(@) - Raf

Spoiler içeriyor İlk çıktığı andan itibaren Netflix önerilerinde, sosyal medyada, arkadaş sohbetlerinden karşıma çıkan bir filmdi, en sonunda aldığımız bir derste sınıftaki bir grup kişiler bu filmin eleştiri sunumunu yapınca merak ettim ve izlemeye karar verdim. Çok iyi diyebileceğim bir film değil,…devamıİlk çıktığı andan itibaren Netflix önerilerinde, sosyal medyada, arkadaş sohbetlerinden karşıma çıkan bir filmdi, en sonunda aldığımız bir derste sınıftaki bir grup kişiler bu filmin eleştiri sunumunu yapınca merak ettim ve izlemeye karar verdim. Çok iyi diyebileceğim bir film değil, ama kötü de değildi. Filmde gizli saklı alt metinler yoktu, verilmek istenen mesaj çok netti. ''Açgözlü olmayın, paylaşmayı bilin.'' Fakat bu kadar açık mesaja sahip bir filmin açık bir sonla bitmesi beni rahatsız etti. Finalin seyirciye değil, yönetmene bırakılmasını isterdim. Filmde az sayıda karakterle karşılaşıyoruz ve bunların sadece 5 tanesini gerçekten tanıma fırsatı buluyoruz, tabii filmin sonundaki çocuğu da sayarsak 6. İlk karakterimiz filmin başrolü Goreng. Kendi isteği ile platforma girmiş biri, kendine has bir karakteri olduğunu söyleyemeyiz zira her oda arkadaşı değiştiğinde onlara benziyor ve onların karakterlerine ayak uyduruyor. Bunu bu zalim dünyada ayakta kalmaya çabası olarak görebiliriz. İkinci karakterimiz ise Trimagasi. Trimagasi oyunu kurallarına göre oynayan bencil bir karakter, ilk başta bunun yanlış olduğunu düşünen Goreng'in nasıl bencilliğe evrildiğini filmin sonrakini sahnelerde görüyoruz. Üçüncü karakterimiz ise İmoguiri. Platformdaki tek paylaşımcı kişi ve herkesin payına düşüne yemesini amaçlıyor. Bu şekilde kimsenin aç kalmadan seviyeyi tamamlayacağına inanıyor. Filmin Pollyana'sı diyebiliriz. Zira açgözlülerin hüküm sürdüğü kimsenin bir diğerini düşünmediği dünyada bu pek mümkün değil. Dördüncü karakterimiz ise Baharat. Platformdan çıkış yolu arayan, belki de filmin en zeki karakteri. Bu karakteri dünyadaki bozuk düzeni değiştirmek için çabalayan halktan kişiler olarak görebiliriz. 5. karakterimiz ise yemek masası üzerinde kat kat dolaşan kadın. Bir kurtuluş arıyor gibi görünse de kendini kurban eden biri. Kurtuluş için ufak bir bedel. Son karakterimiz ise çocuk. Dünyayı çocuklar kurtaracak, ya da çocuklar kadar saf düşünün gibi bir mesaj verilmiş olabilir. Her karakterin kendine has bir dünyası vardı ve her karakter yaşadığımız yeryüzünde birilerinin/ bir şeylerin temsiliydi bence. Filmde gereğinden fazla kan olsa da bu beni rahatsız etmedi, böyle sahneleri rahatsız etmeyecek bir şekilde vermek zordur ama film en azından benim açımdan bunu başarmış. Tabii bir gerilim/ korku filmi olduğunu düşünürsek rahatsız etmemesi bir handikap. Filmi sadece sosyal ya da psikolojik eleştirel bir yapım olarak ele alırsak istediği sonuca ulaştığını vermek istediği mesajı verdiğini söyleyebilirim, tür eleştirisi yaparsak da benim gözümde gerilim konusunda sınıfta kaldı diyebilirim.

