(@) - Raf

Siyah-beyaz flashback sahnelerinin televizyonun renkli dünyası ile birleştiği muhteşem bir suç draması. Sanırım bu noktada "muhteşem" kelimesi oldukça basit kalıyor, lakin bu filmi tanımlayacak daha iyi bir kelime bulamadım. Filmi izlediğimizde aklımızda kalan ilk şey 'ırkçılık' oluyor. Fakat filmin verdiği…devamıSiyah-beyaz flashback sahnelerinin televizyonun renkli dünyası ile birleştiği muhteşem bir suç draması. Sanırım bu noktada "muhteşem" kelimesi oldukça basit kalıyor, lakin bu filmi tanımlayacak daha iyi bir kelime bulamadım. Filmi izlediğimizde aklımızda kalan ilk şey 'ırkçılık' oluyor. Fakat filmin verdiği mesaj bunun üstünde. Irkçılık konusunu ele alan bir sürü film listeleyebiliriz. Önemli olan ele aldığı konu değil, bunu nasıl anlattığı. Ana fikri kontrolsüz gelişen duygular ve yarattığı sonuçlar üzerinden anlatmış. Aslında yaptığımız her hata bize bir öğretidir. Belki de Derek o cinayeti işlemeseydi bakış açısı değişmeyecek, hayatı boyunca Yahudi ve siyahilerden nefret eden bir Nazi savunucusu olarak kalacaktı. Bitmez tükenmez öfkesi ona hem çok zarar verdi, hem de hayatının en büyük öğretisini gösterdi. 'Bazen tehlike en güvendiğinizden gelirken, yardım elini ise hiç güvenmediğiniz insan uzatır.' Birinden nefret etmek, öfke çok büyük ve yükü ağır duygulardır, bu filmde öyle ağırdı. Tıpkı öfke ve nefret gibi herkesin kaldırabileceği bir film değildi. Baştan sonra yüksekliğini hiç düşürmedi, hızlı ve yüksek bir suç dramasına yakışan bir havası vardı. Bu yönüyle film sahnelerinin içine daha fazla çekti. Eğer ani öfkenizin kurbanı olmak istemiyorsanız meditasyon, yoga, klasik müzik gibi ruh dinlendirci etkinlikler öneririm. Kısa süreliğine de olsa hem hayatın stresinden uzaklaşıyorsunuz, hem de duygularınızı kontrol altında tutmayı başarıyorsunuz. (Film eleştirisi yaparken hayata dair tavsiye verdiğime göre zirvede bırakabilirim galiba sjsjsjsk) Gelelim filmin asıl konusuna; "IRKÇILIK!" Irkçılık çok yoğun bir konudur, üzerinde uzun uzun düşünülmesi, konuşulması gerekir. Bunu yapmayacağım, sadece bir soru sormak istiyorum. Kaçımız tüm içtenliği ile "ben asla ırkçılık yapmadım." diyebilir? Irkçılığı sadece siyahi ırkçılığı olarak düşünmeyelim, bir sürü millet, bir sürü ırk var. Hepsini, tarihimizi, dünyamızı gözden geçirdiğinde kaçımız bu soruya "hayır, yapmadım." diyebilir ki... Bana ne cevap verdiğiniz önemli değil, bu soruda kendinize karşı dürüst olmanızı istiyorum. Soruyu daha açık şekilde soracak olursam "pozitif veya negatif ayrımcılık hiç yapmadım" diyebilir misiniz? Filme yeniden dönecek olursam bu kadar yüksek olması filme bağlasa da beni rahatsız etti, biraz daha durağan olmasını beklerdim. Konuyu çok iyi ele almıştı, oyunculuklar üstüne konuşulmayacak kadar mükemmeldi. Ana fikri açıktı, film yapı olarak ağır olsa da herkesin alabileceği ufak tefek mesajlar vardı. Ve o sonu... Ne mükemmel bir sondu öyle. Bekliyor muydun? derseniz tüm içtenliğimle hayır diyebilirim, bir suç dramasından bu şekilde son beklenen bir şeydir. Lakin ben bu şekilde beklemiyordum, beklediğim son buna benzerdi, ama tam olarak bu değildi. Öyle bir noktada bitti ki filme dair tüm duygularımı o sahnede bıraktım. Hızlı başladı, derin ve hızlı ilerledi, bazen yavaşladı ama sesini hiç düşürmedi, yavaşlamaya başladı, ve tam o noktada son mermisini attı film. Geçmişin Gölgesinde... Sanırım bu film için konulacak en iyi isim bu olurdu. Amerikan Tarihi çok basit kalıyor, evet Amerika'da günümüzde bile ırkçılık büyük bir sorun lakin filmi direkt ırkçılığa bağlamak ne kadar doğru olabilir? Geçmişteki hatalarımız peşimizi asla bırakmaz, ya da biz geçmişten kopamayız. Ya o bizim gölgemizdedir, ya da biz onun gölgesinde yaşarız. O anı hatırlatacak en ufak bir anı tekrar yaşadığımızda geçmişimizdeki gerçek tokat gibi çarpar yüzümüze. Burada da geçmişi Derek'e tokat atıyor, acısı hiç geçmeyecek ama büyük ders olan bir tokat...

