(@) - Raf

Ahlat Ağacı'nın çıktığı yıla ilk baktığımda şaşırmıştım, çünkü bana 2018 gibi değil de daha çok 2000'li yılların başında çıkmış, benim küçüklüğümde de bu film varmış gibi geliyordu. Başrolünde oynayan kişinin Doğu Demirkol olduğunu bilmiyordum, çünkü bu ismi daha yeni yeni…devamıAhlat Ağacı'nın çıktığı yıla ilk baktığımda şaşırmıştım, çünkü bana 2018 gibi değil de daha çok 2000'li yılların başında çıkmış, benim küçüklüğümde de bu film varmış gibi geliyordu. Başrolünde oynayan kişinin Doğu Demirkol olduğunu bilmiyordum, çünkü bu ismi daha yeni yeni tanıdım diyebilirim. Filmi izlerken de hep o eskilik havasını hissettim, ve kendi kendime "nasıl 2018'de çıkmış olabilir ya?" dedim. Her neyse film hakkında konuşacak olursak çok fazla eleştiriye açık bir film değil, çok doğal ve fazlasıyla kusursuz bir iş çıkarmış ortaya Nuri Bilge Ceylan ve ekipteki diğer kişiler. Doğu Demirkol'un oyunculuğunu beğenmeyenler, yapmacık bulanlar olmuş. Bana göre Doğu rolünün hakkını vererek oynamış, filme de çok yakışmıştı. Karantinanın ilk zamanları sıkıntıdan Tutunamayanlar izlediğim vakitlerde Doğu Demirkol'u yapmacık bulmuştum. Esprileri zorlama yapıyor gibiydi ve ruhsuz gelmişti. 'Ruhsuz' söylemimin hâlâ daha arkasındayım. Bana göre Doğu Demirkol çok ruhsuz bir oyuncu. Fakat bu filme bu ruhsuzluk en basit tabirle cuk diye oturmuş. Sinan karakterinde de hiçbir şeyden memnun olmayan, kimseyi sevmeyen o ruhsuz kişiliği görüyoruz. Hatta bir sahnede annesi ile yaptığı konuşmada insanları sevmediğinden bahsediyor. 'Yazar olma hayalleri kuran bir ruhsuz olur mu?' konusuna hiç değinmeden filmin en kilit ismine geçiş yapacağım. İdris karakteri ile Murat Cemcir'e. Bu isim aklıma hep komedi yapımlarını getiriyor olsa da dram türünde bir yapım olan bu filmde de çok iyi bir iş çıkarmıştır. Hem karakter olarak hem de oyuncu olarak filmin en iyi ismidir, Murat Cemcir. Filmin sağlam bir metaforu var. Ne kadar çabalarsa çabalasın yazarlık kariyerinde istediği noktaya ulaşamayan Sinan, ne kadar kazarsa kazsın kuyudan su çıkarmayı başaramayan babasının yani İdris'in bir kopyası olarak çıkıyor karşımıza. Aslında film bize kötü bir baba-oğul ilişkisi yansıtmış olsa da Sinan'a en çok değer veren kişinin babası olduğunu yine filmin sonunda görüyoruz. Buradaki kötü baba-oğul ilişkisi sözel veya fiziksel şiddet bağlamında değil, birbirilerine yakınlık duymuyorlar, ve gerekmedikçe pek sohbetleri de yok. Aslında bizim toplumumuzda çoğu ailede ilişkiler bu şekildedir. Baba ve oğul arasında yıkılmaz bir duvar vardır, sanki iki taraftan biri ya da her ikisi yıkmaya çalışırsa kötü bir suç işleyeceklermiş algısı vardır, bu yüzden baba ve oğullar arasında otoriteden doğan ciddi bir mesafe vardır. Film bu duvarı tam anlamıyla yıkmıyor olsa da baba ve oğulu biraz yakınlaştırıyor. Fazlasıyla da birbirlerine benzetiyor. Filmin bir sahnesinde babasıyla kendisi arasındaki benzerlikten de bahsettiğini görüyoruz Sinan'ın. Filmin bir diğer öne çıkan metaforu ise karınca. Karınca için çalışkanlığı simgelediğini söyleyebiliriz. Fakat bebeğin etrafını saran karıncalar ise bize bir ölünün ya da çürümeye yaklaşmış bir yiyeceğin etrafını saran karıncıları hatırlatıyor. Bu bağlamda İdris karakteri için şunu söyleyebiliriz. Son derece çalışkan bir adam. Ama aynı zamanda ruhu ölmüş. Sinan karakteri de aynı şekilde. Nuri Bilge Ceylan'ın en uzun repliklere sahip filmidir Ahlat Ağacı. Replikler o kadar uzun ve derindir ki bazılarını çözümlemek için yeniden ve yeniden dinlemek gerekir. Ortamın doğal olduğı kadar repliklerde doğal gelişmiştir. Uzun uzun repliklerde bile yapmacıklık yoktur, sanki bir senaryoya bağlı kalınmış gibi değil de her şey doğal gelişmiş gibiydi. Konusu açıldıktan sonra ve gerekli felsefik, dini bilgilere sahip olduktan sonra gerçek yaşamda da bu tür konuşmalar doğaçlama bir şekilde ortaya çıkabilir. Bazen ne söylediğimizi kendimiz dahi anlamayız, ama çıkar. Filmi de tam olarak buna benzetebiliriz. Doğal bir mekan, doğal oyunculuklar ve uzun uzun ama doğal replikler. Bir sinema filmi değil de basit ama anlamlı ders çıkarabileceğimiz gerçek bir yaşam öyküsü izledik. Bahsi geçen uzun felsefik ve dini sohbetlere en önemli örnek olarak Sinan,. İmam Nazmi ve İmam Veysel arasındaki konuşmaları gösterebiliriz. Konuşmaların ayaküstü ya da yolda yürürken yapılmış olması olayı daha doğal kılıyor. Son sahne hakkında da konuşup bitirmek istiyorum yazımı. Son sahneye anlam vermek aslında biraz zor. Sahneyi tekrar tekrar izleme gereği duydum bu yüzden. Lakin anlamdırmak için sahneyi bireysel değil de filmin geneline bakarak değerlendirmek gerekir. Tüm metaforları gözden geçirdiğimizde Sinan'ın babası gibi kör bir kuyu uğruna kendini öldürdüğünü (!) hem de herkesin boş çaba demesine rağmen su umuduyla kazması babası gibi tek bir umuda bağlanıp onu öldürmediğini görürüz bu son sahnede. Basit metaforlarla baba ve oğlu arasındaki derin benzerliği 3 saat gibi uzun bir sürede en ince ayrıntılarına girerek anlatmıştır Nuri Bilge Ceylan ve yeni dönem Türk sinemasının en başarılı eserini çıkartmıştır ortaya.

