(@) - Raf

Bir şövalye kendisine biraz daha zaman tanıması karşılığında Haçlı seferi dönüşünde yolunu kesen Ölüm'e satranç oynamayı teklif eder, eğer Ölüm'ü yenebilirse yaşamına kaldığı yerden devam edecek, kaybederse de Ölüm onu karanlıklar dünyasına götürecektir. Daha önce eski bir arkadaşımla beraber Bergman'ın…devamıBir şövalye kendisine biraz daha zaman tanıması karşılığında Haçlı seferi dönüşünde yolunu kesen Ölüm'e satranç oynamayı teklif eder, eğer Ölüm'ü yenebilirse yaşamına kaldığı yerden devam edecek, kaybederse de Ölüm onu karanlıklar dünyasına götürecektir. Daha önce eski bir arkadaşımla beraber Bergman'ın Persona filmini -tam olarak takip etmemiş olsam da- izlemiştim. Tıpkı bu filmde olduğu gibi, o filminde ağır sorgulatan, geren bir havası vardı. Tam olarak iki filme bakıp buna karar vermek çok zor, ama yönetmenin tarzının ağır, felsefe ve psikolojik odaklı ve kasvetli olduğunun çıkarımını yapabilirim. Filmin başında sizi karşılayan o kasvetli hava sonuna dek peşinizi bırakmıyor. Filmin içeriği ile bağlantılı olarak konusu oldukça ağır ilerliyor. Bu ağırlık felsefe severler için pek sorun olmasa da ilgi duymayanları zorlayabilir. Her birimiz hayatımızın bir noktasında ölümle yaşam arasında kalan köprüyü, Tanrı'nın ve kendimizin varlığını sorgulamışızdır. Deneysel bir sinema havasında olan film de insanların bu sorgularının daha da derinleşmesine yol açıyor. Cevap veriyor diyemeyiz, çünkü ben tam olarak bu konularda tatmin edici cevaplar alamadım filmden. Lakin sonrasında bazı şeyleri araştırmaya ittiğini söylemek de pek yanlış olmaz. Felsefe konusunda derin bilgilere sahip olmasam da veyahut oturup uzun uzun araştırma yapmıyor olsam da bu tür yaşamı sorgulatan felsefik filmleri izlemekten zevk alırım, bakış açımı geliştirir. Özellikle dini konularda sorgulama yapanlar. Filmin iyi olduğu kadar kötü yanları da var. 1 saat 36 dakika olmasına rağmen bir an için hiç bitmeyecek sandım, filmin içinde kaybolma hissini yaşadım. İzlerken dış dünyaya kendimi kapattım, çünkü film bunu istiyor. Derin bir anlam içeriyor ve bu anlamı kavramak için kendinizi film haricindeki dünyaya tamamıyla kapatmanız gerekir. Yemek yerken vakit geçsin diye izlenebilecek bir film değil mesela. Büyük bir dikkat istiyor, o dikkat kaçtığı anda kopukluklar yaşanıyor. O yüzden filmi izlemeye karar verirseniz başka bir şey düşünmediğinizden emin olun. Bazı sahnelerinin gereksiz olduğunun kanaatindeyim. Filmin süresi kısa gelmiş, biraz daha uzasın diye o sahneler konulmuş gibiydi. Filmin içeriği ile pek de bağlantılı olmayan sahnelerdi ve ara ara bu sahnelere yapılan kesmeler ana konudan sapmama neden oldu. Sadece Ölüm ve Şövalyenin diyaloğunu bile izlesek ortaya güzel bir şeyler çıkabilirdi, ya da onların geçmiş hatıralarını. Hayatınızı, ölüm ve yaşam arasındaki çizgiyi sorgulamak mı istiyorsunuz? Felsefe konulu derin bir film mi arıyorsunuz? İçinde anlamlı sözler mi barındırsın istiyorsunuz? Tam olarak aradığınız film Yedinci Mühür. Zihninizi boşaltın ve kendinizi bu derin felsefe okyanusunun içine bırakın. Kesinlikle filmi izlemek için kaybedeceğiniz saatlere değer. ...ALINTILAR... - Bunları niye çiziyorsun? + İnsanlara bir gün öleceklerini hatırlatmak için. - Bu onları mutlu etmez. + Niye hep mutlu olsunlar ki? Neden biraz da korkmasınlar? - O zaman resmine kimse bakmaz. + İnan bana bakarlar. Bir kafatası çıplak bir kadından daha ilginçtir. - Yorgun musunuz? + Evet. - Neden? + Canımı sıkan biriyleyim. - Kim o? + Kendim... Benzer Filmler: Mr. Nobody, Waking Life