kalli 3 years ago

Uysallar

Hakan Günday

76 Gönderi

Uysallar... Pek de ''uysal'' olmayan Uysal ailesinin hikayesi. Gündüzleri normal bir hayat sürüp bir cezaevinin mimari projesinde çalışan, geceleri ise en büyük tutkusu olan Punk dünyasına adım atan evliliğinden sıkılmış bir adam, evin babası Oktay Uysal. Evliliğinde mutlu olamadığı, eşinden…devamıUysallar... Pek de ''uysal'' olmayan Uysal ailesinin hikayesi. Gündüzleri normal bir hayat sürüp bir cezaevinin mimari projesinde çalışan, geceleri ise en büyük tutkusu olan Punk dünyasına adım atan evliliğinden sıkılmış bir adam, evin babası Oktay Uysal. Evliliğinde mutlu olamadığı, eşinden yeterli ilgiyi göremediği için mutluluğu dışarıda arayan yalnız bir kadın, evin annesi Nil. Kopuk bir ailenin içerisinde kendi sorunlarıyla baş etmeye çalışan, hayata öfkeli 17 yaşında, psikolojik sorunları olan bir genç, evin oğlu Ege. Henüz 9-10 yaşlarında olmasına rağmen dünyayı değiştirmek için uğraşan, zekasıyla bir çok büyüğüne örnek olabilecek bir çocuk, evin kızı Ece. İşte dizimizin Uysal ailesi. Dışarıya mutlu aile portresi çizmeye çalışan, ama kendi içlerinde birçok konuda kopukluklar yaşayan bir aile. Uysal ailesinin hırçın hikayesi... Belki bu kadarı olmasa da sadece ülkemizde değil, dünyanın birçok yerindeki birçok mutlu aile pozu çizen ailelerin öyküsü aslında bu dizi. Dizide aileyi, kopmuş bir aileyi en güzel Ege tanımlıyor. Evlilikten sıkılan babası için ''Babam cezaevinde.'' diyor. Mutluluğu dışarıda arayan fakat bir türlü aradığı mutluluğa tam olarak ulaşamayan annesi için de ''annem kayıp.'' diyor. Aslında sadece Ege'nin bu tanımı bile Punk dünyasına bir kenara bırakırsak dizinin kısaca özeti olabilir. Her ne kadar yönetmeni Onur Saylak olsa da ben senaristinden yani Hakan Günday'dan bahsetmek istiyorum. Hakan Günday bu projesinde Punk kültürünü tanıtmayı amaçlamış, bunu başardığını söyleyebilirim. Diğer yandan da yıkılmak üzere olan ama bir şekilde ayakta duran aileyi de çok iyi anlatmışlar. İki alakasız görünen konu birbiri ile harmanlanınca ortaya harika bir eser çıkmış. Dizi hakkında konuşmak istediğim birçok arkadaşım ilk bölümden itibaren sıkılıp izlemediklerini söyleseler de benim açımdan son zamanlarda gördüğüm en iyi yerli projeydi. Sanırım dramdan besleniyorum ve belki de dramın en büyüğü kopmuş bir aile hayatını izlemek bana zevk veriyor. Dizideki oyuncu seçimlerine bayıldığımı söylemek isterim. En küçüğünden en büyüğüne neredeyse herkes ruhunu vermişti karakterlerine hayat verirken. Haluk Bilginer için söylenecek söz yok zaten. Dizinin başrolüne Öner Erkan'a ayrı, dizimizin psikolojik sorunları olan ergenini oynayan Umut Yeşildağ'a yani Ege karakterine ayrı değinmek istiyorum. Öner Erkan İki Aile'den beri çok severek takip ettiğim her projesini takdir ettiğim bir oyuncudur. Dram olsun, komedi olsun çok iyi icra eder. Burada da evlilikten sıkılmış bir babayı çok iyi oynamış. Oynamamış yaşamış diyebilirim hatta. Bir diğer yandan Umut Yeşildağ ise pek fazla bir oyunculuk geçmişi olmasa da altından kalkması zor biri rolü psikolojik rahatsızlıkları olan bir genci çok başarılı bir şekilde icra etmiş. Eğer bu filmde sadece bir oyuncuyu övme hakkım olsaydı o kesinlikle Ege olurdu. Hem karakterin bazı noktalarındaki tavırlarına sinir oldum, hem de hayran kaldım. Muhteşem bir çıkış. Benim dizideki en sevdiğim karakter Ece oldu. Dizilerde aldatılan annesine atar gider yapan, 20 bin dolar yakan, her şeye ağlayıp zırlayan, hayatından gerçeklerinden bir haber olan 3 iqlu çocuk karakterlerden bıkmıştım ki Ece gibi zeki bir karakter, dünyayı anlamak değiştirmek için uğraşan bir karakter aranan kan oldu. Lütfen Ece gibi çocuk tipleri daha çok yazılsın. Dizinin eksileri yok muydu? Elbette vardı. Finali çok havada kaldı, istediğim sonuca ulaşamadım, hiçbir sır tam anlamıyla açığa çıkmadı, ardından oluşacak etkileri göremedik. Final bu kadar açık değil de tüm sorunlar çözülmüş ya da sırlar açığa çıkmış bir şekilde bitirilseydi tam anlamıyla 10/10'luk bir dizi olabilirdi.

