Keşfet - Raf

Selamlar, Psikoloji alanı ile ilgili gerçekten kaliteli filmler izlemek istiyorum, gelişmek için..önerilerinizi açığım ... . . . . . . . . . . . .

bfexx 2 months ago

Zaman Makinesi

H. G. Wells

60 Gönderi

Zaman makinesi kavramını literatüre kazandıran ilk kitap. Bilim kurgu edebiyatında önemli bir yer tutuyor olsa da bana hitap etmedi. Okurken sıkıldığım bölümler oldu. Yine de ortalamanın üstünde olduğunu düşünüyorum. İyi okumalar.

hekate_12 2 months ago

Evet, Hayır, Belki

Buket Alakus

8 Gönderi

Üç yakın arkadaşın 👯‍♀️ aşk, evlilik ve ilişkiler konusundaki karmaşalarını 🕸️ çözmeye çalışırken birbirlerinin hayatlarına dokunmalarını 💬 ve eğlenceli hesaplaşmalarını anlatıyor. 🤷‍♀️✨ Ne tam anlamıyla kahkahalara boğan 🤣 bir komedi ne de derine inen 🎭 bir romantizm sunabiliyor; her şey…devamı

izlerizzz 2 months ago

Çirkinler

McG

46 Gönderi

Filmimiz, estetiğin zorunlu olduğu, olmayanların ise dışlandığı distopik bir geleceği konu alıyor. Konusu ve dünyasıyla beni çekmeyi başardı. Bana toplumdaki güzellik/yakışıklılık algısından dolayı insanların kendilerine olan özgüvenlerini kaybettiğini hatırlattı, oysa asıl olan kendimizi ne olursa olsun beğenmekti, kimsenin ne dediğine,…devamı

