(@) - Raf

Eğer bu filmi izlemeye karar verdiyseniz kendinize bir zaman ayırın. Zihnini boşaltıp, 'çerezlik', 'vakit geçirmelik' gibi düşüncelerden uzak bir şekilde izleyin. Çünkü film biraz yorucu bir yapım. Zihin doluyken veyahut yoğun bir gün geçirdikten sonra izlemek film için olumsuz düşüncelere…devamıEğer bu filmi izlemeye karar verdiyseniz kendinize bir zaman ayırın. Zihnini boşaltıp, 'çerezlik', 'vakit geçirmelik' gibi düşüncelerden uzak bir şekilde izleyin. Çünkü film biraz yorucu bir yapım. Zihin doluyken veyahut yoğun bir gün geçirdikten sonra izlemek film için olumsuz düşüncelere kapılmanıza sebep olabilir. Filmin konusu oldukça sıradan. En azından bir polisiye-cinayet kurgusuna göre. Konunun sıradanlığı yanında işlenişi de sıradan. Yani beklediğim şekildeydi. Fakat bu kadar sıradan bir şeyi aynı zamanda bu kadar ilgi çekici şekilde işlemek bence büyük bir başarı. Filmden hiç düşmedim dersem yalan söylemiş olmam. Filmde gereksiz bulduğum, beni rahatsız eden bir oyuncu yoktu. Bazı oyuncular diğerlerine nazaran azıcık sönük kalmış olsa da hepsinin performansı gayet iyiydi. Zaten filmin durgunluğuna öyle çok patlayan, abartılı bir oyunculuk yakışmazdı. Benjamin Espasito rolüyle başrolde izlediğimiz Ricardo Darin'i daha önce Dokuz Kraliçe (eğer izlemediyseniz bunu da mutlaka izleyin, harika bir ters köşe) ve Arjantin 1985 filmlerinde de izlemiştim. Performansını çok beğenmiştim. Bu filmin ruhuna da çok iyi bir oyunculukla katkı sağlamış. Film biraz uzundu. Aslında 120 dakikalık süre için ideal diyebilsekte yavaş işlenmesi ve adrenalin yaratacak sahne yer alması ya da bir patlama yapmaması filmin ağır ilerlemesine bu bağlamda da uzun hissedilmesine sebep olmuş. Filmin bazı sahnelerini -romantik kısımları- gereksiz buldum. Romantizme ihtiyaç duymayan bir filmdi. İhtiyaç duymaması bir yana bu sahneler filmi gereksiz uzatıp düşürmüş de aynı zamanda. Filmin müziklerini, müziklerinin filme kattığı havayı çok beğendim. Özenle seçilmişler sanki. Bence bir filmde müzik detayı da oldukça önemli. Film kullandığı müzikle, müziği kullandığı sahneyle yükselebilir ya da düşürübelir. Bu filmi yükseltmiş. Olayların sonu bana garip hisettirdi, hem bekliyordum, hem beklemiyordum. Sürpriz oldu ama aynı zamanda olmadı. Buna sebep olan filmin katili ta en başında açık açık sunup sonuna dek 'acaba' dedirten sahneleri karşımıza çıkarması. Bu kadar ağır işlemesinin sebebi de sürekli sorgulama içinde tutup, hızlı bir temponun gafletine kapılıp filmin düşündürücülüğünden koparmamak olabilir. Çok hızlı bir tempo bu film için abes kaçardı, gördüğü rağbeti göremezdi.