kalli 5 years ago

Guguk Kuşu

Milos Forman

142 Gönderi

Spoiler içeriyor Filmin son sahnelerinde "daha önce o kadar karşıma çıkmasına rağmen neden izlemedim?" diye, filmi bitirip biraz zaman geçirdikten sonra "ben ne izledim?" diye sorguladım. Yanlış anlamayın bu, "ben ne izledim?" cümlesini, sadece çok farklı bir film izlediğimi düşündüm ve biraz…devamıFilmin son sahnelerinde "daha önce o kadar karşıma çıkmasına rağmen neden izlemedim?" diye, filmi bitirip biraz zaman geçirdikten sonra "ben ne izledim?" diye sorguladım. Yanlış anlamayın bu, "ben ne izledim?" cümlesini, sadece çok farklı bir film izlediğimi düşündüm ve biraz araştırmak istedim. Bazıları "boş" yaftası yapıştırmış filme. Ne acı insanların izlediğini tam anlamıyla anlayamayıp boş demesi. Yargılamıyorum kimseyi lakin "boş" ile tabir edilecek bir film de değil. Tam olarak neyi boş? Eleştirdiği konu mu? İçerik mi? Oyuncular mı? Senaryo mu? Cevabını düşündüm ve ben bulamadım. Hangisi daha zordur? Deli olmak mı? Akıllı rolü yapmak mı? Bir çoğumuz alt benliğimizdeki düşünceleri içimizde saklamaz mıyız toplumdan dışlanmamak adına... Onlar gibi görünür, onlar gibi düşünürüz. Fakat içimizde bambaşka bir biz vardır. Bu akıllı insan rolüne o kadar kendimizi kaptırırız ki içimizdeki o çılgın ama zararsız deliyi öldürürüz, ya da onu beynimizin hapishanesine hapsederiz. Kendi benliğini serbest bırakan insanlar mıdır asıl oraya kapatılması gereken yoksa onları bu duruma sürükleyenler midir? Uzman değilim bu konularda uzun uzun konuşup uzun uzun bilgiler veremem yalnız kendi düşüncelerimi ve araştırmalarımı aktarabilirim. Adını bilmediğim -unuttuğum- bir psikolog vardı, şey diyordu bir sözünde; "Bize.gerçek hastalar gelmez, gerçek hastaların hasta ettikleri gelir." Tam da bu noktada filme geri döneceğim. Filme baktığımızda bunun ne denli doğru olduğunu anlıyoruz. Dışarıdaki sistemi görmeye ya da bilmeye gerek yok bunu farketmek için. Filmdeki hemşire ya da doktorlara baktığımızda bunu kolayca anlayabiliriz, bu insanları topluma kazandırmak dışlanmalarını önlemek için çalışacaklarına onları toplumdan daha fazla kısıtlıyorlar. Belki fikirlerini engelleyerek, belki düşünmelerine karşı çıkarak, en kötüsü de türlü işkencelerle... Maalesef bunu yapıyorlar, o akıl hastası yaftası koyduğumuz toplumdan dışladığımız insanları toplumdan biraz daha uzaklaştırıyorlar. Şahan Gökbakar'ın Gen filminde de sistem böyleydi, hastalar toplumdan uzaklaştırılıyordu. Tüm akıl hastanesi filmlerinde düzen böyleyse gerçekte nasıl merak ediyorum. Bunlar sadece bir kurmaca mı? Yoksa gerçeğin bir yansıması mı? .Film hakkında araştırma yaparken aslında ilk değindiğim konu ismi olmuştu, dikkatimi çekti ve guguk kuşları hakkında kısa bir araştırma yaptım. Uzun uzun değinmeyeceğim buna yeterince uzun yazdım zaten, sadece guguk kuşlarının yumurtalarını başka bir kuşun yuvasına bıraktığını söyleyeceğim. Murphy bu filmin guguk kuşuydu, ait olmadığı yerde büyüyecek ya sisteme karşı çıkacaktı, ya onlar gibi olacaktı ya da ölecekti. Deli numarası (!) yaparak geldiği bu akıl hastanesinde özgür ruhunu da içeri soktu, o duvarların arkasında bırakmadı onu. Çünkü Murphy'i Murphy yapan o özgür ruhudur zannımca. Muhteşem bir finali vardı, bunlarca kuşun arasından illaki biri açık pencere görüp kanat çırpacaktı, ve o yalnız başına çıkmadı o pencereden dostunu da aklıyla kalbiyle yanında götürdü. Dram...Komedi... Bu filmin baş kahramanları. Sistemi, toplumu eleştiren her film biraz dram biraz komedi barındırmaz mı zaten? Hem ağlarız halimize, hem de güleriz ağlanacak halimize... Her şeyiyle bir baş yapıttı. Senaryosu, kurgusu, sağlam diyalogları ve en önemlisi oyunculuklarıyla... O kadar iyi yapmışlar ki numaralarını. Kim bilir belki de rol yapmadı hiç biri. En başta da dediğim gibi bu film sayesinde içlerinde sakladıkları o çılgın deliyi çıkardılar. Ve bunu da en iyi Jack Nicholson yaptı. İzleyin, birilerinin izlemesine vesile olun. Bu kadar güzel bir dille eleştiri yapan bir filmi göz ardı etmeyin.