chhandni 2 months ago

Erken Kış

Özcan Alper

15 Gönderi

“İnsan neden çocuk ister?” Soyunu devam ettirmek için mi? Ebeveyn olma arzusundan mı? Toplum baskısından mı? Evliliği kurtarmak için mi? Kendisinden geriye bir şey bırakmak için mi? Kendi çocukluğunu yeniden yaşamak için mi? Sevilmek için mi? Yalnız kalmamak için mi?…devamı“İnsan neden çocuk ister?” Soyunu devam ettirmek için mi? Ebeveyn olma arzusundan mı? Toplum baskısından mı? Evliliği kurtarmak için mi? Kendisinden geriye bir şey bırakmak için mi? Kendi çocukluğunu yeniden yaşamak için mi? Sevilmek için mi? Yalnız kalmamak için mi? Yoksa gerçekten başka bir insanı karşılıksız sevmek ve onun hayatına eşlik etmek için mi? Belki de hepsinden biraz. İnsanlık tarihi boyunca çocuk, yalnızca çocuk olmadı. Antik toplumlarda soyun devamıydı. Modern toplumlarda aile idealinin parçası oldu. Bugün ise kimi zaman kişisel gerçekleşmenin bir parçası. Çocuk sahibi olma arzusu ile çocuk sahibi olma hakkı arasında çok önemli bir fark var. Bir insanın çocuk istemesi anlaşılır. Ama başka bir insanın bedeni üzerinde sınırsız bir hak doğuramaz. Türkiye’de taşıyıcı annelik yasal bir üreme yöntemi değil. Türk hukukunda çocuk ile anne arasındaki soybağı doğumla kuruluyor. Eşlerden alınan üreme hücrelerinin başka kişilere uygulanması ve taşıyıcı annelik yapmak yasak. Türkiye’de yasal olarak faaliyet gösteren taşıyıcı annelik ajansı ve sistem yok. Ama dünyanın başka yerlerinde var. Günümüzde yurtdışındaki şirketler tıbbi süreç, taşıyıcı anne eşleştirmesi, hukuki işlemler, doğum kaydı ve bebeğin ülke dışına çıkarılması gibi aşamaları paket halinde organize ediyor. Ama bir sektörün yasal olması onun otomatik olarak etik olduğu anlamına gelmez. Aynı şekilde bir uygulamanın yasak olması da onun bütün etik sorularını ortadan kaldırmaz. Lia sadece ekonomik olarak kırılgan bir kadın değil. Aynı zamanda savaş mağduru, göçmen, hayatını yeniden kurmaya çalışan genç bir kadın. Lia’yı yalnızca taşıyıcı anne olarak görmek yanlış olur. O aynı zamanda savaşın ürettiği kırılganlığın bedenleşmiş hali. Taşıyıcı anneliği sadece kadın bedeni sömürüsü olarak görmek de yanlış olur. Çünkü gerçekten çocuk sahibi olamayan ve bunu hayatlarının çok ağır bir kaybı olarak yaşayan insanlar var. Film hiçbir tarafı tamamen masum, diğer tarafı tamamen şeytan yapmıyor. İyi ki yapmıyor. Bir insanın bedenini, doğurduğu çocuğu ve vicdanını ne kadar süreyle sözleşme sınırları içerisinde tutabiliriz? Lia’nın yaşadığı çatışmayı izlerken onu otomatik olarak haklı ilan etmek kolay. Ama filmin asıl olayı, taşıyıcı anne olmaya gönüllü olan kadının da kendi kararının sonuçlarıyla yüzleşmesini göstermesinde. Çünkü Lia başlangıçta anlaşmayı kabul ediyor. Çocuğun kendisine ait olmayacağını biliyor. Ama gebelik sadece dokuz aylık bir taşıma hizmeti değildir. Hormonal değişimler, doğum, emzirme, temas, ses, koku ve bakım gibi deneyimler kadın ile bebek arasında güçlü bir bağ kurulmasını sağlar. İnsan aynı anda hem verdiği sözün sorumluluğunu taşıyabilir hem de verdiği sözün sonuçları karşısında parçalanabilir. Kendi bedenim üzerinde söz sahibi olmam, o bedenin içindeki başka bir insanın geleceği üzerinde de sınırsız söz sahibi olduğum anlamına gelir mi? Çocuğun adını bir metafor olarak okumak mümkün. “Ada”, karadan kopmuş ama tamamen yok olmamış bir kara parçasıdır. Çevresinde su vardır. Bir yere aittir ama ana karadan ayrıdır. Lia bir yere ait değil. Savaştan kaçmış. Türkiye’de geçici. Gürcistan’a dönecek. Çocuğundan kopacak. Ferhat kendi ailesinin içerisinde bile yalnız. Handan annelik arzusunun ve çocuk sahibi olamamanın getirdiği toplumsal baskının içinde. Ada ise daha doğduğu andan itibaren yetişkinlerin arasında bölünmüş bir aidiyet meselesinin merkezinde. Başkasının acısını görmek zorunda kaldığımızda kendi rahatımızdan ne kadar vazgeçiyoruz? Ferhat çok kötü bir adam değil, tam da bu yüzden tehlikeli biri. Klasik sinemada sömürücü karakteri kolayca tanırız. Zalimdir, bağırır, tehdit eder… Ferhat öyle değil. Kendi yaptıklarının sonuçlarını tam olarak görmek istemeyen ayrıcalıklı bir insan. Çocuğu olsun istiyor, parasını veriyor. Sistemin içine giriyor, bir anlaşma yapıyor. Ama karşısındaki kadının sadece taşıyıcı anne değil, geçmişi, korkuları, acıları ve çocuğa bağlanma kapasitesi olan bir insan olduğunu fark ettiğinde kendi düzeni bozuluyor. İnsanın içindeki kış, dışarıdaki hava soğuduğu için gelmiyor. Bir başkasının acısını görüp yine de kendi konforumuzu korumayı seçtiğimiz anda geliyor. Özcan Alper’in sinemasında coğrafya hiçbir zaman dekor değil. Deniz, sınır, dağlar, yollar, sis, soğuk, kıyılar ve göç yolları karakterlerin ruhsal durumunu taşıyor. İstanbul’dan uzaklaşıldıkça film de giderek daha çıplak hale geliyor. Şehir, para ve düzenin mekanı. Yol, belirsizliğin mekanı. Sınır ise kimliğin sorgulandığı yer. Karadeniz ise bütün bunların arasında yaşayan, insanlardan daha eski bir tanık gibi.