kalli 2 years ago

Elm Sokağında Kabus

Wes Craven

29 Gönderi

Küçüklüğümde (bundan 15-16 yıl önce falan) izlemekten en çok zevk aldığım korku filmlerinden biriydi Elm Sokağında Kâbus. O zamanlar bilgisayarımız falan olmadığından -olsaydı bile internetten filme kolayca ulaşabilir miydik bilmiyorum- serinin tamamını izlememiştim. Sadece elimizde ilk filmin cd'si vardı. Ara…devamıKüçüklüğümde (bundan 15-16 yıl önce falan) izlemekten en çok zevk aldığım korku filmlerinden biriydi Elm Sokağında Kâbus. O zamanlar bilgisayarımız falan olmadığından -olsaydı bile internetten filme kolayca ulaşabilir miydik bilmiyorum- serinin tamamını izlememiştim. Sadece elimizde ilk filmin cd'si vardı. Ara ara abimle evde yalnız kaldığımızda açar izler, baya da eğlenirdik. Sonra rüyalarımda Freedy'i kovalar, kaçardım. Her neyse geçmişi bir yad edeyim isteyiyle yeniden açtım filmi. Bu sefer serinin tamamını izleme kararıyla. Kararımı uyguladım ve serinin tamamını izledim. Çok farklı hikâyeler dönse ayrı ayrı yorumlamaya değer bulabilirdim ama 6 filmde de hemen hemen aynı şeyler işlendiği için tek bir çatıda toplamak daha mantıklı geldi. Son film ilk 6 filmden biraz daha farklı, çok da ayrılmıyor ama kendince bir farklılığı var. İyi mi kötü mü olduğunu da yazımın devamında açıklayacağım. Freddy Krueger karakterini izlemek çocukluğumda da eğlendirirdi, şimdi de eğlendirdi. Fakat biraz fazla eğlendirdi, çünkü gerilim yaşamak, korkuyu hissetmek amacıyla açtığım serinin birçok yerinde güldüğümü farkettim. Eskiden de çok korkutmazdı ama en azından rüyalarıma gelecek kadar etkilerdi. Bu sefer tüm seriyi izlediğim, bunun için 5 günümü ayırdığım halde birkez bile rüyama girmedi. Eğlenmek güzel ama insan korku filmi serisinde korku da bekliyor. Filmde bir sürü saçma sahne vardı, ölüm sahneleri bana göre çok anlamsızdı. Bir de tekrar eden sahnede çoktu. Serinin tüm filmlerinde birbirini tekrarlayan sahneler izledik, bu da zaten çok hissedemediğim korku duygusunu sıfıra indirip Freddy karakterinin sempatik tavırları sayesinde eğlenceye bıraktı. Makyaj, kostümler, kan gösterileri vs. dönemine göre baya iyi ve gerçekciydi. Özellikle yanık makyajı baya iyiydi, ki Freddy Krueger'i Freddy Krueger yapan tırnaklarından sonra yanıklığı. Seri uzun olduğu için süresinin uzun tutulmaması ideal geldi. Her sahneyi tam dozunda ve yerinde kullanmışlar. Keşke tekrar etmeseymiş, ya da bu kadar uzatmasalarmış seriyi. Oyunculuk olarak Robert Englund'dan başka beğendiğim biri olmadı. Sanırım filmin hissiyatının bana geçmeme sebeplerinden biri de oyunculardan o korkuyu alamamaktı. Antikahramanın iyi oynaması tek başına yetmiyor, kurbanlarının da çok iyi oynaması lazım ki korku hissiyatını alabilelim. Gelelim diğerlerinden farklı olan son filme. Serinin 1. ve 3. filminde Nancy karakterini canlandıran Heather Langenkamp'ı bu sefer kendisi olarak izliyoruz. Freddy gerçek dünyaya gelmiş, bakalım neler oluyor tarzı bir senaryo. Son filmin konusu ilgimi çekti ama konuyu işlemekte başarısız kalmışlar. O yüzden kötü bir seri finaliydi. Vurucu bir final yapamayacaksanız -bunu filmin final sahnesi için değil geneli için söylüyorum- neden bu filmi yaptınız? Final demişken filmlerin finalinden bahsetmemek olmaz. Finaller gerçekten final gibiydi. Bu hoşuma gitti, çünkü devamı çekilmeseydi pek bir problem olmayacaktı, yarım kalmışlık hissini de vermeyecekti. O yüzden final gibi final sahnelerini beğendim. (Seriyi beğenmek için azıcık bahane mi bulmaya çalışıyorum ne?) Kısacası şöyle toparlayabilirim. Zamanı geçmiş bir seri ilk çıktığı zamanlar bir etki yaratmıştır, 2000'lerde de arasında da etkisini devam ettirmiştir. En azından ben ilk filmi severek, biraz da etkilenerek izliyordum. Fakat şu dönem için baya eski, modası çok geçmiş bir korku serisi. Gırgırını, şamatasını çevirmek için arkadaş ortamında izlenebilir. Korku teması olarak çok sarmadı, ama eğlendirdi.