kalli 3 years ago

Yaşamak

Akira Kurosawa

27 Gönderi

Spoiler içeriyor Akira Kurosawa... Her sinefilin mutlaka tanıması gereken, günümüz sorunlarını yarım asır yıl önce sinema dünyasına işlemiş efsanevi bir yönetmen. Kurosawa'yı ilk olarak Yedi Samuray filmi ile tanımıştım, bu izlediğim 3. filmi oldu. Sanırım yavaş işleyen bir tarzı var, bu filmdeki…devamıAkira Kurosawa... Her sinefilin mutlaka tanıması gereken, günümüz sorunlarını yarım asır yıl önce sinema dünyasına işlemiş efsanevi bir yönetmen. Kurosawa'yı ilk olarak Yedi Samuray filmi ile tanımıştım, bu izlediğim 3. filmi oldu. Sanırım yavaş işleyen bir tarzı var, bu filmdeki yavaşlık biraz beni rahatsız etse de içeriğin anlaşılması karakterin/karakterlerin ruh halini daha iyi anlamak açısından gerekli olduğunu ön görüp pek fazla sorun etmedim. Filmin konusundan kısaca bahsetmek istiyorum. 30 yılını masa başında geçiren Watanabe kanser hastası olduğunu 1 yıldan az ömrü kaldığını öğrenir. 30 yıl boyunca yaşamadığını farkeden Watanabe ömrünün kalan kısa bir zamanda hayatını yaşamak ister ve bunun için her şeyi yapmaya hazırdır. Bu film bana hayatımdaki bir çok şeyi sorgulattı; gerçekten mutlu muyum, hayatımı ciddi anlamda yaşıyor muyum, yoksa Watanabe gibi aynı bir hayatı mı yaşıyorum? Bütün bunları düşününce üzücü ama çarpıcı bir gerçekle yüzleştim. Çok nadir hayatımda farklılıklar yaşansa da ben genel olarak aynı rutin hayatı yaşıyorum, rutinlerimin dışına çıkacak cesareti bulamıyorum. Eğer hayatınızın monotonluğundan sıkıldıysanız ve değişim için ufak bir cesaret arıyorsanız bu Japon filmi sizin için aranan kan. Filmin sonuç kısmında iş arkadaşlarının onun değişiminin sebebini sorgulama ve bir şekilde doğru sonuca ulaşınca onlarında Watanabe'den hiçbir farkları olmadığını anlayıp değişmeyi isteme kısımları çok güzeldi. En başta söylediğim gibi günümüzün iş hayatı yüzünden monotonlaşma sorunlarına yarım asır önce değinmiş Kurosawa. Aslında bu yaşam şartlarında iş hayatından sıyrılıp tamamen değişmek mümkün olmasa da bir şeyler yapılabilir. Her neyse yavaş işlenmesine rağmen güzel bir filmdi, Watanabe'nin içindeki o çaresizliği, hayatını boş geçirmiş olmanın verdiği pişmanlığı ve üzüntüyü hayatında yaptığı küçük değişikliklerden ve eğlencelerden bile aldığı derin hazzı ve mutluluğu hissettim. İzleyin, izlettirin. Sadece bu film değil Kurosawa sinemasını izleyin.