reflectionsze 2 months ago

Dark

Baran bo Odar

408 Gönderi

1,5 aydır izlemek için toksik bir ilişkide olduğumuz dizimiz bitti vatana millete hayrolsun bu diziyi yapan kafayla ben aynı dünyada mı yaşıyorum bence zaman konulu tüm dizi filmlerin atası vakkosu bu yani üatü gelmez gibi her şeyin birbiri ile bi…devamı

eniven 2 months ago

Rosemary'nin Bebeği

Roman Polanski

30 Gönderi

Zaman zaman tahmin edilebilir ilerlese de cesaretinden ötürü takdire layık bir film olduğu kanaatindeyim ✅️

enes1453 2 months ago

Atatürk 1881 - 1919

Mehmet Ada Öztekin

27 Gönderi

Öncelikle şunu söylemek gerekir ki bu filmi birebir tarih belgesi olarak değil, bir sinema eseri olarak değerlendirmek lazım. Sinema, tarih kitapları gibi yalnızca olayları anlatmaz; dönemin atmosferini ve insanların ruh hâlini de yansıtmaya çalışır. Bu açıdan Mehmet Ada Öztekin’in filmi…devamıÖncelikle şunu söylemek gerekir ki bu filmi birebir tarih belgesi olarak değil, bir sinema eseri olarak değerlendirmek lazım. Sinema, tarih kitapları gibi yalnızca olayları anlatmaz; dönemin atmosferini ve insanların ruh hâlini de yansıtmaya çalışır. Bu açıdan Mehmet Ada Öztekin’in filmi ciddiyetle ele aldığı görülüyor. Mustafa Kemal Paşa’yı canlandırmak oldukça zor bir iş. Çünkü herkesin zihninde onunla ilgili belirli bir portre var. Buna rağmen Aras Bulut İynemli bu rolün üstesinden başarılı bir şekilde gelmiş. Sadece fiziksel benzerliğiyle değil; duruşu, bakışları ve tavırlarıyla genç Mustafa Kemal’in kararlı ama aynı zamanda insani yönünü yansıtmayı başarmış. Özellikle insanlarla kurduğu ilişkilerde onu yalnızca bir komutan olarak değil, çevresindekilere güven veren genç bir subay olarak göstermesi başarılı. Ancak tarihî açıdan bakıldığında bazı eksikler ve anakronizmler de var. Örneğin Selanik sahneleri bana göre filmin en zayıf taraflarından biri. 19. yüzyılın sonlarında Selanik, birkaç ev ve sıradan bir okuldan ibaret değildi. Önemli bir liman şehriydi ve oldukça kozmopolit bir yapıya sahipti. Yahudiler, Rumlar, Bulgarlar, Türkler ve farklı topluluklar bir arada yaşıyordu. Bu çok kültürlü ve çok dilli ortamı filmde yeterince göremiyoruz. Oysa Mustafa Kemal’in düşünce dünyasının oluşmasında Selanik’in bu yapısının önemli bir etkisi vardı. Diyaloglarda da benzer bir sorun var. Bazı konuşmalar fazla edebî ve süslü. Mustafa Kemal’in mektuplarına ve askerî yazışmalarına baktığımızda daha doğrudan, sert ve kısa bir üslup görüyoruz. Filmdeki bazı konuşmalar ise daha çok Cumhuriyet dönemindeki söylevleri andırıyor. Örneğin 1911 Trablusgarp’ında görev yapan genç bir subayın bu kadar süslü ve etkileyici cümlelerle konuşması tarihî açıdan çok ikna edici değil. Fakat sinema açısından bakıldığında bu tercih seyircide duygusal bir etki oluşturuyor. Savaş sahneleri ise filmin güçlü taraflarından. Özellikle Trablusgarp ve Çanakkale bölümlerinde çamur, yorgunluk, kaos ve savaşın zorluğu oldukça gerçekçi verilmiş. Gereksiz patlamalar ve abartılı aksiyon yerine daha sade ve gerçekçi bir anlatım tercih edilmiş. Bence bu doğru bir seçim. Dizi tarih açısından kusursuz değil. Bazı olaylar sadeleştirilmiş, bazı karakterler ve dönem atmosferi yeterince derin işlenmemiş. Ancak bütün bunlara rağmen, Mustafa Kemal’i yalnızca büyük bir lider olarak değil; yorulan, terleyen, annesine karşı mahcup olan, duyguları ve zaafları bulunan bir insan olarak göstermesi önemli. Bu nedenle filmi bir tarih kitabı gibi değil, tarihî olaylardan ve kişilerden esinlenen bir sinema eseri olarak değerlendirmek daha doğru olur. Bu bakış açısıyla değerlendirildiğinde, kusurlarına rağmen başarılı ve izlenmeye değer bir yapım olduğunu düşünüyorum.