kalli 2 years ago

Rebecca

Alfred Hitchcock

8 Gönderi

Filmin Netflix yapımı olan 2020 versiyonu listemdeydi. İzlemek için bakınırken 1940 yılında Alfred Hitchcock tarafından da çekildiğini gördüm. İki film arasında çok düşünmeden bunu izlemeye karar verdim. Çünkü Alfred Hitchcock yani. 2020 yılında yapılmış bir filmden daha kötü yapmış olma…devamıFilmin Netflix yapımı olan 2020 versiyonu listemdeydi. İzlemek için bakınırken 1940 yılında Alfred Hitchcock tarafından da çekildiğini gördüm. İki film arasında çok düşünmeden bunu izlemeye karar verdim. Çünkü Alfred Hitchcock yani. 2020 yılında yapılmış bir filmden daha kötü yapmış olma ihtimali yok. Zaten IMDB puanları da bunu açıkca belli ediyor. Neyse Netflix eleştirisine girmeyip filme geçeyim. Alfred Hitchcock bu filminde izlediğim diğer filmlerine nazaran farklı bir tarz kullanmış. Romantizme giriş yapıyor. Bu da biz izleyicilere farklı bir deneyim sunma fırsatı yakalıyor. Film romantizm ve gerilim temasını harika bir şekilde harmanlamış. Hitchcock'un gizem, gerilim ve korku temalarında bir öncü olduğuna aşina olmayanımız yoktur. Rebbeca'da romantizmle harmanlanmış, bol gizemli ve gerilimi iliklere kadar hissettiren sıradan ama usta bir ismin dokunuşuyla mükemmeleşmiş bir hikâyeyi izliyoruz. İlk başlarında sakin bir havası vardı. Fakat gelecek olan gizemlerle dolu gerilimi de hafiften hafiften hissettiriyordu. Filme bu şekilde alıştırdığı için giriş aşamasında sıkılmadım. Bayan Winter Maxim Winter ile evlenip köşke yerleşince olaylar silsilesi başlıyor. Bayan Winter her yerde eşinin eski karısı Rebecca'nın hatıralarıyla karşılaşıyor. Rebecca'ya takıntılı olan evin başkahyası Bayan Danvers'in evin yeni hanımına karşı bir düşmanlık beslemesiyle olaylar daha ürkütücü bir hâl alıyor. Eski filmlere karşı hep bir ön yargı olsa da ben eski filmleri daha çok seviyorum. Çünkü sinemaya kazanç kaygısının girmediği, sinemanın sanat olduğu zamanlarda yapılmış filmler bunlar. O yüzden zevkine daha çok varıyorum. Birde bu filmin temasına siyah-beyaz çok yakışmış. Finalini beğendim fakat biraz sürprizli bir şeyler beklerdim. Böyle bir film için sıradan kalmış final. En azından ağzımı açık bırakacak, beni şoklardan şoklara sokacak bir final izlemek isterdim. Böyle bir final izletmemiş olsa da verdiği seyir zevki harikaydı.