kalli 5 years ago

Kaybedenler Kulübü

Tolga Örnek

109 Gönderi

"İyi geceler sayın dinleyen. Daha önce sizinle yatmış mıydık?" Muhafazakar bir izleyicinin bakış açısıyla düşünecek olursak gördüğümüz sadece seks konuşulan, cinsel ilişkiler yaşanılan tamamıyla edepten uzak bomboş bir film olur. Ben filmi kendi bakış açımla değerlendireceğim, her izleyicinin yaptığı gibi.…devamı"İyi geceler sayın dinleyen. Daha önce sizinle yatmış mıydık?" Muhafazakar bir izleyicinin bakış açısıyla düşünecek olursak gördüğümüz sadece seks konuşulan, cinsel ilişkiler yaşanılan tamamıyla edepten uzak bomboş bir film olur. Ben filmi kendi bakış açımla değerlendireceğim, her izleyicinin yaptığı gibi. Muhafazakar bir insan olmadığım gibi çok fazla Avrupai biri de değilim, sadece olaylara en mantıklı olan yönüyle yaklaşmayı tercih ederim. Bu filmi izlerken de en mantıklı şekilde yaklaşmak için çabaladım. Filmi sadece seks konuşan bir film olarak değerlendirmememiz lazım. Türk toplum yapısının, gösterilmek istenmeyen, birçok kişinin baskılamaya çalıştığı cinsel ilişkiler ve cinselliğe bakış açısının eleştirel yönüne ışık tutuyor. Bu filmi lisenin başlarında ya da ortaokulun sonlarında izlediğimi hatırlıyorum, o zamanlarda bu kadar derin düşünmediğim için bir şey anlamamıştım, hatta filmi beğenmemiştim. Yıllar sonra, hayata geniş bir pencereyle bakmayı öğrendiğim şu zamanda tekrar izleyince filmin fazlasıyla iyi ve gerçekçi olduğunun farkına vardım. Filmin eleştirdiği yalnızlık, cinsellik... Birçok kişinin bunlara karşı çıkıp ya da karşı çıkmaya zorlanıp, arzularını bastırdıkları halde kendilerini bir şekilde bu olayın merkezinde bulmalarını anlatıyor. Filmde gördüğümüz üzere programdan rahatsız olan, bunun edepsiz olduğunu iddia eden -ki edepsiz, arayan her kadına "Sizinle yatmış mıydık? Yatalım hadi." diyen bir program gerçek hayatta tasvip edilemez- kişilerin bir şekilde programı dinlediğine tanık oluyoruz, çünkü dinlememiş olsalar programda ne anlatıldığını bu kadar net bilmezlerdi. Cinsel açlığın Afrikası derler ya Türkiye için. Tam olarak film bunu çok net bir şekilde anlatmış. Eleştirdiğimiz cinselliğe zevkle bakıyoruz, çünkü insanız, hissediyoruz. Bunun dışında ara ara cümlelerin arasına yabancı kelimeler sıkıştırarak dili yozlaştırıp batılılaşma çabasına giriliyor. Filmde hem bütün bunlara bir eleştiri, hem de sempati duyma durumu söz konusu. Cinselliği, dili, insanların bakış açılarını vs. bir kenara bırakıp filmin ana hatlarını yorumlayacak olursak havasının çok kasvetli olduğunu söylemek isterim, aynı zamanda çok da durgun. Ağır ağır ilerledi, ilerlerken bazen boğdu, bazen karanlıkta bıraktı ama güzel bir final yaptı. Çekimi de değerlendirmek isterim. Oyuncuların duygularını gizlemeye çalışmışlar, aynı zamanda bir açıklık da var. Karakter başka şey söylüyor, gözleri başka şey söylüyor. O duyguyu yüz plan çekimlerle vermeyi başarmışlar. Ağırdı. Gerçekten ağırdı. Ama altından kalkabildiğin zaman izlemeye değdiğini anlıyorsun. Ve sanırım Nejat İşler olmasa Kaybedenler Kulübü, Kaybedenler Kulübü olmazdı. Ve son olarak eklemek istediğim bir şey var. "Kim lan bu Erol Egemen!?"

