(@) - Raf

Kitabı kullanmış olduğum e-kitap uygulamasından görmüştüm. 'Kedi' adını görünce dikkatimi çekti ve okumaya başladım. Bir de işin içine polisiye girince daha dikkat çekici ve zevkli bir hâl aldı. Fakat aldığım zevk çok da uzun sürmedi. Kitabın bir dil sorunu vardı.…devamıKitabı kullanmış olduğum e-kitap uygulamasından görmüştüm. 'Kedi' adını görünce dikkatimi çekti ve okumaya başladım. Bir de işin içine polisiye girince daha dikkat çekici ve zevkli bir hâl aldı. Fakat aldığım zevk çok da uzun sürmedi. Kitabın bir dil sorunu vardı. Sanırım yayınevinden kaynaklı bir çeviri sıkıntısı yaşanmış. Veyahut çevirmen kitabı çok düz çevirmiş. Bu gibi sıkıntılardan ötürü bazı yerlerde kitabın heyecanı bana geçmedi. Kedinin zekasına bayıldım. Kedili kısımları daha bi' zevkle okudum. Bunda kedi aşığı olmamın da payı büyük elbette ama yazar bu kısımları çok eğlenceli kurgulamış. Zevkli bir kurguyla sonucunu bildiğimiz daha doğrusu rahatlıkla tahmin edebileceğimiz bir cinayet kurgusu okuyoruz. Olayın nasıl geliştirdiğini, nasıl çözüme kavuştuğunu vs. Bu esnada karakterleri de tanıyoruz. Kitapta herkesin rahatsız olabileceği bir durgunluk vardı. Her ne kadar eğlenceli konuya, kurguya sahip olsa da bunu anlatmakta başarısız olmuş. Bazı yerlerde cümleler gerçekten tıkanmış. Bu tıkanıklığın çeviri hatasından kaynaklı olduğunu sanmıyorum. Direkt yazarla ilgili bir sorun diye düşünüyorum. Yazarın adını dahi duymamıştım daha önce. Belki tarzı bu şekildedir, ama bu beni rahatsız etti. Kitabın belli bir kısmına kadar daha sindire sindire ilerliyor. Olayları çözmekte acele etmiyor, lâkin bir dönüm noktasından sonra pat diye her şey çözülüyor. Biraz oldu bittiye getirilen bir final olmuş diyebilirim. Anlatım başarılı olsaydı kurgusu ve konusuyla tam puanlık bir kitap olabilirdi. Durgun anlatım, yerini bulmayan cümleler, dengesiz ilerleme, basit final, herhangi bir sürpriz görememek kitabı düşürmüş. Kedi ve polisiye sevenler bir şans verebilir. Belki beğenirsiniz. Uzun bir kitap olmadığı için ve eğlenceli kısımları da olduğundan ötürü okunduğuna pişman etmez. Uzun olsaydı keşke vaktimi harcamasaydım derdim.

