(@) - Raf

Spoiler içeriyor İzledikten sonra "Ben ne izledim?" diye sorguluyorsunuz, ciddi anlamda insanın yüzüne tokat gibi çarpan bir film. İnsana hayallerini, ideallerini, onlar için neleri göze alıp neler yaptığımızı sorgulatıyor. Andrew'in elleri kanayana kadar çalması çok gerilim doluydu ve büyüleyiciydi. Başına ne felaket…devamıİzledikten sonra "Ben ne izledim?" diye sorguluyorsunuz, ciddi anlamda insanın yüzüne tokat gibi çarpan bir film. İnsana hayallerini, ideallerini, onlar için neleri göze alıp neler yaptığımızı sorgulatıyor. Andrew'in elleri kanayana kadar çalması çok gerilim doluydu ve büyüleyiciydi. Başına ne felaket gelirse gelsin, üzerindeki baskılara rağmen yine de vazgeçmemiş olması filmin en harika yönüydü. Ki filmin mesajı da bu! "Önünüze engeller çıkabilir, önemli olan pes etmeden devam etmek. Ve mutlak zafere ulaşmak." Şuraya kısa bir hikaye bırakmak istiyorum. Filmi daha iyi anlamak, mesajını daha net kavramak için: Eski zamanlarda bir kral, saraya gelen yolun üzerine kocaman bir kaya koydurmuş, kendisi de pencereye oturmuştu. Bakalım neler olacak diye başlamış beklemeye. Ülkenin en zengin tüccarları, en güçlü kervancıları, saray görevlileri birer birer gelmişler, sabahtan öğlene kadar. Hepsi kayanın etrafından dolaşıp saraya girmişler. Pek çoğu kralı yüksek sesle eleştirmiş. 'Halkından bu kadar vergi alıyor, ama yolları temiz tutamıyor.' diye söylenmişler. Sonunda bir köylü çıkagelmiş. Saraya meyve ve sebze getiriyormuş. Sırtındaki küfeyi yere indirip iki eli ile kayaya sarılmış ve ıkına sıkına itmeye başlamış. Sonunda kan ter içinde kalmış ama, kayayı da yolun kenarına çekmeyi başarmış. Tam küfesini yeniden sırtına almak üzereymiş ki, kayanın eski yerinde bir kesenin durduğunu görmüş. Açmış ki bir de ne görsün, kese altın doluymuş. Bir de kralın notu varmış içinde. "Bu altınlar kayayı yoldan çeken kişiye aittir." yazmış kral. Köylü, bugün dahi pek çoğumuzun farkında olmadığı bir ders vermişti. "Her engel, hayat şartlarımızı daha iyileştirecek bir fırsattır." Gerilim ya da benzeri bir film olmadığı halde çoğu gerilim filminden daha fazla gerdi bu senaryo beni. Özellikle Fletcher'ın bu sert mizacından, gerginliğinden izlerken gerildim. Filmi beğenmek için müzikal sevmeye, caz hayranı olmaya gerek yok. Tabi caz severler, müzikal severler daha fazla beğenecektir ama ilgisi olmayanlar bile asıl konuya odaklanırlarsa beğeneceklerdir. Filmin sonu ise izlediğim en muhteşem sonlardandı. Gidişata bakarak aslında aksi bir sonda yakışırdı, yani saçma olmazdı ama izleyicinin beklentisi yönünde bitmesi olabilecek en sade en muhteşem son olmuş.

kalli 5 years ago

Şehir Işıkları

Charles Chaplin

15 Gönderi

Sessiz sinemanın usta ismi Charlie Chaplin'den iç ısıtan, bazen duygusallaştırsa da çoğunlukla güldüren romantik komedi filmi. Daha önce Kemal Sunal'ın En Büyük Şaban filmini defalarca izlemiştim, En Büyük Şaban filmiyle Şehir Işıkları filminin neredeyse birebir aynı senaryoya sahip olduğunu bildiğim…devamıSessiz sinemanın usta ismi Charlie Chaplin'den iç ısıtan, bazen duygusallaştırsa da çoğunlukla güldüren romantik komedi filmi. Daha önce Kemal Sunal'ın En Büyük Şaban filmini defalarca izlemiştim, En Büyük Şaban filmiyle Şehir Işıkları filminin neredeyse birebir aynı senaryoya sahip olduğunu bildiğim için pek hikaye beni heyecanlandırmadı, sadece kendimi olayların akışına bıraktım bazen buruk bir gülümsemeyle bazen de kahkalarla izledim. En Büyük Şaban filmini izlemeyen yoktur diye düşünüyorum. Aklına gelmeyenler için konusunu söyleyip hatırlatayım. İntihar etmek isteyen bir adam oluyor, Kemal Sunal bunu kurtarıyor, sonra adamla dost oluyorlar. Fakat adam sarhoşken Kemal Sunal'a en yakın arkadaşı gibi davranırken ayıldığında ise onu tanımıyor. Filmde çiçekçi görme engelli bir kız var, bir taraftan da Kemal Sunal ona aşık. Konusunu anlattığıma göre zihninizde bir şeyler canlanmış, en azından belli başlı akılda kalıcı sahneler göz önüne gelmiştir. İşte Charlie Chaplin'in Şehir Işıkları filmde bu senaryonun sessiz ve orijinal hali. Eğer o filmi izleyip beğendiyseniz, ve sessiz filmleri de seviyorsanız Şehir Işıkları filmini de kesinlikle izlemelisiniz. Ben sessiz, siyah beyaz orijinal versiyonunu daha çok beğendim. Diyaloglar yoktu, jest ve mimikler konuşuyordu. Duygunun daha fazla geçtiğini hisettim, diyalogları kendi kafamdan canlandırdım. Filmden büyük bir tat aldım. Bunu kesinlikle kendi sinemamızı kötülemek için demiyorum, ama orijinalinin gerçekten çok daha samimi, çok daha etkileyici olduğunu söylemek isterim. Tabii gerek Kartal Tibet olsun, gerek de Suphi Tekniker olsun, sinemanın sessiz yıldızını yerli ve sesli yapıma başarılı bir şekilde uyarlamışlar. Sessiz sinema izlerken hep şunu düşünürüm; "acaba hiç sesli film dönemine geçilmeseydi, nasıl olurdu, sinema bu denli yayılabilir miydi, ve bu kadar çok dizi film çekilebilir miydi?" Sizlerin de cevabını merak ediyorum. Benim cevabım ise bu denli fazla yayılamaz olurdu, çünkü mimik yapmak zor iştir, konuşma sahneleri olduğu için bir şekilde diyalogla sahne kurtulabiliyor, ama günümüz dizilerine ve oyuncularının donuk ifadelerini ve sıfır mimiklerini göz önüne alırsak sesli sinema dönemine hiç geçilmeseydi sinema sektörü bu denli yaygınlaşamazdı. Tekrar filme döneceksek olursak samimi, sıcak bir filmdi. Dram sahneleri dramı yaşattı, ama o dramın içinde bile mutluluk ve komedi vardı. Komedi sahnelerinde ise kahkaha attım, diyalog olmasa da hareketler ve Charlie Chaplin'in mimikleri gülmek için yeterli. Bu sımsıcak romantik komedi filmini eğer izlemediyseniz listenize bir an önce ekleyin.