kalli 5 years ago

Unorthodox

Maria Schrader

154 Gönderi

Sadece 4 saat ayırarak izlenilebilecek olan mini, harika bir dram dizisi. Ben tadını çıkartmak açısından 4 gün bir süreye yaydım diziyi, ve izlediğim için de asla pişman olmadım. Kesinlikle herkesin izlemesi gereken, herkesin hayatına ufaktan da olsa dokunabilecek bir mini…devamıSadece 4 saat ayırarak izlenilebilecek olan mini, harika bir dram dizisi. Ben tadını çıkartmak açısından 4 gün bir süreye yaydım diziyi, ve izlediğim için de asla pişman olmadım. Kesinlikle herkesin izlemesi gereken, herkesin hayatına ufaktan da olsa dokunabilecek bir mini dizi. İlk olarak kısaca konusundan bahsedeyim, Yahudi dindar bir mahallede, ailede büyüyen Esty görücü usülü ile evlendirilir, ilk başlarda bu evlilikte çok mutlu olan Esty zamanla baskılara dayanamaz ve kendi özgürlüğünün peşinde cesurca kanat çırpar... Öncelikle dizinin kırılma noktası olan konuya değinmek istiyorum; ''Cinsellik.'' 'Bir kişiyle evlenirken ailesiyle de evlenirsin.' derler, bu sözün doğruluğu yanlışlığı tartışılır. Fakat kim olursa olsun -bireylerin anneleri de dahil- kişiler istemediği sürece kimse karı-koca arasındaki münasebete karışamaz. Buna ancak taraflar isterlerse uzman bir jinakolog ya da seksolog müdahele edebilir. Aksi takdirde yanlış yönlendirmeler taraflardan birini ya da her ikisini yıpratır, veyahut kişinin özgüvenini kaybettirir. Dizinin bir sahnesi oldukça sinirimi bozdu, yanlış anlamayın dizi değil sinirimi bozan, gerçek hayatta da böyle şeylerin oluyor olması. ''Erkek bu şekilde zevk alır.'' tarzı bir sahne vardı. Neden erkeğin ilişkiden aldığı haz önemli de kadının ki değil? Hiçbirimiz birer obje değiliz, robot değiliz. Zevk alabiliriz, ya da almayız. Bunun cinsiyeti yoktur. Kadının çabaladığı kadar erkeğin de çabalaması, erkeğin çabaladığı kadar kadının da çabalaması gerekir. Kusura bakmayın bu konulara girdiğim için, ama bunlar hayatın gerçeği... ''Gerçek''den söz etmişken dizi, dizi izliyor havasını vermedi, sanki bir gerçekliğin içinde gibiydim. Gerçek bir yaşantının üstüne bir şeyler katarak oluşturulmuş anladığım kadarıyla, oyuncularda rollerine iyi çalışıp duyguları, hislerini, karakterin vermek istediği mesajı başarılı şekilde yansıtıp bu dizi içindeki gerçeklik denizinde yüzdürmeyi başarmış izleyicisini. Düğünleri oldukça ilgimi çekti ve tuhafıma kaçtı. Bu konuyu daha hiç düşünmemiştim ama şimdi 'Müslüman cemaatçilerin düğünleri nasıl oluyor?' diye merak ettim. Tüm inançlara, tüm dinlere saygım vardır. Fakat iş yobazlığa gidince işler değişir, belki o kişilere göre bunlar normaldir, olması gerekendir, dinin emrettikleridir, ama kimse kimsenin hayatını da kısıtlayamaz. **Bu kısımda spoilere gireceğim, eğer diziyi izlemediyseniz geçiniz.** Esty'nin aldattığı sahnede siz ne düşünüyorsunuz bilmiyorum ama ben yanlış buldum ve kızdım Esty'e. Evet Yanky boşanmayı istemişti ama bu gerçekleşmemişti, belki de bu kadar baskı yüzünden sağlıklı düşünmeyip fevri karar verdi. Esty sinirlenip bulunduğu yeri terk etmekte oldukça haklıydı, fakat aldatma konusunun haklılığı olamaz. Yine de kendisinden çok şey öğrenilecek, ilham alınacak, hayallerinin peşinden koşan, kendinden ödün vermeyen, fazlasıyla güçlü bir kadın Esther Shapiro. **Spoiler kısmı bitti devam edebilirsiniz.** Diziyi ilk açtığımda Shira Haas'ı -Esty- yaş olarak küçük görmüş ve diziye yakıştıramamıştım, ama izleyince daha iyi bir oyuncu seçimi olamazdı dedim. Fazlasıyla harika bir performans sergiledi, oynamadı yaşadı diyebilirim kolaylıkla. Biraz da Yanky'den söz etmek istiyorum. Yanky'e kızmadım, o kötü niyetli biri değildi. Bulunduğu mezhebin, ailesinin baskısında kalmış, saf bir gençti sadece. Bu kadar saf olması, hiç sesini çıkarmaması, karısını korumaması sinirime dokundu. Yanky karısını gerçekten seviyordu, inançlarından vazgeçebilecek kadar çok... Fakat bunu göstermek için de çok geç kalmıştı. ''Hakkımda bilmediğin çok şey var Yanky.'' Ne kötü değil mi? İnsanın tek bir şeye odaklanıp hayat arkadaşım dediği kişi hakkında en basit detayı bile bilmemesi... Hayatlarınızı sizin nelerden hoşlandığınızı, neleri sevmediğinizi, nasıl bir insan olduğunuzu gerçek anlamda bilen insanları alın, eğer böyle birini bulamazsanız, yalnızlık en iyi tercihdir. Neyse ki ben buldum, beni tanıyan ve tanıdığım, her geçen gün yeniden kendimi tanıttığım ve tanıdığım insanı... Karakter analizlerimi de yaptıktan sonra tekrardan fazla uzatmadan diziye geçmek istiyorum. Dizi geçmiş ve bugün arasındaki köprüyü iyi kurmuştu. Tam yerindeki sahnelerde geçmişe giderek bize olayları açıklıyor, sonra yeniden bugüne dönüyordu. Aradaki bu güçlü köprü de merak duygusunu arttırıp daha fazla çekiyordu dizinin içine... Sonuna gerçekten bayıldım, her sahnesine her anına şapka çıkartılır ama sonu harikaydı. Dram dizisine yakışır, dramatik bir sondu. Daha iyi bir son hayal edemedim dizi için... 4 güne, günlük 1 saat vaktiniz varsa bu diziyi izleyerek doldurabilirsiniz. En başında belirttiğim gibi bir şeyler öğreneceğiniz, hayatın içinden bir şeyler kapacağınız bir dizi... ''Moishe'ler hep vardır. Seni dış dünyada başaramayacağına inandırmak için her şeyi söyler, her şeyi yaparlar.'' Hayatınızdaki Moishe'lere kulak asmayın, siz istedikten sonra her şeyi başarır, her şeyi yaparsınız. Çünkü siz güçlüsünüz.