kalli 2 years ago

Kumarbaz

Dostoyevski

96 Gönderi

Kitabı ilk kez okuyacağımda sadece kumar masasının etrafında dönen, gün geçtikçe karakteri yiyip bitiren bir hikâye ile karşı karşıya kalacağımı sanmıştım. Kısmen böyle sayılabilse de bu noktaya gelirken ki gelişim aşaması çok önemli. Kumar bağımlılığını, hatta kumar masasında geçen sahneleri…devamıKitabı ilk kez okuyacağımda sadece kumar masasının etrafında dönen, gün geçtikçe karakteri yiyip bitiren bir hikâye ile karşı karşıya kalacağımı sanmıştım. Kısmen böyle sayılabilse de bu noktaya gelirken ki gelişim aşaması çok önemli. Kumar bağımlılığını, hatta kumar masasında geçen sahneleri o kadar iyi betimlemiş ki Dostoyevski okurken kendimi Alexey'in yerine koyamadan edemedim. Kitabı okurken sadece Alexey ile değil, neredeyse -ön plana daha çok çıkanlar elbette- bütün karakterlerle bütünleşmeyi başarıyorsunuz. Çünkü bu konuda ciddi anlamda mükemmel, derin bir karakter tasviri sunuyor. Hikâyenin gidişatı biraz yavaştı. Olayların patlama noktası diyebileceğimiz, kumar tutkusunun hadsafaya ulaştığı ve beni içine çektiği bölüme geç girmiş olsa da bu beni sıkmadı. Çünkü olaylara giriş yaparken ki yaşananlarda sonrasını besleyen, ana hikâyeden kopmayan, Rus toplumunu yansıtan olaylardı. Alt-üst dengesinin muazzam bir şekilde kurulduğunu söylemek isterim. Aristokrat sınıfının eleştirisi oldukça derin ve okuyucuyu etkileyen bir biçimde yapılmış. Kitapta kumar bağımlılığına karşı derin bir eleştiri görüyoruz. Fakat ana karakter her zaman kaybetmiyor, ya da bir şekilde onu kumara iten gelişmeler yaşanıyor. Aslında bu bağımlığığından tamamen kurtulamadığını da görüyoruz. Kumar bağımlılıkların en kötülerinden biri olsa da kitapta tamamıyla kötü olarak gösterildiğini düşünmüyorum. Büyük bir eleştiri var ama bazı konularda takdir okuyucuya bırakılmış. Takdir okuyucuya bırakılmış derken finalinden de söz etmemek olmaz. Finali açık uçlu bitmiş. Artık biz zihnimizde nasıl canlandırırsak o yöne çekilebilecek bir final. Bu da beni rahatsız etmedi. Zira eleştiriye, alternatif sonlara açık bir kitap. Son olarak şunu söylemek isterim. Eğer karakterin sadece kumar oynamasını okusaydık, kazanmak ve kaybetmek arasında gidip gelen bir kitap olsaydı bu kadar dikkat çekmezdi ve Rus Edebiyatı'nda önemli bir yere oturmazdı sanırım. Kumarın dışında ana hikâyeden kopmadan gelişen ara hikâyeler, yan karakterlerin yaşantıları ve tasvirleri kitabı iyi bir konuma taşımış.

kalli 2 years ago

Mai ve Siyah

Halid Ziya Uşaklıgil

11 Gönderi

Kimi eserler vardır, konusu ilgi çekici değildir ama anlatış, işleniş çok güzeldir. Kimileri de konu çok iyidir fakat işleniş zayıftır. Mai ve Siyah da konusu (en azından benim için) dikkat çekmeyen ama anlatışı çok iyi olan kitaplardandır. Bu sebeple konu…devamıKimi eserler vardır, konusu ilgi çekici değildir ama anlatış, işleniş çok güzeldir. Kimileri de konu çok iyidir fakat işleniş zayıftır. Mai ve Siyah da konusu (en azından benim için) dikkat çekmeyen ama anlatışı çok iyi olan kitaplardandır. Bu sebeple konu olarak beni çekmese de kelime seçkisiyle, betimlemesiyle, karakter tahlilleri, iç dünyasını yansıtma şekliyle çok beğendiğim bir eser oldu. Kitabın konusundan bahsetmem gerekirse hikâye Ahmet Cemil adındaki bir adam etrafında dönüyor. Ahmet Cemil'in aile yaşantısını, aşkını, bir taraftan da hayaline ulaşmak için çabalamasını izliyoruz. Konu sıradan gibi görünse de Ahmet Cemil'in gerek aile yaşantısı, gerek özel hayatı, gerekse mesleki hayatı iyi bir şekilde anlatılmış. Ahmet Cemil hepimizden parça olan bir karakter. Böyle bir karakterin bu kadar yoğun tasvir edilmesini beğendim. Fakat bazı karakterler de bu sebepten ötürü çok aşağıda kalmış. Mesela Lamia karakterini daha iyi tanımak isterdim. Bir de daha yoğun dışsal çatışma beklerdim. Kitap gittikçe açılan bir eser. İlk başları gerçekten yavaş bir tempoda ilerliyor ve sıkıyor. Hatta bir ara okumamayı düşünüp uzun bir ara verdim, sonrasında ise hakkındaki olumlu eleştirileri göz önüne aldım ve kitaba devam ettim. Gittikçe temponun arttığını, daha doğrusu daha akıcı hâle geldiğini farkettim. Finaline geldiğimde ise kesinlikle okumama değen bir eser olduğunu anladım. Kitabın dili ağırdı. Sanırım günümüz Türkçesine uyarlanmış versiyonu da var. Fakat Halit Ziya'nın düşüncelerini daha iyi anlamak ve dönemin tasvirini kavramak açısından ağır diliyle okunması taraftarıyım. Kitap bazı noktalarda çok yavaşladı ve olmasa da olur dediğim kısımları vardı. Bu kısımlar kitabın mükemmeliğini öldürmüş bence. Biraz da karmaşıktı. Aslında hayatta karmaşıktır. Hep birden fazla olaylar yaşarız. Bu olaylar da birbirine karışır, birbiriyle çatışır. Romanda da Ahmet Cemil'in tüm yaşantısı birbirine karışıyor. Tabii sürekli bir karmaşa yok. Nizami bir dengede var. Sadece bazenleri bu dengeyi kaybetmiş, bu da beni birazcık rahatsız etti. Konu olarak sıradan ama anlatış olarak (sonradan açılmış olsa da) harika bir kitap. Dönemin edebiyatının tüm özelliklerini neredeyse kusursuz biçimde yansıtıyor ve duygusal iç çatışmaları ile ana karakterin harika bir tasvirini sunuyor.