kalli 5 years ago

Fatma

Özer Feyzioğlu

116 Gönderi

- Ya yeni bir dizi yapıyorum da böyle böyle bir karakter var adı ne olsa bir türlü bulamadım. + Çok düşünme ya Fatma Yılmaz olsun. Hıhı dizinin de adını Fatma koyarsın. Aynen Atiye, Hakan, Fatma. Bir dahaki sefere de Hüseyin…devamı- Ya yeni bir dizi yapıyorum da böyle böyle bir karakter var adı ne olsa bir türlü bulamadım. + Çok düşünme ya Fatma Yılmaz olsun. Hıhı dizinin de adını Fatma koyarsın. Aynen Atiye, Hakan, Fatma. Bir dahaki sefere de Hüseyin müseyin yaparız. Birkaç gündür anasayfada bu dizinin yorumlarını görüyordum, ve Fatma'nın hikayesini merak edip izlemeye başladım. Dizinin hakkında yazılan yorumları ve konusunu okumak bile dizi hakkında içinizde merak duygusu uyandırırken dizinin ilk bölümünü izlemeye başladığınız anda o merak duygusu katlanıyor ve olacakları görmek için dizinin 6 bölümünü de hızlıca izleyiveriyorsunuz. Dizi konu bakımından Şahsiyet'e benziyor, Şahsiyet'i izlemedim ama Fatma dizisinde olduğu gibi bir kez cinayet işleyen ve bundan zevk alıp kendini durduramayan bir adamın hikayesi olduğunu biliyorum. Bazı yorumlarda Bir Başkadır benzetmesi gördüm. Baş karakterin şehirli olmaması, başının kapalı olması, bir de oradaki Ruhiye karakteri ile geçmiş hikâyelerinin biraz benziyor olması ortak yön olsa da bu dizi için Bir Başkadır benzetmesi yapamayız. Dizinin konusu kısaca şu şekilde baş karakterimiz Fatma bir temizlikçi, ve kocası kayıp. Fatma bir yandan kocası Zafer'i ararken diğer yandan ölen oğlunun acısını yaşıyor. Bir gün beklenmedik bir cinayet işliyor ve bundan bir şekilde zevk alan Fatma kendini durduramayıp önüne çıkanı gözünü kırpmadan öldürmeye başlıyor. Burcu Biricik'i ilk olarak Hayat Şarkısı dizisinde tanımıştım, diziyi düzenli olarak takip etmesem de oyunculuğunu çok beğenmiştim. Fatma dizisinde ise olduğundan çok daha fazlasını ortaya koymuş ve ortaya harika bir iş çıkarmış. Yaşadığı acıyı gözlerine yansıtırken intikam hırsını da yine aynı gözlerden okuyoruz. Bu bağlamda karakterin duygularını da çok iyi yönettiğini rahatlıkla söyleyebilirim. Geçenlerde sosyal medyada bir yorum görmüştüm: ''Kırmızı Oda, Camdaki Kız, Fatma. Tüm bu dizilerden sonra Burcu Biricik'in psikolojisi bozulmazsa bordo berelidir.'' Çok haklı bir yorum. Her ne kadar sadece bir dizi olsa da izleyiciler olarak bizi bile o sahneler etkilerken oynayan oyuncuyu da etkileyebilir. Art ardına bu kadar çok psikolojik sorun ve şiddet eğilimli dizide rol almak büyük bir profesyonellik işidir ve Burcu Biricik bunun altından başarıyla kalkmış gibi görünüyor. Burcu Biricik övgüsünü bitirdiğime göre yeniden diziye dönebilirim. Dikkat çeken mantık hataları vardı, ve saçma sahneler. Bunlar hiçbir izleyecinin gözünden kaçmayacak sahneler. Bazen şey düşünüyorum. İzleyene mi salak yerine koyuyorlar yoksa kendileri mi öyleler? Çünkü bu kadar açık mantık dışı sahneler koymalarının başka mantıklı bir açıklaması olamaz. En bariz örnek; kamera kayıtları olduğu halde ve maktüllerle son görüşen kişi Fatma olduğu halde asla katilin bulunmuyor olması. Bir de Fatma'nın dört işte birden çalışıp, üstüne eve kira ödemeyip elektrik faturasını da ödeyememesi saçmalığı. Murat Soner'in dizi inceleme videosunu izlediyseniz duymuşsunuzdur, onun da dediği gibi ''Kocan yoksa başında aşın da yoktur ışığında diyen yerli dizi furyasının eseri.'' Bu fatura ödeyememe meselesi. 17. kattan düşen telefonun sadece ekranının çatlaması olayı var bir de tabi. Ama bu büyük saçmalıklar içinde onu gözardı edebilirim sanırım. Dizinin sonunun spoileri -sanırım bunu son sezon da göreceğiz- Yazar karakteri tarafından veriliyor. Tabi yazar hikâyesinin sonunu değiştirmezse, ya da gözümün kaçtığı bir noktada değiştirmediyse. İzleyenler hangi sahneden bahsettiğimi anlar, izlemeyenler için de spoiler olmasın diye söylemeyeceğim. ''Günah bilip de susandaydı. Görüp de ses etmeyendeydi'' diyor Fatma bir sahnesinde. Fatma'nın yaşadığı hayatı birçok kadın, kız çocuğu yaşıyor ve susuyor, susturuluyor, onunla beraber olayı gören herkes de susuyor. Kadın çürük damgası yiyor, adama hiçbir şey olmuyor. Belki Fatma gibi önüne gelen kurşun sıkmıyorlar, trenin önüne atmıyorlar, her gün birini öldürmüyorlar, ama her gün ölüyorlar. Fatma ise hizmetçi kılığının arkasında can almaktan zevk duyan, intikam için oraya buraya fütursuzca saldıran bir kadın haline geliyor. Bu noktada suçlu Fatma mı? Yoksa onu bu suça itekleyen çevre mi? ''Aslında hikayeler bambaşka olsa da insan o hikâyelerin içinden kendini ikna edebilecek kısmı alıyor, onu hatırlıyor.'' Ne kadar doğru değil mi? Güzel bir anım gelir aklıma. Sonra uzun uzun düşünürüm. Bu gerçekten böyle miydi? Yaşandı mı böyle bir şey? Bu tür sorular zihnimi meşgul eder durur. Anılarımız her ne kadar gerçek olsa da gerçek olmayacak kadar hayaldir ve biz insanlar tıpkı bu cümledeki gibi kendimize ait olan kısımlarını çeker çıkarırız içinden. Zihnimiz diğerini gömmüştür en karanlık köşeye. Bir gün yüzeye çıkacağını da biliriz ama... Dizinin oyunculukları çok başarılıydı, Burcu Biricik'e apayrı bir paragraf açtım ama diğer oyuncularda gözardı edilmeyecek kadar iyi oynamışlardı, rollerinin hakkını fazlasıyla vermişlerdi. Hepsini tek tek sayamam ama rolünde sırıtan, abes duran bir karakter yoktu. Dizi beklediğimden çok daha hızlı ilerledi. Bir takım sahnelerinde yoğun dramı yaşamış olsam da genel anlamıyla gerilimi ve dizinin psikolojik baskını yaşadım, hisettim. Uzun soluklu bir meraklandırma söz konusu. İzlerken bir sonraki sahnede ne olacak değil de bir sonraki bölümde neler olacak ya da finalinde neler olacak diye izliyorsunuz. Onun dışında kısa süreli sahneler gayet açık. Bir sahne kendisinden bir sonra gelecek olan sahnenin ipucunu açıkça veriyor. İlk bölümünü izlediğim anda diziye karşı büyük bir ilgim oluşmuştu, ve hızlıca tüm bölümlerini zevkle, şaşkınlıkla ve merakla izledim. Bölümlerde gerilimi yaşasam da son bölümünde bir hayli fazla heyecanlandım. Son bölüm olmanın verdiği avantajla diğer tüm bölümlerden daha güzeldi, ve sezon finalini de oldukça heyecanlandıran bir noktada yaptı. Diğer sezonu sabırsızlıkla bekliyorum. Bir yandan da bütün yaşananlar Fatma'nın rüyası imiş gibi saçma bir sonuca bağlayacaklar diye de korkmuyor değilim. İlk bölüm gerilim falan demişken ilk bölümde İsmail'in Freddy Krueger gibi kapıya dayandığı sahne bir tek beni korkutmuş olamaz değil mi? Olgun Toker'in gurbetçi ağzıyla konuştuğu rollerine aşina olduğum için burada tanıyamadım, hatta o olduğunu anlayınca şaşırdım. Yabancı dizilerden sıkıldıysanız, televizyonlardaki psikolojik dram dizilerinden bunalıp yeter artık biraz da internette psikolojik dram dizisi izlemek istiyorum diyorsanız aranan kan Fatma. Mantık hatalarını çıkarırsak ben ilk sezonu çok beğendim.