saburo 2 months ago

Kaçırdıklarımız

Adam Phillips

7 Gönderi

Adam Phillips’i ilk kez youtube’da gördüğüm 5 dakikalık bir video ile tanımıştım. O kadar içten ve samimi konuşuyordu ki, beni hemen etkilemişti ve kitaplarını alıp okumak istemiştim. Araştırdığım kadarıyla en çok ilgi gören eseri bu. Detaylara inmeden önce belirtmeliyim ki;…devamıAdam Phillips’i ilk kez youtube’da gördüğüm 5 dakikalık bir video ile tanımıştım. O kadar içten ve samimi konuşuyordu ki, beni hemen etkilemişti ve kitaplarını alıp okumak istemiştim. Araştırdığım kadarıyla en çok ilgi gören eseri bu. Detaylara inmeden önce belirtmeliyim ki; kitabın adı ile içeriği -kanımca- uyumsuz. Tabi bu kötü olduğu anlamına gelmiyor; son derece etkileyici bir çalışma. Bir akademisyen olmamasına rağmen son derece iyi yazılmış. Olur da okumayı düşünenler varsa, onlar için faydalı olacak bir paylaşım; zira bu eserden önce okunması ve bilinmesi gereken birtakım şeyler var. Aksi taktirde anlamsız ve sıkıcı gelebilir, ki gelecektir de. İlk olarak belirtmem gereken şey, phillips konularını sürekli olarak edebiyat (özellikle tragedyalar) ve psikolojik eserlerle karşılaştırarak anlatma gereği duymuş. Bu noktada özellikle Shakespeare; başta Othello olmak üzere Kral Lear ve Macbeth’i okumuş olmanız gerekiyor, okumadıysanız bile konuyu -veyahut karakterlerinin konumunu (nedenleri ile birlikte) duymuş, aşina olmanız gerekiyor. Bir diğer nokta ise Freud başta olmak üzere birtakım psikologların fikirlerini fazlaca benimsiyor; bu noktada sıkılırsanız devam etmenizi öneririm. Phillips, okuyucunun nerede sıkılacağını biliyormuşcasına sürekli dengede tutuyor. Son olarak cümle içinde cümleyi ve parantezi çok seviyor. Yoğun cümlelere alışkın değilseniz sıkılabilirsiniz. Kitap sırasıyla; - Hüsran Üzerine - Kavrayamamak Üzerine - Yanına Kar Kalmak Üzerine - Çıkıp Gitmek Üzerine - Tatmin Üzerine - Deli Rolü Üzerine Konuları üzerinde duruyor. Zaman zaman birbirleriyle (örneğin deliliği, tatmin ile)harmanlıyor. Verdiği örnekler çok net ve düşündürtücü. Fazla bir altyapım olmamasına rağmen beni yormadı. Bence övgüyü hak eden bir psikoterapist. Sizlere tavsiye ediyorum, ben kesinlikle diğer kitaplarını okuyacağım. “İsteklerimiz her daim rekabet içindedir ve çoğunlukla da birbiriyle çelişir, dolayısıyla seçim yaparken temel unsurlar feda edilir. Yaşam, insanlar öyle her istediklerini elde edemedi diye değil, arzuları kendilerine hasar vermeye başladığında, istedikleri şey katlanılmaz kayıplara gebe olduğunda trajik bir hal alır.” s. 12 . . Disowning Knowledge (Bilgiyi Reddetmek) adlı kitabında Stanley Cavell, Kral Lear üzerine kaleme aldığı muazzam yazısında (‘Sevgiden Doğan Sakınım’) soyle der: ‘Tragedyayı doğuran şey, dünyanın bizi değişime maruz bırakmasına izin vermektense onu katletmeyi yeğlememizdir.’ Başkalarının bizi değiştirmesine müsaade etmektense her şeyi yok etmeyi yeğleriz, zira hayatımızın başında birtakım insanların bizi nasıl değiştirdiğine dair güçlü hatıralarımız vardır - bu insanlar sanki sihirli değnekleri varmış gibi ıstırabımızı saadete dönüştürmüştür, bizimse o zamanlar tek yapabildiğimiz sıkıntı emareleri gösterip birinin mesajı almasını ummak olmuştur. Birinci perdenin birinci sahnesinde, değişime maruz kalmaktansa dünyayı katleden Cordelia değil Lear'dır. Cavell değişmeye, kendi deyimiyle değişime maruz kalmaya hep bir