kalli 5 years ago

Schindler'in Listesi

Steven Spielberg

178 Gönderi

2. Dünya Savaşı sonrası Nazi Almanya'sında hem Nazi partisi üyesi olan, hem de girişimci, sanayici olan Oscar Schindler'in 1200 Yahudi'yi işgalden kurtarışının hikayesini anlatan biyografi dram filmi. Diğer Yahudi soykırımı filmlerinden ayrılan özelliği soykırımın son dönemlerini, Yahudilerin bir şekilde toplumda…devamı2. Dünya Savaşı sonrası Nazi Almanya'sında hem Nazi partisi üyesi olan, hem de girişimci, sanayici olan Oscar Schindler'in 1200 Yahudi'yi işgalden kurtarışının hikayesini anlatan biyografi dram filmi. Diğer Yahudi soykırımı filmlerinden ayrılan özelliği soykırımın son dönemlerini, Yahudilerin bir şekilde toplumda yer kazanmaya başlayıp, 1200 Yahudi'nin özgürlüklerine kavuşmasını anlatmasıdır. Hem diğer filmlere göre daha az dramatik, hem de daha çok etkileyici. Başlı başına sanatsal bir havası var. Sanat içinde bir dramatize... Sanat içinde bir özgürlük hikayesi. Yahudi filmleri beni hep çok etkiler; insanların insan gibi değer görmemeleri, bir eşyadan farksız olmaları, kendi hayallerinin olmayıp sadece başkaları için çalışmaları karşı çıkınca yanlış yapınca ya da güçten düşünce acımadan bir kurşuna kurban edilmeleri... Hepsi de insani duygulara sahip olan herkesi üzen sahnelerdir, daha üzücü olan kısmı da bunların hayatın içinden olmasıdır. Filmin süresi 3 saat 15 dakika. Yer yer yavaş ilerlese de çoğunlukla sıkmayan bir havada ilerliyor. Tabii kasvetli bir havası olduğunu da belirtmem gerekiyor. Gelelim filmin çekimine. Siyah beyaz olmuş olması tam olarak yansıtıldığı döneme uygundu, eğer filmin yılına bilmesem 1993 demezdim. Çünkü her şeyiyle -dekorlar, karakterler, mekanlar ve en önemlisi siyah beyaz olmasıyla bir 1950'ler filmi gibiydi. Bu şekilde olması filmi daha anlamlı kılmış. Filme dair etkilendiğim, ve merak ettiğim iki sahne oldu. İlki "kırmızı paltolu kız" sahnesiydi. Film bittikten sonra bu sahneyi, kurgu olup olmadığını araştırdım. Karşıma Roma Ligocka çıktı. Roma Ligocka Yahudi bir ailenin kızı. 1938 yılında Polonya'da dünyaya gelmiş, kendisi de savaşın esirlerinden ve savaştan en çok etkilenenlerden. Ligocka filmin galasına gittiğinde tamamen siyah beyaz olan bu filmde kırmızı paltosuyla dikkat çeken kızı görmüş ve "Bu benim! O kırmızı mantolu küçük kız benim!" demiş, ve geçmişine gömmeye çalıştığı acı anıları yeniden ortaya çıkmış. Roma'nın anlattığına göre o yıllarda annesi ile beraber toplama kampındaymış, üzerinde de dikkat çeken kırmızı bir paltosu varmış. Aslında Speilberg filminde çok kısa bir an bu küçük kıza yer verirken ne onun adını biliyormuş, ne de hikayesini. Ne de şuan ne yaptığını... Kadın daha sonra Speilberg'e sürpriz bir ziyarette bulunup onunla tanışmış. Şuan ressam ve yazar olan Roma Ligocka'nın "The Girl in the Red Coat" isimli bir kitabı da mevcut. Diğer bir sahne ise filmin sonunda gösterilen mezara taş bırakma sahnesiydi. Bu geleneği de araştırmak istedim, aslında bir gelenek olduğu belliydi ama neden yapıldığını öğrenmek istedim. Çok bir şey bulamadım, kaynaklardan okuduğum kadarıyla bunun bir Yahudi geleneği olduğunu öğrendim. Mezarın üzerine bırakılan taş oranın ziyaret edildiğini ve gidenin unutulmadığını gösteriyormuş. Belki birinin dikkatini çeker de o kişi de ziyaret eder diye. Taşın çiçek gibi solmayacağını düşünürsek anlamlı bir gelenek. Bunu araştırmadım fakat; filmde beni hepsinden çok etkileyen sahne Schindler'in "Bir kişiyi daha kurtarabilirdim." diye ağladığı sahne oldu. 1200 kişinin hayatını değiştirmiş, kurtaramadığı o bir kişi için ağlamıştı, böyle ağlaması beni çok duygulandırdı, filmin en içten, en dramatik belki de tek dramatik sahnesiydi. Oynamamış yaşamıştı, izlememiş yaşamıştım. Hem yaşatmış, hem de yaşatmıştı. Film gerek kurgusu, gerek senaryosu her şeyi ile muazzam bir başyapıt. En iyi özelliği de çekildiği dönemi başarılı bir şekilde yansıtmaları olmuş.