kalli 5 years ago

Joker

Todd Phillips

394 Gönderi

Batman'ın baş düşmanı, kötülerin en sempatiği Joker karakterinin, asıl adıyla Arthur Fleck'in bir komedyen olma hayali kurarken nasıl acımasız bir katile evrildiğini anlatan film. Joker'in yaşantısı diyebiliriz kısaca. Dark Knight (Kara Şövalye) filminde Health Ledger sayesinde sempati kazanan Joker'in sinema…devamıBatman'ın baş düşmanı, kötülerin en sempatiği Joker karakterinin, asıl adıyla Arthur Fleck'in bir komedyen olma hayali kurarken nasıl acımasız bir katile evrildiğini anlatan film. Joker'in yaşantısı diyebiliriz kısaca. Dark Knight (Kara Şövalye) filminde Health Ledger sayesinde sempati kazanan Joker'in sinema dünyasında daha fazla sempati kazanmasını hedeflemişler de diyebilirim. Filmin konusuna kısaca değinmek istiyorum. Arthur Fleck onu olur olmadık yerde güldüren psikolojik rahatsızlığa sahip genç bir adam. Komedyen olma hayalleri kuruyor ve stand up şovlarını düzenli olarak takip edip esprileri not alıyor. Fakat bir gün toplumun onu dışladığını farkediyor ve kendini zorbalık edenleri katlediyor. Her şey bu kırılma noktası ile başlıyor. Herkes bir anda kim olduğu bilinmeyen bu palyaçoyu kahraman ilan edip onun gibi giyinmeye başlıyorlar. Koskoca bir şehir için rol model haline geliyor, bu isimsiz kahraman (!). Arthur isminin anlamı da kahraman demek zaten. Karakter yaratıcısının bu ismi bilerek seçtiği aşikar. Film boyunca "keşke Ledger yaşıyor olsaydı da Joker karakterini o canlandırsaydı" dedim, daha sonra ise şunları düşündüm. ''Belki de Healt Ledger'li Joker, Nolan'ın filminde güzeldi, belki şuan burada olsaydı Joker'in geçmiş yaşamına, daha doğrusu Arthur'a ayak uyduramazdı.'' Ama yine de bu rol için Healt Ledger'i düşünmeden edemedim.. Film izleyicilerini iki kısma ayırabiliriz. 'Çok beğenenler' ve 'balon olduğunu düşünenler.' Ben bu iki grup içerisinde kendimi 'çok beğenenler' kısmı daha baskın olacak şekilde ortalara bir yere koyabilirim. Filmde çözemediğim bir eksiklik vardı, Joker karakterinin o ağırlığı tam anlamıyla yansıtılmamış gibiydi. Kesinlikle bunda oynayan oyuncunun bir payı yok, yazılan senaryoda bir eksiklik var gibiydi bu konuda. Fakat balon denemeyecek kadar iyi bir film. Haksızlık edilemeyecek kadar iyi... Arthur'un güldüğü her sahnede ağlamak istedim, bazen ben de güldüm. Çünkü gülüşü tuhaftan daha tuhaf. Ve topluluğun arasında ilgi çekiyor. Belki de karakter izleyici olarak katıldığı stand-up şovlarında film izleyicileri tarafından fark edilsin diye bu kadar farklı bir gülme tarzı edinmişti, bilmiyorum. Ama güldüğü sahneler hem güldürecek kadar komik, hem de ağlatacak kadar acıklıydı. Aslında gülmek istemediği yerlerde gülmesi ise olayın en trajik yanıydı. Dans sahnelerine ise ayrıca kalbimi bıraktım. Aslında bir kişinin tüm şehri ayaklandırması tuhaf ve abartı görünse de olmayacak diye bir şey yok, tümüyle hayal dünyasından ibaret diyemeyiz bu sebeple film için. Amerika'da çıkan eylemlerin sebeplerinin tek bir kişi ile başladığını varsayarsak. Ya öldürülen kahraman ediliyor, ya da öldüren. Tıpkı burada olduğu gibi. Sonuçta da bir anarşi, tüm şehri saran bir baş kaldırı hareketi başlıyor. Film tüm sahneleri ile içime işledi, ama bahsettiğim fakat tanımlayamadığım o eksiklik olmasa her şey daha güzel olabilirdi. Dram ile harmanlanmış mizaha gerilimi de gayet başarılı bir şekilde karıştırmışlardı. Joker karakterinin yanında siyasi düzene karşı çıkan toplumsal bir eleştirinin yansımasını da başarılı şekilde izledik. Joker'in canlandırılmasında Joequin bana kalırsa Oscarlık bir performans sergilemişti. Hem Arthur olarak hem de sonradan evrilmiş olduğu Joker olarak başarılı bir oyunculuğa imza atmıştı. Arthur'un Joker'e evrildiği yeri heyecanla izledim, ''geliyor gelmekte olan, geliyor en sempatik kötü kahraman'' dedim. Şov programına konuk olarak çıktığı sahne ise en güzel en vurucu sahneydi. O sahnenin üstümde bıraktığı etkiyi unutamam galiba. Filmin bir çok sahnesi gibi. Filmi zaten merak ederek açıyorsunuz -tabii eğer Joker karakterini tanıyorsanız.- sonrasında da merak uyandıran sahneler gelişiyor ve sonuna kadar büyük bir merak içerisinde izliyorsunuz. Sonunda da aslında bir son değil bir başlangıç izliyorsunuz. Bir diriliş, yeniden doğuş hikayesi. ''Eskiden hayatımın bir trajedi olduğunu düşünürdüm. Ama farkediyorum ki bir komediden ibaretmiş.'' ''Umarım ölümüm hayatımdan daha değerli olur.''