kalli 5 years ago

Sevginin Gücü

Luc Besson

276 Gönderi

Aksiyonun tadında olduğu, bazen tansiyonların yükseldiği, bazen de düştüğü, ara ara kalp ritmini tetikleyen, ara ara da kalpte kelebekler uçurtan, buram buram dram kokan bir film Leon... Daha önce aksiyon ile dramın bu kadar güzel harmanlandığı bir film izlediğimi hatırlamıyorum.…devamıAksiyonun tadında olduğu, bazen tansiyonların yükseldiği, bazen de düştüğü, ara ara kalp ritmini tetikleyen, ara ara da kalpte kelebekler uçurtan, buram buram dram kokan bir film Leon... Daha önce aksiyon ile dramın bu kadar güzel harmanlandığı bir film izlediğimi hatırlamıyorum. -belki gerçekten de izlemediğim için, belki de B12'im eksik olduğu için.- Filmin konusundan kısaca bahsetmem gerekirse Mathilda 12 yaşında küçük bir kız çocuğu. Güzel bir aile hayatı yok, küçük kardeşi haricinde ailesindeki kimseyi sevmiyor. Bir gün uyuşturucu işine bulaşan babası yüzünden tüm ailesi mafya tarafından katlediliyor, Mathilda da oldukça soğuk kanlı bir tetikçi olan Leon'un dairesine saklanıyor. Mathilda küçük kardeşinin intikamını almak için Leon'dan kendisine ''temizleme'' işini öğretmesini istiyor. Bu öğretmen- öğrenci ilişkisi esnasında aralarında çok kuvvetli bir sevgi bağı oluşuyor... İsminin Sevginin Gücü olmasına pek bir anlam verememiştim izlemeden önce. İzleyince şu şekilde bir bağlantı kurdum; 12 yaşındaki küçücük bir kızın sevgisi, 40 yaşlarındaki soğuk kanlı, acımasız bir katilin içindeki merhametli adamı çıkartıyor. İşte bu ''Sevginin Gücü'' bana göre. Herkes Mathilda ve Leon arasındaki ilişkiden söz etmiş ben de bu konuda bir şeyler söylemek istiyorum. Leon'un Mathilda'ya karşı tavrı bir abi, bir baba gibiydi. Onu korumak istiyordu, ve son ana kadar başardı. Lakin asla pedofili denilecek düşünceleri olmadı, yanlış bir yaklaşımı olmadı. Mathilda yalnız kalmış ufak bir kız çocuğuydu, Leon ise onu korumayı kendine görev edinmiş orta yaşlı bir adamdı. '18 yaş' yalanına da inanmamıştı galiba. Mathilda ise hayatında baba sevgisi görmediği için ve daha aşkın ne olduğunu tam anlamıyla bilmediği için hissettiği hayranlığı aşk sandı. Bir çoğumuz o yaşlardayken ya da daha küçükken birilerine hayranlık duyup bunu aşk sanmış olabilirsiniz, bu gayet doğal bir durumdur. Geriye dönüp o anılarımıza göz attığımızda bunlar bize gülünç gelir, çünkü o zaman aşk sandığımız şeyin basit bir hayranlık olduğunu anlamış oluruz. Mathilda'nın Leon'a karşı hissettikleri de bu şekildeydi. Hayatı öğrenmiş olan genç bir kadın olduğunda hissettiklerinin aşk olmadığının farkına varmıştır belki de... Aksiyon ve dramın birbirine harmanlandığı kesinlikle özel olarak vakit ayrılması gereken bir baş yapıt... Vakit kaybı, gereksizdi diyebileceğim bir sahne hatırlamıyorum. Tüm sahneler o kadar güzel, o kadar özeldi ki... Özellikle son sahneleri beni fazlasıyla etkiledi, eminim ki izleyen çoğu kişiyi etkiledi. Yapacak başka işlerim olmasa -dizi izlemek, spor yapmak- bir kez daha izleyebilirdim filmi. Leon'un koruyuculuğu, Mathilda'nın saf hayranlığı... Sadece iki oyuncu ile sırtlanmış film. Çok da güzel olmuş. İzleyin, izlettirin. 2020'nin son zamanlarında böyle bir film izlediğim için kendimi fazlasıyla şanslı hissediyorum. Aşırı Gereksiz Not: Mathilda'nın saç kesimi en sevdiğim fakat saçım dalgalı olduğu için kendime yapamadığım saç kesimi, şu anda ki saç kesimim ona yakın ama düz olmadığı için tam olarak o şekilde değil. Bu aşırı gereksiz bir detaydı, bu kısmı okumasanız da olur. Aşırı Gerekli Soru; Filmin sonunda çalan şarkıyı paylaşabilecek yardımsever bir arkadaş var mı?