kalli 5 years ago

Alias Grace

Mary Harron

56 Gönderi

Spoiler içeriyor 1800'lü yılların Kanada'sında çalıştığı evin sahibini ve kahyasını öldürmeye yataklık etmekten ömür boyu hapisle yargılanan, fakat cinayet gününe dair tek bir şey bile hatırlamayan genç bir hizmetçi vardır. Halkın bir kısmı masum olduğuna inanırken bir kısmı da asılması gerektiğini düşünmektedir.…devamı1800'lü yılların Kanada'sında çalıştığı evin sahibini ve kahyasını öldürmeye yataklık etmekten ömür boyu hapisle yargılanan, fakat cinayet gününe dair tek bir şey bile hatırlamayan genç bir hizmetçi vardır. Halkın bir kısmı masum olduğuna inanırken bir kısmı da asılması gerektiğini düşünmektedir. Kanada'nın en ünlü psikologlarından birinin olaya el atıp Grace ile seanslara başlamasıyla genç kadının anıları yeniden gün yüzüne çıkar. 6 bölümlük mini bir dönem dizisi. Diziyi 3 kısıma ayırabiliriz. Geçmiş, daha da geçmiş, şimdi. Geçmiş olarak Grace'nin Dr. Jordan'la seans yaptığı kısmı, daha da geçmiş olarak Grace'nin anılarının canlandığı kısmı, şimdi olarak da Grace'nin Dr. Jordan'a mektup yazdığı kısmı düşünebiliriz. Dizinin başından sonuna kadar kasvetli bir havası var, 6. bölüm hem beni biraz gerdi, hem de böyle bir sona bağladığı için de hayal kırıklığına uğradım. Beni hayal kırıklığına uğratan metafizik bir sona bağlanması olmadı, beni hayal kırıklığına uğratan Grace'nin evlendiği J. oldu. O tipi en başından beri itici bulmuştum, şimdi böyle bir sonla bitmesi hem beni hayal kırıklığına uğrattı, hem de sinirlendirdi. Bütün bölümlerinde kasvetli dramatik bir hava var, aynı zamanda ilgi çekici ve merak uyandırıcı. Sonuna dek Grace'nin gerçekten masum olup olmadığını sorgulayıp duruyorsunuz. Masum kelimesi çok uygun bir kelime değil yalnız. Cinayet konusunda belki masum olabilir ama -aslında bu konu hâlâ şüphelere açık- Grace'nin %100 masum olduğunu söyleyemeyiz. Peki kimdi suçlu olan? Grace'yi suça itenler mi? Yoksa bütün bunları yapan Grace mi? Suçlu kim bilinmez ama bu hikayede kimsenin masum olmadığı su götürmez bir gerçek. "Suç sizin yaptıklarınızdan dolayı değil, başkalarının size yaptıklarından dolayı atılır." Grace'nin bütün anılarını anımsayıp sadece cinayet anını anımsayamaması bana biraz tuhaf gelmişti. Gerçekten suçlu olduğunu, numara yaptığını düşünmeden edemedim. Hoş hâlâ aklımda numara yaptığına dair düşüncelerim var ama her neyse. Dizinin kasvetli bir havası olduğunu söylemiştim, karanlık bir ortam. Boğucu olsa da hikaye ilgi çekici olduğu için diziden uzaklaşmıyorsunuz. Ve birde bu karanlık ortamda canlanmaya çalışan anılar var. Tuvalete gitme kısımlarından tutun, işe girme kısımlarına kadar her ayrıntı var, ama en önemli kısım olan cinayet kısmı eksik. Bu da hikayeye dair herkesin duyduğu şüpheleri sizin de duymanıza sebep oluyor. Gelelim son bölüme. Hikayenin bir sonuca bağlandığı kısma. Birçok kişi beğenmediğini dile getirmiş, onların aksine ben bu sonu beğendiğimi söyleyebilirim. Mantıklı bir sona bağlanmayacağı aşikardı. -tabi buna mantıksız demek ne kadar doğru bilmiyorum ama daha uygun bir kelime seçemedim- İlk bölümlerde sürekli ruh meselesinden bahsettiği, Grace'nin ölülerle konuştuğunu söylediği sahnede, birisi ölünce pencerenin açılması gerektiğini söylemeleri... Bütün bunlar aslında nasıl bir sona bağlanacağının göstergesiydi. Amaç burada bir sona bağlamak değil, Grace'yi suçsuz gösterip, hapisten çıkartmaktı. Ki başardılar da... Gerisini pek de tartışmaya gerek yok. Anıların canlanması, geriye dönüş sahneleri, hayaller, kısımların birbirine bağlanması... Bütün düğümler kusursuz bir şekilde atılmış, ortaya 6 bölümdem oluşan karanlık, metafizik bir o kadar da kasvetli bir dizi çıkmıştı. Özellikle Grace'yi canlandıran oyuncunun mimikleri, bakışları filme ayrı bir hava katmıştı. Oynadığı karaktere çok yakışmış. Ben oyunculukları genel olarak beğendim, diziyi de aynı şekilde.