kalli 5 years ago

Yersiz Yurtsuz

Agnes Varda

19 Gönderi

“Sonsuz özgürlüğü seçmişsin ama sonsuz yalnızlık elde etmişsin” Çatısız Kuralsız orijinal adıyla 'Sans toit ni loi' bir diğer Türkçe adıyla Yersiz Yurtsuz, Fransız Yeni Dalga Akımının büyükannesi olarak bilinen Agnes Varda'nın en kirli filmidir. Bir feminizm göndermesi olan film aynı…devamı“Sonsuz özgürlüğü seçmişsin ama sonsuz yalnızlık elde etmişsin” Çatısız Kuralsız orijinal adıyla 'Sans toit ni loi' bir diğer Türkçe adıyla Yersiz Yurtsuz, Fransız Yeni Dalga Akımının büyükannesi olarak bilinen Agnes Varda'nın en kirli filmidir. Bir feminizm göndermesi olan film aynı zamanda en sert toplum ve kişi eleştirisini de yapar. Film sahne açılışını bir yol kenarında cesedi bulunan genç bir kadın ile yapıyor ve daha filmin başında bunun bir cinayet değil doğal bir ölüm olduğunu ve bir dedektiflik hikayesi değil de kısa bir yaşam-yol hikayesi izleyeceğimizi anlıyoruz. Bu noktadan sonra film geri atıyor ve adının Mona olduğunu öğrendiğimiz genç bir kızın yol hikayesini izlemeye başlıyoruz. Sonunu bildiğimiz filmde bize olayların başı, ortası, Mona'nın yaşadıkları, yol hikayesi gösteriliyor ve ara ara da Mona'nın yolda tanıştığı insanlara anlattıklarına bakarak onun hayatından çıkarımlar yapabiliyoruz. Filmin öyküsü daha doğrusu Mona'nın filmde gösterildiği kadarıyla yaşam hikayesi kısaca şu şekilde. Mona kural tanımayan, otostop çekerek Güney Fransa'da yolculuk eden, ara ara yolda denk geldiği insanların evlerinde konaklayan, günübirlik işler yaparak biraz para kazanan, onlardan yemek dilenen genç bir kadındır. Filmde en başında bahsettiğim gibi ağır bir feminizm göndermesi vardır. Yanında konakladığı, yolda karşılaştığı bazı insanlar ya da onunla alakalı konuşanlar bir kadının tek başına böyle yolculuk yapmasının uygun olmadığını söylerler. Hatta motor kullanan bir kız için ailesi "oğlanlardan beter oldu" diye yakınırlar. Bir film değil de bir yaşam belgeseli tadında olan film ara ara kesmelerle donuk bir ifade ile kameraya bakan ve sadece 10-15 dakikalığına en fazla 1 gün gördükleri genç kadın hakkında doğru ya da yanlış yorumlar yapan insanların Mona hakkındaki söylemlerini dinleriz, bu insanlar Mona'yı arabasına alan, ona iş veren, kalacak yer veren, yemek veren, ya da sadece onunla yolda karşılaşmış olan insanlardır. Film sinema tarihinin en kirli filmlerinden biridir, sert ve kirli bir eleştiri filmi. İzledikçe filmin ne denli doğal olduğunu anlıyoruz, mekansal dekorlardan uzak kalınması, abartılı kamera ve kurgu tekniklerini kullanılmaması, amatör ya da amatörmüş gibi davranan oyuncularla çekilmiş olması filmin kirli yönünü, asıl vurgulamak istediği konuyu daha yalın bir biçimde ortaya koyuyor. Tamamıyla doğal, yaşamın içinden, hayal ürünü karışmayan, eleştirel ve başrolünde bir kadının olduğu film arıyorsanız kesinlikle biçilmiş kaftan.