alternatif aradığımızı ima eder. Kökeni çok eskilere dayanan hüsran sahnesi, bir dönüşüm sahnesidir. Her şey değişmemek adına neleri göze alacağımıza bağlıdır.” s.18 . . “Freud basit bir süreci tanımlıyor: Açsınız, leziz bir yemek fantazisi kuruyorsunuz, bu fantazi sizi doyurmuyor, beslenmenize ya da doymanıza yol açmıyor ve tahayyül ettiğiniz bu yemeği gerçek dünyada nasıl bulabileceginizi düşünmeye başlıyorsunuz. Burada sürecin başında halüsinasyonlar yani fantaziler vardır ve sonunda da arzuladığınız yemeği gerçek dünyada elde etmeye çalışırsınız. Bu yemek en iyi ihtimalle esas istediğinize yaklaşmaktan öteye geçemez, ama gerçekten yiyebileceğiniz bir şey olma avantajı taşır. Kritik nokta beklenen tatminin gerçekleşmemesi, hayal edilenin gelmemesidir; arzu eden bireyi gerçekliğe sevk eden şey hayal kırıklığıdır. Hüsran karşısında bireyin müracaat ettiği ilk yol, fantazi vasıtasıyla mükemmel ve hüsran yaratmayan bir figür oluşturarak kendini tatmin etmektir. Bu başarısızlığa uğrayınca geriye sadece gerçekliğe dönmek kalır. Önceden arzulanan tatminin başarısızlıkla sonuçlanması daha gerçekçi bir tatmin olasılığına yol açar. Fantazi yoluyla tatmin işe yaramayınca birey "dış dünyadaki gerçek durumlara dair bir tasarım oluşturmaya karar verip onları fiilen değiştirmeye çalışma yoluna gider," der Freud.” s. 27 . . “Hayatımızda neyin eksik olduğunu bilemeyebiliriz ama bir şeyin eksik, noksan, erişilmez olması deneyimini biliriz. Ne olduğunu her zaman bilemesek de kavrayamadığımız bir şey olduğunu biliriz. Ama o şey ne olursa olsun -espri, konunun özü, şiir- tercihimiz onu kavramak yönündedir. Bu kati tercih de bir şeyleri isteme şeklimizle ve nasıl istememiz gerektiği yönünde aldığımız eğitimle ilgili bir ipucudur.” s. 39 . . “(Toplum eleştirmeni Theodor Adorno Ästhetische Theorie [Estetik Kuramı] adlı eserinde modern sanatın vazifesinin, ‘ne olduğunu bilmedigimiz şeyler yapmak’ olduğunu söylemiştir.) Sanki bazı şeyleri kavramak, onları düzgün biçimde açıkayabilmek o şeylerin doğasını yanlış tanımak, anlam istenciyle ya da anlamı güya ifade ederek deneyimi önceden belirlemek demektir. Ne zaman deneyim rahatsız edici olsa anlam empoze edilir; başka bir "modernist" sanatçı olan psikanalist de işte bu sebeple hastanın ne demek istediği hakkında değil ne dediği hakkında konuşmak ister. Hedef kitle sanatçının kendilerinden ne beklediğini ve istediğini çıkaramaz ve aslında amaç da bu olabilir; sanatçının kendisi de bunu bilemeyebilir. Ya kavrayamamak kavramak haline gelir (şair John Ashbery, ‘yaptığın sanat ne kadar kötüyse hakkında konuşmak o kadar kolaydır,’ demiştir) ya da hedef kitle bilfiil kavramaktan alıkonuluyorsa bununla ilişkili olarak başka bir şey mümkün hale gelir. Yazarın okurdan ne istediğini saptayamamak, okurun kavrama imkânlarının tüketilmesi, okuru -şayet ilgisi yeterince celp edilmişse- başka bir şey yapmaya iter.” s. 44-45 . . “Bireysel olarak alt etmeye çalıştığımız kurallara toplu halde onay veririz. Ve kuralları çiğnediğimiz halde cezasız kalmanın tatmin edici olması da, onların bizim için fazlasıyla önem arz etmesine bağlıdır. Bireyselliğin böyle yüceltilmesinde iki durum birden söz konusudur: Hem daha yüksek otoritelere hem de cezadan kurtulmaya inanırız. Başlangıçta, en azından demokratik bir düzende kanunları kabul ettiğinizde onlara uyacağınız fikri hâkimdi. Ardından, kuralları