kalli 5 years ago

12 Öfkeli Adam

Sidney Lumet

386 Gönderi

Tek mekanda, ilk sahnesi haricinde 12 kişi ile geçen mükemmel bir mahkeme draması. 12 tane Jüri üyesi, 18 yaşındaki henüz çocuk sayılabilecek bir gencin bir cinayet işleyip işlemediğine dair tartışıyorlar. 11'i çocuğu suçlu bulurken, 1 tanesi suçsuz diyor ve tartışmanın…devamıTek mekanda, ilk sahnesi haricinde 12 kişi ile geçen mükemmel bir mahkeme draması. 12 tane Jüri üyesi, 18 yaşındaki henüz çocuk sayılabilecek bir gencin bir cinayet işleyip işlemediğine dair tartışıyorlar. 11'i çocuğu suçlu bulurken, 1 tanesi suçsuz diyor ve tartışmanın fitilini ateşlemiş oluyor. Filmin vermek istediği çok önemli bir mesaj var; iletişim şekli. Eğer oradaki Jüri üyesi çocuğun suçsuz olduğuna dair düşüncelerini sakin bir dil kullanmak yerine bağıra çağıra ifade etseydi diğerlerinin duyacağı sadece kuru bir gürültü olacaktı, ve kimseyi etkileyemeyecekti. Oysa yeterli bilgiler, sakin bir dille bırakın 11 kişiyi, bir ülkeyi bile etkileyebilir, kendi düşüncelerinize doğru yönlendirebilirsiniz. Karakterlerin bazı yerlerde senkronize hareket etmesinden ve tek mekanda geçmesinden dolayı biraz tiyatro havası verse de kamera açılarının değişimi ve kesmeler yapılması sebebi ile buna tam anlamıyla tiyatroya benziyor diyemem. Filmin o tartışmalı havası çok güzeldi. Ara ara bazı noktalarda kendimi "Suçlu." "Hayır, suçsuz." derken buldum. Bu yönüyle de izleyiciyi etkileme yönünde başarılı olduğunu görebiliyoruz. Gözlük izi detayı gibi çok ince detaylara bile takılıp her şeyi sorgulayıp düşünmeleri güzel bir ayrıntıydı. Maalesef ki en önemli sorunumuz peşin hüküm vermek. Ama böyle küçük detayların bile bir insanın hayatını değiştirebileceğini düşünmeliyiz. Bir drama olmasına karşın gerçekten çok hızlı ilerledi, tabi bunda süresinin kısa olmasının da etkisi var, ama filmin merak uyandırıcı ve etkileyici olmasını da göz ardı etmememiz gerek. 1957 yapımı olan bu siyah beyaz drama, eğer renkli olsaydı aynı etkiyi alabilir miydim bilmiyorum, siyah beyaz filmlerin kendine has bir havaları var, ve mesajı daha net vermeyi başarıyorlar. Galiba renk olmadığından dolayı odaklanabileceğimiz çok şey olmadığı için. Eğer dünyaya bir at gözlüğüyle bakıyorsanız, ya da bakan bir tanıdığınız var ise bu filmi izleyin, izletin. Bakış açılarını değiştirecek kült bir drama.