kalli 5 years ago

Sevmek Zamanı

Metin Erksan

109 Gönderi

Bu filmde bu kadar duygusallaşmam normal mi değil mi bilmiyorum. Sanırım erkek arkadaşımdan -virüs sebebiyle- ayrı kaldığım şu 6 aylık süreç içinde bu filmi izlemiş olmak ağır geldi. Bir şeyler yazmadan önce önemli bir hatırlatma yapmak istiyorum; eğer filmi hâlâ…devamıBu filmde bu kadar duygusallaşmam normal mi değil mi bilmiyorum. Sanırım erkek arkadaşımdan -virüs sebebiyle- ayrı kaldığım şu 6 aylık süreç içinde bu filmi izlemiş olmak ağır geldi. Bir şeyler yazmadan önce önemli bir hatırlatma yapmak istiyorum; eğer filmi hâlâ izlemediyseniz ölmeden önce izlenecekler listenize mutlaka dahil edin ve izleyin. 'Ah nerede o eski aşklar, nerede o eski filmler?' dedirtti film bütün süresi boyunca. Belki de aynı senaryo yeniden çekilse aynı tadı vermez, aynı duygusallığı yaşatamaz. Ne şimdilerde bir oyuncu Müşfik Kenter gibi Halil olabilir, ne de Sema Özcan gibi Meral. Yanlış anlamayın yeni dönemden hiçbir oyuncuyu küçümsemiyorum, oyunculuğuna hayran olduğum bir sürü isim de var. Ama her şey döneminde güzel. Her şey döneminde yaşayanlara güzel. 1 senedir fotoğrafına aşık olduğu kadının yüzüne bakmaya utanan yakışıklı bir adam. Fotoğrafına aşık olan adamın, kendisini de görmesi için çabalayan güzel bir kadın. Masumdu, safçaydı, en önemlisi ise bütün duyguların ötesinde bir şeydi. Filmi daha önce televizyondan izlemiştim, hem yaşım küçük olduğu için hem de tam anlamıyla bakmadığım için Halil'e kızıp Meral'e hak verdim. 'Neden?' dedim. 'Neden ona böylesine aşıkken kaçıp duruyor ki?' Ama Halil doğru olanı yapmıştı. ''Resmin sen değilsin ki, resmin benim dünyama ait bir şey. Belki sen benim bütün güzel düşüncelerimi yıkarsın.'' diyor Halil. Ne kadar da doğru bir cümle. Suretlere anlam yükleriz, kaşa göze vuruluruz. Suretine anlam yüklediğiniz insan bırakın hayalinizde kalsın. Aşık olduğunuz insanı tanımak güzeldir, ama onun hayalinizde yarattığınız insan gibi olmaması da her şeyden daha kötüdür. Meral belki de Halil'e borçlu hisettiği için aşık olduğunu sandı, belki de ulaştıktan bir süre sonra geçecek olan basit bir tutkuydu Meral'inki. Halil Meral'in resmine aşıktı, Meral de Halil'in kendisine olan aşkına. Meral'in ki kendisinin bile farketmediği bir sahtelikti belki de, kim bilir... Ama Halil'in aşkı gerçekti. Ölüm kadar gerçek, ve ölüm kadar da acı. Siyah beyaz filmlerin havasını her zaman daha güzel bulmuşumdur, siyah beyaz bir dünyada renkleri yakalamaya çalıştığımı hissederim. Filmdeki dış sesler biraz rahatsız ediciydi, ama filme ayrı da bir hava katmışlardı. Bir rüzgar sesi, bir yağmur sesi... Filmde kullanılan müzikler çok büyüleyiciydi, her sahne için usta isimler düşüne düşüne seçmiş gibiydi bu müzikleri. Aslında ilk introdan itibaren nasıl bir film izleyeceğimizin mesajını veriyor gibi. Fakat her sahnede müzik girmesi de rahatsız etti, evet müzikler fevkaledeydi, son derece de uygundu. Ama fazlaydı, gereksiz bir biçimde fazla... Filmin süresinin kısa olmasına rağmen garip bir yavaşlık vardı filmde, çok güzeldi. Daha uzun olsa yine izletirdi ama yavaştı film, belki de bana çok yavaş geldi bilmiyorum... Filmin en çok sonunu beğendim, sonunda o anlamadıramadığım belirsizlik çok hoşuma gitti. Böylesine naif bir filme ancak bu kadar güzel bir son yakışabilirdi. Sevmek Zamanı, bir filmden daha fazlasıydı. Sevmek Zamanı hayatla ölümün ayrıldığı o ince çizgi de bir yerdi. Sevmek Zamanı hayatın içindendi, ama gerçek olamayacak kadar da hayaliydi. Bu, bu mükemmeldi.

kalli 5 years ago

Devrim Arabaları

Tolga Örnek

38 Gönderi

Spoiler içeriyor 🗯 Şuan büyük bir duygu seli yaşıyorum. Aklım yattığınca bir şeyler yazmaya çalışacağım. Milli duygularım o kadar kabardı ki... Bahsetmesem olmazdı, eğer bu profilde bu film olmasaydı, bir şeyler eksik kalırdı. İlk defa karşıma çıktı ve izledim. Böylesine güzel bir…devamı🗯 Şuan büyük bir duygu seli yaşıyorum. Aklım yattığınca bir şeyler yazmaya çalışacağım. Milli duygularım o kadar kabardı ki... Bahsetmesem olmazdı, eğer bu profilde bu film olmasaydı, bir şeyler eksik kalırdı. İlk defa karşıma çıktı ve izledim. Böylesine güzel bir filmi bu kadar geç keşfettiğim için de üzüldüm. Ama üzen tek bu değildi, geç de olsa keşfetmiştim. Üzen o kadar detay var ki hangisinden başlasam ne söylesem bilmiyorum... 📽 Yıl 1961. Dönemin Cumhurbaşkanı Cemal Gürsel yerli bir otomobil üretilmesi emrini verir. Projeyi de TCDD'ye bırakırlar. Hemen işe girişen 23 mühendisin 'Devrim'i üretmek için sadece 130 günleri vardır. Kimse inanmaz bu kadar kısa süre içinde bir otomobil yapılacağına. ''Bir toplu iğne bile üretemeyen Türkiye otomobil mi yapacak?'' derler. ''Hemde 4 ayda.'' Proje için çalışanlar, söylenenlere kulak tıkarlar, tıkamak zorundadırlar. Bu ülkenin evlatlarının yapılamaz denileceğini yapacağını göstermek için tıkamak zorundadırlar. ''Pembe rüya.'' denir, yerli otomobil için. İnananların pembe rüyasına, siyah kalpleri ile kabus olur inanmayanlar. ''Türkiye'de hiçbir başarı cezasız kalmaz.'' diyor, Latif bey. Tek bir cümle en az bu kadar anlamlı ve en az bu kadar can acıtıcı olabilir. İlkbahar ve sonbaharı aynı anda yaşadınız mı? Ben yaşadım. 2 saatlik filmde hem bu ülkeye dair umutlarım çiçeklendi, hem de soldu. Büyük bir gururla izledim filmi, aynı anda büyük bir hayal kırıklığı ile. 'Devrim' yapıldı. ''Yolda kalan otomobil.'' diye manşet atıldı. Yolda kalan sadece otomobil değildi. Umutlarımız, geleceğimiz, onlarca insanın başarısı, inananların azmi yolda kalmıştı. ''Yapacaklarına inanmaları yapmalarından daha önemli.'' İnanmışlardı, başarmışlardı. 'Devrim'i üretmeyi başardılar da içlerindeki düşmanları yenmeyi başaramadılar.. Bu proje için çalışan mühendisinden çaycısına, ustasından çırağına ne kadar insan varsa teşekkürü borç bilirim. Zamanında kimse onlara teşekkür etmedi, gece gündüz çalışan bu insanlara biz teşekkür edelim. Filme sadece bir otomobil üretimi olarak bakmayın. Film ülke siyasetini, medyayı, içimizdeki düşmanları, dış güçleri, halkı özetliyordu. ''Adı Devrim olan bir otomobilin sokaklarda dolaşmasına izin verilmezdi zaten.'' Yükselmemizi istemeyenlere benzin sadece bir bahaneydi. İpe un bile serilir, bir şeyi istemedikten sonra...