kalli 2 years ago

Uzak

Nuri Bilge Ceylan

43 Gönderi

Nuri Bilge Ceylan'ın Taşra üçlemesinin son filmi. Daha önce ilk film olan Kasaba'yı izlemiştim. Nuri Bilge Ceylan'ın en azından bir filmini dâhi izlediyseniz filmin ağır olduğunu tahmin edebilirsiniz. Ağırlığının yanında biraz da durgun geçen bir film. Pek fazla diyalog olduğunu…devamıNuri Bilge Ceylan'ın Taşra üçlemesinin son filmi. Daha önce ilk film olan Kasaba'yı izlemiştim. Nuri Bilge Ceylan'ın en azından bir filmini dâhi izlediyseniz filmin ağır olduğunu tahmin edebilirsiniz. Ağırlığının yanında biraz da durgun geçen bir film. Pek fazla diyalog olduğunu söyleyemem. Varolan diyaloglarda genelde hayatın içinden, bizden hisettiren, hepimizin yaşayacağı-yaşadığı türde diyaloglar. Filmde konuşmalardan çok karakterlerin duruşlarına, mekana odaklanılmış. Bu tür durgun geçen senaryoları sevmiyorsanız, yoğun içine çeken bir hikâye istiyorsanız filmi tavsiye etmem. Televizyon izleme sahneleri ve bozuk kapılar pek fazlaydı filmde. Zeki Demirkubuz filmi izliyorum sandım bir an için. Acaba filmle bir alakası var mıdır yok mudur diye düşünürken final jeneriğine 'Teşekkürler' kısmında adını gördüm. Nuri Bilge Ceylan'ın tarzına pek yakıştıramadım. Televizyon karşısında öldürülen sahneleri. Onun yerine felsefik, anlamı olan, akla yatan diyaloglar olabilirdi. NBC'nin ilk filmlerinden sayılabileceği için ilklerin günahı olmaz diyebilirim. Evet, sanat filmi tarzına yakıştıramadım ama zaman geçtikçe kendini bu konuda nasıl geliştirdiğini de anlayabiliyoruz. Amatörlüğünü çok belli eden bir filmdi. NBC'nin durgun tarzına alışkın olsam da bu gerçekten çok boş bir filmdi. 'Boş' kelimesi film çok kötüydü olarak anlaşılmasın. Pek fazla diyalog olmadığı için böyle söylüyorum. Oyunculukları çok beğendim. Filmin durgunluğunu, o ağır havasını çok iyi taşımışlar Muzaffer Özdemir ve Mehmet Emin Toprak. Sadece duruşlarıyla bile karakterlerinin ruh hallerini yansıtabilmişler. Bu iyi oyunculuklarda onlara Cannes Film Festivali'nde en iyi erkek oyuncu ödülü kazandırmış. (Bu ödülü kazanan tek Türk oyuncular.) Mehmet Emin Toprak'ı Kasaba'da da beğeniyle izlemiştim, burada da aynı şekilde. Önü çok açık bir oyuncu imiş, maalsef ki ömrü yetmemiş. Filmin Ankara Film Festivali'nden dönerken kaza geçirip hayatını kaybetmiş. Cannes Film Festivali ödülü o öldükten sonra verildiği için yaşamında ulaşamamış bu ödüle.

