendisi) derinlemesine tanıyoruz. Elbette otobiyografik bir romanda ana karakter üzerinde yoğunlaşılması oldukça doğaldır, fakat yine de diğer karakterleri de haklarında fikir sahibi olacak tanımak isterdim. Onun dışında yazar kendi iç dünyasını, yaşadıklarını, düşüncelerini, ilişkilerini çok güzel bir tasvirle kaleme almış. Kitap bana garip bir drama yaşattı. Böyle durumlarda karakterin hastalığına üzülürdüm, fakat bu sefer karakterin hastalığına üzülmedim. Çünkü yapılan tasvirler bana karakterin hastalığını unutturdu. Konudan çok anlatıma yoğunlaştım bu kitapta. Onu da fazlasıyla beğendim. Tek eksik yanı finaliydi benim için. Bir yarım kalmışlık hissettim. Açık uçlu finallere birçok şeyden alışkınım ama bu kısımda bitmemeliydi bence. Türk Edebiyatına merak saldıysanız okumaya ilk başlayacağınız kitaplardan biri olmalı. Kitabın betimlemeleri, tasvirleri sizi eşsiz bir dünyaya götürecektir.

kalli 5 years ago

Loki

Kate Herron

119 Gönderi

Spoiler içeriyor Hakkındaki yorumları okuyunca izleme gereği duydum. Dizi henüz taze olduğu için daha fazla bekletip eksiltmek istemediğimden listemin direkt başına aldım. Öncelikle benim gibi Marvel evreninden bi' haberseniz, Loki'yi sadece ismen ve cismen tanıyorsanız diziyi izlemenizi tavsiye etmem. Bazı şeyler size…devamıHakkındaki yorumları okuyunca izleme gereği duydum. Dizi henüz taze olduğu için daha fazla bekletip eksiltmek istemediğimden listemin direkt başına aldım. Öncelikle benim gibi Marvel evreninden bi' haberseniz, Loki'yi sadece ismen ve cismen tanıyorsanız diziyi izlemenizi tavsiye etmem. Bazı şeyler size karışık gelecektir ve aklınızda soru işaretleri bırakacaktır. Ama eminim ki evreni tanıyanlar için oldukça iyi bir dizi. Dizinin konusunu özetlemek istiyorum. Dizi benim de bir hayli ilgi duyduğum mesele olan çoklu evren teorisini, uzay-zamanı ele alıyor. Loki karakteri üzerinden bunu o kadar başarılı şekilde işlemiş ki Marvel evreninden oldukça uzak olan beni bile kendisine çekti. Bu konuyu bu kadar karmaşık anlatmak yerine sıradan ve anlaşılır bir şekilde ele alsaydı bu denli ilgimi çekmezdi. Ya da sadece Loki'nin yaşamını ele alan bir dizi olsaydı, izlerdim belki ama ses getiren bir dizi olmazdı benim için. Fakat fantastik bir kahramanlık evrenini oldukça ilgi çekici bir konuyla birleştirmeleri oldukça başarılı olmuş. Dizi çok iyi başlamış olsa da 3. bölümde bir yavaşlama hissettim, hatta bir kopma yaşadım. Neyse ki 5. bölümde kendi zirvesine çıkarak seyir zevkini bir hayli yükseltmeyi başardı. Benim favori bölümüm 5. bölüm oldu. 5. bölüm kadar heyecan yaşatmasa da sezonun final bölümü de bir hayli iyiydi. İkinci sezonunu merak etmemi sağlayacak bir noktada bitti. İkinci sezon konusunda 3. bölümü izlerken bir kararsızlığa düşmüştüm, ama final bölümünde ''kesinlikle izlemeliyim'' dedim. Böyle bir dizinin efektlerine değinmemek olmaz. Dizinin montajını çok başarılı buldum. Hem kafa karıştırırken hem de kendine çeken bir montajı vardı. Efektlerde üst düzey bir kalite vardı. İzlerken bir hayli hayran kaldım. Eh tabi böylesine diziye böylesine kaliteli ses ve görüntü efektleri yakışırdı. Diziyi izlerken bir sürü duygu yaşadım. Sadece aksiyon üzerine odaklanmamışlar. Bazı noktalarda romantizm, dramda vermişler. Hatta gülüp eğlendiğim sahnelerde yeteri kadar vardı. Dizinin bölümleri genel olarak 40-50 dakika arasında. İlk açtığımda bu süre uzun gelse de bölümlerde heyecanı yitirmediğim için o uzunluğu hissetmedim. Sadece üçüncü bölümün yavaşlığı bana bunu hissettirdi. Fakat süre konusunda dizinin bir eksisi yoktu. Oyunculuklar konusunda yorum yapacak pek bir şey yok. Başta Tom Hiddleston olmak üzere hepsi üzerine düşeni fazlasıyla yerine getirmişler. SPOİLER**** Loki'nin kendi varyantına aşık olması biraz garip geldi. Fakat onun narsist bir tanrı olduğunu varsayarsak başka bir ihtimal düşünülemezdi zaten. DEVAM EDEBİLİRSİN*** İkinci sezon konusunda heyecanlıyım. Daha fazla kahramanı göreceğimizi düşünüyorum. İlk sezondan katbekat iyi olacağı hakkında beklentilerim yüksek. Marvel evreni hakkında bilgi sahibi olduysanız ve çoklu evren teorimi ilginizi çekiyorsa fazla vakit kaybetmeden Loki'lerin heyecanına ve savaşına ortak olun.