kalli 5 years ago

Beyaz Zambaklar Ülkesinde

Grigory Petrov

7 Gönderi

Kitabın Mustafa Kemal Atatürk tarafından okul müfredatlarına konulmasını, özellikle askeri okullarda okunmasını emrettiği için merak edip listeme ekledim ve çok geçmeden okumaya başladım. Siyasi bir kitap olduğu için ağır bir dili olan kitap beklerken oldukça akıcı olan bir kitapla karşılaştım.…devamıKitabın Mustafa Kemal Atatürk tarafından okul müfredatlarına konulmasını, özellikle askeri okullarda okunmasını emrettiği için merak edip listeme ekledim ve çok geçmeden okumaya başladım. Siyasi bir kitap olduğu için ağır bir dili olan kitap beklerken oldukça akıcı olan bir kitapla karşılaştım. Tabi bunda kitabın Türkçe diline çevriliş şeklini ve de konusunun ilgimi çekmesini de göz ardı etmemem gerek. Kitap Finlandiya'nın bağımsızlık mücadelesini ve Finlandiya'yı içine batmakta olduğu bataklıktan kurtarmak için çabalayan, cehalete son verip ülkeyi aydınlatmak isteyen en başta Snelmann olmak üzere ülkedeki tüm aydınların verdiği mücadeleyi ve Finlandiya'nın bugünkü zamanına nasıl geldiğini anlatıyor. Bir bataklıkta nasıl beyaz zambaklar açtığından en derinlemesine kadar hikayelerle de destekleyerek aktarıyor diyebiliriz. Birçok genç, özellikle lise çağındaki öğrencilerin gıpta ettiği hayranlık duyduğu eğitim sistemine sahiptir Finlandiya. Bir çoğumuz lise çağındayken ''ah keşke Finlandiya gibi bir eğitim sisteminde eğitim görseydim." deriz, hatta bundan daha fazlasını bile hayal edebiliriz. Sonuçta hayal kurmak bedava... Aslında üniversiteyi bitirmek üzereyim ama hâlâ bu konuda hayaller kurmaya devam ediyorum. Finlandiya bugünkü dönemlerine bizden daha da kötü bir durumdayken gelmiş. Kitap bu konuda ilham olacak nitelikte. Doğrusunu söylemek gerekirse okurken şuanki halimize bakıp üzülsem de içimde bir umut ışığı doldurdu. Şuan için böyle bir sistem ütopik bir hayal gibi görünse de kim bilir belki ileride hayal ettiğimiz sisteme, beklediğimiz güneşe kavuşur, kendi bataklığımızda istediğimiz çiçekleri açtırırız. Kitabın siyasi tarafına çok girmeyeceğim, bu çok uzun ve içinden çıkılmaz bir yorum olur. Kitapta da bahsedilen, şuan ülkemiz için büyük bir sorun olan bir durumdan bahsedeceğim. "Futbol fanatizmi." İnsanların bir şeye ilgi duyması güzel. 'Hatta insanların sevdikleri şeylere, eğlencelerine karışmayalım.' da diyebilirsiniz. Bunun eğlence olduğunu bilen, sınırı aşmayan insanlara lafım yok. Lakin ülkemizde futbol sevgisi holiganlık derecesinde ve taraftarlar birbirlerine fazlasıyla saygısız davranıyorlar. Bir de tabi futbolda başarılı olan kişinin ya da takımın her branşta başarılıymış gibi lanse edilmesi, ya da diğer spor dallarının önemsenmemesi durumu var. Tıpkı Snelmann ve diğerlerinin yaptığı gibi ülkemizde de diğer spor dallarına teşvik edici şeyler yapılabilir, futbol oynamak isteyen, futbol takip etmek isteyen yine futbol takip eder, tabii saygı çerçevesi dışına taşmadan. Vakit kaybetmeden kitabı edinip okumanızı tavsiye ederim, hem kısa hem de oldukça akıcı bir kitap. Ve bu bize ütopik gelen, aslında bir zamanlar Fin halkına da ütopik gelen dünyayı okuması, Finlandiya'nın bataklıktan çıkmasını okumak, öğrenmek, her satırında derin hayallere dalmak çok güzel.