kalli 3 years ago

Sil Baştan

Michel Gondry

315 Gönderi

Joel Barish adındaki genç bir adam hiç beklemediği bir anda Clementine adındaki genç bir kızla aşk yaşamaya başlar. Daha sonra ise kızın hafızasından kendini sildirdiğini öğrenir. Buna çok sinirlenen Joel kendisi de aynı işlemi yaptırıp Clementine'yi hafızasından sildirmek ister. Fakat…devamıJoel Barish adındaki genç bir adam hiç beklemediği bir anda Clementine adındaki genç bir kızla aşk yaşamaya başlar. Daha sonra ise kızın hafızasından kendini sildirdiğini öğrenir. Buna çok sinirlenen Joel kendisi de aynı işlemi yaptırıp Clementine'yi hafızasından sildirmek ister. Fakat işlem sırasında buna pişman olur ve kendi hatıraları içinde sevgilisiyle beraber silicilerden kaçmaya çabalar. Her hatırasında bir şekilde bulunan Joel'in bundan kaçması ve seans bitmeden uyanması pek kolay olmayacaktır. Bir süredir, çok uzun bir süredir izlemeyi sırf romantik diye ertelediğim bir filmdi. En sonunda zincirlerimi kırdım ve hazır dersi ekmişken bu filmi izleyeyim dedim, izledikten sonra bu kadar ertelediğime pişman oldum. Öncelikle çok özgün bir senaryoya sahip. İzlerken kişiye geçmiş hatalarını, acı vermiş ilişkilerini sorgulatıyor ve eğer böyle bir uygulama gerçekte var olsaydı kullanıp kullanmayacağını düşündürtüyor. İzlerken ben de bu durumu çok düşündüm, sanırım böyle bir şey gerçekten olsaydı ben geçmişimdeki kişiyi sildirmezdim. Her acı tecrübe bizi biz yapan şeydir, karakterimizi oluşturur, unutmak tamamen yok etmek yerine kabullenmek bazı şeyleri hafızanın çöplüğüne atmak daha kazançlı sanırım. Aynı hatalara düşmemek, aynı kişiyle yeniden bir araya gelmemek için... Neyse kendi aşk hayatımı bir kenara bırakıp diziye döneyim. Söylediğim gibi senaryo çok orijinaldi, bu orijinal fikir öyle naif ve heyecan verici bir şekilde işlenmiş ki izlerken kendimi 1 saniye bile olsun ekrandan alamadım. Clementine ve Joel'in yaşadıkları aşk bazen abartılı gelse de çoğu yerinde özendiriciydi. Clementine karakterinin fevriliğinde geçmişteki -üç beş ay önceki- kendimi gördüm, bu sebepten ötürü de karakteri kendime yakın hissedip çok sevdim. Tabii karakterin bu kadar samimi gelmesinde ve kendini sevdirmesinde karaktere hayat veren Kate Winslet'in oyunculuğunun payı da bir hayli büyük. Dizi için bir heyecan yaşatıyor demiştim. Bu heyecanı da Joel'in hafızasının silme seansında bir anda vazgeçip anlattığı anılarından kaçıp saklanma sürecinde yaşadım, böyle bir olaya karşı olduğum için ben de kurtulmasını, uyanmasını seansın son bulmasını bekledim. Bu konuda bir şey demiyeceğim, çünkü izlemeyenler için spoilere girer. Jim Carrey'i övmeden geçmek istemiyorum, kendisi en sevdiğim aktörlerden biridir bu filmde de başrolü çok iyi taşımış, tek kelime ile ba-yıl-dım! Baymayan, sıkmayan, bambaşka alemlere taşıyan bir romantizmdi. Sonunda bir şeyler eksik kalmış gibi hissettirse de bu durum beni çok rahatsız etmedi. Romantik türden haz etmeyenlerin de zevkle izleyebileceği bir yapım. Eğer izlemediyseniz listenize eklemeniz gerek.