kalli 5 years ago

Hayata Uyanmak

Richard Linklater

12 Gönderi

Spoiler içeriyor 🗯 Yine çok önceden izlemiş olduğum bir filmle geldim, tekrar izleyecek cesareti yakalayabilirsem yazımı güncellerim, şimdilik bu filmle ilgili hafızamda kalanlar kadarıyla yazacağım. Filmi izleyecek olanlara ilk önerim hayatın iyi kötü her yönünden kısa süreliğine arınarak izlemenizdir. İzlemeden önce yeteri…devamı🗯 Yine çok önceden izlemiş olduğum bir filmle geldim, tekrar izleyecek cesareti yakalayabilirsem yazımı güncellerim, şimdilik bu filmle ilgili hafızamda kalanlar kadarıyla yazacağım. Filmi izleyecek olanlara ilk önerim hayatın iyi kötü her yönünden kısa süreliğine arınarak izlemenizdir. İzlemeden önce yeteri kadar meditasyon ile başlayabilirsiniz, aksi takdirde yoğun bir zihinle izlerseniz tek kazancınız boşa geçen 1 saat 40 dakika olur, internetinizin yavaş olduğunu da varsayarsak bu boşa geçen süreyi 2 saate çıkarabiliriz. Animasyon tekniği göz, senaryo da biraz beyin yorsa da iyi düşünülmüş bir film. İlk olarak çekim tekniğinden söz etmek istiyorum, dijital kamera ile çekilen film daha sonra bilgisayar ortamında animasyona dönüştürülmüş. Gerçekten buna gerek var mıydı? Tartışılır. Farklı bir şey yapmak istemişler, belki de böyle daha akılda kalacaklarını düşündüler. Başardılar mı? Benim açımdan evet. Çünkü bu film ilk olarak konusu ile değil, çekim tekniği ile geliyor aklıma. Yine de hem kendilerini bu kadar yormalarına, hem de izleyicinin gözünü yormalarına gerek yoktu şahsen. Film felsefenin her yönünü alması dolayısıyla büyük bir dikkat ve özveri ile izlenmesi gereken bir yapım. Hikayemiz rüya ile gerçek dünyanın ayrıldığı noktayı bulmaya çalışan genç bir adamın çevresindeki kişilerle yaptığı felsefik diyaloglar üzerine kurulu. Filmi izlerken bir süre 'acaba gerçek mi rüya mı?' yanılgısına çok düştüm. Rüya olduğu en başından beri ortadaydı, fakat gerçek dünyadan da tam anlamıyla soyutlandığını da söyleyemem. Evet gerçek olamayacak kadar ütopikti, ama gerçeği yansıttığını düşündürtecek kadar realistti kanımca. Bu filmle ilgili izlerken çok teoriler döndü zihnimde. Bazen diyalogları anladım çıkarımlar yaptım, bazen de o kadar derin diyaloglara girildi ki öylece bakmaktan başka bir şey yapamadım. 'Çok teoriler döndü zihnimde' demiştim. Bunun bir astral seyehat olabileceğini düşündüm, astral seyehata yatıyor ve çıkışı bulamıyordu. Kahramanımızın komada olduğunu düşündüm. Tek yapmak istediği bu derin uykudan uyanıp gerçek yaşamına dönmek, sağlığına kavuşmaktı belki. Ama dedim, bu kadar derin bir filmi bir-iki basit teoriye sığdıramayız değil mi? Bir de yanılsama olduğumuzu varsaydım. Hepimizin zamanda bir yanılsamalar olduğumuzu. Film bana bir çok şeyi çok fazla sorgulattı, dile getiremeyeceğim kadar çok şeyi. Aslına bakarsak film gerçek hayatımızla ilgili arka plana atamayacağımız hepimizin birgün yüzleşeceği kimine göre acı, kimine göre bir kurtuluş olan bir konuyu ele alıyor; 'ölümü.' Yaşadığımız alem bir rüya değil mi zaten? Bazılarımız bu rüyadan hemen uyanıyoruz, bazılarımız 20 sene bazılarımız 50 sene bazılarımız da daha uzun süre bu rüyayı görüyoruz. Hepimiz farklı şekillerde uyanıyoruz rüyadan; bazılarımız kendi isteği ile uyanmayı seçiyor. Film hakkında uzun uzun yazılır, uzun uzun konuşulur. Benim aklımda kalanlar, bahsedebileceklerim bunlarla sınırlı. Daha derin yazmak, konuşmak için çok derin felsefik bilgilere sahip olmak gerekir. O kadarı da bende mevcut değil, filmle alakalı ortaya bir çok teori atabilirim, atabiliriz. Hangisi doğru bilmiyorum. Belki de senaryoyu kurgulayan kişi veya kişilerde bunu bilmiyordur. Tek bildiğim karakterimizin bir daha bu sahte yaşama uyanamayacağı. Diğer bir değişle de sonsuz bir gerçekliğe uyandığı...