kalli 2 years ago

Koku

Patrick Süskind

38 Gönderi

Koku kitabını 4-5 ay önce okumuştum, fakat o zamanlarda filmler hakkında eleştiri yazmaya yöneldiğim için kitap hakkında yazmamıştım. Bugün okuduğum kitapların listesini düzenlerken uzun zamandır kitap yorumu yazmadığımı farkettim ve Koku hakkında konuşmak istedim. Öncelikle gerçekten de sıradışı bir kitap.…devamıKoku kitabını 4-5 ay önce okumuştum, fakat o zamanlarda filmler hakkında eleştiri yazmaya yöneldiğim için kitap hakkında yazmamıştım. Bugün okuduğum kitapların listesini düzenlerken uzun zamandır kitap yorumu yazmadığımı farkettim ve Koku hakkında konuşmak istedim. Öncelikle gerçekten de sıradışı bir kitap. Kokuların Tanrısı olarak tanımlayacağımız baş karakterimiz Jean-Baptiste Grenouille tüm kokuları duyabilen biraz tuhaf, hatta baya tuhaf bir çocuktur. Bir gün kendisinin bir kokusu olmadığını farkeder ve kendi kokusunu kazanmak için başkalarının kokularını saplantı haline getirir. Bu onu geri dönülemez, şeytani bir yola sokar. Kitabın adını ve konusunu ilk kez duyduğumda heyecanlanmıştım. Kitabı okurken de her yeni bir sayfada, yeni bir bölümde bu heyecanım daha da arttı. Kitabın ilk başları daha çok karakterin iç dünyasını, kim olduğunu geldiği noktaya nereden geldiğini tanımak, anlamak için daha sakin. Karakter büyüyüp genç bir adam olduktan sonra korku-gerilim teması ortaya çıkıyor. Bir kitaptan bu kadar etkileyen korku-gerilim teması beklemezdim doğrusu. Harika bir karakter tasviri vardı. Ana karakterle bağ kurmak imkansız gibi bir şey olsa da tanımayı başardık, tabii bir yandan da gizemini koruyan yönleri vardı karakterin. Yan karakterleri de yabana atmamış. Onları da gerektiği kadar, gereken ayrıntılarla tanıtmış, kimiyle bağ kurmamızı, kimini de sadece tanımamızı sağlamış. Karakterleri bu kadar derin anlatır da betimlemeleri kötü olur mu hiç? Asla. Betimlemeleri o kadar güçlüydü ki kitabın içerisinde hissettim kendimi. Kitabın psikolojisine girdim diyebilirim. Hatta bazı yerlerde bu betimlemeler ve tasvirler o kadar ağırdı ki okumakta zorlanıp kitabı bıraktığım, birkaç gün ara verdiğim zamanlarda oldu. Ara ara zorlanmış olsam da bazen çok heyecanlanıp bazen çok şaşırsam da sonuna dek zevkle okuduğum bir kitaptı. Hatta finalini daha bi' zevkle okudum. Finalinde tüm kozunu, verebileceği tüm gerilimi kullanmış kitap. Ortaya da psikolojiyi etkileyecek harika bir final çıkmış. Eğer hâlâ okumadıysanız ve bu tür kitaplara ilginiz varsa hiç vakit kaybetmeyin.

kalli 2 years ago

Toradora!