kalli 2 years ago

Yakın Plan

Abbas Kiarostami

29 Gönderi

Abbas Kiyarüstemi, İran sinemasının en önde gelen yönetmenlerindedir. Bugün de onun bir filmi hakkında konuşacağım. Yakın Plan filmi konu olarak olmasa da yapım olarak izlediğim en farklı filmlerden biriydi. Abbas Kiyarüstemi Yakın Plan filmiyle alışılagelmiş sinema dünyasına başka bir pencere…devamıAbbas Kiyarüstemi, İran sinemasının en önde gelen yönetmenlerindedir. Bugün de onun bir filmi hakkında konuşacağım. Yakın Plan filmi konu olarak olmasa da yapım olarak izlediğim en farklı filmlerden biriydi. Abbas Kiyarüstemi Yakın Plan filmiyle alışılagelmiş sinema dünyasına başka bir pencere açıp, bir ışık tutmuş diyebilirim. Öncelikle film hakkında değerlendirmelerime geçmeden önce filmi belgesel kategorisinde değerlendirmenin daha sağlıklı olacağı düşüncesindeyim. Elbette bir 'film' olduğu için içine ufak tefek kurgular katılmış ama olayı yaşayan gerçek kişilerle, olayların birebir hali, amatör bir biçimde çekilmiş ve sinemaya kazandırılmış. Kişiler direkt kendini oynadıkları için oyunculuklarını beğendim. Daha doğrusu oyunculuklarını da amatörlük vardı ama kendi yaşadıkları olayları oynayıp anlattıkları için duygular, tepkiler daha doğal ve içtendi. Bana geçtiğini söyleyebilirim. Çekimlerdeki amatörlüğe gelirsek ben bunun yönetmen tarafından bilerek yapıldığı düşüncesindeyim. İmkanlar dahilinde böyle amatör bir çekimin ortaya çıktığını düşünmüyorum. Gerçekliği daha net aktarmak için amatörlük katılmış. Eğer böyle ise farklı ve güzel bir düşünce. Konuyla da bağdaştırınca çekimlerdeki kalitesizlik rahatsız etmiyor. En başında dediğim gibi bunu bir belgesel olarak düşünürsek daha iyi geçer. Biraz da olumsuz eleştiri yapmak isterim, övgü yeter. Süresinin kısa olmasına rağmen süreyi takip etme isteği duydum, çünkü biraz ağır tempoda bir filmdi. Bir tartışma, bir patlama noktası bekledim. Lâkin tam aksine çok sakin geçti film. Olaylar birebir aktarıldığı için böyledir elbette ama olayları yaşarken hiç mi kendilerini aptal gibi hissedip karşı tarafa saldırmak istemediler? Saldırı illa ki fiziksel olmak değil elbette sözlü olarak bağırıp çağırmak akıllarından geçmedi mi? Bu kadar durgun olması ve beklediğim patlamayı alamamak beni biraz düşürdü açıkcası. Bir yandan da olaylar olduğu gibi anlatıldığı için olmayan bir kurgu katmak istememiş olabilirler, bu da kabul edilebilir elbette. SPOİLER! Ben suçlu konumundaki adamın gereksiz masum gösterildiği kanaatindeyim. İzleyiciye de adamı masum olarak aktarmaya çalışmışlar. Kötü niyetle yapmamış olsa bile birilerini dolandırmış, karşı tarafın affedip affetmesiyle ilgilenmiyorum tabii ki burada. Fakat bu kadar masum gibi gösterilmesi biraz abesti doğrusu. SPOİLER BİTTİ DEVAM EDEBİLİRSİNİZ... Bazı sahneler çok sessiz geçiyordu, buralarda biraz sıkıldım. Çünkü film izlerken ya diyalog arıyoruz ya da görsellik. Filmin mekansal olarak çekildiği yerler sınırlı olduğu için doyurucu görsellik yoktu, eh bu sahnelerde bir de diyalogda olmayınca sıkıcılaştı. Fakat filmin bütününe bakarsak tam anlamıyla olmasa da iyi bir anlatıma sahipti. İran sinemasını merak edenlere farklı bir deneyim sunacak belgesel olarak atfedebileceğimiz iyi bir yapım.

kalli 2 years ago

Kırmızı Gören Kedi

Lilian Jackson Braun

1 Gönderi

Kitabı kullanmış olduğum e-kitap uygulamasından görmüştüm. 'Kedi' adını görünce dikkatimi çekti ve okumaya başladım. Bir de işin içine polisiye girince daha dikkat çekici ve zevkli bir hâl aldı. Fakat aldığım zevk çok da uzun sürmedi. Kitabın bir dil sorunu vardı.…devamıKitabı kullanmış olduğum e-kitap uygulamasından görmüştüm. 'Kedi' adını görünce dikkatimi çekti ve okumaya başladım. Bir de işin içine polisiye girince daha dikkat çekici ve zevkli bir hâl aldı. Fakat aldığım zevk çok da uzun sürmedi. Kitabın bir dil sorunu vardı. Sanırım yayınevinden kaynaklı bir çeviri sıkıntısı yaşanmış. Veyahut çevirmen kitabı çok düz çevirmiş. Bu gibi sıkıntılardan ötürü bazı yerlerde kitabın heyecanı bana geçmedi. Kedinin zekasına bayıldım. Kedili kısımları daha bi' zevkle okudum. Bunda kedi aşığı olmamın da payı büyük elbette ama yazar bu kısımları çok eğlenceli kurgulamış. Zevkli bir kurguyla sonucunu bildiğimiz daha doğrusu rahatlıkla tahmin edebileceğimiz bir cinayet kurgusu okuyoruz. Olayın nasıl geliştirdiğini, nasıl çözüme kavuştuğunu vs. Bu esnada karakterleri de tanıyoruz. Kitapta herkesin rahatsız olabileceği bir durgunluk vardı. Her ne kadar eğlenceli konuya, kurguya sahip olsa da bunu anlatmakta başarısız olmuş. Bazı yerlerde cümleler gerçekten tıkanmış. Bu tıkanıklığın çeviri hatasından kaynaklı olduğunu sanmıyorum. Direkt yazarla ilgili bir sorun diye düşünüyorum. Yazarın adını dahi duymamıştım daha önce. Belki tarzı bu şekildedir, ama bu beni rahatsız etti. Kitabın belli bir kısmına kadar daha sindire sindire ilerliyor. Olayları çözmekte acele etmiyor, lâkin bir dönüm noktasından sonra pat diye her şey çözülüyor. Biraz oldu bittiye getirilen bir final olmuş diyebilirim. Anlatım başarılı olsaydı kurgusu ve konusuyla tam puanlık bir kitap olabilirdi. Durgun anlatım, yerini bulmayan cümleler, dengesiz ilerleme, basit final, herhangi bir sürpriz görememek kitabı düşürmüş. Kedi ve polisiye sevenler bir şans verebilir. Belki beğenirsiniz. Uzun bir kitap olmadığı için ve eğlenceli kısımları da olduğundan ötürü okunduğuna pişman etmez. Uzun olsaydı keşke vaktimi harcamasaydım derdim.