kalli 4 years ago

Pera Palas'ta Gece Yarısı

Emre Şahin

194 Gönderi

Türkiye'nin Dark'ı nitelikte olabilecek bir dizi. Dizi aslında her ne kadar Netflix için ortalama kalitede olsa da Türk dizilerinin monotonluğuna bakarak bu dizi için gönül rahatlığıyla başarılı diyebilirim. İlk yayınlandığı andan itibaren adından çokça söz ettiren bir dizi oldu, ki…devamı

kalli 4 years ago

Yenilgisiz

Satyajit Ray

1 Gönderi

Apu üçlemesinin ikinci filmi. 2 ay önce üçlemenin ilk filmi olan Yol Türküsü filmini izlemiştim, orada net bir şekilde cinsiyet ayrımı, kültür ayrımı gibi farklılıklar işlenmişti, burada bu ayrılıklara çok fazla değinilmese de başka sorunlar karşımıza çıkıyor. Üçlemenin baş karakteri…devamı

kalli 4 years ago

Genç Kız Pınarı

Ingmar Bergman

7 Gönderi

Spoiler içeriyor Eğer bu film televizyonda karşıma çıksaydı Bergman sinemasına ait bir yapım olduğunu anlamam zor olmazdı, Bergman'ın alışılagelmiş tarzıyla bu filmde de karşılaşıyoruz. 13. yüzyıl ortaçağsında yazılmış olan bir baladdan alıntı yapılarak senaryosu yazılan filmde karşımıza bol bol dini ögeler çıkıyor,…devamıEğer bu film televizyonda karşıma çıksaydı Bergman sinemasına ait bir yapım olduğunu anlamam zor olmazdı, Bergman'ın alışılagelmiş tarzıyla bu filmde de karşılaşıyoruz. 13. yüzyıl ortaçağsında yazılmış olan bir baladdan alıntı yapılarak senaryosu yazılan filmde karşımıza bol bol dini ögeler çıkıyor, ki konunun Hristiyanlık öğretisi üzerinden ilerlediğini söylemek de mümkün. Film Paganlıktan Hristiyanlığa yeni geçmiş ortaçağ İsveç'inde geçtiği için paganizmden de ayrıntılar görmek pek tabii ki mümkün. Dümdüz izleyince güzel gelen dikkat ederek izleyince anlamlı hâle gelen ve büyüleyen bir yapım. Bergman masumluğu bakire bir genç kız üzerinden aktarırken çok geçmeden vahşi bir hikayeye, ardından intikama tanık oluyoruz. Mareta'nın kızını öldüren çobanların kardeşi olan küçük çocuğa karşı duyduğu acıma duygusu bize onun anaçlığını aktarıyor. Katillerin konaklamak için seçtikleri evin kızın ailesinin evinin olması garip bir tesadüf diye düşündürse de en başından beri Tanrı'yı bilhassa Hristiyanlığı ele alan Bergman yaşanan o tesadüfinin Tanrı'nın bir eseri olarak düşünmemizi istiyor zannımca. Fakat yine aynı Tanrı masum bir çocuğun ölümüne izin veriyor, bu durumda da film izleyiciyi çelişkiye sokuyor. Sadece bu iki olay üzerine bile film tartışılabilinir. Filmin suçu işleme, yakalanma, intikam ve bağışlanma sahnelerinde muazzam bir bütünlük ve ayrı ayrı anlamlar var. Filme baktığımızda tek suçluları iki çoban olarak görebiliriz. Fakat detayların hepsini değerlendirdiğimizde birden fazla suçlu çıkıyor karşımıza. Anladığım kadarıyla Ingeri ormanda benzer bir durum yaşamış, bu yüzden bu kadar korktu ve Karin'in ailesi de bunu bilmelerine rağmen o tekinsizliğe kızlarını gönderiyorlar, ve kız hâlâ eve dönmemesine rağmen baba olabildiğince soğukkanlı davranıyor. Baba ve anne dışında İngeri'de suçlu tabii. Olayı görmesine rağmen herhangi bir müdahelede bulunmuyor ve kızın ölümünü seyretmekle yetiniyor. Bunun dışında her ne kadar af dilese de masum olduğu belli olan küçük çocuğu acımasızca öldüren babayı da yine suçlu olarak düşünebiliriz. Genç kızın naaşın ardından bir pınarın akmaya başlaması yeni bir umudun başlangıcı olarak düşündürmenin yanında bir temizliğin, saflığın göstergesi olarak da düşündürebilir. Bergman filmine yerleştirdiği ince detaylarla izleyicisini tek bir anlama değil birden fazla anlama düşünmeyi itmiş, en azından ben öyle kavradım. Filmi son olarak genel bir şekilde özetlemem gerekirse diğer filmlerinde alıştığımız gibi bunda da dini motifler ve öğretiler neredeyse her sahnede karşımıza çıkıyor. Neredeyse bütün diyaloglarında şiirsel bir anlatım ve felsefik bir yaklaşım var. Bu da filmin olduğundan daha çok sorgulanmasını sağlıyor. Bergman'ın filmlerini bu amaçla yaptığını anlamak da çok zor değil. Siyah beyaz atmosfer filme farklı bir hava katmış olsa da elbisenin renklerinin detaylı bir şekilde belirtilmesinde bile belki bir anlam olabilir... Uzun uzun sessizlikler tam da olması gerektiği yerlerde yapılmış, buradaki bakışmalar sıkıp boğmuyor, aksine filmin anlatısının güçlenmesini sağlamış. Film sadece ana temaya odaklanmış, dallandırıp budaklandırıp boşuna uzatmamış filmi Bergman. Süresi de gayet ideal. Oscar ödülüne ait olan bu dini öğelerle süslenmiş masumluk-intikam filmini mutlaka listenize koymalısınız.