kalli 5 years ago

The Witcher

Sean Daniel

211 Gönderi

Diziyi tamamen sıfır bilgi ile başladım. Daha önce ne kitabını okumuştum, ne oyununu oynamıştım, ne de -eğer varsa- filmini izlemiştim, yaratılan evreni de bilmiyordum. Bu evreni Yüzüklerin Efendisi, Orta Dünya evrenine benzettim, arada bir bağıntı yok sanırım ama Elfler, Büyücüler,…devamıDiziyi tamamen sıfır bilgi ile başladım. Daha önce ne kitabını okumuştum, ne oyununu oynamıştım, ne de -eğer varsa- filmini izlemiştim, yaratılan evreni de bilmiyordum. Bu evreni Yüzüklerin Efendisi, Orta Dünya evrenine benzettim, arada bir bağıntı yok sanırım ama Elfler, Büyücüler, Cüceler benziyorlar. Dizinin dünyası hakkında herhangi bir bilgim olmadığı için kafam çok karıştı, hatta bazı sahnelerini birden fazla kez izlediğim oldu, yine de bir şeyleri anlayamadım. Belki gelecek sezonda aklımdaki soru işaretleri gider. Dizinin kafa karıştırıcı olmasını bir yana bırakırsam -bunun sebebi evreni tanımıyor olmam, hakkında bilgi sahibi olmayınca eksik parçaları birleştirmek, yerine oturtmak zor oluyor- karakter zenginliği, görsel ve ses efektleri açısından izlediğim en kaliteli diziydi. Farklı karakterlerin yaratıldığı, efsanevi bir dünyayı anlatan film ya da dizileri, veyahut kitapları severim. Çünkü hayal dünyasını geliştirir, bu dizinin de çok geniş bir evreni vardı, ve oyuncularda içinde bulundukları karakterin özelliklerini kameraya çok iyi bir biçimde yansıtmışlardı. Görüntü ve sesin yanında oyunculuklarda bir hayli kaliteli idi. Özelikle Rivyalı Geralt rolüyle filmimizin baş kahramanı, Witcher'ımız Henry Cavill'e bir başlık açmamız gerekir. Gerek duruşu ile, gerek karizması ile Witcher karakterinin tüm asiliğini yansıtıyordu. Kan, vahşet, çıplaklık ve bol bol seks... Eğer bunların birinden bile yoğun bir şekilde rahatsızlık duyacaksınız hiç Witcher evrenine girişmeyin, rahatsız olmam diyorsanız ve Yüzüklerin Efendisi tarzı şeyleri seviyorsanız, vakit kaybetmeden bir an önce bu buram buram kalite kokan yapımı izleyin. Sadece kafanızı karıştırabilir, özellikle son bölümde bir hayli aklım karıştı. Çünkü yanılmıyorsam geçmiş ve gelecek bir arada gösterilmişti, ve sahne kesmeleri bunu belirtmeden yapılmıştı, tabii ilk bölümlerde gösterilen sahneleri yeniden gördüğünüzü de olayların farkına varıyorsunuz. Yine de eksik parçalar kalıyor. Onlar da gelecek sezon ya da sezonlarda bulunabilecek parçalar, yani öyle umuyorum. Son bölüm demiştim. Dizinin her bölümü bir efsaneydi ama son bölüme ayrı bir pencere açmak isterim. Aksiyonu en yüksek bölümdü, hızını hiç düşürmedi, şansım olsa 59 dakikalık bölümü nefes almadan izlerdim, ama ben mutant değilim. Sözün özü o kadar heyecanlı bir bölümdü, çarpışmanın yaşandığı savaşın başladığı o bölüm. Hafızamdan asla silinmeyecek olan sahneleri bu dizide izledim, özellikle "toplu cinsel birleşim ayini" yapılan sahneyi nasıl unutabilirim ki?