kalli 5 years ago

Masum

Seren Yüce

144 Gönderi

Spoiler içeriyor NOT: SPOİLER VERDİĞİM KISIMDA BELİRTTİM. Bu dizinin iyi olduğunu tahmin edebiliyordum, fakat bu kadar iyisini asla beklemezdim. Aslında Haluk Bilginer, Ali Atay ve Serkan Keskin üçlüsünden herhangi birinin yer aldığı proje otomatik olarak güzelleşiyor. Fakat bu film için ayrı bir…devamıNOT: SPOİLER VERDİĞİM KISIMDA BELİRTTİM. Bu dizinin iyi olduğunu tahmin edebiliyordum, fakat bu kadar iyisini asla beklemezdim. Aslında Haluk Bilginer, Ali Atay ve Serkan Keskin üçlüsünden herhangi birinin yer aldığı proje otomatik olarak güzelleşiyor. Fakat bu film için ayrı bir isme pencere açmamız gerekir; Okan Yalabık. Hayat verdiği Tarık karakterini oynamamış, yaşamış. İlacı içtiği zamanlardaki ölü gibi sakinliği, siniri, gerginliği... Yer aldığı tüm sahnelerde hakkını vere vere oynamıştı. Sadece Selim karakterini 15-16 yaşında ergen gibi kurgulamış olmaları bana saçma geldi, Bartu Küçükçağlayan da rolünde çok başarılıydı, sadece -sanırım 28 yaşındaydı- o yaştaki birinin ergen gibi davranması biraz tuhafıma kaçtı. Oyuncu değerlendirmesini bir tarafa bırakıp tekrardan diziye dönebilirim. Dizinin senaryosu başarılı bir şekilde yazılmış, ve gerilimli bir şekilde kurgulanmış. Her sahnenin arkasından bir ters köşe, gerilim dolu bir olay çıktı. Hangi sahnede şaşıracağımı gerçekten şaşırdım. En ufak plan bile ağzımı açık bıraktı. Tabii bazı durumlar tahmin edilebilir düzeydeydi, o sahneler fazla şaşırtmadı, ama genel olarak dizi ters köşelerle doluydu. Neredeyse her karakter birbirleriyle bir şekilde bağlanıyorlar, suça ucundan dokunuyorlar ve izleyiciyi dumura uğratıyorlardı. Dizinin sahne kesmeleri ilk bölümlerde kafamı fazlasıyla karıştırdı, -aslında bu karmaşıklık son ana kadar devam etti- kesmeler arasında herhangi bir belirti olmadığı için hangi kesme geçmişten, hangisi şimdiki zamandan ayırt etmekte zorlandım, dizi zaman kavramımı tam anlamıyla yok etti. Fakat bu durumun eksi bir yön olduğunu söyleyemem, ilk iki bölümde geçmiş ve şimdi arasındaki sahne kesmelerinin ani bir şekilde yapılması, ve karmaşık düzelenmiş olması diziden biraz beni itmiş olsa da üçüncü bölümden sonra kesmelerin bu şekilde yapılmasının dizinin etkisini daha fazla arttırdığını ve bu karmaşıklığın diziye dair daha çok merak ve gerilim yarattığını farkettim, yani sahne kesmeleri de dizinin içeriğini düşünürsek etkisini gösterebilmesi açısından çok başarılıydı. Eğer Türk dizisi önerisi isteyen yabancı birine dizi önerisi verecek olsam ilk seçeneğim kesinlikle bu dizi olurdu. Leyla ile Mecnun çok daha güzel bir dizi ama neticede o absürt komedi. Ve Türk olmayan birinin o dizinin ince esprilerini anlaması, göndermeleri farketmesi zor olabilir, ama Masum dizisini gizem/suç konulu psikolojik bir dizi olduğu için evrensel olarak düşünebilir, ana dili Türkçe olmayan birine bile gönül rahatlığı ile önerebiliriz. Selim karakterinin kişilik tipini bir kenara bırakırsak kusur bulunmayacak kadar harika bir gizem dizisiydi, kendi türü içinde 10 üstünden 10 puanı hakediyor. SPOİLER** Dizinin son bölümünden bahsetmeden geçmek istemiyorum, son bölüm gerilimin zirve yaptığı, ters köşelerin ardı arkasına geldiği ve tüm bunların yanında bütün düğümlerin çözüldüğü, sorunların bittiği, ya da yeni sorunların başladığı bir bölümdü. Rüya'nın hikayesi üzerinden devam etseydi, kesinlikle izlerdim. Çünkü Rüya'nın hayat hikayesine girmişler, fakat tek bölüme sıkıştırıp bırakmışlar. Tabii bunun sebebi dizinin odak noktasında Tarık'ın bulunması. Onun dışında kimsenin hayatına derinlemesine girmemişler. Mesela anneleri ilaç kullanıyordu, ve bir hastalıktan söz ettiler, benim gözümden kaçmış da olabilir ama o hastalığın ne olduğundan söz etmediler. Tekrar Rüya'ya dönecek olursam Taner'in Rüya için aşığı var dediği bölümde aklıma ilk Selahattin gelmişti, bu konuda yanılmadım. Bence izleyen birçok kişinin de aklına Selahattin gelmiştir, çünkü dizi kadrosu içinde tarif edilen adama en uygun kişi Selahattin idi. SPOİLER BİTTİ**** Dizinin sonu gerçekten çok mükemmeldi, asla beklediğim bir son değildi, tabii böyle durumlarda böyle olaylar düşünülebilir ama ben filmin sonunun başka bir yere bağlanacağını düşünüyordum. Yazılan bu son da filme gerçekten çok yakışmış, ama ucunun açık kaldığını söyleyebilirim. İzlediğim çoğu suç konulu dizinin sonu açık kalıyor, o yüzden bu da pek de takılacak bir durum değil. Eğer bu dizi televizyonda yayımlanmış olsaydı kesinlikle yayımlandığı gündeki tüm dizileri gölgede bırakır, reytingleri alt üst ederdi.