Yuyuko Takemiya

10 Gönderi

Toradora anime dizisine ilk kez başladığımda, bir romantik dram-komedisinin üzerimde bu şekilde etki bırakacağını düşünmemiştim. Özellikle bir karakterin benim için unutulmaz olacağını. Evet Taiga. Diziyi bitirdikten sonra Taiga karakterine veda etmiş olmak içimde bir burukluk yarattı. Gelelim dizi hakkında düşüncelerime.…devamıToradora anime dizisine ilk kez başladığımda, bir romantik dram-komedisinin üzerimde bu şekilde etki bırakacağını düşünmemiştim. Özellikle bir karakterin benim için unutulmaz olacağını. Evet Taiga. Diziyi bitirdikten sonra Taiga karakterine veda etmiş olmak içimde bir burukluk yarattı. Gelelim dizi hakkında düşüncelerime. Bu kadar olumlu bir giriş yaptığım içib neler söyleyeceğimi de tahmib edersiniz. Yine de bir şeyler yazacağım. 25 bölümden oluşan anime, yaklaşık 25 dakikalık bölümlerden oluştuğu için kolayca bitirebilirsiniz. Her ne kadar romantik dram komedisi olsa da sahneler akıcı ilerliyor. Tabii bazı sahnelerinde dramatik anlara çok fazla odaklanıyor. Bu da diziyi biraz ağırlaştırıyor. Fakat dramatik yönü pek fazla olmadığı için dramayı sevmiyorsanız bile sıkılmadan izleyebilirsiniz. Dizinin muhteşem bir mizah anlayışı var. Kahkahalara boğmuyor, ama çoğu yerde gülümsetmeyi başarıyor. Romantik komedi olmanın da romantik drama olmanın da pek güzel hakkını veriyor. Karakterler arasındaki uyumsuz uyumda diziyi ayrıca güzel kılan ayrıntılardan. Ryuji karakteri sakin, disiplinli, düzenli halleri ile dikkat çekerken Taiga ise hırçın, düzensiz kişiliği dikkat çekiyor. Böylece aralarında uyumsuz bir çekim olmasına neden olup aralarındaki tuhaf çatışmanın dizinin mizahi tarafını güçlendirmesine sebep oluyor. Taiga karakteri olmasaydı da bu diziyi severdim ama bu kadar aklımda kalmazdı. Benim için diziyi üstlere taşıyan tüm halleriyle Taiga oldu. Ana karakterlerden bahsetmişken yan karakterlere değinmemek olmaz. Yan karakterlerden en sevdiğim karakter Minori oldu. Neşeli ve enerjik halleriyle diziye renk katan bir karakterdi. Fakat bu kadar çok işte çalışırken bir yandan da spor faaliyetleri yürütmesi, diğer yandan arkadaşlarına ve okuluna vakit ayırabilmesi beni yordu vallahi izlerken. Ami karakterinin gelişimi diziye olduğundan daha ilgi çekici olaylar kattığı için dizinin kilit isimlerinden biriydi. İtici karakterlerden biri olsa da ben Ami'yi sevdim. Diziyi izlerken gidişatın nasıl ilerleyeceğini tahmin etmek pek zor değil. Finali başından belli olan bir diziydi. Sahneler açık olsa da çok eğlendiğim, duygulandığım, karakterlerle bağ kurduğum bir dizi oldu. İlişkiler silsilesi çok güzel anlatılmıştı, biraz karmaşık olsa da rahatsız edici değil. Onun dışında aralarındaki çatışma harikaydı. Tatlı bir rekabet vardı, ben buna bayıldım! İzledikten sonra aklınızda kalacak romantik komedi animesi arayışındaysanız uğrayacağınız yer Toradora olmalı.