kalli 5 years ago

Özgürlüğün Zorbalık Hakkı

Rainer Werner Fassbinder

1 Gönderi

Spoiler içeriyor Filmin baş karakteri Franz Biberkopf bir diğer değişle 'Fox' eşçinsel bir adamdır ve gezici bir karnavalda çalışmaktadır. Para karşılığında erkeklerle ilişki yaşayan Franz, bu sırada Eugen ile tanışır. Eugen burjuva sınıfından, oldukça kültürlü, sanattan anlayan, soylu bir çevresi olan yakışıklı…devamıFilmin baş karakteri Franz Biberkopf bir diğer değişle 'Fox' eşçinsel bir adamdır ve gezici bir karnavalda çalışmaktadır. Para karşılığında erkeklerle ilişki yaşayan Franz, bu sırada Eugen ile tanışır. Eugen burjuva sınıfından, oldukça kültürlü, sanattan anlayan, soylu bir çevresi olan yakışıklı bir adamdır. Franz onun bu ihtişamından etkilenir, ve sevgili olurlar. Tam da bu sırada piyangodan 500.000 Mark kazanan Franz parasını nereye harcayacağını bilmemektedir, ama yanında Eugen vardır. Fakat tüm varlığını ona teslim edecek kadar güvenmesi ne kadar doğrudur? Filmde eşcinsellik baskın bir şekilde kullanılmış, ve neredeyse tüm erkek karakterler eşcinsel. Bunun yanında kadın karakterlere pek fazla yer verilmemiş, filmde yer alan kadın karakterlerde geri planda. Erkek egemen bir film olduğunu söyleyebilirim. Eşcinsel baskın demiştim fakat bana soracak olursanız buradaki ana konu eşcinsellik değil, yaşadığınız ilişki ne olursa olsun Franz gibi bir şeylerin, birilerinin büyüsüne çabuk kapılan bir adamsanız ve karşınızdaki insanda faydalanmayı biliyorsa bunları yaşarsınız. Franz bir kadınla ilişki yaşamış olsaydı da bunları yaşayacaktı. Belki yönetmen eşcinseldi, belki de 1975 Almanya'sında eşcinsellik hangi konumdaydı, halk nasıl karşılıyordu bilmiyorum ama belki de bir kabul ettirme, doğal olduğunu gösterme çabası vardı. O yüzden film bu şekilde yapıldı. Filmin asıl noktasına gelelim. Sınıf farkı. Sınıf farkı toplumun her yerinde kendini bir şekilde gösterir. Ait olduğun sınıfın üstüne çıkar ya da altına inersen bir şeyler ters gider, uyum sağlayamazsın. Franz'da kendine çok uzak olan burjuvai yaşama ayak uyduramadı. Ve kendisine normal gibi gelen her hareketi Eugen ve çevresi tarafından görgüsüzlük olarak algılandı, ve Eugen'in sevgilisinden, Franz'dan utanmasına sebep oldu. Filmde sınıf ayrımı çıplak bir şekilde gösteriliyor. Toplum eleştirisini başarılı bir şekilde yapan filmde, rahatsız olabileceğiniz bazı sahneler var, onlarda erkek karakterlerin bazı sahnelerde tamamen çırılçıplak duruyor olmaları. Onun dışında izlenebilir düzeyde, kaliteli bir Alman yapımı. Vermek istediği mesaj da gayet başarılı. Paran varsa senden önemlisi yoktur, herkes etrafında dört döner. Paran yoksa bir başına kalırsın, yapayalnız... Ölü bir beden.

kalli 5 years ago

Anomalisa

Charlie Kaufman

10 Gönderi

Filmin hakkında izleyici yorumlarını ilk okuduğumda saçma olduğuna dair yorumlar okumuştum. Bunun sebebi olarak da kadınları da erkeklerin seslendirmesini göstermişlerdi. Filmi izleyip anlayınca bunun saçma bir şey değil, filmin psikolojik boyutu itibari ile gerekli bir durum ve iyi düşünülmüş bir…devamıFilmin hakkında izleyici yorumlarını ilk okuduğumda saçma olduğuna dair yorumlar okumuştum. Bunun sebebi olarak da kadınları da erkeklerin seslendirmesini göstermişlerdi. Filmi izleyip anlayınca bunun saçma bir şey değil, filmin psikolojik boyutu itibari ile gerekli bir durum ve iyi düşünülmüş bir olay olduğunu anladım. Baş karakterimiz Micheal Stone, müşteri hizmetleri üzerine kitap yazan önemli bir yazar. Yapacağı bir konferans için Cincinati'ye geliyor, eski sevgilisi Bella'da bu şehirde yaşıyor, hatta onunla buluşup, ondan özür dilerse bir şeyleri değiştirebileceğine de inanıyor, tabii bu koca bir yanılgı. Micheal Stone başarılı bir yazar olması bir yana oldukça kötü bir psikolojik bir rahatsızlığa sahip. Bu noktada neden herkesin sesinin aynı olduğunu anlıyoruz. Ona göre herkes birbirinin kopyası, ve herkes onun peşinde. Bu yüzden kadınlarda dahil herkesi aynı erkek seslendiriyor. Otel ismine dikkat ederseniz Micheal'ın yaşadığı psikolojiktir rahatsızlığa gönderme olduğunu fark edebilirsiniz. Kaldığı otelin adı Fregoli, ve muzdarip olduğu psikolojik rahatsızlığın adı da Fregoli Sendromu. Merak ederseniz daha detaylı araştırabilirsiniz ben kısaca hastalığı sizin için tanımlayayım; Çevredeki herkesi aynı insan sanma durumu. Az önce de bahsettiğim gibi herkes birbirinin kopyası yani. Stop-motion tekniği ile çekilen film bahsi geçen psikolojik rahatsızlığı başarılı bir şekilde işlemiş. Fakat araştırma yapmadan, ya da çok dikkat etmeden, en azından bu hastalık hakkında bilgi sahibi olmadan filmi anlamak pek mümkün değil. Filmi sadece bir film olarak dümdüz izlerseniz, size de herkesi aynı erkek seslendiren saçma bir film gibi gelecektir. Oysa film oldukça anlamlı bir animasyondur. Micheal herkesi aynı insan sanarken -karısı ve oğlu da dahil- otelde tanışmış olduğu Lisa onun için diğer insanlardan farklı olan tek insandır. Ve onu asla kaybetmek istemez. Cinsel bir sahne barındırması sebebi ile çocuklara yönelik değil, tabii bunun yanında anlamdırması zor olduğu için de yetişkinlere yönelik psikoloji dalında romantik dram animasyonunu. İzlemeden önce Fregoli Sendromunu araştırıp, dikkatinizi sadece filme vermenizi öneririm.