kalli 5 years ago

Kara Kitap

Orhan Pamuk

11 Gönderi

Uzun zamandır beni böylesine yoran bir kitap okumamıştım, kitap tam anlamıyla üstüme kabus gibi çöktü. Anlatım ağırdı, cümleler çok uzundu, satırlar çok uzundu. Kitabı sindirebilmek için uzun bir süreye ihtiyaç duydum, 12 Mart'ta başladığım kitabı tam 1 ay sonra 12…devamı

kalli 5 years ago

Şarlo Diktatör

Charles Chaplin

19 Gönderi

Charlie Chaplin'in ilk sesli filmi. Sesli film olmasına rağmen doğal olarak sessiz filmleri kadar çok olmasa da jest ve mimiklerini olabildiğince kullanmaktan kaçınmamış, bu şekilde filme farklı bir tat gelmiş ve daha anlaşılır olmuş. "İzahı olmayan şeylerin mizahı olur." sözünün…devamı

kalli 5 years ago

Orfe'nin Vasiyetnamesi

Jean Cocteau

1 Gönderi

Orpheus üçlemesinin ikinci filmi olan Orphe'den 10 sene sonra çekilen Orpheus Vasiyetnamesi hem üçlemenin, hem de yönetmenin son filmidir. Jean Cocteau bu üçlemesinin 28 senede tamamlamıştır. Üzerinde uzun uzun düşünülmüş olduğunu hem bu geçen upuzun yıldan, hemde filmin sahnelerinden, konuşmalarından,…devamıOrpheus üçlemesinin ikinci filmi olan Orphe'den 10 sene sonra çekilen Orpheus Vasiyetnamesi hem üçlemenin, hem de yönetmenin son filmidir. Jean Cocteau bu üçlemesinin 28 senede tamamlamıştır. Üzerinde uzun uzun düşünülmüş olduğunu hem bu geçen upuzun yıldan, hemde filmin sahnelerinden, konuşmalarından, çekim senaryosundan rahatlıkla anlayabiliriz. Filmde, filmin yönetmeni Jean Cocteau kendisi olarak oynamaktadır, ve yer yer şair yer yer de yönetmen kimliği ile karşımıza çıkıyor. Filmin konusundan çok bahsetmek istemiyorum, sadece şunu söyleyebilirim. Yönetmenin Orphe filminde var ettiği karakterlerin arasında, o dünyada bir şeyleri bulmaya çalışır gibi dolaştığını görebilirsiniz. Filmin başrolünde yönetmenin olduğunu düşünebilirsiniz, ama filmin başrolünde hibiscus çiçeği var, elbette onu oyuncu olarak görmüyoruz. Lakin filmin varlığında ölüm ve yaşam arasındaki önemli noktada bulunduğunu görebilirsiniz, filmin girişi, serimi, düğümü diyebiliriz hibiscus çiçeği için. Filmde tuhaf bir ağırlık vardı, tıpkı üçlemenin ilk iki filminde olduğu gibi. İlk film kadar tuhaf değildi, ama sinemadaki birçok filmden daha tuhaftı. Çekim açılarında bir kusursuzluk vardı, kusurlu bir kusursuzluk. Filmin bu durgun, garip havası sizi içinize çekiyor ve garip hülyalara daldırıyor. Kamera açıları gerçekten başarılı bir şekilde kullanılmıştı. Yazılan replikler üzerinde uzun uzun düşünülmüş gibiydi, sanki 1 cümleye 1 gün ayrılmış gibi. Jean Cocteau bizlere hayal dünyasının genişliğini tuhaf bir çıplaklıkla gösteriyor. Oyuncular da rollerini sanki düşünerek oynuyor gibiydiler, her bir adımları nizami bir denge içindeydi, yanlış bir şey yapmaktan korkarcasına. İzlediğim en tuhaf, ama tuhaf olduğu kadar da güzel olan bir filmdi, üçlemeydi. Eğer izlemeyi düşünürseniz en azından Orphe'yi izlemeden bunu izlemeyin. "Bir şair ölü gibi görünebilir, ama asla ölmez. Hibiscus çiçeği, şairin kanından doğar..."