kalli 2 years ago

Aşk

Michael Haneke

17 Gönderi

George ve Anne birbirlerini çok seven 80 yaşlarında bir çifttir. Bir gün Anne'nin sağ tarafına felç iner. Onun hastalığı ilerledikçe George kendi sevgisini sorgular. Yaş aldıkça hastalanmak, en azından çiftlerden birinin sağlığını yitirmesi biraz kaçınılmaz bir şeydir. Haneke'nin anlatımıyla filmde…devamıGeorge ve Anne birbirlerini çok seven 80 yaşlarında bir çifttir. Bir gün Anne'nin sağ tarafına felç iner. Onun hastalığı ilerledikçe George kendi sevgisini sorgular. Yaş aldıkça hastalanmak, en azından çiftlerden birinin sağlığını yitirmesi biraz kaçınılmaz bir şeydir. Haneke'nin anlatımıyla filmde yaşlanmanın ve hastalığın insanlar üzerindeki etkisi anlatılır. Tabii bu etkiyi bir hastane ya da bakımevi ortamında birden fazla hasta üzerinden göstermek isteseydi bu kadar etkili olmazdı. Zira biri hasta rolünde biri de bakıcı rolünde iki karakterin ilişkisine odaklanınca çok daha etkili oluyor. Aşkı değil de yılların verdiği alışkanlıkla gelen bağlılığı izliyoruz bence filmde. Ağır bir drama. Çünkü derdi büyük olan bir film. Eh derdi büyük olunca da bunu yavaş yavaş işlemek istemiş, beni izlerken sıkmadı ama herkese de hitap etmeyeceğini söylemek isterim. Karakter tiplerini çok beğendim. Özellikle George karakterini. Hiçbir tavrında abartı, yapmacıklık yoktu. Karakterin bu kadar güzel yazılmasının yanında Jean-Louis'in tecrübeli oyunculuğunun da etkisi büyüktü tabii. Film için hem rolüne hem ekrana çok yakışmış. Jean-Louis'i ilk kez Üç Renk üçlemesinin Kırmızı filminde tanımıştım. Kendisini o filmde çok beğenmiştim. Bu filmde de düşüncelerim değişmedi. Anne karakteri de hastalık sürecini, hastalığın yavaş yavaş kendisini nasıl etkilediğini pek iyi bir şekilde yansıtmış ekrana. Sanki gerçekten hasta olmuş gibi. Emmanuelle Riva'yı da takdir etmemek olmaz. Hem Riva hem de Jean Louis ikisi de rollerinin hakkını vermişler ve filmi taşımışlar. Filmin içindeki sessiz çatışma gerçekten çok iyiydi. George karakterinin kendisiyle bir çatışması var. George karakterine hem kızacağımız hem hayran kalacağımız sahneler var. Kendi düşüncelerimize filme nereden baktığımıza bağlı. Aşk, fedakarlık, sevgi, saygı, anlayış gibi birçok duyguyu hissederken bir yandan da felsefik açıdan bu kavramların sorgulanmasını izliyoruz. Hem duygusal bağlamda, hem eleştirel anlamda harika bir yapım. Sürprizi olmayan, neler olabileceğini tahmin edebileceğimiz filmlerden. O yüzden George'nin tepkisi beni pek şaşırtmadı, böyle bir sahne bekliyordum. Final sahnesi biraz kafamı karıştırsa da üzerinde tekrar düşününce film boyunca yaşadığı içsel çatışmaları izlediğimiz George'nin hayalindeki sonu izledik diyebilirim. O böyle hatırlamak istedi evini, o şekilde terk etti. Biz de hatırasındaki gibi baktık. Filmde birçok metafor var. Güvercin metaforuna herkes dikkat etmiştir ve bir şekilde anlam çıkarmıştır. Ben diğer metaforlara değineceğim. Mesela filmde kapılar hep kapalı, karakter odaya girerken kapıyı kapatmayı ihmal etmiyor. Bu da kendilerini bile isteye kapattıkları izole yaşamı temsil ediyor. Bir sahnede George'nin kurduğu kısa bir hayali izliyoruz. Anne piyano çalıyor. Bu da George'nin geçmişe duyduğu özlemi anlatıyor. Metaforlarla dolu, ağır bir draması olan ama aynı zamanda da birçok duyguyu, düşünceyi sorgulatan aşk kavramının çok ötesinde bir film.