kalli 5 years ago

Esaretin Bedeli

Frank Darabont

506 Gönderi

Spoiler içeriyor Not: Spoiler uyarısı koyuyorum ama sadece sonunda çok çok küçük bir spoiler var. Onun için izlemeyenler gönül rahatlığıyla alıntı kısmına kadar okuyabilirsiniz, teşekkürler. Seri film furyamın arasına başka filmleri de sıkıştırmaya karar verdim ve bu işe puanı yüksek filmlerden başladım.Eh…devamıNot: Spoiler uyarısı koyuyorum ama sadece sonunda çok çok küçük bir spoiler var. Onun için izlemeyenler gönül rahatlığıyla alıntı kısmına kadar okuyabilirsiniz, teşekkürler. Seri film furyamın arasına başka filmleri de sıkıştırmaya karar verdim ve bu işe puanı yüksek filmlerden başladım.Eh haliyle de bu konuda ilk sırayı hâlâ daha IMDB'de 1. sıradaki yerini koruyan Esaretin Bedeli filmi aldı. Her ne kadar popüler kültür, kült film olması vs. sebebi ile herkes beğendiğini söylese de bence herkesin kaldırabileceği bir film değil. Tıpkı Yeşil Yol gibi. Olağanca dram sahneleri üstünüze yüklenirken bir yandan da içinizde filmin sonuna dek, hatta sonundan sonra bile devam eden bitmek tükenmez bir merak duygusu serpiştiriyor, bir yandan da sizi olabildiğince heyecanlandırmaya çalışıyor. Eh bu parmaklıklar ardındaki esarette içinize umut serpiştirmeyi de ihmal etmiyor. Bir önceki paragrafda kurduğum 'herkes beğendiğini söylese de' diye başlayan cümle yanlış anlaşılmasın diye açıklama getireceğim. Sırf popüler diye bir filmi doğru düzgün izlemeden beğendiğini söyleyenleri bir yana ayırıyorum. Onun dışında kalan kısım için konuşacağım. Herkes bu filmi beğendiğini söyler, hem külttür, hem insana duyguları en derinden yaşatır, hem de seçebileceği en iyi oyuncuları seçer. Bir yandan da etkileyici diyaloglardan oluşursa ortada beğenmeminiz için bir sebep kalmaz. Asla size hitap etmeyen bir film olması gerekir bunun için. Ya da tek bir tür aramanız. Film yükü ağır bir yapım. Bu nedenle de her izleyen kaldıramaz. İzleyeni bir süreliğine dumura uğratır. Sonuçta esaret filmi olması bir yana dram da o denli yoğundur. Sinema dünyasına sırf puanı yüksek diye bu tür filmlerle giriş yapan birinin bu filmin etkisinden bir süre çıkamayacağını, başka filmlerden zevk alamayacağını düşünüyorum. O yüzden ufak bir tavsiye sinema hayatına böylesine ağır filmlerle başlamayın. Hapishane filmleri beni hep çok etkiler. Hem bu insanlara acırım, hem de cezalarını çektikleri için mutlu olurum, bir yandan da üzülürüm bu insanlar için. Garip duygulara sokarlar beni. Eğer bir kişi suçsuzsa da kaçmasını dört gözle beklerim, neticede yetkililer ya 3 maymunu oynayacak, ya da davayı tekrar açamayacak kadar meşgul (!) olacaklar. Bu nedenle de suçsuz olduğunu bildiğim karakterin kaçması için hep bir umut ışığı olur içimde. Film hemen ilerledi, bir çırpıda bitti, nasıl geçtiğini anlamadım gibi zırvalıklara girmeyeceğim. Film çok zor ilerledi, zaman geçmek bilmedi, çünkü gerçekten fazlasıyla ağır bir filmdi. Ama bu ağırlık filmin sonuna dek hiç rahatsız etmedi, zaman geçmese de olurdu, film bitmese de... En başında diyaloglar çok anlamlıydı, içinde barındırdığı mesajı güçlü yansıtmıştı. Dramı öylesine yoğun bir şekilde lanse etmişti ki içindeki duygu seline kapılmamak mümkün değildi. Hal böyle olunca da olabildiğince ağır ilerleyen bu film bitmesin istedim. Tıpkı Yeşil Yol gibi Esaretin Bedeli'ne de ağır olmak yakışmıştı. Ve filme dair en beğendiğim replik de şu oldu. Eminim bu filmi izleyen birçok kişinin favorisi budur. Ne diyordu Andy Dufresne: ''Unutma Red umut iyi bir şeydir. Belki de en iyisi ve iyi şeyler asla ölmez.'' Umut bir insanın sahip olacağı en güzel şeydir, ve kimse onu elinden alamaz. Bir esaret filminde de 'umut'u baş köşeye koymak yapılacak en mantıklı hareketti kanımca. Oyuncu seçimlerinin ve seçilen oyuncuların performanslarının fazlasıyla iyi olmasını bir yana bırakalım, ki öyle olmasaydı sadece senaryo ile film bu denli yükselemezdi. Bu filmi sırtlayan, rolüne çok çok yakışan, yerine alternatif düşünemediğim biri varsa o da kesinlikle "Red" rolüyle Morgan Freeman'dır. Freeman oyunculuğuna hayranlık duyduğum aktörlerin başında gelir ve ABD sinemasının en önemli, en başarılı aktörlerinden olduğunu da rahatlıkla söyleyebilirim. Hiç yabancı sinema ile alakası olmayan biri bile Morgan Freeman'a aşinadır. Morgan Freeman'ı her zaman dramatik rollere daha çok yakıştırmışımdır, eh bir de bu dramatik role esirlik de eklenince tam da aranan kan olmuş. Bu yüzden Red karakterine alternatif bir isim aklıma gelmedi. Onun dışında Andy'i izlerken hep Tom Hanks'ı düşündüm. Tim Robbins'de çok başarılıydı ama bu rol için Tom Hanks'da biçilmiş kaftan olabilirdi. Hatta neden oynamadı ki diye araştırırken aslında düşünüldüğünü fakat o dönem Tom Hanks'ın Forrest Gump rolünü aldığı için kendisine götürülen teklifi geri çevirdiğini öğrendim. Bu filme Tom Hanks'a koyup Forrest Gump rolüne de Jim Carrey'i ya da Tom Cruise koyabilirlerdi. Her neyse 1994 ABD sinemasında 27 yıl sonra bir kaydırma yapmanın alemi yok. Ama eminim ki Tom Hanks de Andy Dufresne rolüne en az Tim Robbins kadar yakışırdı. Tabii eğer bu filmde Tom Hanks olsaydı, belki de Yeşil Yol filmine Paul Edgecomb rolünde Tom Hanks'ı göremezdik. SPOİLER**** (Bu kısmı sonradan ekledim, izlemeyenler isterlerse burada okumayı bıraksınlar.) Andy karakteri gerçekten çok iyi bir karakterdi, basit bir iyi değil bu iyi. "İyilik" kelimesinin hakkını veren bir iyi. İyi bir bankacı, iyi bir adam, iyi bir dost, iyi bir okuyucu ve de fazlasıyla zeki. İşindeki başarısını hep kendi lehine kullandı, ki Andy'nin yerinde olsam kendi adaletimi kendim sağlamak için tam olarak aynılarını yapardım, bu denli zekice düşünür müydüm bilmiyorum ama düşünsem yapardım. Onun dışında iyi bir dosttu. Belki iyi bir koca değildi, ama kesinlikle çok iyi bir dosttu. Bir taraftan açılan açıklık diğer taraftan kapandı. Andy'nin buraya alışamayarak herkese özgürlüğün ışığını yansıtmaya çalışmasını, buradaki adam olmaz denilen mahkumları kitaplarla tanıştırıp bilgiye aç hale getirmesi ve yıllar sonra bile Shawshank hapishanesinde adını duyurması çok güzeldi. Esaretin Bedeli için en iyi film diyemem, daha iyilerini de gördüm, ama kesinlikle ilk 5'e girer. Böyle olmasındaki en büyük etkide bu denli ağır bir film iken kendini her kesimden insana izletmeyi başarmasıdır. Alıntılar; "Bu duvarlar gariptir. Önce nefret edersin, sonra alışırsın. Yeterince zaman geçirince de onlara bağımlı hale gelirsin." Alışılmış çaresizliğin en büyük örneği bu cümlede saklı. -Sen neden buradasın? + Cinayet. Seninkiyle aynı. - Masum musun? + Shawsank Hapishanesindeki tek suçlu benim. "Brooks was here... So was Red." Ah ihtiyar Brooks keşke özgürlüğü kaldırabilseydin...