kalli 5 years ago

Death Note: Desu nôto

N/A

183 Gönderi

Spoiler içeriyor Anti Kira (Yagami Light) Team Kira'ya karşı olan herkes 🤍 Sizin için çok da önemi olmayacak ama benim için önemli olan hatırlatmayı yaptığıma göre dizi hakkında konuşmaya geçebiliriz. Bu dizi hakkında spoiler vermeden nasıl yazılır bilmiyorum, ama dikkat etmeye çalışacağım…devamıAnti Kira (Yagami Light) Team Kira'ya karşı olan herkes 🤍 Sizin için çok da önemi olmayacak ama benim için önemli olan hatırlatmayı yaptığıma göre dizi hakkında konuşmaya geçebiliriz. Bu dizi hakkında spoiler vermeden nasıl yazılır bilmiyorum, ama dikkat etmeye çalışacağım ve kilit nokta spoiler içeren paragrafları belirtmeye özen göstereceğim. İlk olarak kısaca konusuna değinmek istiyorum, aslında birçoğunuz izlemiştir, belki de platformda en son izleyen ben olmuşumdur, ama yine de konusundan bahsedeceğim. Dünyanın en popüler animesi -sanırım abartılı bir tabir olmaz- olan Death Note'de Allah'a şirk koşan Yagami Light'in başına gelenleri izliyor, ve Kira düşmanlarının "Böbürlenme Kira efendi, senden büyük Allah var." demelerine şahit oluyoruz. Kira ilk başlarda dünyaya adalet sağlıyormuş gibi görünse de aslında amacının dünya adaleti olmadığını, iyiliği çok da umursamadığını görüyoruz. Yagami Light'in tek amacı kendinin de dediği gibi bir Tanrı olmak, en azından insanların kendisine öyle demesini sağlamak, işin özü şişirilmiş egosunu doldurmak için uğraşıyor. Bazı noktalarda çok açık verdiğini de görüyoruz, fakat yanındaki insanlar biraz akılsız oldukları için bu açığı anlayamıyorlar, aslında Yagami çok zeki değil, elinde çok büyük bir koz var ve peşindekiler duygusal düşünen kişiler -en başta babası- ayrıca biraz da yarım akıllılar. Kimse kusura bakmasın ama öyleler. ***BU KISIMDA SPOİLERE GİREBİLİRİM*** Eğer ölüm meleğinin gözlerini kullanan ikinci bir Kira ortaya çıkmasaydı, Yagami Light çok daha kolay bir şekilde alt edilirdi, bu su götürmez bir gerçek. Diziyi izlediğim tüm zamanlar Yagami karakterine sövmek, yenilgisini göreceğim bölümü beklemekle geçtim. Kira'dan bu denli nefret etmemin sebebi insanları öldürmesi değildi elbette. Neticede suçluları öldürüyordu, ama yanlış bir adalet biçimiydi. Tabii nefret etmemin başlıca sebebi çok bencil biri olmasaydı, ailesini bile harcayacak kadar gözü dönmüştü ve bu uğurda iki kadının sevgisini de acımasız bir şekilde kullandı, özellikle Misa Misa'nın. *** SPOİLER BİTTİ DEVAM EDEBİLİRSİNİZ*** Hep nefret ettiğim baş karakterden konuşmaya gerek yok, biraz da sevdiğim karakterlerden söz etmek istiyorum. En başta L.'nin adını verebilirim. Hareketleriyle, zekasıyla, mimikleriyle animenin en mükemmel karakteriydi, tek kusuru vardı çok güvenirdi. Sonra saf polisimiz Matsuda'yı da es geçmek istemiyorum, saf ve iyi niyetli. Son olarak da Amende Misa. Mimikleri çok abartılı olsa da -animenin çılgın kızları genelde böyle- animenin en tatlı karakterlerindendi, keşke bu kadar saf olmasaydın Amende. Son olarak da Ryuk. Ne kimseyi sattı, ne de birinin tarafında oldu, ne de duygularının esiri olup yanlış bir şeyler yaptı. Her zaman var olan çizgisini korudu, ve yapabileceği en kral kapanışı yaptı. Bir itirafta bulunmam gerekirse ilk bölümlerde diziyi çok beğenmemiştim, ama sürükleyici gelmişti. Bu sürükleyiciliğine ve bu kadar popüler olmasına güvenerek devam ettim, sonuna geldiğimde iyi ki bu anime dizisi ile tanışmışım dedim. Çoğu bölümlerim sövmekle geçse de fazlasıyla iyi bir anime dizisiydi. Finali bazı kişiler tarafından sevilmemiş ama ben çok beğendim, başka güzel alternatif sonlarda düşünülebilirdi ama bu sonda son derece harikaydı.