kalli 5 years ago

Çizgili Pijamalı Çocuk

John Boyne

100 Gönderi

Filmini yakın bir zamanda izlemiştim, ve üzerinden çok geçmeden -okumuş olduğum kitabı bitirdikten hemen sonra- kitabını okumaya başladım. Kitabı okurken "keşke önce okuyup sonra izleseydim" diye düşündüm, çünkü cümleleri okurken aklımda ister istemez filmdeki sahneler ve karakterler canlandı. Hayal gücüm…devamıFilmini yakın bir zamanda izlemiştim, ve üzerinden çok geçmeden -okumuş olduğum kitabı bitirdikten hemen sonra- kitabını okumaya başladım. Kitabı okurken "keşke önce okuyup sonra izleseydim" diye düşündüm, çünkü cümleleri okurken aklımda ister istemez filmdeki sahneler ve karakterler canlandı. Hayal gücüm sınırlandı diyebilirim kısaca. Filmini yorumladığım için kitabın hikayesi hakkında pek fazla konuşmayacağım. Son bölümde olacakları bildiğim halde biraz gerildim ve annenin 'belki Bruno eski evdedir.' diye bir umut bakmaya gittiği sahnede ben de Bruno'nun orada olduğunu hayal ettim. Olayı bildiğim halde. Ve de Bruno'nun yanında Shmuel'i hayal ettim. Yine olanları bildiğim halde. Her ne kadar olayın gidişatını, sonunu bilseniz de garip bir umuda kapılıyorsunuz, sonu belki değişir diye... İki çocuğun dramatik arkadaşlık öyküleri, Bruno'nun günlük yaşantısı açık ve ayrıntılı bir şekilde aktarılmıştı. Ben sadece Shmuel'in da günlük yaşamına, tel örgülerin ardındaki hayata değinmelerini isterdim. Fakat bunun bir çocuk kitabı olduğunu varsayarsak bu kadarı çocuklar için travma derecesinde ağır olabileceği için günlük yaşamın Bruno'nun hayatı ile sınırlanması bir yandan da güzel bir düşünce. Çocuk kitabı diyorum ama kesinlikle büyükler de okumalı. Hatta önce onlar okumalı. Sonra da çocuklarına, kardeşlerine, yeğenlerine etraflarındaki küçük çocuklara okumalılar Çizgili Pijamalı Çocuk'un hikayesini. Kitabın diline gelecek olursam gayet basit bir dili vardı. Cümleler anlaşılırdı, anlaşılır olması için özenli bir çaba göstermişti yazar. Çünkü sanırım yazar, kitabının çocuklar tarafından da iyice kavranılmasını istiyordu ve kitap bir çocuğun bakış açısıyla anlatılıyor gibiydi. Uzun uzun o sert cümlelerden uzaktı. Her şey net ve sadeydi. Bu kadar sade ve kısa olması sebebi ile de bir çırpıda bitebilecek bir kitap. Çocuklar ve büyükler... Her yaştan insanın bilmesi gereken bir hikaye Bruno'nun ve en iyi dostu Shmuel'in hikayesi. Konusu: 9 yaşındaki Bruno bir Alman'dır, ve babası askerdir. Çevredekilerin değimi ile önemli bir adamdır. Bruno ve ailesi bir gün Berlin'deki evlerinden Out-With'e taşınmak zorunda kalırlar. İlk başlarda bu taşınmadan memnun olmayan Bruno, odasının penceresinden her zaman gördüğü, tel örgülerle çevrilmiş yeri ve oradaki çizgili pijama giymiş insanları araştırmak için oraya gider. Çünkü kendisi küçük bir kaşiftir. Bu keşfi sırasında adının Shmuel -bu isim duyduğu en garip isimlerden biridir- olduğunu öğrendiği, kendisiyle aynı yaşta olan -hatta doğum günleri bile aynı- bir çocukla tanışır. Ve zamanla Shmuel ile olan dostluğu sayesinde Out-With'de yaşamayı sevmeye başlar.