kalli 5 years ago

Fahrenheit 451

Ray Bradbury

199 Gönderi

Kitabı okumaya internet üzerindeki bir tavsiye ile karar verdim, ama ne kitap hakkında bir yorumu ne de kitabın konusunu okumuştum. Adı ilgimi çekti ve okumaya başladım. Başlamadan önce bilimkurgu olduğu için aklımda şüphelerim vardı, uzun uzadıya bilimsel cümlelerin olduğunu düşünüyordum.…devamıKitabı okumaya internet üzerindeki bir tavsiye ile karar verdim, ama ne kitap hakkında bir yorumu ne de kitabın konusunu okumuştum. Adı ilgimi çekti ve okumaya başladım. Başlamadan önce bilimkurgu olduğu için aklımda şüphelerim vardı, uzun uzadıya bilimsel cümlelerin olduğunu düşünüyordum. Yanlış anlaşılma olmasın her türlü kitabı okuyup bitirecektim, lakin akıcı betimlemelerden oluşan bir kitabı okumanın verdiği istek ve okuma sürem ile uzun bilimsel cümlelerden oluşan bir kitabı okumanın verdiği istek ve o kitabı okuma sürem bir olmaz. Bu düşüncelerle kitabı okumaya başladım. Ben biraz daha bilimsel kitap beklerken karşıma bambaşka bir dünya çıktı. Hal böyle olunca da birinci sayfa ikincisini, ikincisi üçüncüsünü kovaladı. Sonra kısa bir sürede de kitabın sonuna geldim. Kitap tam olarak şu cümleler ile başlıyor; "Fahrenheit 451 kitap kağıtlarının tutuşup yanma derecesidir." Böylelikle daha ilk sayfadan çok düşünmeye itmeden kitabın adının anlamını açıklamış oluyor. Tabi bunu daha iyi anlamak için kitabın içine girmek Ray Bradbury'nin yarattığı bu hayali dünyayı tanımak gerekir. Kitabın distopik bir kurgusu var. Ray Bradbury "acaba kitap okumak yasak olsaydı nasıl olurdu" diye düşünmüş ve ortaya böyle bir eser çıkmış. Kitabın ilgi çekici bir konusu var. Bir önceki paragrafta söylediğim gibi distopik bir dünya ele alınmış. 'Böyle bir dünya olur mu?' düşüncesine girmeyeceğim. Zaman neler getirir bilemeyiz, biz karşılaşmasak bile belki de çocuklarımız ya da onlardan sonraki böyle kötü bir dünya ile karşılaşırlar. Bu kitabın yarattığı hayali dünyada itfaiyeler yangınları söndüren, insanları kurtaran halk kahramanları değil, yangın çıkartan kendilerinden korku duyulan kişiler. Görevleri de kitap yakmak. Çünkü bu bir teknoloji çağı ve kitap okumak yasak. Aklımda şöyle bir düşünce oluştu; 'Dijital ortamdan okusalar da yasak olur muydu? Sonuçta teknolojiyi yine kullanıyoruz.' Tabi 1950'lerde yaşamış olan bir yazarın bunları düşünebilmesi imkansız. Kitap fazlasıyla akıcıydı, betimlemeler çok güçlüydü, ve ayrıca cümlelerde daha bir anlamlıydı. İnsanı direkt düşünmeye itiyor, ve kitap kurtları için böyle bir dünya kabustan ötedir herhalde. Çok kitap bağımlısı bir insan değilim ama bu distopik dünya beni de korkuttu. Siyasal bir eleştiri var kitapta. Yönetimi farklı bir dille eleştirmiş. "Böyle bir dünya olmaz. Bu distopik bir kurgu, hayal edilemeyecek kadar uzak." diyoruz, ama darbe zamanlarında insanlar tam olarak bunları yaşıyor. Fikirleri yakılıyor, yıkılıyor. Düşünmek, düşünceyi dile getirmek yasaklanıyor. Belki itfaiyeler kitap yakmıyor, ama çok şey yanıyor. Kısa bir süreliğine dünyanın karmaşasından uzaklaşıp daha karmaşık bir dünyaya girmek isteyenler için önerebileceğim bir roman. Hem akıcı hem de kısa olmasıyla da su gibi okunabilir. Bu romanda nedense bir şeyler hayal edemedim, sadece bu distopik denilen evren zihnimde canlandı, onun dışında ne karakterleri hayal ettim, ne de kitaptaki diğer şeyleri. Örümcek, tazı denilince zihnimde hayvan olanları canlandı, ama galiba kitabın bahsettiğim örümcek ya da tazı robot tarzı şeylerdi, ya da öyle bir şey. Çok akıcıydı, fakat dili de bana uzaktı. Tabi bu okumama ve kısa sürede bitirmeme engel olmadı. Kesinlikle okunması gereken eserlerden. "Otları sadece biçen adamla bahçıvan arasındaki fark dokunuştadır. Otları biçen adam orada hiç bulunmamış gibidir, fakat bahçıvan ömür boyu oradadır."