kalli 5 years ago

The Queen's Gambit

Scott Frank

367 Gönderi

Spoiler içeriyor Giriş Notu: Spoiler yazdığım kısımlarda bunu belirttim. + Ne yapıyorsun? - Eski maçlarımın tekrarını. + Niye ki? - Oyunumdaki zaaflarımı arıyorum. + Sonuç? - Hiç zaafım yok. 2020 yılının en iyi dizilerinden oluşan 10 dizilik bir liste yapılmasını istesek herkesin…devamıGiriş Notu: Spoiler yazdığım kısımlarda bunu belirttim. + Ne yapıyorsun? - Eski maçlarımın tekrarını. + Niye ki? - Oyunumdaki zaaflarımı arıyorum. + Sonuç? - Hiç zaafım yok. 2020 yılının en iyi dizilerinden oluşan 10 dizilik bir liste yapılmasını istesek herkesin ilk aklına gelebilecek dizilerin arasına koyabiliriz The Queen's Gambit'i. İzlemekte biraz geç kalmış olabilirim, tabi aradan geçen yaklaşık 6 aylık süreye geç demek gerekirse. Öncelikle bir çırpıda izledim gibi şeyler söylemeyeceğim, çünkü bu 7 bölümlük diziyi izlemem birkaç günümü aldı. Hem çok ağır bir diziydi, hem de uzundu. Bu sebeple diziyi anlamdırıp kaldırabilmem için birkaç güne yaymam gerekti. Dizinin konusundan tek cümleyle bahsetmek gerekirse, annesini kaybettikten sonra yetimhaneye düşen ve burada sakinleşitiricilere bağımlı olan Beth Harmon adlı bir genç kızın satranca olan inanılmaz yeteneğini keşfetmesini ve adını tüm dünyaya duyurmasını anlatıyor. Dönem dizilerini çok sevdiğim için bunu da çok sevdim, konusu farklıydı ve bu konuyu başarılı bir şekilde işlemişlerdi, her dizide aşkı yoğun bir şekilde gördüğümüz için bunun aşka çok fazla yoğunlaşmamış olması beni mutlu etti. Eğer böyle bir dizide aşk detayını uzun uzun görseydik, satranç konusunun pek bir anlamı olmazdı, ve dizi raydan çıkardı. ***SPOİLER*** Aşk demişken bahsetmeden geçmek istemiyorum. Beth'e en çok yakıştırdığım partner Benny oldu. En az yakıştırdığım ise Harry idi. Belki Benny ve Harry'nin yaşları aynı ya da çok yakın olabilir ama Harry'i Beth'e göre çok yaşlı buldum. ***SPOİLER BİTTİ, DEVAM EDEBİLİRSİNİZ*** Satranç severler için biçilmiş kaftan olan bu dizi konusu ve bu konuyu işleyiş biçimi ile hiç ilgi duymayanları bile ekran başına kilitlemeyi başarabilir, tabii bunda oyuncuların performansını da göz ardı etmememek gerek. Birazdan bu konuya da fazla uzun tutmadan değineceğim. Dizinin satranca olan merakı ve satranç takımı satışlarını arttırdığını da göz ardı etmememiz lazım. Şu ana dek satranca dahil tek bildiğim şey taşların adları ve nasıl ilerledikleriyken şimdi hayatıma satranca dair bir sürü terim girdi, bu açıdan da dizinin bana bir şeyler kattığını gönül rahatlığıyla söyleyebilirim. Satranca ilgi duymamı sağlamadı ama hedeflerim konusunda beni hırslandırdı. Tek tek tüm oyunculuklara ya da karakterlere değinemeyeceğimiz için ön plana çıkan oyuncuların başarılını olduklarını ve rollerini çok iyi yansıttıklarını söylemek isterim. Özellikle Beth Harmon karakterine hayat veren Anya Taylor rolüne cuk diye oturmuştu. Karakterin tarzı da filme çok uygundu, özellikle saç şeklini çok beğendim. Diziyi bitirdikten sonra oyuncunun instagram hesabında bir gezinti yaptım ve sarı uzun saçlı olduğunu gördüm. (büyük ihtimalle kaynak) Anya Taylor olsaydım kesinlikle hayatıma dizideki saçımla devam ederdim, gerçekten çok mükemmel bir tarz. Yakışacağını bilsem saçımı o renge boyayıp o modelde kestirmek isterdim, bunu bir özenme olarak algılamayın, kısa saç modellerine normalde de hayranım. Karakterin tarzından söz açılmışken Beth'in sadece satranca odaklanmayıp her an güzel ve dikkat çekici görünmeye çabalaması da güzel bir ayrıntıydı, tabii bunun için ekstra bir çaba sarfetmediği anlarda bile bir şekilde tüm dikkatleri üzerine topladığı gerçeğini göz ardı edemeyiz. Bir itirafta bulunmam gerekirse en başından beri Beth karakteri çok itici geldi. Evet tarzı, güçlü duruşu, istikrarı, özgüveni, asla pes etmemesi, sürekli okuması ve kendini geliştirmesi çok güzel ayrıntılardı ama mimikleri iticiydi. Çok iyi donuk mimiklere sahipti, -buradaki donuktan kastım karakterin biraz katı ve güçlü imaj çizmeye çalışmasıyla alakalı- ama bu mimikler iticiydi. Sürekli göz devirip durması ve tuhaf bakışları beni karakterden soğuttu, neden sürekli karşısındakine göz deviren bir karakter var edersiniz ki? Ayrıca sakinleştirici ilaçlar sayesinde tüm oyunu kolay bir şekilde zihninde canlandırması biraz tuhaf geldi. Hayatımın kısa bir bölümünde sakinleştirici ilaç kullandım ama zihnimi sadece bir şeye odaklanacak kadar boaşlttığını hatırlamıyorum, ya da kullanan yakınlarımdan böyle söylemler duymadım. Tabii bir dizi senaryosu olduğu için fazla takılmamamız gerek ama yine de tuhaf. Biraz daha Beth karakterinden bahsetmem gerekirse fazlasıyla özgüvenli olduğunu söyleyebilirim, hayran bırakan bir özgüveni ve egosu var. İçi dolu bir ego. Hakkını veriyor. Dizi en başında da söz ettiğim gibi çok ağır, fazlasıyla ağır. Lakin boğucu bir ağırlığı yok, altından kalkabiliyorsunuz, ve sonunu büyük bir zevkle getiriyorsunuz. İzlemekten çok zevk aldım. SPOİLER*** Unutmadan bu durumdan da bahsetmek istiyorum. Dizi boyunca Beth'in Bay Shaibel'i ziyaret etmesini bekledim. Bu konuda adını tüm dünyaya duyurmasında kendi hırsı, asla geri adım atmayışı ilk etken olmuş olsa da onu hiç bilmediği bu oyunla tanıştıran ve bildiği tüm detayları bir şekilde öğreten kişi Bay Shaibel'di. O yüzden ona borçlu olduğunu hissedip önemli maçlarından ya da ödül kazandıktan sonra onu ziyaret etmesini beklerdim. Ayrıca dizi hakkında okumuş olduğum oldukça ilgimi çeken detaylardan bahsetmek istiyorum. Öncelikle dizi kadınların her alandaki başarısından bahsediyor, bunu hepimiz biliyoruz. Hatta Beth ile yapılan röportajda söylediği çoğu şey göz ardı ediliyor ve sadece onun kadın olmasına odaklanılıyor, bu birçok bölümde de üzerine basa basa dile getiriliyor. Beth Harmon'un tek amacı ise erkek egemen bu toplulukta cinsiyeti ile değil, başarıları ile gündeme gelmek. Ve bunu da başarıp herkese tokat gibi bir cevap veriyor. Beth'in son sahnede giydiği kıyafeti hatırlıyoruzdur. Beresinden ayakkabasına kadar tamamen bembeyaz giyinmişti. Buradaki ana fikirde satranç tahtası dünyaya benzetiliyor ve Beth Harmon da bu dünyanın kraliçesi. Dizideki tüm maçların gerçek olduğundan bahsetmeden geçmek istemiyorum, evet profesyonel satranç ustaları eşliğinde gerçekten oynanmışlar. Buradaki amaç ise olabildiğince konuya bağlı kalmak ve eğer bir satranç uzmanı izleyecek olursa olası hataların önüne geçmek.