kalli 5 years ago

Virtüoz

Joe Wright

2 Gönderi

🗯 Sevgili Raf ailesi "Çok kaliteli film izlemekten sıkıldım, azıcık da orta kaliteli film izleyeyim." dediğinizi duyar gibiyim. Bu çağrılarınıza kulak verdim size tam da istediğiniz kıvamda orta kaliteli bir filmle geldim. İyi okumalar, izlemeyi düşünenlere de iyi izlemeler efendim.…devamı🗯 Sevgili Raf ailesi "Çok kaliteli film izlemekten sıkıldım, azıcık da orta kaliteli film izleyeyim." dediğinizi duyar gibiyim. Bu çağrılarınıza kulak verdim size tam da istediğiniz kıvamda orta kaliteli bir filmle geldim. İyi okumalar, izlemeyi düşünenlere de iyi izlemeler efendim. 🎬 Nathaniel müzisyenlere aşık, Beethoven'e ayrıca tutkun olan bir müzik dahisidir. Şizofreni hastası olan Nathaniel hastalığının ilerlemesi üzerine sokaklara düşer, ama müzik tutkusundan hiçbir zaman kopamaz. Öyle ki Steve'nin de dediği gibi ''Hiçbir şeyi onun müziği sevdiği kadar sevemedim.'' Sokaklarda keman ve çello çalmaya devam eden Nathaniel'in hayatı onun yaşamını kaleme almak isteyen yazar gazeteci Steve Lopez ile bir arkadaşlık kurmaya başlamasıyla değişmeye başlar.'' Film hakkında bilgilendirmeler; °Nathaniel karakterine hayat veren Jamie Foxx bu film için bolca çello dersi almıştır. °Film gerçek hayattan uyarlamadır. Gazeteci Steve Lopez'in kitabından uyarlanmıştır Steve Lopez karakterine Robert Downey Jr. hayat vermiştir. İlk olarak gerçek hayattan uyarlama olması benim daha çok dikkatimi çekti. Gerçek hayatın biraz da yazarın duyguları ile de birleşerek kurgulandığı hikayeler bana çoğunlukla ilham verir, başka bir dünyaya götürür. Sizi sakinleştirecek çerezlik bir film demeyi çok isterdim ama değil. Film hayal ettiğimin aksine çok inişli çıkışlıydı. Aslında filmde şizofreni hastalığı da konu alınıyordu ve bu ani gerilimleri ve çıkışları tahmin etmem gerekirdi fakat ben müzikal şölenin ön planda olduğu bir film düşünmüştüm. Müzikal şölen yok mu? Elbette var. Filmin geçen 1 saat 50 dakikalık süresi boyunca bazen Nathaniel'in parmaklarını çellonun ve kemanın üstünde usulca gezdirip Beethoven'i anmasıyla sakinleştim, bazen de gelen şizofreni sanrıları ile gerildim. Kısaca oyunculuklara da değinelim. Robert Downey'in iyi iş çıkardığını söyleyebilirim, lakin aman aman bir oyunculuğu yoktu. Fakat Jamie Foxx için övgüler yağdırabilirim. Çello ve keman derslerine çok iyi çalışmış, rolüne çok iyi çalışmış. Nathaniel karakterini oynamamış, yaşamış. Filmde hatalar var mıydı? Vardı. Denge tam olarak kurulmamış gibiydi, gerilimle müzikal bir sakinliğin arasında sıkışan bir film hissiyatını kapıldım. Aslında buna tam hata denemez, çünkü herkesi rahatsız edecek bir şey değil, sadece beni rahatsız ettiği için belirtmek istedim. Bir de hikayenin yavaş ilerlediğini düşünüyorum. Gereksiz detaylara girilmemiş, lakin yine de yavaş ilerliyordu. Çözemediğim bir ağırlık vardı filmde. İzlenilebilir mi? İzlerseniz hiçbir şey kaybetmezsiniz. 6.5/10'luk en başında da dediğim gibi orta kalite bir film. 🎻Alıntılar ''Hikayenin sadece bir kısmını biliyordum. Sabah güneşinde bir süt kasasında keman çaldığını biliyordum, dahi çocuk ile kayıp gezginin arasında bir yerde.'' ''Umarım rahat uyursunuz Bay Lopez. Umarım tüm dünya rahat uyur.''

kalli 5 years ago

Kazablanka

Michael Curtiz

36 Gönderi

Spoiler içeriyor *Spoiler uyarısı koyuyorum ama spoiler vermemeye dikkat edeceğim. Siyah beyaz aşk filmlerini sever misiniz? O zaman sizin için oldukça ideal olan bir filmle geldim. Filmin konusundan söz etmeyeceğim; izleyip görmenizi tavsiye ederim. İlk olarak filmin türüne bakınca beklentim savaş ve…devamı*Spoiler uyarısı koyuyorum ama spoiler vermemeye dikkat edeceğim. Siyah beyaz aşk filmlerini sever misiniz? O zaman sizin için oldukça ideal olan bir filmle geldim. Filmin konusundan söz etmeyeceğim; izleyip görmenizi tavsiye ederim. İlk olarak filmin türüne bakınca beklentim savaş ve politikanın ön planda olduğu bir filmdi. Fakat izleyince tamamen yanıldığımı farkettim. Film aşk ve mantığın ayrıldığı yerde buluşuyor. Öylesine güzel bir şekilde buluşuyor ki böylesine klasik bir filmden etkilenmemek mümkün değil. Filmin senaryosunun çok iyi olması bir yana film izlediğim en naif film olabilir. Diyalogların kalitesi, müziklerin hoşluğu, kendi dönemini, savaşın izlerini böylesine güzel yansıtması ve aşk ve mantığın ayrıldığı noktayı tahmin edilmeyecek kadar güzel işlemesi, her şeyiyle film kusursuz olmasa da kusursuza yakın derecede güzeldi. Filmin çok eski olduğunu ve o zamanlardaki imkanları da göz önüne alırsak ufak tefek kusurları göz ardı edebiliriz. Filmin çok güzel olması beni sevindirdi, çünkü harcadığım 1 saat 42 dakika için üzülmedim, aksine böylesine kaliteli bir film izlemekle zamanımı çok iyi değerlendirdiğimi düşündüğüm için mutlu oldum. Bir yandan da klasik bir filmin benim için bu kadar üst düzeyde bir kaliteye sahip olması beni üzdü. Çünkü yakın dönemdeki bazı filmleri düşündüm ve imkan arttıkça kalitenin düştüğünü bir kez daha farkettim. Bu da gelecek dönem sinemasına dair umutlarımı biraz daha söndürdü. -Sinema öğrencisi olarak tek umudum kendim ve arkadaşlarım ehehe- Filmin üzerine daha fazla yazabileceğim pek bir şey yok. ''1940'larda sinema nasılmış? Savaşın izlerini taşıyan klasik romantik bir film nasıl olur? Aşk ve mantık tam olarak hangi noktada birbirinden ayrılır? Ne zaman aşk, ne zaman mantık galip gelmelidir?'' gibi sorular zihninizde yer edindiyse ve de en başında da bahsettiğim gibi siyah beyaz klasik romantik filmleri seviyorsanız izleyebilirsiniz, sevmiyorsanız da izleyebilirsiniz. Belki hiçbir şey kazandırmaz, ama hiçbir şey de kaybettirmeyecek bir klasik. 🍁Alıntı ''Bu hikayeyi duymuştum, aslını istersen burada bir çok hikaye duydum. Hepsi de piyanonun sesiyle beraber aşığın gürültüsüne karışıp kaybolup gitti.''