kalli 2 years ago

Kumarbaz

Dostoyevski

98 Gönderi

Kitabı ilk kez okuyacağımda sadece kumar masasının etrafında dönen, gün geçtikçe karakteri yiyip bitiren bir hikâye ile karşı karşıya kalacağımı sanmıştım. Kısmen böyle sayılabilse de bu noktaya gelirken ki gelişim aşaması çok önemli. Kumar bağımlılığını, hatta kumar masasında geçen sahneleri…devamıKitabı ilk kez okuyacağımda sadece kumar masasının etrafında dönen, gün geçtikçe karakteri yiyip bitiren bir hikâye ile karşı karşıya kalacağımı sanmıştım. Kısmen böyle sayılabilse de bu noktaya gelirken ki gelişim aşaması çok önemli. Kumar bağımlılığını, hatta kumar masasında geçen sahneleri o kadar iyi betimlemiş ki Dostoyevski okurken kendimi Alexey'in yerine koyamadan edemedim. Kitabı okurken sadece Alexey ile değil, neredeyse -ön plana daha çok çıkanlar elbette- bütün karakterlerle bütünleşmeyi başarıyorsunuz. Çünkü bu konuda ciddi anlamda mükemmel, derin bir karakter tasviri sunuyor. Hikâyenin gidişatı biraz yavaştı. Olayların patlama noktası diyebileceğimiz, kumar tutkusunun hadsafaya ulaştığı ve beni içine çektiği bölüme geç girmiş olsa da bu beni sıkmadı. Çünkü olaylara giriş yaparken ki yaşananlarda sonrasını besleyen, ana hikâyeden kopmayan, Rus toplumunu yansıtan olaylardı. Alt-üst dengesinin muazzam bir şekilde kurulduğunu söylemek isterim. Aristokrat sınıfının eleştirisi oldukça derin ve okuyucuyu etkileyen bir biçimde yapılmış. Kitapta kumar bağımlılığına karşı derin bir eleştiri görüyoruz. Fakat ana karakter her zaman kaybetmiyor, ya da bir şekilde onu kumara iten gelişmeler yaşanıyor. Aslında bu bağımlığığından tamamen kurtulamadığını da görüyoruz. Kumar bağımlılıkların en kötülerinden biri olsa da kitapta tamamıyla kötü olarak gösterildiğini düşünmüyorum. Büyük bir eleştiri var ama bazı konularda takdir okuyucuya bırakılmış. Takdir okuyucuya bırakılmış derken finalinden de söz etmemek olmaz. Finali açık uçlu bitmiş. Artık biz zihnimizde nasıl canlandırırsak o yöne çekilebilecek bir final. Bu da beni rahatsız etmedi. Zira eleştiriye, alternatif sonlara açık bir kitap. Son olarak şunu söylemek isterim. Eğer karakterin sadece kumar oynamasını okusaydık, kazanmak ve kaybetmek arasında gidip gelen bir kitap olsaydı bu kadar dikkat çekmezdi ve Rus Edebiyatı'nda önemli bir yere oturmazdı sanırım. Kumarın dışında ana hikâyeden kopmadan gelişen ara hikâyeler, yan karakterlerin yaşantıları ve tasvirleri kitabı iyi bir konuma taşımış.