kalli 2 years ago

Birdman

Alejandro González Iñárritu

43 Gönderi

Spoiler içeriyor Anlaşılması ilk anda zor, kavraması daha da zor ama kesinlikle izlenmesi gereken bir yapım. Filmde eski sinema yıldızı Birdman rolüyle ortalığı kasup kavurmuş olan Riggan'ı izliyoruz. Riggan gözden düşmüş olan 'eski' bir yıldızdır. Eski şöhretini kazanmak için bir tiyatro oyunu…devamıAnlaşılması ilk anda zor, kavraması daha da zor ama kesinlikle izlenmesi gereken bir yapım. Filmde eski sinema yıldızı Birdman rolüyle ortalığı kasup kavurmuş olan Riggan'ı izliyoruz. Riggan gözden düşmüş olan 'eski' bir yıldızdır. Eski şöhretini kazanmak için bir tiyatro oyunu yazıp, yönetmeye karar verir. Oyunun provaları sırasında yaşadıkları kendi içinde bir savaş vermesine sebep olur. Riggan filmde sadece gözden düşmesiyle değil birçok şeyle mücadele ediyor. Eski karısı, kızı, sevgilisi, beğenmemek üzere kendini progralamış bir eleştirmen, ekibin diğer üyeleri... En önemlisi de kendi egosuyla, Birdman karakteriyle bir savaş veriyor. Varoluşsal sancılar çeken bir film olsa da felsefe anlatılarıyla boğmuyor. Aslına bakarsanız herhangi bir türe tamamıyla atfedebileceğim bir film değil. Bazı yerlerinde hoş bir gerilim var. Fazla korkutmayan ama gerilim olmanın hakkını veren bir gerilim. Bazı sahnelerinde dram var fakat üzücü olanlardan değil, kendini toparlayan bir drama. Çok nadir de olsa komedi var. Kahkahalara boğan esprileri olmasa da ince dengeli bir mizahı var, ki böyle bir filmde ucunu kaçıran bir komedi olsaydı pek anlamsız olurdu galiba. Tutkulu bir romantizm var. O da diğerleri gibi ucunu kaçırmıyor, olması gereken yerde olması gerektiği sürede yaşanıyor. Riggan karakterine -doğal olarak- daha fazla ağırlık vermiş olsa da diğer karakterleri de yabana atmamış. Her karakter kendine has özellikleri ile belli yerlerde öne çıkıyorlar ve bu filmin iyi yönlerinden biri. Karakterlere girmişken oyunculardan bahsetmemek olmaz sanırım. Her oyuncu rolüne çok yakışmıştı ve gerçekten harika iş çıkarmışlardı. Tabii başrole ayrı bir pencere açmak gerekir. Micheal Keaton karakterin hem o sakin yönünü hem de egoist tarafını çok güzel aktarmış kameraya. Yapmacıklıktan uzak bir oyunculuk sergilemiş. Edward Norton. Bu isimden bahsetmeden geçersem haksızlık yapmış olurum. Mike karakterinin o umursamaz, hafif egolu, baya çapkın hallerini o kadar iyi oynamış ki... Edward Norton'a hayran olurken karaktere sinirlenmeden edemiyorsunuz. Riggan Birdman karakteriyle tamamen özdeşleştiği için, bazı zamanlarda kim olduğunu unutup kendini o sandığı için biz de onu Birdman olarak izliyoruz. Özel güçlerinin olduğunu, telekineziyle cisimleri hareket ettirebildiğini, uçabildiğini görüyoruz. Tabii aynı zamanda da bütün bunların bir yanılsama olduğunu da görüyoruz. Aynı sahneyi ardıardına hem Riggan'ın hem de baş karakterin zihninden farklı şekilde göstermek gerçekten harika düşünülmüş bir fikir. Film sadece senaryosuyla, karakter kullanımıyla, konuyu işlemesiyle vs. önemli değil. En iyi çekim tekniklerinden birine sahip. Tek plan çekim. 2 saat boyunca kamera hiç kesilmiyor, sanki kameraman bizmişiz gibi durmadan oyuncuları takip ediyoruz. Bu yöntemle çekilen filmler biraz yorucu gelse de daha gerçekçi hissettiriyor, daha oradaymış gibi... Filmi birçok kişinin gözünden izliyoruz. Fantastik sayılabilecek sahnelerde Riggan'ın gözünden. Riggan'ın zihninde olanların bir yanılsama olduğunu farkettiğimiz anlarda Jake'nin, taksicinin gözünden, tek plan çekimi sayesinde kameramanın gözünden. Ve tabii en önemlisi yönetmenin ve senaristin gözünden. Hepsinin toplamıyla kendi gözümüzden. Kimin zihniyle, gözüyle bakarsak bakalım mükemmel bir film.