kalli 4 years ago

Aylak Adam

Yusuf Atılgan

118 Gönderi

Kitabı YK y ayınlarından okudum, uzun uzadıya cümleler iç içe geçtiği için biraz gözümü yordu ve okurken oldukça zorlandım kitabı. Tabii zorlanmış olmam da kitabın anlatım uslübünün, dilinin, betimlemesinin, diyalog akışının alışkın olduğumdan çok daha farklı olması. Kitabı anlamak için…devamıKitabı YK y ayınlarından okudum, uzun uzadıya cümleler iç içe geçtiği için biraz gözümü yordu ve okurken oldukça zorlandım kitabı. Tabii zorlanmış olmam da kitabın anlatım uslübünün, dilinin, betimlemesinin, diyalog akışının alışkın olduğumdan çok daha farklı olması. Kitabı anlamak için sindire sindire okumak gerekiyor, sisteme karşı çıkan bir adamı baş karaktere koymuş olan Yusuf Atılgan bu karaktere isim verme gereği bile duymamış, 'C.' deyip geçmiş kısaca. Zor bir anlatıya sahip olan psikolojik konulu kitabı okurken baş ağrıları, iç sıkıntılar yaşayabilirsiniz. Çoğu zaman kitapları biraz rahatlamak için okurum(z), Aylak Adam ise daha çok okuyucuyu yorulmaya iten bir kitap. Kitapta karakterimiz farklı farklı ruh hallerine girdiği, geçmiş anılarında kaybolduğu için bu düşünce ve zaman karmaşasında kayboluyorsunuz, bu da okumayı oldukça güçleştiriyor. Tabii mektup kısımlarını da atlamamak gerek. Okurken akıcılık bozuluyor hissini yaşadığım için beni fazlasıyla zorladı, ama bir yandan da bir o kadar da beğendim anlatım açısından alışkın olduğum kitaplardan oldukça farklı olan bu eseri. Kitapta topluma mesaj verme, ders verme kaygısı yok gibi görünse de her anlatıda olduğu gibi bunda da saklı kalmış mesajlar var. Aylaklığı ile övünen bir adamın psikolojik ruh halini anlatan kitap bireyselci gibi dursa da derinlerine inildiğinde toplumsal bir bakış açısına sahip. İçimizden biri C. Türk edebiyatının ilk post-modern romanı olan bu eseri mutlaka kütüphanenize eklemelisiniz. Zira her insanın kendisinden bir şeyler bulabileceği bir kitap. Çünkü zaman zaman hangimiz istemiyoruz ki yalnız kalmak, sistemin dayatılarından uzaklaşıp aylak aylak dolaşmak? İşte Aylak Adam da tam olarak bundan söz ediyor. Kitabın sevdiğim diğer bir yönü de bazı kısımlarda düşüncenin okuyucuya bırakılmış olması. Her şey açık açık söylenmemiş, anlatılmamış. Bazı kısımlarda betimlemeler gerçekten çok uzun tutulmuş olsa da hikayede gizli kılınan, eksik kalan yönler olmuş. Bu kısımlar bence tamamen okuyucunun anlama ve hayal gücüne bırakılmış, kitabın benim düşüncelerime teslim edilmiş olmasını hoş buldum. Yalnızlıktan, aylaklıktan söz etse de her insanın hayatta kalmak için bir tutunacak bir dala ihtiyacı olduğunu, tutunamayan insanların savrulduğundan söz ediyor kitap. Yalnızlık bazen güzel olsa da yanında birinin olmasının çok daha güzel olacağını anlatıyor. Kitaptan bir kesitle, en sevdiğim bölümle yazımı bitirmek istiyorum: ''Dünyada hepimiz sallantılı, korkuluksuz bir köprüde yürür gibiyiz. Tutunacak bir şey olmadı mı insan yuvarlanır. Tramvaydaki tutamaklar gibi. Uzanır tutunurlar. Kimi zenginliğine tutunur; kimi müdürlüğüne; kimi işine; sanatına. Çocuklarına tutunanlar da vardır. Herkes kendi tutamağının en iyi, en yüksek olduğuna inanır. Gülünçlüğünü fark etmez. Kağızman köylerinden birinde bir çift öküzüne tutunan bir adam tanıdım. Öküzleri besiliydi , pırıl pırıldı. Herkesin, “- Veli ağanın öküzleri gibi öküz, yoktur, ” demesini isterdi. Daha gülünçleri de vardır. Ben, toplumdaki değerlerin ikiyüzlülüğünü, sahteliğini, gülünçlüğünü göreli beri, gülünç olmayan tek tutamağı arıyorum: Gerçek sevgiyi! Bir kadın. Birbirimize yeteceğimizi, benimle birlik düşünen, duyan, seven bir kadın!”