kalli 2 years ago

Mai ve Siyah

Halid Ziya Uşaklıgil

11 Gönderi

Kimi eserler vardır, konusu ilgi çekici değildir ama anlatış, işleniş çok güzeldir. Kimileri de konu çok iyidir fakat işleniş zayıftır. Mai ve Siyah da konusu (en azından benim için) dikkat çekmeyen ama anlatışı çok iyi olan kitaplardandır. Bu sebeple konu…devamıKimi eserler vardır, konusu ilgi çekici değildir ama anlatış, işleniş çok güzeldir. Kimileri de konu çok iyidir fakat işleniş zayıftır. Mai ve Siyah da konusu (en azından benim için) dikkat çekmeyen ama anlatışı çok iyi olan kitaplardandır. Bu sebeple konu olarak beni çekmese de kelime seçkisiyle, betimlemesiyle, karakter tahlilleri, iç dünyasını yansıtma şekliyle çok beğendiğim bir eser oldu. Kitabın konusundan bahsetmem gerekirse hikâye Ahmet Cemil adındaki bir adam etrafında dönüyor. Ahmet Cemil'in aile yaşantısını, aşkını, bir taraftan da hayaline ulaşmak için çabalamasını izliyoruz. Konu sıradan gibi görünse de Ahmet Cemil'in gerek aile yaşantısı, gerek özel hayatı, gerekse mesleki hayatı iyi bir şekilde anlatılmış. Ahmet Cemil hepimizden parça olan bir karakter. Böyle bir karakterin bu kadar yoğun tasvir edilmesini beğendim. Fakat bazı karakterler de bu sebepten ötürü çok aşağıda kalmış. Mesela Lamia karakterini daha iyi tanımak isterdim. Bir de daha yoğun dışsal çatışma beklerdim. Kitap gittikçe açılan bir eser. İlk başları gerçekten yavaş bir tempoda ilerliyor ve sıkıyor. Hatta bir ara okumamayı düşünüp uzun bir ara verdim, sonrasında ise hakkındaki olumlu eleştirileri göz önüne aldım ve kitaba devam ettim. Gittikçe temponun arttığını, daha doğrusu daha akıcı hâle geldiğini farkettim. Finaline geldiğimde ise kesinlikle okumama değen bir eser olduğunu anladım. Kitabın dili ağırdı. Sanırım günümüz Türkçesine uyarlanmış versiyonu da var. Fakat Halit Ziya'nın düşüncelerini daha iyi anlamak ve dönemin tasvirini kavramak açısından ağır diliyle okunması taraftarıyım. Kitap bazı noktalarda çok yavaşladı ve olmasa da olur dediğim kısımları vardı. Bu kısımlar kitabın mükemmeliğini öldürmüş bence. Biraz da karmaşıktı. Aslında hayatta karmaşıktır. Hep birden fazla olaylar yaşarız. Bu olaylar da birbirine karışır, birbiriyle çatışır. Romanda da Ahmet Cemil'in tüm yaşantısı birbirine karışıyor. Tabii sürekli bir karmaşa yok. Nizami bir dengede var. Sadece bazenleri bu dengeyi kaybetmiş, bu da beni birazcık rahatsız etti. Konu olarak sıradan ama anlatış olarak (sonradan açılmış olsa da) harika bir kitap. Dönemin edebiyatının tüm özelliklerini neredeyse kusursuz biçimde yansıtıyor ve duygusal iç çatışmaları ile ana karakterin harika bir tasvirini sunuyor.