kalli 5 years ago

Millennium Actress

Satoshi Kon

5 Gönderi

🌟 Yeterli ilgiyi görmediğini düşündüğüm bu animeden söz edeceğim bugün. Sitede gördüğüm kadarıyla kimse filmi izlememiş ve sadece 4 kişinin izlenecekler listesinde. Bu da beni bir hayli şaşırttı. Umarım bu yorumlarımla bu filmin sitedeki izlenebilirlik oranını arttırırım. Çok mükemmel deyip…devamı🌟 Yeterli ilgiyi görmediğini düşündüğüm bu animeden söz edeceğim bugün. Sitede gördüğüm kadarıyla kimse filmi izlememiş ve sadece 4 kişinin izlenecekler listesinde. Bu da beni bir hayli şaşırttı. Umarım bu yorumlarımla bu filmin sitedeki izlenebilirlik oranını arttırırım. Çok mükemmel deyip insanları yüksek beklentiler içine sokmak istemem, çünkü her film her izleyiciye hitap etmez, her izleyici aynı tadı alamaz. Sadece izlenmesi gerektiğini düşünüyorum bu animenin, en azından anime sevenler gözardı etmemeli. 🎬 İlk olarak kısaca filmin konusundan bahsedeyim. Yönetmen Genya, ünlü oyuncu Chiyako hakkında bir belgesel hazırlamaya karar verir. Chiyako döneminin en önemli aktristlerindendir, fakat yaklaşık 30 yıl önce inzivaya çekilmiştir. Yönetmen Genya kameramanı ile birlikte Chiyako'ya ulaşır, onun hayat hikayesini Chiyako'nun kendi ağzından dinlerken kendisini bir zaman tünelinin içinde, yaşanan bütün hikayelerde bir kahraman olarak bulur. 🎎 Japonların kendi kültürlerine olan bağlılığı her zaman çok hoşuma gitmiştir, hemen hemen her filmlerinde kültürlerinden bir parça yakalarız. Bu animede de japon kültürlerinden dönemsel olarak izlere sık sık rastlıyoruz. Geyşalar, samuraylar, ninjalar, yöresel kıyafetler.. Bütün bunlarda animenin seyir zevkini olabildiğinden daha üst seviyeye çıkarıyor. Filmin 1 saat 26 dakika kadar kısa bir süresi var. Hikayede gereksiz detaylara girmek yerine önemli olayları anlatmayı seçmiş Satoshi Kon. Ve ortaya izleyiciyi animenin yarattığı havadan koparmayan bir senaryo çıkmış. Uzun ve gereksiz detaylara giren filmler beni çoğunlukla boğar, bir an önce filmin bitmesini isterim. O yüzden bu yönüyle de oldukça hoşuma gitti. Biraz da filmin sahnelerinden ve kullanılan müziklerden söz etmek istiyorum. Filmin vurguladığı en büyük detay; 'Aşk' Aşkın yüceliğini, gözle görmenin, elle dokunmanın dışında bir şey olduğunu anlatıyor. Ve aşkın asıl anlamını göstermiş.Bir de aksiyon sahnelerinden söz etmek istiyorum. Filmde sık sık bu tür sahnelere rastlamak mümkün. Fakat aksiyon sevmeyenlerin bu sahnelerde sıkılacağını düşünmüyorum, çünkü aksiyonu dramatize ve merak uyandırıcı bir biçimde işlemişler, o sebeple de rahatsızlık duymak yerine büyük bir ilgi ile animeyi izliyorsunuz. Kullanılan müziklerden söz edeceğimden bahsetmiştim, kullanılan müziklerin oldukça yerinde kullanıldığı kanısındayım. Zira aksiyon sahnesinde gelen gerilim dolu bir müzikle yerinizde duramıyor, dramatik bir sahnede gelen dramatize bir müzikle de karakterin yaşadığı o acıyı hissediyorsunuz. Bazen bir kitap okurken kendimizi o karakterlerden biri olarak hayal ederiz, ya da kendimizi o kitabın içine koyarız. Aynı durum bu anime içinde geçerli, kendinizi animenin içinde bir karakter olarak hayal edebilirsiniz. Oldukça duygudolu olan bu anime benim etkisinde kaldıklarım listeme girecek. Gözardı etmemenizi, izlemenizi tavsiye ederim. Anime severlerin mutlaka listelerine eklemeleri gereken bir yapım. ''Senden nefret ediyorum. Hem de kaldırabileceğimden daha fazla. Ve seni seviyorum. Hem de kaldırabileceğimden daha fazla.'' 🌸