kalli 5 years ago

Yurttaş Kane

Orson Welles

17 Gönderi

Orson Welles'in yönetmenliğini ve yapımcılığını üstlendiği, senaryosunu yazdığı ve başrolünde oynadığı, belgesel tadında dram filmi. Özellikle ilk sahnelerindeki gazete haberlerinin ve Charles Kane'nin hızlı hızlı görüntülerinin gösterildiği sahneler özellikle belgesel hissini yansıtıyor. Tür olarak dram/gizem olarak kategorilenen filmi aslında türüyle…devamıOrson Welles'in yönetmenliğini ve yapımcılığını üstlendiği, senaryosunu yazdığı ve başrolünde oynadığı, belgesel tadında dram filmi. Özellikle ilk sahnelerindeki gazete haberlerinin ve Charles Kane'nin hızlı hızlı görüntülerinin gösterildiği sahneler özellikle belgesel hissini yansıtıyor. Tür olarak dram/gizem olarak kategorilenen filmi aslında türüyle çok bağdaştıramamış olsam da bir ağırlığı vardı, bu ağırlığa da drama diyebiliriz. Aslında film çekildiği yılın en önemli filmlerinden biri olarak anılsa da çoğu izleyene hitap etmeyecek kadar ağır bir film. Filmin konusu şu şekilde; Zengin medya patronu Charles Kane ölürken "Rosebud" diye bir kelime fısıldar. Genç bir gazeteci ise bu kelimenin anlamını öğrenmek için Kane'nin takımlarıyla iletişime geçer ve ünlü medya patronunun hikayesini onu tanıyanların ağzından öğrenir. Biz de geçmişe dönük olarak Kane'nin yaşamını izliyoruz. Filmin bu kadar beğenilmesinin bir diğer nedeni de kurgu ve çekim tekniklerini çok iyi kullanmış olmasını söyleyebiliriz. Özellikle Kane'yi henüz bir çocukken izlediğimiz sahnede, annesini evin içinde yakın planda sözleşme imzalarken görüyoruz, uzak planda da evin penceresinden dışarıda tek başına kar oynayan Kane görünüyor, bu tekniğe alan derinliği ismi verilir, ve en iyi kullanıldığı filmlerin başında gelir. Tüm bunlar dışında mekan seçimleri, ışık kullanımı, dekorlar da filmin durağan yapısına uygun olarak konumlandırılmıştır. Film için kısaca Charles'in köklerini araması üzerine konumlandırabiliriz. Aslında bu lüks dolu yaşam içinde kızağını kısacası, fazla bir şeye sahip olmayan o küçük çocuğu arıyor. Bu bağlamda filmi burjuva sistemine bir eleştiri olarak göredebiliriz. Filmin başladığı yerde bitmesinin de aslında her ne kadar ben çözememiş olsam da Orson Welles'in aklında kesinlikle güzel bir şeyler oluşmuştur. Bu kadar zengin olmasaydım, gerçekten büyük bir adam olabilirdim. -Ne olmak isterdiniz? + Nefret ettiğiniz her şey.