kabul ettikten sonra onları yakalanmadan çiğnemeye çalışma fikri ortaya çıktı ve böylece hem kurallar oldukları yerde kaldı hem de istediğinizi elde etme şansına eriştiniz. Yanına kâr kalma dünyasında arzunuz kuralların değişmesi değildir; hatta yanınıza kâr kalması tatmin sebebinizse kurallara bel bağlarsınız. Böyle bir dünyada arzunuz kurallar tarafından kısıtlanmamanın bir yolunu bulmaktır. Kuralları sadece yaptığınızın yanınıza kâr kalmasına son vermek istiyorsanız değiştirirsiniz. Artık vatanseverlik, ulus-devlete sadakat kimsenin yanına kâr kalmıyor. Görünen o ki bu yeni yanına-kâr-kalma ahlakı, içinde suç olmayan bir dünya; iç-selleştirilmiş otoritelere ve vicdana yer olmayan, yalnızca cezadan muafiyet sağlayacak dış otoritelerin yer aldığı bir dünya.” s. 86-87 . . “Çekip gittiğimizde, sanki çok biliyoruzdur: Kalırsak neler olacağı hakkında, bilebileceğimizden çok daha fazlasını biliyormuş gibi davranırız. Kendimizi belli şeylerden kurtarmak adına gelecekle ilgili her şeyi biliyormuş numarası yapmamız gerekir ve bunu kabul etmek illa zulme (mazoşistçe) katlanılmasını öğütlemek değil, seçenekler hakkında farklı şekilde düşünmektir. Bazen, belki de farkına vardığımızdan daha sık, yaşadığımız deneyimlerden ziyade yaşamadığımız deneyimlerle ilgili bilgiye sahipmişiz gibi sürdürürüz hayatımızı.” s. 99 . . “Tragedyaların sonunda tragedya kahramanları, kendi tatminleriyle ilgili yanlış fikirlere kapılmış olduklarını keşfederler. Ya da daha ziyade, kendisi fark etsin etmesin, tragedya kahramanıyla ilgili açığa çıkan şey bu olur. Kendisini tatmin edeceğine inandığı -en temel anlamıyla istediği veya istediğini sandığı- bir şey vardır ve bunun peşinden koşarken hem kendini mahveder hem de ortalığı kasıp kavurur. Lear, Othello ve Macbeth, Wittgen-stein'ın bir imgenin "büyüsüne kapılmak" şeklindeki meşhur tabirinin çarpıcı örnekleridir. Ne istediklerini o denli iyi bilmelerinin sebebi bir ölçüde o şeyin yaratacağı tatmini zihinlerinde can-andırabilmeleridir. Arzu her daim beraberinde zihinde canlandırmayı da getirir, ama bu çoğunlukla örtük, bilinçdışı bir imge-dir. Gerçekliğin dayatması imgeyi bilinçdışı kılar. Tatmin gerçekleşmeden önce zihnimizde vuku bulur, yani tatmin önce bir hakikat biçimi olarak meydana çıkar (bir şeyden emin olma durumları yetişkinlerin bu öncül tatmin fantazisine en yaklaştıkları anlardır). Fantazide istemek hep bir garantiyle, gerçekleşme garantisi olmasa bile erişildiğinde nasıl bir tatmin yaşanacağının garantisiyle geliyor gibidir. Veya ne tür bir tatmin yaşanacağından -suçlu ortaya çıkarıldıktan sonra Oidipus'un ve durumun nasıl olacağından- şüphe duyulmaz. Varsayılan bir mutlu sondur bu. Tereddüdümüz aradığımız tatmine erişip erişemeyeceğimiz yönündedir, söz konusu tatminin doğasına ilişkin değil. Othello bu açıdan son derece ilginç bir örnektir, zira oyundaki herkes ne istediğinden emindir ve sadece o şeyi elde etmeyi başarıp başaramayacağından kuşku duyar.” s. 115-116

yankesici_deino 2 months ago

Huzur

Ahmet Hamdi Tanpınar

23 Gönderi

Huzur, aslında kusursuz bir "huzursuzluğun" ve arayışın romanıdır. Ahmet Hamdi Tanpınar, II. Dünya Savaşı’nın eşiğindeki kaotik bir dünyada, insanın en büyük trajedisini işler: Geçmiş ile gelecek, Doğu ile Batı, aşk ile ölüm arasında sıkışıp kalmak.Mümtaz ve Nuran’ın İstanbul Boğazı’nın estetiğinde…devamı