kalli 4 years ago

Yaprak Dökümü

Reşat Nuri Güntekin

30 Gönderi

Dizisini hiç izlemediğim, fakat hakkında çok şey duyduğum kitabı kütüphanede bakınırken gözüme çarpınca merak edip okuma kararı verdim, mükemmel olmasa da ortalamanın üstünde bir kitap olduğunu söyleyebilirim, hakkında bir şeyler yazmadan önce. Kitap bizlere 7 kişilik bir ailenin çatışmalarla dolu…devamıDizisini hiç izlemediğim, fakat hakkında çok şey duyduğum kitabı kütüphanede bakınırken gözüme çarpınca merak edip okuma kararı verdim, mükemmel olmasa da ortalamanın üstünde bir kitap olduğunu söyleyebilirim, hakkında bir şeyler yazmadan önce. Kitap bizlere 7 kişilik bir ailenin çatışmalarla dolu yaşamını anlatıyor. Bu çatışmalar en çok kuşaklar arasında yaşanıyor, Ali Rıza Bey'in istediği yaşam stili çocuklarına uymuyor ve arada kuşaklar arası problemler çıkıyor, yazar başta Ali Rıza Bey olmak üzere karakterlerin duygularını oldukça başarılı bir şekilde anlatmış. Bir genç olarak kendimi daha çok kızların yerini koysam da Ali Rıza Bey'i de anlamaya çalıştım. Eğer yazar karakterlerin hislerini bu kadar yalın ve açık bir şekilde yazmasaydı sanırım Ali Rıza Bey'in duygularını hissedemezdim. Entrikalar, yalanlar ile dolu bir hayat. Kısa bir süre ilkbaharı yaşıyormuş gibi yaşasalar da aslında tüm hayatlarını sonbaharı yaşayarak geçiriyorlar, işte bu yüzden Yaprak Dökümü bu eserin adı. Ali Rıza bey bir ağaç. Fikret, Leyla, Necla, Şevket ve Ayşe de onun yaprakları. Yaprakları tek tek döküldükçe çöküyor Ali Rıza Bey. Aslında kitapta tek bir karaktere acımak ya da bir tarafa suç yüklemek doğru değil. Herkes kendince haklı, bir yandan da haksız. Yaşanılan modernizm ve geleneksel yaşam çatışmasında haklı haksız tarafı sanırım herkes kendi isteğine göre algılar. Fakat gerçek olan bir şey var ki kitabın bu kaosu açık bir şekilde anlatıp herkesi tek bir tarafa yöneltmemesi. Kitabın oldukça yalın bir dili vardı, okurken hiç zorlanmadım, bir çırpıda bitti. Türk toplumunda sıkça görebileceğimiz bir ailenin yaşantısını aktardığı için ben de bir merak duygusu uyandırmadı, sadece kendimi kitabın olağan akışına bıraktım ve okudum. Daha çok Ali Rıza Bey'e odaklanılmış olsa da tüm karakterlere değinilmeye çalışılmıştı. Fakat kitapta kısa bir bölümde dahi olsa Ferhunde'nin bakışından aileyi görmek onun ruh halini yaşamak isterdim. En başında belirttiğim gibi ortalama üstü bir kitaptı, klasik bir hikaye dahi olsa anlatım dili sebebiyle okunmaya değer.