kalli 2 years ago

Uzak

Nuri Bilge Ceylan

44 Gönderi

Nuri Bilge Ceylan'ın Taşra üçlemesinin son filmi. Daha önce ilk film olan Kasaba'yı izlemiştim. Nuri Bilge Ceylan'ın en azından bir filmini dâhi izlediyseniz filmin ağır olduğunu tahmin edebilirsiniz. Ağırlığının yanında biraz da durgun geçen bir film. Pek fazla diyalog olduğunu…devamıNuri Bilge Ceylan'ın Taşra üçlemesinin son filmi. Daha önce ilk film olan Kasaba'yı izlemiştim. Nuri Bilge Ceylan'ın en azından bir filmini dâhi izlediyseniz filmin ağır olduğunu tahmin edebilirsiniz. Ağırlığının yanında biraz da durgun geçen bir film. Pek fazla diyalog olduğunu söyleyemem. Varolan diyaloglarda genelde hayatın içinden, bizden hisettiren, hepimizin yaşayacağı-yaşadığı türde diyaloglar. Filmde konuşmalardan çok karakterlerin duruşlarına, mekana odaklanılmış. Bu tür durgun geçen senaryoları sevmiyorsanız, yoğun içine çeken bir hikâye istiyorsanız filmi tavsiye etmem. Televizyon izleme sahneleri ve bozuk kapılar pek fazlaydı filmde. Zeki Demirkubuz filmi izliyorum sandım bir an için. Acaba filmle bir alakası var mıdır yok mudur diye düşünürken final jeneriğine 'Teşekkürler' kısmında adını gördüm. Nuri Bilge Ceylan'ın tarzına pek yakıştıramadım. Televizyon karşısında öldürülen sahneleri. Onun yerine felsefik, anlamı olan, akla yatan diyaloglar olabilirdi. NBC'nin ilk filmlerinden sayılabileceği için ilklerin günahı olmaz diyebilirim. Evet, sanat filmi tarzına yakıştıramadım ama zaman geçtikçe kendini bu konuda nasıl geliştirdiğini de anlayabiliyoruz. Amatörlüğünü çok belli eden bir filmdi. NBC'nin durgun tarzına alışkın olsam da bu gerçekten çok boş bir filmdi. 'Boş' kelimesi film çok kötüydü olarak anlaşılmasın. Pek fazla diyalog olmadığı için böyle söylüyorum. Oyunculukları çok beğendim. Filmin durgunluğunu, o ağır havasını çok iyi taşımışlar Muzaffer Özdemir ve Mehmet Emin Toprak. Sadece duruşlarıyla bile karakterlerinin ruh hallerini yansıtabilmişler. Bu iyi oyunculuklarda onlara Cannes Film Festivali'nde en iyi erkek oyuncu ödülü kazandırmış. (Bu ödülü kazanan tek Türk oyuncular.) Mehmet Emin Toprak'ı Kasaba'da da beğeniyle izlemiştim, burada da aynı şekilde. Önü çok açık bir oyuncu imiş, maalsef ki ömrü yetmemiş. Filmin Ankara Film Festivali'nden dönerken kaza geçirip hayatını kaybetmiş. Cannes Film Festivali ödülü o öldükten sonra verildiği için yaşamında ulaşamamış bu ödüle.

kalli 2 years ago

Koku

Patrick Süskind

38 Gönderi

Koku kitabını 4-5 ay önce okumuştum, fakat o zamanlarda filmler hakkında eleştiri yazmaya yöneldiğim için kitap hakkında yazmamıştım. Bugün okuduğum kitapların listesini düzenlerken uzun zamandır kitap yorumu yazmadığımı farkettim ve Koku hakkında konuşmak istedim. Öncelikle gerçekten de sıradışı bir kitap.…devamıKoku kitabını 4-5 ay önce okumuştum, fakat o zamanlarda filmler hakkında eleştiri yazmaya yöneldiğim için kitap hakkında yazmamıştım. Bugün okuduğum kitapların listesini düzenlerken uzun zamandır kitap yorumu yazmadığımı farkettim ve Koku hakkında konuşmak istedim. Öncelikle gerçekten de sıradışı bir kitap. Kokuların Tanrısı olarak tanımlayacağımız baş karakterimiz Jean-Baptiste Grenouille tüm kokuları duyabilen biraz tuhaf, hatta baya tuhaf bir çocuktur. Bir gün kendisinin bir kokusu olmadığını farkeder ve kendi kokusunu kazanmak için başkalarının kokularını saplantı haline getirir. Bu onu geri dönülemez, şeytani bir yola sokar. Kitabın adını ve konusunu ilk kez duyduğumda heyecanlanmıştım. Kitabı okurken de her yeni bir sayfada, yeni bir bölümde bu heyecanım daha da arttı. Kitabın ilk başları daha çok karakterin iç dünyasını, kim olduğunu geldiği noktaya nereden geldiğini tanımak, anlamak için daha sakin. Karakter büyüyüp genç bir adam olduktan sonra korku-gerilim teması ortaya çıkıyor. Bir kitaptan bu kadar etkileyen korku-gerilim teması beklemezdim doğrusu. Harika bir karakter tasviri vardı. Ana karakterle bağ kurmak imkansız gibi bir şey olsa da tanımayı başardık, tabii bir yandan da gizemini koruyan yönleri vardı karakterin. Yan karakterleri de yabana atmamış. Onları da gerektiği kadar, gereken ayrıntılarla tanıtmış, kimiyle bağ kurmamızı, kimini de sadece tanımamızı sağlamış. Karakterleri bu kadar derin anlatır da betimlemeleri kötü olur mu hiç? Asla. Betimlemeleri o kadar güçlüydü ki kitabın içerisinde hissettim kendimi. Kitabın psikolojisine girdim diyebilirim. Hatta bazı yerlerde bu betimlemeler ve tasvirler o kadar ağırdı ki okumakta zorlanıp kitabı bıraktığım, birkaç gün ara verdiğim zamanlarda oldu. Ara ara zorlanmış olsam da bazen çok heyecanlanıp bazen çok şaşırsam da sonuna dek zevkle okuduğum bir kitaptı. Hatta finalini daha bi' zevkle okudum. Finalinde tüm kozunu, verebileceği tüm gerilimi kullanmış kitap. Ortaya da psikolojiyi etkileyecek harika bir final çıkmış. Eğer hâlâ okumadıysanız ve bu tür kitaplara ilginiz varsa hiç vakit kaybetmeyin.