kalli 5 years ago

Kara Şövalye Yükseliyor

Christopher Nolan

64 Gönderi

Bu filmle beraber Christopher Nolan'ın gözünden bir süper kahramanlık hikayesinin daha sonuna geldim. Ve yine bir kez daha hem Christopher Nolan'a hem de Christian Bale'ye hayran kaldım. Filmin ilk başlarında sakin gittiğini görünce bir yanılgıya düşmüştüm, filmin diğer iki filme…devamıBu filmle beraber Christopher Nolan'ın gözünden bir süper kahramanlık hikayesinin daha sonuna geldim. Ve yine bir kez daha hem Christopher Nolan'a hem de Christian Bale'ye hayran kaldım. Filmin ilk başlarında sakin gittiğini görünce bir yanılgıya düşmüştüm, filmin diğer iki filme nazaran daha düşük kaldığına dair. Ama izlemeye devam edip aksiyonun içine girince kısa sürede yanıldığımı anladım, hele ki sonunda bu filmi kendi gözümden neredeyse serinin en başına koymayı bile aklıma getirdim. Sonunda duygusallaşan sadece ben değilimdir umarım. Muhteşem bir kahramanlık öyküsünün bitişinde ağlamak istedim, bu filme de böylesine harika bir son yakışırdı. Hem aksiyonu yüksek, hem de dram dolu. Kedi Kadın karakterine Anne Hathaway çok yakışmış. Bu sefer filmde kötü karakter olarak terörist lideri Bane'yi (Tom Hardy) görüyoruz. Her ne kadar Tom Hardy tebrik edilesi bir performans sergilemiş olsa da gözlerim zekasıyla düşmanlarını alt etmeye uğraşan Joker'i aradı. Bane karakterini sevemedim, Tom Hardy'e lafım yok, rolünü cidden iyi oynamıştı, ama işte Bane çok iticiydi. Alt metninde ders niteliğinde felsefik sözler barındıran bir seriyi tam anlamıyla süper kahraman kategorisine de sokamayız, bu süper kahraman adı altında anlatılan bir dersti. Çoğu repliği de çok akılcıydı. Süperkahraman sevmeyenlerin bile izlemesi gereken harika ötesi bir seri. Serinin beğenmediğim dediğim bir filmi olmadı, ilk filminde Batman'ın doğuşunun bu denli detaylı ve güzel anlatılmasını sevdim, ikinci filmde Joker'i sevdim, son filmde ise sonunu sevdim. En çok da aksiyonun içindeki felsefik yönünü sevdim. "Herkes kahraman olabilir. Küçük bir çocuğun sırtına ceketini koymak gibi sade bir şey yapıp ona dünyanın bitmediğini gösteren biri gibi." "Karanlık senin müttefikin sanıyorsun. Ama sen karanlığı sonradan kucakladın.Ben onun içinde doğdum. Onun tarafından biçimlendim. Yetişkin bir adam olana dek ışığı bile görmedim."

kalli 5 years ago

Kara Şövalye

Christopher Nolan

168 Gönderi

En iyi çizgi roman uyarlamalarının başına koyabiliriz Kara Şövalye'yi. Christopher Nolan tıpkı Tim Burton gibi işine hayranlık duyduğum yönetmenlerin en başında geliyor. Filmin diyaloglarını çıkarıp sadece görselliği ve ses efektlerini ön plana alarak bile en iyi filmlerin içine rahatlıkla koyabiliriz.…devamıEn iyi çizgi roman uyarlamalarının başına koyabiliriz Kara Şövalye'yi. Christopher Nolan tıpkı Tim Burton gibi işine hayranlık duyduğum yönetmenlerin en başında geliyor. Filmin diyaloglarını çıkarıp sadece görselliği ve ses efektlerini ön plana alarak bile en iyi filmlerin içine rahatlıkla koyabiliriz. Nolan aksiyon açısından gerçekten çok başarılı bir yönetmen ayrıca kamera ve kurgu tekniklerini de çok iyi kullanıyor. Hata yapılmış olsa dahi daha vurgulu bir sahne ile o küçük hatayı örtmeyi başarıyor. Filmin gücü yüksek, aksiyonu hadsafadaydı. En basit diyalog sahnelerinde bile bu aksiyonun etkisi bitmedi. Bu tür filmleri çekmek zor ve tehlikelidir, o sebeple kameramanları, ve de ekipteki diğer kişileri de tebrik etmek gerekir. Hatta bu filmin aksiyon sahnelerinin çekiminde trajik bir kaza yaşanmıştır, ekibin kameramanı bir sahnenin çekimi sırasında hayatını kaybetmiştir. Christian Bale'nin ne kadar iyi bir oyuncu olduğunu söylemeye gerek bile yok, Batman'ın hakkını vermiş, ve bir süper kahraman filmine fazlasıyla yakışmış, ki Christian Bale'yi aksiyon sahnelerine çok yakıştırıyorum. Lakin bu filmde Christian Bale'yi gölgede bırakan Heath Ledger (Joker) karakterine ayrı bir paragraf açmak fazlalık olmaz. Filmlerin bel kemiği en azından bu tarz filmlerin kötü karakterdir. Kötü karakter olmazsa izlenecek bir aksiyon filmi ya da süper kahraman hikayesi de olmaz. Ve de kötü bir karakteri en iyi şekilde oynamak çok zordur, Heath Ledger bu konuda iyi bir iş çıkarmış ve Joker karakterini tüm sinemaseverlere sevdirmiştir. Jokeri en iyi canlandıran kişi de Ledger'dir bence. Bu kadar yazmışken Harvey'in yanık yüz makyajına değinmemek de olmaz. Çok başarılı, çok gerçekciydi. Küçükken bu makyajları gerçek sanardım. Başarılı bir yönetmenlik göstergesi, güçlü bir uyarlama, kusursuz işçilik. "Ya kahraman olarak ölürsün ya da yeterince uzun yaşayıp zalim olursun."