kalli 2 years ago

Perde Açılıyor

Joseph L. Mankiewicz

4 Gönderi

İzleyecek bir şeylere karar vermeye çalışırken elimdeki IMDB listesini açtım, 'bunu izledim, bunu izledim' diye diye geçip sonunda Perde Açılıyor filminde karar kıldım. Öncelikle şunu belirtmek isterim ki aldığı tüm ödülleri, olduğu konumu hatta daha fazla yükseltilmeyi hakeden bir yapım.…devamıİzleyecek bir şeylere karar vermeye çalışırken elimdeki IMDB listesini açtım, 'bunu izledim, bunu izledim' diye diye geçip sonunda Perde Açılıyor filminde karar kıldım. Öncelikle şunu belirtmek isterim ki aldığı tüm ödülleri, olduğu konumu hatta daha fazla yükseltilmeyi hakeden bir yapım. Fakat her sinemasevere de hitap etmeyeceğini, hatta raf bünyesinin zevklerini az çok anlayabildiysem çoğunluğa hitap etmeyeceğini de söylemek isterim. Yine de izlenmesinin bu kadar az olmasının şaşkınlığı içinde filmi önereceğim. Filmi kısaca şöyle özetleyip hakkında konuşmaya devam edebilirim. Margo Channing dönemin en başarılı, en sevilen kadın tiyatro oyuncularındandır. Bir gün hiç beklemediği anda hayatına büyük hayranı Eve Harrington girer. Bu genç kız 40'ına gelmiş, olgunlaşmanın sendromuna girmiş Margo Channing'in hayatında birçok şeyi değiştirir. Ağır bir film değil. Çok olay yok ama akıcı olduğunu söyleyebilirim. En azından benim bakış açıma göre akıcıydı. Fakat çok fazla konuşma sevmeyen, görsel aksiyon arayan birini tatmin etmez. Filmlerdeki bol konuşmaları, -tabii altı dolu, bir hissiyatı olan diyalogları- seven biri olarak bu filmi de sevdim. ''Ne söylersem spoiler olur.'' diyecektim fakat filmin açılışını, yazılı olan konusunu görünce soöyeyeceklerimin spoiler olmayacağında karar kıldım. Açılış sahnesini Eve'nin ödül aldığı sahne ile yapıyor. Daha sonra zamanda biraz geriye gidip bu noktaya nereden gelindiğini izletiyor. Hiç bitmek bilmeyen konuşmaların arasında konu o kadar iyi işlenmiş ki bir izleyici olarak -her ne kadar başından neler olduğu belli olsa da- sinsi planlarını bazen benim bile farkedemediğim etkileyici bir senaryosu vardı. O yükselişi çok farkettirmeden, yavaş yavaş verdi. Sanki Margo ile aynı hisleri yaşıyor gibi hissettim izlerken. Neler olacağının farkındasın ama bir yandan da farkında değilsin gibi. Hem müthiş, hem harika. Filmin oyuncuları bir efsaneydi. Karen rolüne hayat veren Celeste Holm ve çok kısa bir süre kendisini gördüğümüz Marliyn Monroe haricinde hiçbir oyuncuyu daha önce izlemedim, fakat efsane olduklarını anlamak için tek bir rollerini görmek yetti. Özellikle Eve karakterini canlandıran Anne Baxter'i çok beğendim. O masum, çekingen genç kızı da dönüştüğü kadını da olabileceğinin en iyi şekilde canlandırdı. Anne Baxter'e parantez açmışken Margo karakterine hayat veren Bette Davis'ten bahsetmemek olmaz. Kendine has bir tavrı vardı. İzlerken o tatlı, göze batmayan rahatsız etmeyen egosuna hayran kaldım. Filmde kadın oyuncuların özel bir havası vardı. İzlerken iyi kötü tüm enerjilerinin kendime geçtiğini hisettim. Daha fazlasını yazmak isterim, ama kelimeler birbirine karışır, cümleler dolanır. O yüzden yavaş yavaş noktalamak istiyorum. Sanat dünyasının arka tarafına ufak bir delik açıp biz seyircilere anlatan bir film. Her bi' şeyiyle zihin dolduruyor. Yılına bakmadan, ya da tam da izlendiği yıla bakaraktan izlenmeyi hakeden bir yapım.

kalli 2 years ago

Senden Bana Kalan

Alexander Payne

5 Gönderi

Zengin bir adam olan Matt King karısının geçirdiği tekne kazasından sonra ilgisiz bir baba olduğunu fark eder. Karısının komada olduğu süreçte vaktinin neredeyse tamamını 2 kızına ayırmak isterken bir yandan kızlarının sorunlarıyla yüzleşir, bir yandan da hoşuna gitmeyecek gerçeklerle. Filmi…devamı