kalli 2 years ago

Toradora!

Yuyuko Takemiya

10 Gönderi

Toradora anime dizisine ilk kez başladığımda, bir romantik dram-komedisinin üzerimde bu şekilde etki bırakacağını düşünmemiştim. Özellikle bir karakterin benim için unutulmaz olacağını. Evet Taiga. Diziyi bitirdikten sonra Taiga karakterine veda etmiş olmak içimde bir burukluk yarattı. Gelelim dizi hakkında düşüncelerime.…devamıToradora anime dizisine ilk kez başladığımda, bir romantik dram-komedisinin üzerimde bu şekilde etki bırakacağını düşünmemiştim. Özellikle bir karakterin benim için unutulmaz olacağını. Evet Taiga. Diziyi bitirdikten sonra Taiga karakterine veda etmiş olmak içimde bir burukluk yarattı. Gelelim dizi hakkında düşüncelerime. Bu kadar olumlu bir giriş yaptığım içib neler söyleyeceğimi de tahmib edersiniz. Yine de bir şeyler yazacağım. 25 bölümden oluşan anime, yaklaşık 25 dakikalık bölümlerden oluştuğu için kolayca bitirebilirsiniz. Her ne kadar romantik dram komedisi olsa da sahneler akıcı ilerliyor. Tabii bazı sahnelerinde dramatik anlara çok fazla odaklanıyor. Bu da diziyi biraz ağırlaştırıyor. Fakat dramatik yönü pek fazla olmadığı için dramayı sevmiyorsanız bile sıkılmadan izleyebilirsiniz. Dizinin muhteşem bir mizah anlayışı var. Kahkahalara boğmuyor, ama çoğu yerde gülümsetmeyi başarıyor. Romantik komedi olmanın da romantik drama olmanın da pek güzel hakkını veriyor. Karakterler arasındaki uyumsuz uyumda diziyi ayrıca güzel kılan ayrıntılardan. Ryuji karakteri sakin, disiplinli, düzenli halleri ile dikkat çekerken Taiga ise hırçın, düzensiz kişiliği dikkat çekiyor. Böylece aralarında uyumsuz bir çekim olmasına neden olup aralarındaki tuhaf çatışmanın dizinin mizahi tarafını güçlendirmesine sebep oluyor. Taiga karakteri olmasaydı da bu diziyi severdim ama bu kadar aklımda kalmazdı. Benim için diziyi üstlere taşıyan tüm halleriyle Taiga oldu. Ana karakterlerden bahsetmişken yan karakterlere değinmemek olmaz. Yan karakterlerden en sevdiğim karakter Minori oldu. Neşeli ve enerjik halleriyle diziye renk katan bir karakterdi. Fakat bu kadar çok işte çalışırken bir yandan da spor faaliyetleri yürütmesi, diğer yandan arkadaşlarına ve okuluna vakit ayırabilmesi beni yordu vallahi izlerken. Ami karakterinin gelişimi diziye olduğundan daha ilgi çekici olaylar kattığı için dizinin kilit isimlerinden biriydi. İtici karakterlerden biri olsa da ben Ami'yi sevdim. Diziyi izlerken gidişatın nasıl ilerleyeceğini tahmin etmek pek zor değil. Finali başından belli olan bir diziydi. Sahneler açık olsa da çok eğlendiğim, duygulandığım, karakterlerle bağ kurduğum bir dizi oldu. İlişkiler silsilesi çok güzel anlatılmıştı, biraz karmaşık olsa da rahatsız edici değil. Onun dışında aralarındaki çatışma harikaydı. Tatlı bir rekabet vardı, ben buna bayıldım! İzledikten sonra aklınızda kalacak romantik komedi animesi arayışındaysanız uğrayacağınız yer Toradora olmalı.