kalli 5 years ago

Ahlat Ağacı

Nuri Bilge Ceylan

199 Gönderi

Ahlat Ağacı'nın çıktığı yıla ilk baktığımda şaşırmıştım, çünkü bana 2018 gibi değil de daha çok 2000'li yılların başında çıkmış, benim küçüklüğümde de bu film varmış gibi geliyordu. Başrolünde oynayan kişinin Doğu Demirkol olduğunu bilmiyordum, çünkü bu ismi daha yeni yeni…devamıAhlat Ağacı'nın çıktığı yıla ilk baktığımda şaşırmıştım, çünkü bana 2018 gibi değil de daha çok 2000'li yılların başında çıkmış, benim küçüklüğümde de bu film varmış gibi geliyordu. Başrolünde oynayan kişinin Doğu Demirkol olduğunu bilmiyordum, çünkü bu ismi daha yeni yeni tanıdım diyebilirim. Filmi izlerken de hep o eskilik havasını hissettim, ve kendi kendime "nasıl 2018'de çıkmış olabilir ya?" dedim. Her neyse film hakkında konuşacak olursak çok fazla eleştiriye açık bir film değil, çok doğal ve fazlasıyla kusursuz bir iş çıkarmış ortaya Nuri Bilge Ceylan ve ekipteki diğer kişiler. Doğu Demirkol'un oyunculuğunu beğenmeyenler, yapmacık bulanlar olmuş. Bana göre Doğu rolünün hakkını vererek oynamış, filme de çok yakışmıştı. Karantinanın ilk zamanları sıkıntıdan Tutunamayanlar izlediğim vakitlerde Doğu Demirkol'u yapmacık bulmuştum. Esprileri zorlama yapıyor gibiydi ve ruhsuz gelmişti. 'Ruhsuz' söylemimin hâlâ daha arkasındayım. Bana göre Doğu Demirkol çok ruhsuz bir oyuncu. Fakat bu filme bu ruhsuzluk en basit tabirle cuk diye oturmuş. Sinan karakterinde de hiçbir şeyden memnun olmayan, kimseyi sevmeyen o ruhsuz kişiliği görüyoruz. Hatta bir sahnede annesi ile yaptığı konuşmada insanları sevmediğinden bahsediyor. 'Yazar olma hayalleri kuran bir ruhsuz olur mu?' konusuna hiç değinmeden filmin en kilit ismine geçiş yapacağım. İdris karakteri ile Murat Cemcir'e. Bu isim aklıma hep komedi yapımlarını getiriyor olsa da dram türünde bir yapım olan bu filmde de çok iyi bir iş çıkarmıştır. Hem karakter olarak hem de oyuncu olarak filmin en iyi ismidir, Murat Cemcir. Filmin sağlam bir metaforu var. Ne kadar çabalarsa çabalasın yazarlık kariyerinde istediği noktaya ulaşamayan Sinan, ne kadar kazarsa kazsın kuyudan su çıkarmayı başaramayan babasının yani İdris'in bir kopyası olarak çıkıyor karşımıza. Aslında film bize kötü bir baba-oğul ilişkisi yansıtmış olsa da Sinan'a en çok değer veren kişinin babası olduğunu yine filmin sonunda görüyoruz. Buradaki kötü baba-oğul ilişkisi sözel veya fiziksel şiddet bağlamında değil, birbirilerine yakınlık duymuyorlar, ve gerekmedikçe pek sohbetleri de yok. Aslında bizim toplumumuzda çoğu ailede ilişkiler bu şekildedir. Baba ve oğul arasında yıkılmaz bir duvar vardır, sanki iki taraftan biri ya da her ikisi yıkmaya çalışırsa kötü bir suç işleyeceklermiş algısı vardır, bu yüzden baba ve oğullar arasında otoriteden doğan ciddi bir mesafe vardır. Film bu duvarı tam anlamıyla yıkmıyor olsa da baba ve oğulu biraz yakınlaştırıyor. Fazlasıyla da birbirlerine benzetiyor. Filmin bir sahnesinde babasıyla kendisi arasındaki benzerlikten de bahsettiğini görüyoruz Sinan'ın. Filmin bir diğer öne çıkan metaforu ise karınca. Karınca için çalışkanlığı simgelediğini söyleyebiliriz. Fakat bebeğin etrafını saran karıncalar ise bize bir ölünün ya da çürümeye yaklaşmış bir yiyeceğin etrafını saran karıncıları hatırlatıyor. Bu bağlamda İdris karakteri için şunu söyleyebiliriz. Son derece çalışkan bir adam. Ama aynı zamanda ruhu ölmüş. Sinan karakteri de aynı şekilde. Nuri Bilge Ceylan'ın en uzun repliklere sahip filmidir Ahlat Ağacı. Replikler o kadar uzun ve derindir ki bazılarını çözümlemek için yeniden ve yeniden dinlemek gerekir. Ortamın doğal olduğı kadar repliklerde doğal gelişmiştir. Uzun uzun repliklerde bile yapmacıklık yoktur, sanki bir senaryoya bağlı kalınmış gibi değil de her şey doğal gelişmiş gibiydi. Konusu açıldıktan sonra ve gerekli felsefik, dini bilgilere sahip olduktan sonra gerçek yaşamda da bu tür konuşmalar doğaçlama bir şekilde ortaya çıkabilir. Bazen ne söylediğimizi kendimiz dahi anlamayız, ama çıkar. Filmi de tam olarak buna benzetebiliriz. Doğal bir mekan, doğal oyunculuklar ve uzun uzun ama doğal replikler. Bir sinema filmi değil de basit ama anlamlı ders çıkarabileceğimiz gerçek bir yaşam öyküsü izledik. Bahsi geçen uzun felsefik ve dini sohbetlere en önemli örnek olarak Sinan,. İmam Nazmi ve İmam Veysel arasındaki konuşmaları gösterebiliriz. Konuşmaların ayaküstü ya da yolda yürürken yapılmış olması olayı daha doğal kılıyor. Son sahne hakkında da konuşup bitirmek istiyorum yazımı. Son sahneye anlam vermek aslında biraz zor. Sahneyi tekrar tekrar izleme gereği duydum bu yüzden. Lakin anlamdırmak için sahneyi bireysel değil de filmin geneline bakarak değerlendirmek gerekir. Tüm metaforları gözden geçirdiğimizde Sinan'ın babası gibi kör bir kuyu uğruna kendini öldürdüğünü (!) hem de herkesin boş çaba demesine rağmen su umuduyla kazması babası gibi tek bir umuda bağlanıp onu öldürmediğini görürüz bu son sahnede. Basit metaforlarla baba ve oğlu arasındaki derin benzerliği 3 saat gibi uzun bir sürede en ince ayrıntılarına girerek anlatmıştır Nuri Bilge Ceylan ve yeni dönem Türk sinemasının en başarılı eserini çıkartmıştır ortaya.