kalli 4 years ago

Ölüm Kararı

Alfred Hitchcock

20 Gönderi

Alfred Hitchcock gerçek anlamda ustalığını konuşturmuş bu filmde. Senaryo o kadar muazzam ve ilgi çekiciydi ki hayran kalmadan edemedim. Tek mekanda çekilmiş olması filme ayrı bir hava üstün bir gizem katmıştı. Filmin süresinin olabildiğince kısa tutulması doğru bir tercih olmuş…devamıAlfred Hitchcock gerçek anlamda ustalığını konuşturmuş bu filmde. Senaryo o kadar muazzam ve ilgi çekiciydi ki hayran kalmadan edemedim. Tek mekanda çekilmiş olması filme ayrı bir hava üstün bir gizem katmıştı. Filmin süresinin olabildiğince kısa tutulması doğru bir tercih olmuş çünkü biraz daha uzun olsaydı senaryo akmazdı ya da kendini tekrar ederdi. Filme dair beni tatmin etmeyen tek şey finali oldu. Bir boşluk, açıklık kalmış gibiydi. Fakat sanırım aklımdaki gibi bir final yapsaydı gizemli ve heyecan verici havasını kaybedebilirdi. Filmde Suç ve Ceza, Karamazov Kardeşler gibi eserlere açık ya da üstü kapalı göndermeler yapılıyor. Bu da benim gözümde filmin kalitesini arttıran bir ayrıntı oldu. Uzun ve kesintisiz sekansları ile tam anlamıyla tiyatro havasındaydı. Rupert Cadell'in final sahnesinde David'e neler yapabileceğini anlatırken kameranın bahsi geçen yerleri ve objeleri takip etmesi anlatılan olayın zihnimde canlanmasını sağladı. Film bir cinayet sahnesiyle açılışını yapıyor, daha sonra her şey şaşırtıcı bir soğukkanlılıkla normale dönüyor ve evde bir parti veriliyor, hem de maktülün babasının, teyzesinin, nişanlısının ve yakın arkadaşının katıldığı bir parti. Sandığın içinde bir ceset olduğunu bilmek film boyunca aklımdan şu sorunun geçmesini sağladı: ''Ceseti kim nasıl fark edecek?'' Brandon ve Phillip'i tek bir kişinin iki karakteri olarak hayal ettim. Brandon yaptığı işten zevk alan asla paniklemeyen, öldürdüğü kişinin yakınlarını partiye davet edebilecek hatta yemek servisini ceseti sakladığı sandığın üzerinde yapabilecek kadar soğukkanlı biriydi. Yaptığı işten son ana kadar pişmanlık duymadı, bunu finalinde hâlâ büyük bir rahatlıkla içkisini yudumluyor olmasından anlayabiliriz. Phillip ise ilk andan beri bu cinayetten pişman olmuş havasını veriyordu, sürekli bir panik ve korku halindeydi. Bu panik onu yalan söylemeye, aşırı sinirlenmeye ve kontrolsüz davranmaya itti. Brandon'un soğuk kanlılığına hayran olurken kendimi Phillip'in yerine koydum, sanırım böyle bir olayın içinde olsan ben de Phillip gibi olurdum. Brandon, Phillip ve Rupert dışında kalan oyunculuklar biraz yapmacık gelse de bunlar önemli değil. Çünkü filmin çekildiği yılı baz alırsak olağan karşılanabilir. İzlerken merak içinde kaldığım ve haz aldığım bir film oldu. Kesinlikle vaktinizin 1 buçuk saatini Alfred Hitchcock'un bu ölümsüz eserine ayırmalısınız..