kalli 5 years ago

Kaybedenler Kulübü

Tolga Örnek

111 Gönderi

"İyi geceler sayın dinleyen. Daha önce sizinle yatmış mıydık?" Muhafazakar bir izleyicinin bakış açısıyla düşünecek olursak gördüğümüz sadece seks konuşulan, cinsel ilişkiler yaşanılan tamamıyla edepten uzak bomboş bir film olur. Ben filmi kendi bakış açımla değerlendireceğim, her izleyicinin yaptığı gibi.…devamı"İyi geceler sayın dinleyen. Daha önce sizinle yatmış mıydık?" Muhafazakar bir izleyicinin bakış açısıyla düşünecek olursak gördüğümüz sadece seks konuşulan, cinsel ilişkiler yaşanılan tamamıyla edepten uzak bomboş bir film olur. Ben filmi kendi bakış açımla değerlendireceğim, her izleyicinin yaptığı gibi. Muhafazakar bir insan olmadığım gibi çok fazla Avrupai biri de değilim, sadece olaylara en mantıklı olan yönüyle yaklaşmayı tercih ederim. Bu filmi izlerken de en mantıklı şekilde yaklaşmak için çabaladım. Filmi sadece seks konuşan bir film olarak değerlendirmememiz lazım. Türk toplum yapısının, gösterilmek istenmeyen, birçok kişinin baskılamaya çalıştığı cinsel ilişkiler ve cinselliğe bakış açısının eleştirel yönüne ışık tutuyor. Bu filmi lisenin başlarında ya da ortaokulun sonlarında izlediğimi hatırlıyorum, o zamanlarda bu kadar derin düşünmediğim için bir şey anlamamıştım, hatta filmi beğenmemiştim. Yıllar sonra, hayata geniş bir pencereyle bakmayı öğrendiğim şu zamanda tekrar izleyince filmin fazlasıyla iyi ve gerçekçi olduğunun farkına vardım. Filmin eleştirdiği yalnızlık, cinsellik... Birçok kişinin bunlara karşı çıkıp ya da karşı çıkmaya zorlanıp, arzularını bastırdıkları halde kendilerini bir şekilde bu olayın merkezinde bulmalarını anlatıyor. Filmde gördüğümüz üzere programdan rahatsız olan, bunun edepsiz olduğunu iddia eden -ki edepsiz, arayan her kadına "Sizinle yatmış mıydık? Yatalım hadi." diyen bir program gerçek hayatta tasvip edilemez- kişilerin bir şekilde programı dinlediğine tanık oluyoruz, çünkü dinlememiş olsalar programda ne anlatıldığını bu kadar net bilmezlerdi. Cinsel açlığın Afrikası derler ya Türkiye için. Tam olarak film bunu çok net bir şekilde anlatmış. Eleştirdiğimiz cinselliğe zevkle bakıyoruz, çünkü insanız, hissediyoruz. Bunun dışında ara ara cümlelerin arasına yabancı kelimeler sıkıştırarak dili yozlaştırıp batılılaşma çabasına giriliyor. Filmde hem bütün bunlara bir eleştiri, hem de sempati duyma durumu söz konusu. Cinselliği, dili, insanların bakış açılarını vs. bir kenara bırakıp filmin ana hatlarını yorumlayacak olursak havasının çok kasvetli olduğunu söylemek isterim, aynı zamanda çok da durgun. Ağır ağır ilerledi, ilerlerken bazen boğdu, bazen karanlıkta bıraktı ama güzel bir final yaptı. Çekimi de değerlendirmek isterim. Oyuncuların duygularını gizlemeye çalışmışlar, aynı zamanda bir açıklık da var. Karakter başka şey söylüyor, gözleri başka şey söylüyor. O duyguyu yüz plan çekimlerle vermeyi başarmışlar. Ağırdı. Gerçekten ağırdı. Ama altından kalkabildiğin zaman izlemeye değdiğini anlıyorsun. Ve sanırım Nejat İşler olmasa Kaybedenler Kulübü, Kaybedenler Kulübü olmazdı. Ve son olarak eklemek istediğim bir şey var. "Kim lan bu Erol Egemen!?"

kalli 5 years ago

Yersiz Yurtsuz

Agnes Varda

19 Gönderi

“Sonsuz özgürlüğü seçmişsin ama sonsuz yalnızlık elde etmişsin” Çatısız Kuralsız orijinal adıyla 'Sans toit ni loi' bir diğer Türkçe adıyla Yersiz Yurtsuz, Fransız Yeni Dalga Akımının büyükannesi olarak bilinen Agnes Varda'nın en kirli filmidir. Bir feminizm göndermesi olan film aynı…devamı“Sonsuz özgürlüğü seçmişsin ama sonsuz yalnızlık elde etmişsin” Çatısız Kuralsız orijinal adıyla 'Sans toit ni loi' bir diğer Türkçe adıyla Yersiz Yurtsuz, Fransız Yeni Dalga Akımının büyükannesi olarak bilinen Agnes Varda'nın en kirli filmidir. Bir feminizm göndermesi olan film aynı zamanda en sert toplum ve kişi eleştirisini de yapar. Film sahne açılışını bir yol kenarında cesedi bulunan genç bir kadın ile yapıyor ve daha filmin başında bunun bir cinayet değil doğal bir ölüm olduğunu ve bir dedektiflik hikayesi değil de kısa bir yaşam-yol hikayesi izleyeceğimizi anlıyoruz. Bu noktadan sonra film geri atıyor ve adının Mona olduğunu öğrendiğimiz genç bir kızın yol hikayesini izlemeye başlıyoruz. Sonunu bildiğimiz filmde bize olayların başı, ortası, Mona'nın yaşadıkları, yol hikayesi gösteriliyor ve ara ara da Mona'nın yolda tanıştığı insanlara anlattıklarına bakarak onun hayatından çıkarımlar yapabiliyoruz. Filmin öyküsü daha doğrusu Mona'nın filmde gösterildiği kadarıyla yaşam hikayesi kısaca şu şekilde. Mona kural tanımayan, otostop çekerek Güney Fransa'da yolculuk eden, ara ara yolda denk geldiği insanların evlerinde konaklayan, günübirlik işler yaparak biraz para kazanan, onlardan yemek dilenen genç bir kadındır. Filmde en başında bahsettiğim gibi ağır bir feminizm göndermesi vardır. Yanında konakladığı, yolda karşılaştığı bazı insanlar ya da onunla alakalı konuşanlar bir kadının tek başına böyle yolculuk yapmasının uygun olmadığını söylerler. Hatta motor kullanan bir kız için ailesi "oğlanlardan beter oldu" diye yakınırlar. Bir film değil de bir yaşam belgeseli tadında olan film ara ara kesmelerle donuk bir ifade ile kameraya bakan ve sadece 10-15 dakikalığına en fazla 1 gün gördükleri genç kadın hakkında doğru ya da yanlış yorumlar yapan insanların Mona hakkındaki söylemlerini dinleriz, bu insanlar Mona'yı arabasına alan, ona iş veren, kalacak yer veren, yemek veren, ya da sadece onunla yolda karşılaşmış olan insanlardır. Film sinema tarihinin en kirli filmlerinden biridir, sert ve kirli bir eleştiri filmi. İzledikçe filmin ne denli doğal olduğunu anlıyoruz, mekansal dekorlardan uzak kalınması, abartılı kamera ve kurgu tekniklerini kullanılmaması, amatör ya da amatörmüş gibi davranan oyuncularla çekilmiş olması filmin kirli yönünü, asıl vurgulamak istediği konuyu daha yalın bir biçimde ortaya koyuyor. Tamamıyla doğal, yaşamın içinden, hayal ürünü karışmayan, eleştirel ve başrolünde bir kadının olduğu film arıyorsanız kesinlikle biçilmiş kaftan.